เหมือนอกหัก

"แจนก็คิดๆอยู่ค่ะ ว่าจะซื้อไว้อยู่" เขาทำหน้างง เพราะเมื่อก่อนฉันเป็นแค่เด็กน้อยที่มาทำงานด้วยเรียนด้วยฐานะไม่ได้ดีอะไรมาวันนี้ทำไมถึงจะซื้อคอนโดได้

"แต่ผ่อนมันนานนะ ให้พี่ซื้อให้ไหม" เดี๋ยวนะนี่เราแค่พึ่งจะมีความสัมพันธ์กันทำไมเขาถึงกล้าทุ่มให้ฉันเป็นล้านๆขนาดนี้ฉันยืนอึ้งกับคำพูดของเขาอยู่พักนึงก่อนจะเอ่ยตอบ

"ไม่เป็นไรค่ะพี่วิท แจนตั้งใจว่าจะซื้อเองดีกว่า"

"ถ้าแจนเป็นผู้หญิงของพี่ จำไว้นะพี่ไม่มีวันทำให้แจนลำบากหรอก" ดวงตากลมโตของฉันมองเขาด้วยความรู้สึกโชคดีที่ได้มาเจอคนแบบเขา 

"พี่มาลงทุนกับแจนแบบนี้ไม่เสียดายตังค์เหรอ" ฉันเดินเข้าไปที่หน้าประตูพร้อมเขาและพูดด้วย เขามองฉันด้วยสายตาที่อบอุ่นใบหน้าหล่อเหลาของเขาทำให้หญิงสาวแถวนั้นหันมองแทบทุกคนยิ่งทำให้ฉันรู้สึกโชคดีที่ไม่ได้มีดีอะไรแต่เขายังมาสนใจ

"เสียดายทำไมพี่มีอะไรจะบอกด้วย พี่ชอบแจนตั้งแต่ที่พี่เห็นแจนครั้งแรกแล้วเคยสังเกตุไหมตอนที่เราเจอกันครั้งแรกดวงตาของพี่ที่มองแจนมันดูเป็นประกาย" พอเขาพูดฉันก็นึกขึ้นได้แล้วก็เขินเองทำไมฉันจะจำไม่ได้ละก็ตอนนั้นฉันยังคิดว่าตัวเองเป็นคนที่คิดไปเองแต่พอได้ยินแบบนี้ก็เข้าใจแล้ว

"จำได้สิคะ จะให้แจนบอกไหมว่าแจนก็ชอบพี่ตั้งแต่ตอนนั้นเหมือนกันโดยที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพี่เป็นใคร" พอฉันพูดและหันไปมองหน้าเขา เขาดูรู้สึกดีกับคำที่ฉันพูดยิ้มกว้างไม่หุบเลย

เราทั้งคู่ทั้งคุยกันและเดินมาที่ห้องของฉันก่อนที่ฉันจะหยิบกุญแจออกมาเปิดห้อง อพาร์ทเม้นที่ฉันอยู่ตอนนี้มันค่อนข้างเล็กเพราะมันหาไม่ทันจริงๆรอให้ครบหนึ่งเดือนก็จะย้ายออกแล้ว

"ห้องแจนมันแคบมากนะ แจนไปอยู่คอนโดกับพี่ก่อนไหม" สายตาของเขาดูเป็นห่วงฉันมากแต่ฉันก็ยังไม่กล้าที่จะไปอยู่กับเขาหรอกเพราะกลัวว่ามันจะเร็วเกินไปแล้วเขาจะไม่เห็นค่าฉัน

"ไม่เป็นไรเลยพี่วิทแจนอยู่ได้เมื่อก่อนแจนอยู่ห้องเล็กกว่านี้อีก" เขาถอนหายใจเบาๆเหมือนว่าเป็นห่วงฉันมากตอนนี้เขาทำให้ฉันรู้สึกดีมากเพราะคนเก่าที่ฉันเคยอยู่ด้วยไม่เคยทำดีกับฉันขนาดนี้เลยด้วยซ้ำ ตอนนี้ไม่รู้ในใจเขาคิดอะไรยังคิดถึงคุณน้ำหรือตัดใจและหันมารักฉันแล้วกับสิ่งที่เขาทำ

" แต่ตอนนี้ไม่เหมือนตอนนั้นนะ ตอนนี้แจนมีพี่" น้ำตาของฉันแทบจะไหลกับสิ่งที่เขาพูดตอนนี้รู้สึกอบอุ่นหัวใจเป็นอย่างมากแต่ก็แอบกลัวว่ามันจะดีแต่แค่แรกๆ อย่างที่ฉันบอกคือฉันเป็นคนคิดเล็กคิดน้อยกังวลใจกับทุกเรื่อง

ฉันอยากถามเขามากว่าตอนนี้ความรู้สึกที่มีต่อคุณน้ำเป็นอย่างไรลดน้อยลงบ้างหรือยังแต่ก็ไม่กล้าจึงได้แต่เก็บไว้ในใจ ฉันพาเขาเข้ามาในห้องเล็กๆให้เขานั่งรอที่โซฟาเล็กๆรีบไปเอาน้ำเย็นและน้ำส้มมาให้เขาดื่มฉันเห็นสายตาเขาที่มองรอบๆห้องแล้วรู้สึกถึงความอึดอัดของเขาฉันเริ่มกลัวว่าเขาจะอยู่กับฉันไม่ได้เลยเพราะห้องนอนที่บ้านของฉันเล็กกว่าที่นี่เสียอีก

"พี่วิทอึดอัดไหมคะ" ฉันไม่ลังเลเลยที่จะถามตอนนี้ฉันรักเขามากแต่พอมาได้ใกล้ชิดได้รู้จักมากขึ้นเริ่มรู้สึกถึงความไม่เหมาะสมของเราทั้งสองคน ฉันที่พยายามมาสามสี่ปียังไม่ได้ครึ่งของเขาที่ไม่ต้องพยายามอะไรเลย

"อึดอัดเรื่องอะไรเหรอ" 

"ห้องของแจนมันเล็กไง" สายตาของฉันสั่นไหวแทนที่ฉันจะมีความสุขแต่กลับกลายเป็นว่ามากังวลกับอะไรเรื่อยเปื่อย

"ก็นิดหน่อยนะ พี่ถึงอยากซื้อคอนโดให้แจน" 

"งั้นเดี๋ยวแจนจะรีบซื้อคอนโดนะเวลาพี่มาหาจะได้ไม่อึดอัด" ฉันพูดและยิ้มแต่แววตาของฉันมันกลับเศร้าเพราะเงินในบัญชีฉันมีแค่ 6 ล้านคอนโดแถวนี้มีแต่แพงๆทั้งนั้นฉันพยายามจะทำตัวให้เหมาะสมกับเขาแต่พอมาอยู่ใกล้กับยิ่งรู้สึกห่างกันมาก

" ไม่เป็นไรหรอกแจน อยู่แบบนี้ก็ได้พี่โอเค" เขาเดินมากอดฉันน้ำตาของฉันไหลออกมาทันทีตอนนี้ฉันรู้สึกรักเขามาก

"พี่วิทแจนรักพี่นะ" เขามองหน้าฉันและยิ้มกว้างก่อนจะหอมที่หน้าผากของฉันอย่างอ่อนโยน

ตื้ด! ตื้ด! เสียงเตือนจากโทรศัพทของเขาดังขึ้น พี่เขาหยิบขึ้นมาฉันเหลือบสายตาไปเห็น (น้ำ) เขาก้มมามองหน้าฉัน แต่ฉันแกล้งมองไม่เห็น

"เดี๋ยวพี่ไปคุยกับลูกค้าแปปนึงนะ" ฉันได้แต่พยักหน้าทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าเขาโกหกเพราะนั่นเป็นสายจากคุณน้ำที่โทรเข้ามา

หลังจากนั้นเขาก็เดินออกไปตอนนั้นไม่รู้จะทำอย่างไรเพราะกลัวว่าเขาจะรำคาญเลยได้แค่ยืนรออยู่แบบนั้น

จนผ่านไปสักพักเขาเดินกลับมาด้วยอาการเร่งรีบก่อนจะเอ่ยกับฉัน

"พอดีพี่มีงานด่วนเข้ามาพี่ขอตัวก่อนนะ"  พูดจบเขาก็เดินออกไปจากห้องฉันทันทีฉันยังไม่ได้ตอบอะไรเลยด้วยซ้ำไม่รู้เลยว่าเขาคุยอะไรกันถึงทำให้เขารีบออกไปแบบนั้น

ฉันได้แต่ทำใจเพราะมาตอนที่เขาทั้งสองยังตัดกันไม่ขาด ความสับสนเริ่มเกิดขึ้นในใจว่าจะเอายังไงต่อ 

ฉันหยิบโทรศัพท์มาดูนาฬิกานี่เป็นเวลา 19.00 น. เขาหายไปนานแล้วไม่เห็นส่งข้อความอะไรมาเลย

ฉันจึงรีบไปอาบน้ำนอนเพราะพรุ่งนี้ต้องรีบไปทำงานแต่ก็นอนไม่หลับเพราะคิดเรื่องของเขาอยู่เขาหายเงียบไปเลยไม่รู้ยังไง

("พี่วิททำอะไรอยู่คะ")  ฉันพิมพ์ข้อความแต่ก็ลบมันทิ้งไม่ส่งไปและข่มตาให้หลับลง

 

รุ่งเช้า

วันนี้อากาศดีมาก ตอนนี้รีบลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวไปทำงานแต่เช้าเมื่อไปถึงบริษัทสายตาของฉันก็มองหาพี่วิทแต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาตอนนี้เริ่มหวั่นใจแล้ว

"วันนี้จะมีพนักงานใหม่เข้ามานะคะนี่คือคุณกิจหัวหน้า IT ของเรา"  HR พาหัวหน้า IT คนใหม่มาแนะนำแต่ฉันแทบจะไม่สนใจก้มหน้าก้มตาดูแต่มือถือ

"ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ" พี่เขาเอ่ยอย่างเรียบนิ่งฉันเงยหน้ามองเขาเป็นจังหวะที่เขามองมาที่ฉันพอดี

และพี่วิทก็เดินมาพอดีคุณ HR จึงแนะนำพี่กิจให้พี่วิทรู้จักฉันได้แต่มองตามเขาตอนนี้รู้สึกแปลกมากเขาไม่ค่อยมองฉันเลยสีหน้าของฉันจึงเริ่มเปลี่ยนเป็นเศร้าสร้อย

"พี่วิทเป็นอะไรหรือเปล่าคะ" ฉันอดไม่ได้ที่จะส่งข้อความหาเขาเพราะดูเขาเฉยชากับฉันมาก

เขาก้มลงมองที่มือถือแต่ก็ไม่ได้ตอบฉัน แต่ฉันหันไปก็เผลอไปเห็นพี่กิจที่แอบมองฉันอยู่รีบหลบสายตาฉันในทันที

ตอนนี้เริ่มรู้สึกเหมือนกับว่าจะโดนทิ้งแล้วฉันไม่สามารถจะปิดบังความเศร้าในตาได้เลยก่อนลุกขึ้นเดินออกไปเข้าห้องน้ำในจังหวะนั้นพี่วิทก็หันมองตาม

ฉันแอบเข้าไปร้องไห้ในห้องน้ำถึงแม้ทุกอย่างจะยังไม่ชัดเจนแต่ก็อย่างที่บอกว่าฉันเป็นคนที่ชอบคิดมาก

เมื่อเดินออกจากห้องน้ำมาก็ตกใจพอเปิดประตูออกมาเจอกับ..

 

>>>>>ติดตามตอนต่อไป