สงสารตัวเอง

"มาครบทุกคนแล้วใช่ไหมครับ" เขาเงยหน้าขึ้นมองทุกคนที่อยู่ภายในห้องประชุมสายตาของเขาดูไม่พอใจอะไรสักอย่างก่อนที่ทุกคนจะตอบ

"ค่ะ"  เขาหยิบเอกสารชุดหนึ่งขึ้นมาวางและเอ่ยถามด้วยใบหน้าที่ค่อนข้างไม่สบอารมณ์

"ใครดูแลลูกค้าคนนี้ครับ ทำไมไม่เช็คดีๆรู้หรือเปล่าว่ามันมีปัญหา" เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเคืองโกรธใบหน้าของเขานิ่งดุ ก่อนพี่คนหนึ่งจะบอกว่าเป็นงานของเธอ ตามสเต็ปโดนต่อว่าอย่างหนักเหมือนเคยเพราะเขาเป็นคนที่ค่อนข้างละเอียดจึงไม่ค่อยชอบเวลามีพนักงานทำงานผิดบ่อยๆโชคดีที่ฉันเป็นคนรอบคอบเลยไม่เคยโดนดุเรื่องงาน

นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นเขาเก็บอารมณ์ไม่อยู่ต่อว่าพนักงานอย่างหนักหน่วง เขาเป็นคนที่ชอบทำตัวเคร่งขรึมตลอดเวลาด้วยความมีตำแหน่งใหญ่โตบวกกับหน้าตาที่หล่อเหลาเหล่าสาวๆจึงหมายปองเขามากมายรวมถึงฉันด้วยแต่ต่อให้ฉันจะถูกใจเขายังไงก็ไม่มีทางได้เห็นอาการของฉันหรอกเพราะฉันทำตัวนิ่งเงียบไม่สนใจใครและไม่ชอบพูดกับใครนี่อาจจะเป็นจุดเด่นที่ทำให้เขาสนใจฉันก็ได้

เมื่อประชุมเสร็จทุกคนต่างลุกขึ้นเดินออกจากห้องประชุมและฉันก็เดินออกไปด้วย ตอนที่กำลังลุกแอบเห็นคุณเขามองหน้าฉันหรือฉันคิดไปเองก็ไม่รู้เพราะฉันไม่ได้ขาวสวยเด่นอะไรเลยแต่ก็ไม่ได้ขี้เหร่อะไร จึงไม่กล้าที่จะมั่นใจว่าเขาสนใจจริงๆ

ใบหน้าคมคายหันมามองตอนที่ฉันลุกแววตาสื่อให้เห็นถึงความอ่อนโยนอะไรกันเมื่อสักครู่ยังเป็นอีกอารมณ์หนึ่งอยู่เลยตอนนี้กลับเปลี่ยนสีซะงั้นฉันเดินตรงมาที่โต๊ะทำงานและนั่งลงทำงานวันนี้โชคดีหน่อยที่ต่างชาติไม่ได้ประชุมด้วยเขาจึงสนทนากันเป็นภาษาไทยบอกตามตรงว่าตอนนี้ฉันหลงรักเขาอย่างมากมายจนถึงขั้นอยากกลับไปเลิกกับแฟนที่พึ่งกลับมาคบกันใหม่

ใบหน้าของฉันดูกังวลเพราะมีเรื่องราวให้คิดมากมายหากฉันเลิกกับคนรักมันจะไม่เป็นการเสี่ยงไปใช่ไหมแต่ถึงยังไงก็ดีกว่าทนอยู่กันไปทั้งที่ไม่ได้รักกันจนตอนนี้คิดว่าตัดสินใจดีแล้วจึงส่งแชทไปหาคนรักเพื่อยุติความสัมพันธ์

...เพราะอะไรแจนพี่ทำอะไรผิด.....ข้อความจากคนรักของฉันที่ส่งเข้าด้วยความสงสัยเพราะจู่ๆฉันก็ไปบอกเลิกโดยไม่ได้บอกเหตุผลอะไร

"แจนลืมเรื่องที่ผ่านมาไม่ได้จริงๆขอโทษนะ ตอนนี้แจนให้พี่ตัดสินใจจะอยู่ที่ห้องหรือย้ายออก"

...พี่ขอโทษกับเรื่องที่ผ่านมาให้โอกาสพี่อีกสักครั้งได้ไหม...

ฉันนั่งนิ่งมองดูมือถืออย่างใจจดใจจ่อเพราะในใจของฉันอยากเลิกกับเขามากเนื่องจากความรักมันไม่หลงเหลือแล้วแต่ติดปัญหาคือต้องจ่ายค่าเช่าห้องคนเดียวและอยู่คนเดียวอีก

"แต่แจนไม่ได้รักพี่แล้วนะ"

...พี่ขอโอกาสได้อยู่กับแจนได้ไหม...

เมื่อเขาขอแบบนี้มันเป็นความเห็นแก่ตัวของฉันที่อนุญาตให้เขาอยู่ด้วยแม้จะไม่มีสถานะกันแล้วเพราะต่างคนต่างต้องเซฟค่าใช้จ่ายจึงตกลงแค่อยู่ร่วมกันเท่านั้น

ในขณะนั้นฉันก็ลุกขึ้นเดินไปเข้าห้องน้ำที่ข้างนอกก่อนจะเห็นคุณวิทยืนคุยโทรศัพท์กับใครสักคนเขาเดินวกวนไปมาก่อนจะสบสายตาฉันแต่ก็ไม่ได้สนใจราวกับว่าเรื่องที่คุยอยู่นั้นสำคัญมาก

เมื่อฉันเดินออกจากห้องน้ำมาก็เห็นเขายืนอยู่ตรงหน้าเขากำลังจะเดินไปเข้าห้องน้ำเป็นจังหวะที่ฉันเดินออกมาพอดี เขาส่งรอยยิ้มมาทักทายก่อนที่จะเดินไปตั้งแต่ที่ฉันเจอเขามาก็ไม่เคยเห็นว่าเขาจะดุด่าฉันเลยสักครั้งแต่คนอื่นๆกลับบอกว่าเขาเอาแต่ใจชอบดุลูกน้อง

เขาดูเท่สมาร์ทมากยิ่งใส่สูทยิ่งทำให้น่าหลงใหล ไม่มีใครหรอกที่ไม่สนใจเขาคนที่หล่อเหลาเพอร์เฟคทุกอย่างแบบนี้ฉันเดินเข้าไปในห้องทำงานพวกพี่ๆที่แผนกก็ชวนกันซื้อน้ำหวานกินและหันมาถามฉันว่าเอาไหมเมื่อเห็นราคาจึงปฏิเสธไปน้ำแก้วละร้อยกว่าบาทเงินเดือนของฉันน้อยนิดหากซื้อกินสุรุ่ยสุหร่ายขนาดนั้นคงเงินไม่พอใช้แน่นอน

ผ่านไป 30 นาที

น้ำที่พวกพี่เขาสั่งมาส่งฉันสังเกตุเห็นมีแค่ฉันเท่านั้นที่ไม่มีน้ำหวานกับเขาบอกตามตรงว่ารู้สึกสงสารตัวเองมาก

"ฮู้อร่อยเนาะ อะชิมดูสิ" เสียงจากพี่ๆเขาพูดคุยกันฉันได้แต่นั่งกลืนน้ำลายเพราะหิวแต่เงินไม่มีจนกระทั่งรู้สึกทนไม่ไหวน้ำตาของฉันคลอเบ้าจนจะทะลักออกมาจึงเดินออกไปเข้าห้องน้ำอีกครั้ง

ด้วยความสงสารตัวเองฉันปล่อยน้ำตาไหลอาบเต็มสองแก้มสงสารตัวเองมากวินาทีนั้นเงินไม่มีต้องมานั่งมองคนอื่นกินนั้นนี่หากฉันไม่ติดว่าเรียนฉันคงไม่ทนอยู่ในสังคมแบบนี้แน่นอนสงสารตัวเองเปล่าๆ

 

เมื่อระบายความเศร้าออกจนหมดมือบางของฉันหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดคราบน้ำตาที่อยู่บนสองแก้มและพยายามทำจิตใจให้เข้มแข็งก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำไปนั่งทำงานต่อ 

ทุกครั้งที่ฉันทำงานจะเช็ครายละเอียดอย่างดีไม่เคยผิดพลาดแต่เมื่อพี่คนหนึ่งมาช่วยเขามั่นใจว่าตัวเองเก่งจึงไม่เช็คงานให้ดีเมื่องานผิดพลาดฉันเป็นคนรับผิดเต็มๆในความรู้สึกของฉันวันนี้อยากลาออกมากแต่หากออกก็ไม่มีเงินส่งค่าเทอมอีกสองปีจึงพยายามอยู่เพื่อสู้ให้เรียนจบ

วันนี้ความรู้สึกของฉันแย่มาก ถึงเวลาเลิกงานจึงเก็บข้าวของกลับห้องในทันที เดินลงลิฟอย่างเหมอลอยผ่านคุณวิทที่อยู่ข้างล่างตึกกำลังเดินมาเพื่อขึ้นลิฟไปบริษัทฉันเห็นแค่ผ่านๆเพราะไม่ได้มองจึงไม่ได้เอ่ยสวัสดีทักทายเดินเลยไปจนเขาหันมองตาม

 

เมื่อถึงห้องหญิงสาวอย่างฉันก็ทำหน้าที่เดิมคือหุงข้าวล้างจานหาอาหารแต่เมื่อกำลังจะทำทุกอย่างกลับเตรียมพร้อมไว้ให้ฉันหมดแล้วเพราะคนรักเก่าของฉันเขาทำไว้รอน้ำตาของฉันหลั่งใหลออกมา

"แจนเป็นอะไรหรือเปล่า" เสียงเอ่ยถามจากเขาฉันโผล่กอดเข้าและร้องไห้ออกมาตอนนี้รู้สึกว่าเขายังอยู่ข้างๆฉันเสมอถึงแม้ว่าฉันจะบอกเลิกเขาไปแล้วก็ตาม

"ขอโทษนะพี่ "เขาค่อยๆขยับแขนมากอดฉัน ความอบอุ่นที่เขามอบให้ฉันทำให้ตัดสินใจที่จะกลับมาใช้ชีวิตอยู่กับเขาเพราะฐานะของฉันกับคุณวิทช่างแตกต่างกันเหลือเกินเขาทานแต่อาหารที่มีระดับแต่ฉันแม้แต่น้ำแก้วเดียวยังไม่มีปัญญาซื้อคงไม่มีสิทธิ์ไปมากกว่านี้หรอก

เมื่อคนรักของฉันได้ยินคำขอโทษเขาจึงเอ่ยถาม

"เรื่องอะไร"

"ที่แจนบอกเลิกพี่"

"ไม่เป็นไรยังไงพี่ก็รักแจน" เขาพูดออกมาพร้อมกับโอบกอดฉันด้วยสองแขนของเขา ปรับความเข้าใจกันได้เราทั้งสองก็กลับมาใช้ชีวิตด้วยกันตามปกติอีกเช่นเคย

 

รุ่งขึ้น...

ฉันเดินทางไปทำงานตามปกติแน่นอนว่าเช้าๆแบบนี้ต้องเจอคุณวิทยิ่งพยายามทำใจแต่กลับยิ่งเจอบ่อยขึ้น เขาเดินมาที่ลิฟและดูเหมือนว่าเขาเห็นฉันยืนรอที่ลิฟเขายิ่งก้าวเท้าเดินมาเร็วขึ้นเพื่อให้ทันฉันแน่นอนว่ามาทันเราขึ้นลิฟพร้อมกัน

"สวัสดีค่ะคุณวิท" ฉันยกมือไหว้เขาแต่สายตาไม่ได้สนแค่เพียงมองผ่านๆใบหน้าของฉันดูบึ้งตึงนิ่งเฉยเพราะพยายามทำใจในเรื่องของเราด้วยฐานะการศึกษาและรูปร่างหน้าตาไม่มีอะไรเหมาะสมกันสักอย่างถึงแม้ว่าฉันจะหลงรักเขาไปแล้วก็ตาม

"สวัสดีครับ" เขาแกล้งทักทายแล้วไม่มองหน้าแต่ใบหน้าของเขาดูเหมือนกำลังคิดอะไรสักอย่างก่อนจะเอ่ยออกมา

"งานเยอะไหมครับ "

"ไม่ค่อยเท่าไหร่ค่ะ" ฉันยืนเกร็งนิ่งตอบเขาไป

"มีปัญหาอะไรไหมครับเรื่องงาน" ฉันจึงเงยหน้ามองเขาเพราะจู่ๆเขาก็มาถามแบบนี้ เขาคงสังเกตุเห็นสีหน้าของฉันเมื่อวานที่ดูไม่โอเคฉันแปลกใจไม่คิดว่าเขาจะคอยสังเกตุหรือจริงๆแล้วเขาก็คิดแบบเดียวกันกับฉัน

 

วิท talk

ผมสังเกตุดูเธอแปลกๆไปเหมือนกำลังมีเรื่องทุกข์ใจมันเป็นเพราะผมหรือเปล่านะที่ต่อว่าพนักงานต่อหน้าเธอ ผมคิดวกวนอยู่เรื่องเดิมๆเพราะสายตาของเธอดูเศร้าสร้อย

"ไม่มีค่ะ " เธอยิ้มเจือดตอบกลับมาแต่ผมว่ามันต้องมีอะไรแน่นอนเพราะใบหน้าและแววตาของเธอดูไม่สู้ดีนัก หรือมีใครกันที่ทำให้เธอรู้สึกแย่

" มาเช้าทุกวันเลยนะครับ " ผมพยายามชวนเธอคุยอยู่บ่อยๆแต่เธอกลับถามคำตอบคำ เธอดูไม่สนใจผู้ชายคนไหนเลยถ้าผมได้ไปอยู่ในใจเธอคงรู้สึกดีไม่น้อย

แล้วผู้ชายแบบไหนเหล่าที่เธอจะสนใจเพราะตั้งแต่เจอเธอมาไม่เคยเห็นสนิทกับผู้ชายคนไหนหรือสนใจคนไหนเลย ผมเป็นถึงบอสใหญ่เธอยังดูไม่กลัวและไม่สนใจเลยแล้วคนแบบไหนกันที่จะเอาชนะใจคนอย่างเธอได้ด้วยความนิ่งเฉยของน้องผมไม่กล้าที่จะแสดงออกอะไรไปมากกว่านี้

เมื่อลิฟเปิดผมยกมือเชิญให้เธอออกไปก่อน  กับคนอื่นๆผมจะอีโก้สูงแต่กับเธอผมทำไม่ได้เลยเพราะหลงใหลในแววตาของเธออยากจะทำทุกอย่างให้ประทับใจ

 

>>>>>ติดตามตอนต่อไป