บอสผู้ขี้เก็ก

"อ้าวนึกว่าใคร น้องแจนนี่เองทำไมได้มาอยู่กับพี่วิท" หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความสงสัยเพราะปกติชายหนุ่มไม่เคยพาใครมาทานอาหารแบบนี้ด้วย

ฉันกำลังจะเอ่ยตอบแต่เขาชิงพูดมาก่อน

"พอดีพี่มาทานข้าวแล้วเห็นน้องแจนเลยขอนั่งทานด้วยครับ" ฉันหันไปมองหน้าเขาทันที นี่เขากำลังปกป้องฉันอยู่ใช่ไหมแอบเขินจัง

"อ่องั้นขอนั่งด้วยคนได้ไหมคะ"พูดมาซะขนาดนี้คงต้องปล่อยให้นั่งแล้วแหละแต่คนที่ทำตัวไม่ถูกก็คงจะเป็นฉันเองไม่เคยมาทานอาหารร้านแบบนี้จะทำตัวบ้านนอกไหมเนี้ย

"เชิญครับ" 

คุณวิทเงยหน้ามามองฉันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตักอาหารมาใส่จานฉัน และเมื่อเห็นพี่วีด้ามองทำหน้าอึ้งเขาจึงหันไปตักใส่จานให้เธอด้วย

"ทานเยอะๆนะครับ" พี่วีด้าเขินจนแทบจะบิดตัวแต่หน้าของฉันนั้นแดงก่ำยิ่งกว่าเพราะเข้าใจเจตนาที่เขาทำแบบนั้นจึงลองตักอาหารนั้นชิมดูก็นั้นแหละอร่อยอยู่แต่อร่อยสู้ส้มตำปูปลาร้าไม่ได้เลย

เมื่อเราสามคนทานอาหารเสร็จคุณวิทจ่ายค่าอาหารเรียบร้อยก็จะแยกย้ายกันกลับแต่มันติดที่ฉันมากับคุณวิทจะทำยังไงให้ไม่ผิดสังเกตุตอนที่แยกกันไป

"เดี๋ยวกลับก่อนนะครับ"คุณวิทหันมาบอกกับพี่วีด้าและบอกกับฉัน ให้ตายสิเขาจะทิ้งฉันไว้ตรงนี้จริงๆเหรอ

"ค่ะ" ฉันยืนอึ้งและตอบไป ในใจคิดว่าจะหาทางออกเจอไหมนี่ไม่เคยมาที่นี่ด้วย

"พี่กลับก่อนนะน้องแจนบายๆจ๊ะ แล้วเจอกันนะ" เมื่อพี่วีด้าพูดจบก็เดินแยกไปคงมีแต่ฉันที่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิมเพราะไม่รู้จะเดินไปทางไหนกำลังหันก้าวเท้าเดินจู่ๆก็มีมือหนามาดึงแขนฉัน

"จะไปไหน" ฉันตกใจรีบสะบัดแขนและหันไปมองเมื่อเห็นเป็นคุณวิทก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

"คุณวิทเองเหรอคะ"

"ครับผมไม่ปล่อยให้น้องแจนกลับเองหรอก ปะ" เขายื่นมือมาอย่างลืมตัวก่อนจะดึงมือเก็บและทำหน้าอย่างทำตัวไม่ถูก ฉันจึงแอบยิ้มไม่คิดว่าเขาจะเสียอาการเป็นด้วยตอนนี้ฉันมโนไปหนักกว่าเดิมเสียอีก

ฉันเดินตามเขาและแอบยิ้มบอกตรงๆว่าวันนี้มีความสุขมากถึงจะเป็นแค่ความสุขชั่วคราวก็ชั่งเถอะ เขาหันกลับมามองเพราะเห็นว่าฉันเดินช้าและหยุดรอฉันเราจึงได้เดินข้างกันฉันไม่สามารถที่จะบังคับตัวเองไม่ให้ยิ้มได้เลยรู้แหละว่าเขาคงสังเกตุแต่จะให้ทำยังไงมันมีความสุขจนเก็บรอยยิ้มไว้ไม่อยู่

เมื่อเดินออกมาจากห้างฉันให้เขาขับรถไปส่งที่ปากซอยไม่กล้าให้เขาเข้าไปส่งที่หน้าหอเพราะหอของฉันนั้นค่อนข้างเล็กทางเข้าซอยก็แคบ

 "คุณวิทสวัสดีค่ะกลับก่อนนะคะ" ฉันยกมือไหว้เขาก่อนออกจากรถอายุของเขา 30 ปีแต่ฉันอายุ 18- 19 ห่างกันเยอะมากเขายิ้มให้และพยักหน้าเมื่อลงจากรถมาแล้วก็เดินกลับเข้าไปในซอยรถติดมากลืมไปเลยว่าแฟนของฉันเขาไปทำงานเดี๋ยวก็กลับมารีบไปทำกับข้าวรอเขาก่อน

ในขณะที่เดินอยู่ก็นึกถึงแต่เรื่องวันนี้แต่ก็คิดไปว่าตอนนี้ฉันกลับมาอยู่กับแฟนเรื่องทั้งหมดคงเป็นไปไม่ได้รอยยิ้มของฉันจึงถูกเก็บเหลือแค่ใบหน้าที่นิ่งเฉย

เมื่อเปิดประตูห้องเข้าไปภายในห้องก็เห็นแฟนของฉันนอนเล่นเกมส์อยู่ได้แค่ถอนหายใจดีได้ไม่นานสุดท้ายก็เริ่มออกลาย ฉันเดินเข้าห้องไปหุงข้างล้างจานทำงานบ้านและเตรียมอาหารไว้ให้เขา

"ไปไหนมา"เขาเอ่ยถามขณะที่เรากำลังนั่งทานข้าว

"ไปหาพี่ดิวมา" ฉันตอบและตักข้าวทานแต่ก็ทานมากไม่ได้เพราะอิ่มจากที่ทานมาสองที่

เขาก็พยักหน้าไม่ได้ถามอะไรต่อเมื่อทานเสร็จฉันเก็บจานไปล้างและขึ้นไปตากผ้าที่ดาดฟ้าไม่รู้คิดถูกหรือผิดที่ให้เขามาอยู่ด้วยเหมือนสร้างความเหนื่อยล้าให้ตัวเองแต่ช่างเถอะดีกว่าอยู่คนเดียว

นี้เป็นเวลา 21.00น. ฉันนั่งรีดเสื้อผ้าของตัวเองและของเขาเพื่อพรุ่งนี้จะไปเรียนเราไปเรียนด้วยกันแต่คนละที่ ฉันรู้สึกสงสารเขาเลยทำทุกอย่างให้เพราะเขาทำงานวันจันทร์ถึงเสาร์วันอาทิตย์ก็ต้องไปเรียนไม่มีเวลาพักอย่างน้อยฉันยังมีเวลาพักในวันเสาร์

 

รุ่งขึ้น..

เราต่างอาบน้ำแต่งตัวเพื่อออกไปเรียนฉันนั่งเรียนจนถึงเวลาเลิกเรียนรีบนั่งรถไฟฟ้าบีทีเอสมารอแฟนที่สถานีหนึ่งเพื่อจะกลับบ้านพร้อมกันฉันเหลือบสายตาไปเห็นคุณวิทที่เดินมากับใครสักคนใส่ชุดสูททั้งคู่สงสัยเป็นลูกค้าของเขาเดินออกจาห้างแห่งหนึ่งเมื่อส่งชายคนนั้นเสร็จเขาก็เดินกลับเข้าไปในห้างคืน อะไรมันจะบังเอิญขนาดนั้นไปที่ไหนก็เจอเขาจะให้ตัดใจจากเขาได้ยังไงกัน

"รอนานไหม"แฟนของฉันลงรถมายื่นมือแตะที่ตัวของฉันและเอ่ยถาม

"ไม่ค่ะ ปะกลับห้องกัน" ฉันรีบหันกลับมาหาเขาและขึ้นรถไฟฟ้าที่กำลังจอดรอผู้โดยสารฉันมองไปที่หน้าของแฟนหนุ่มทำไมฉันไม่รู้สึกมีความสุขเลยที่ได้กลับมาอยู่กับคนที่ฉันเคยรักมากอย่างเขาแต่กับมีความสุขตอนอยู่กับคุณวิททั้งที่มันเป็นไปไม่ได้เลยเรื่องของฉันและเขา

เขาไม่ทานอาหารข้างทางเพราะทานแต่อาหารภัตตาคารตั้งแต่เด็กแต่ฉันทานได้หมดยิ่งประหยัดยิ่งดีแตกต่างกันขนาดนี้ความเป็นไปได้ระหว่างฉันกับเขายิ่งเป็นไปไม่ได้เลย

"เป็นอะไรหรือเปล่าดูเหมอลอย" พี่เฟลมเอ่ยถามเมื่อเห็นฉันนั่งคิดอะไรอยู่

"ปะ เปล่าค่ะ" 

 

รุ่งขึ้น..

05.06น. กริ่ง! กริ่ง! เสียงนาฬิกาดังขึ้นปลุกฉันให้ตื่นโคตรขี้เกียจเลยแต่ก็ต้องจำใจลุกเพื่อไปทำงาน เหมือนเดิมฉันเตรียมทุกอย่างเสร็จก็ขึ้นรถไปทำงานเหมือนปกติเมื่อถึงตึกที่ทำงานรีบแตะบัตรเข้าทำงานปกติ

ฉันขึ้นลิฟไปทำงานด้วยความขี้เกียจเมื่อเดินไปถึงหน้าบริษัทก็แสกนนิ้วเข้าไปและนั่งลงทำงานตามปกติ มองซ้ายขวายังไม่มีใครมาเลยจึงก้มลงมองนาฬิกาพึ่ง 7.30 น.นี่ฉันมาแต่เช้าอีกแล้วเหรอนี่แล้วคุณวิทจะมาหรือยังนะฉันนั่งคิดอยู่คนเดียวอยากเห็นเขานะแต่นั่งอยู่นี่ดีกว่าฉันไม่ชอบแสดงตัวให้เขารู้ตัว

นั่งอยู่แบบนั้นจนเวลา 08.20 น. พี่ๆก็เข้ามาทำงาน

"น้องแจนวันนี้มีประชุมนะแผนกเรา" พี่นิวเอ่ยบอกกับฉัน ก็ได้แต่คิดในใจถ้าฉันเข้าไปจะรู้เรื่องอะไรกับเขาไหมพูดแต่ภาษาอังกฤษฉันไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่แต่ก็พอฟังออกเล็กน้อยงงใจเหมือนกันทำไมเขาถึงยังอยากให้ฉันทำงานที่นี่ทั้งที่ไม่เก่งอะไรเลย

10.00น. เป็นเวลาที่ต้องเข้าประชุมพวกเราจึงลุกขึ้นเดินไปที่ห้องประชุมฉันคือคนที่เดินเข้าไปในห้องก่อนเพื่อนเมื่อเปิดประตูเข้าไปก็เห็นคุณวิทนั่งอยู่ทำให้ฉันตกใจเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้เขาดูไม่ได้สนใจอะไรฉันนะนั่งนิ่งดูงานอะไรของเขาก็ไม่รู้ตอนนี้เขากำลังทำให้ฉันสับสน

"สวัสดีค่ะคุณวิท"พี่นิวเอ่ยทักทายฉันจึงยกมือขึ้นไหว้เขาและเอ่ยทักทาย

เขาเงยหน้าขึ้นตอบกลับแต่ใบหน้าดูไม่สบอารมณ์สักเท่าไหร่ ดูๆแล้วน่าจะมีเรื่องเครียดหรือมีใครทำให้เขาอารมณ์เสียอีกหรือเปล่าสงสัยพนักงานคงโดนดุบ่อยเพราะแบบนี้แน่เลย

เมื่อเขาเห็นฉันมองหน้าเขาด้วยความสงสัยจึงเหล่สายตามามองฉันเล็กน้อยสายตานั้นจ้องมาที่ฉันสาวน้อยแบบฉันรีบหลบสายตาทันทีในความเคร่งขรึ้มของเขาเหมือนมีรอยยิ้มซ่อนอยู่บ้าจริงเขาทำหัวใจฉันสั่นอีกแล้ว

 

>>>>>ติดตามตอนต่อไป