ทานอาหารร่วมกันอีกครั้ง

"ขอบคุณค่ะ " แจนเอ่ยขอบคุณและมองมาที่ดวงตาของผมก่อนจะก้าวเท้าออกไป เธอเหมือนมีเรื่องในใจถ้าผมคิดไม่ผิดเธอไม่ชอบใจตอนที่ผมดุพนักงานจริงๆหรือเปล่า ผมได้แต่คิดและกังวลก่อนจะเดินออกจากลิฟไป

 

แจน talk 

ฉันเดินออกมาด้วยความสับสนตอนนี้คิดว่าจะทำใจเรื่องเขาแต่กลับมารู้สึกมากกว่าเดิม ฉันแสกนนิ้วเข้าไปนั่งทำงานยิ่งคิดเห็นแต่ใบหน้าของเขาที่มองตามฉันอย่างอ่อนโยนแต่จะให้ทำอย่างไรในเมื่อเรื่องของเรามันเป็นไปไม่ได้เลย 

ตึ๊ก ตึ๊ก ! ในขณะที่นั่งเหมอลอยอยู่ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังเดินมาที่ด้านหลัง..ฉันหันหน้าไปมองสบสายตากับเขาทันทีคุณวิทเดินมาที่ห้องทำงานของฉันและเขากำลังมองฉันอยู่ตลอดทำให้หันไปสบสายตาเขาพอดี

ตึ๊กตั๊ก! ตึ๊กตั๊ก!  เสียงหัวใจของฉันมันเต้นระรัวเสียงดังแทบจะกระเด็นออกมาเขาเดินมาหาใครกันตอนนี้ในห้องนี้มีแค่ฉันคนเดียว

"น้องแจนครับ เอ่อ..คือ ถ้าคุณอ้อมมาให้ไปพบผมที่ห้องด้วยนะครับ" เขาเอ่ยออกมาอย่างกระตุกกระตักเหมือนกับสิ่งที่พูดนั้นยังไม่ตรงกับสิ่งที่อยากพูด

"ค่ะคุณวิท" ฉันจึงเอ่ยตอบเขาไปก่อนที่เขาจะหันหลังไปอย่างช้าๆและเดินไปเหมือนกับว่ายังไม่อยากไปเพราะยังมีเรื่องในใจอยู่ สายตาของฉันกรอกไปมาด้วยความสับสนยิ่งฉันเริ่มหันกลับมาทำใจยิ่งใกล้ชิดเขามากกว่าเดิม

ฉันนั่งทำงานผ่านไปสักพักพวกพี่ๆเขาก็เข้ามาก่อนจะเที่ยงพี่คนหนึ่งเอ่ยบอกกับฉันว่าวันนี้จะพาไปทานอาหารที่ร้านอาหารในโซนห้างเพราะมีคนจะเลี้ยงได้ยินแบบนั้นรอยยิ้มของฉันก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งเพราะมันทำให้ฉันประหยัดได้อีกหนึ่งมื้อ

 

เวลา 11.50 น.

"พร้อมหรือยังครับ" เสียงทุ้มใหญ่ดังขึ้นจากด้านหลังดวงตาของฉันเบิกโตขึ้นเพราะจดจำได้ว่านี่มันเสียงของคุณวิท สาวน้อยหันไปมองอย่างช้าๆและยิ้มแห้งไปทีหนึ่ง

"พร้อมแล้วค่ะ" พี่ๆต่างเอ่ยตอบ หลังจากนั้นทุกคนก็ลุกขึ้นเตรียมกระเป๋าสตังค์เพื่อจะออกไปทานข้าวฉันจึงต้องลุกตาม เขากวาดยิ้มให้ทุกคนก่อนจะหันมาที่ฉัน

ตอนนี้ฉันอยากรู้มากที่เขาจะพาไปเลี้ยงข้าวนี่เนื่องในโอกาสอะไรกันแต่ช่างเถอะอย่างน้อยๆก็ประหยัดค่าอาหารมื้อเที่ยงพี่ดิวเดินไปข้างๆคุณวิทแต่ก็ไม่กล้าที่จะพูดอะไรกับเขามากเพราะเขาเป็นถึงบอสใหญ่น้องชายเจ้าของบริษัท

เมื่อถึงห้างพวกเราเดินไปที่ร้านอาหารก่อนที่เขาจะนั่งลงตอนนี้ทุกคนต่างมองหน้ากันส่งสายตาให้กันสื่อให้เข้าใจว่าใครจะนั่งข้างและตรงข้ามคุณวิท

ก่อนที่พี่ดิวจะนั่งลงตรงข้างเก้าอี้ที่คุณวิทนั่งอยู่ 

"น้องแจนนั่งเลยค่ะ" ให้ตายสิพี่จ๋าดึงเก้าอี้ที่อยู่ตรงข้ามคุณวิทออกและเรียกให้ฉันนั่งลงคนอย่างฉันไม่เคยกล้าปฏิเสธใครด้วยจึงต้องนั่งลงด้วยอาการเกร็ง

แอบเห็นสีหน้าของคุณเขายิ้มแย้มและเปล่งประกายทางสายตา

เมื่อทุกคนนั่งครบแล้วพนักงานเดินเข้ามารับออเดอร์ทุกคนไม่กล้าที่จะสั่งนั่งนิ่งกันชายหนุ่มเห็นแบบนั้นจึงเอ่ยขึ้น

"สั่งเลยครับ สั่งตามสบายเลยเดี๋ยวผมเลี้ยงเอง"  

พี่จ๋าจึงเป็นคนเริ่มสั่งของตัวเองและสั่งให้ฉันด้วยเพราะรู้ว่าฉันคงไม่กล้าสั่งก่อนที่คนอื่นๆจะสั่งตาม

ตอนนี้ฉันทำตัวไม่ถูกเพราะนั่งอยู่ตรงหน้าเขาจึงก้มลงเล่นมือถือและหางตาของฉันก็สังเกตุเห็นเขามองฉันเล็กน้อยไม่ได้มองมากแต่ก็มองบ่อย

"พี่วิทพามาเลี้ยงเนื่องในวันอะไรคะ" พี่จ๋าไม่ลังเลเลยที่จะเอ่ยถามเพราะจู่ๆเขาก็พามาเลี้ยงแบบไม่รู้เหตุ

"เอ่อ..คือแค่อยากเลี้ยงครับเพราะเห็นว่าพวกคุณทำงานได้ดี"  ฉันพอจะเข้าข้างตัวเองได้อีกไหมเพราะคิดว่าน่าจะเพราะฉันดูบึ้งตึ้งหรือเปล่าเขาจึงพามาเลี้ยงข้าว

แน่แอบหลงตัวเองอีกแล้ว  บรรยากาศบนโต๊ะอาหารดูเงียบสงัดเพราะไม่มีใครพูดอะไรต่างคนต่างก้มลงเล่นมือถือ

คนอื่นๆเห็นเขาดุเมื่อวานจึงไม่กล้าที่จะสนทนาด้วย เขานั่งเคร่งขรึมมองดูหน้าจอมือถือคนแบบนี้คงหนีไม่พ้นเรื่องงานแม้เวลาทานข้าวก็ยังคงทำงาน

ฉันชอบเขาตรงที่จริงจังกับงานมากๆแบบนี้แหละแต่ก็ไม่รู้ว่าเขานั้นมีหวานใจหรือยังฉันแอบมองใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาและเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวแต่เมื่อรู้ตัวก็พยายามแสดงสีหน้านิ่งเฉยให้เร็วที่สุดเพราะกลัวคนอื่นผิดสังเกตุ

ใบหน้าคมคายเงยขึ้นมามองเห็นสายตาของฉันที่มองเขาอยู่ใบหน้าหวานของฉันรีบหันหนีในทันทีเพราะกำลังถูกจ้องมอง

เขาอมยิ้มเล็กน้อยเพราะเห็นว่าฉันมองเขาปกติฉันไม่สนใจใครเลยเพราะค่อนข้างเจียมตัวและรักความสงบค่อนข้างไม่เข้าสังคม

"คุณอ้อมงานทางนั้นเป็นยังไงบ้างครับ" จู่ๆเขาก็เอ่ยถามหัวหน้าแผนกของฉันเพราะเห็นว่าบรรยากาศบนโต๊ะอาหารค่อนข้างเงียบสงัด

"ก็เรียบร้อยดีนะคะ แต่บริษัทหนึ่งที่รับเอกสารของเราแล้วส่งให้ลูกค้าช้าเลยมีทวงถามบ้าง" เมื่อเขาได้ยินแบบนั้นก็ชักสีหน้าคุ่นคิดก่อนจะเอ่ยถามต่อ

"บริษัทไหนครับ?" 

"บริษัทคุณเจษรมย์ค่ะ" เมื่อได้ยินเขาก็พยักหน้าเล็กน้อยทำสีหน้านิ่งเฉยบอกเลยว่าเท่และหล่อมาก

"เดี๋ยวผมจัดการให้" เขาหยิบมือถือขึ้นมาและกดโทรออกไปหาใครสักคนก่อนจะขอตัวลุกขึ้นออกไปคุย เขาคุยด้วยสีหน้าที่จริงจังก่อนจะกลับมานั่งแต่ก็ไม่มีใครกล้าก้าวก่ายไปถามว่าเขาไปคุยกับใคร

"อาหารมาแล้ว ทานตามสบายเลยนะครับไม่อิ่มสั่งเพิ่มได้ไม่ต้องเกรงใจ" เขาพูดพร้อมมองมาที่ฉันคนเดียว

ตึ๊กตั๊ก! ตึ๊กตั๊ก! ไอ้หัวใจเจ้าบ้าก็เต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมา ฉันจึงพยักหน้าและยิ้มเล็กน้อยมือตักอาหารมาทานฉันพยายามทำตัวให้ปกติไม่คิดอะไรปกปิดความรู้สึกทุกอย่างเอาไว้เพราะหากพี่ดิวรู้ว่าฉันชอบคุณวิทเธอคงไม่พอใจฉันแน่นอน

มือหนาของเขาตักอาหารขึ้นจากจานและนิ่งมองมาที่หน้าของฉันก่อนจะหันไปมองคนอื่นเมื่อเห็นว่ามีคนมองจึงตักอาหารมาใส่จานตัวเองถ้าฉันคิดไม่ผิดเขาคงอยากตักมาใส่จานของฉันแน่นอนเพราะอาการของเขามันชัดเจน

"อร่อยไหมครับ?"สายตาของเขาที่มองมาที่ฉันเปล่งประกายอย่างน่าประหลาดพร้อมคำเอ่ยถาม

ใบหน้างดงามของฉันแดงจัดหัวใจเต้นระรัวด้วยความเขินอายไม่กล้าที่จะตอบอะไรเพราะเขาไม่ได้เอ่ยถึงเพียงแค่ส่งสายตามาที่ฉัน

"ว่าไงครับ  อร่อยไหม" เขายิงคำถามมาอีกครั้งแต่ก็ไม่ได้เอ่ยชื่อใครสายตายังคงจับจ้องมาที่ฉันเหมือนเคย ตอนนี้ฉันกำลังสับสนว่าจะตอบดีไหมเพราะไม่มั่นใจว่าเขาพูดกับฉันหรือเปล่านิสัยโดยส่วนตัวของฉันเป็นแบบนี้ด้วยถ้าไม่เอ่ยถึงชื่อจะไม่ตอบ

"คะ? ถามแจนไหมคะ" 

 

>>>>>ติดตามตอนต่อไป