Se connecter“โธ่คุณตาครับ ผมทำไปก็เพราะความต้องการของลูก
“หุ้นที่ผมซื้อเอาไว้ก็เหมือนกันครับพี่เซี่ย ผมเองก็จะทำตามที่พี่บอกด้วยครับ” หวังหมิงทงยิ้มกว้างออกมาทันที เขาคอยโทรสอบถามกับเคอติสแทบทุกเดือนเรื่องหุ้นที่ซื้อเอาไว้“ดีครับ พรุ่งนี้เราค่อยไปดูกันว่ากำไรสุทธิที่ได้รับมีเท่าไหร่” เซี่ยเยี่ยนพยักหน้าอย่างพอใจที่เห็นว่าทุกคนรู้จักนำเงินไปลงทุนในหุ้นแทนที่จะนำไปซื้อของฟุ่มเฟือยเหมือนเด็กคนอื่น“นี่ใกล้จะเที่ยงแล้ว ทุกคนอยากกินอะไรครับ ผมจะได้ออกไปซื้อให้” ม่อชิวดูนาฬิกาแล้วจึงรีบเอ่ยถามทุกคนตามหน้าที่“อืม...พี่ว่าพวกเราไปกินกันที่ไชน่าทาวน์ดีไหม จะได้เดินเล่นที่ห้างกันด้วย” เซี่ยเยี่ยนคิดว่าหลังการนำเสนองานวิจัยไปแล้ว ทุกคนควรจะได้พักผ่อนบ้าง“
“โธ่คุณตาครับ ผมทำไปก็เพราะความต้องการของลูกค้านะครับ” ฉินกวงโอดครวญ“คุณก็อย่าขู่หลานสิคะ” ฟ่งชิงชิงปรามสามีที่ชอบแกล้งหลานชายคนรอง“คุณก็ชอบตามใจเสี่ยวกวงอยู่เรื่อย แล้วนี่เหลนตาไปไหนแล้วเนี่ย” หลงซวี่มองหาฉินซ่งที่ตอนนี้สามารถวิ่งเล่นได้แล้ว เขาแข็งแรงกว่าเด็กวัยเดียวกันและกำลังซนมาก“ผมว่าคงไปวิ่งเล่นข้างนอกแล้วมั้งครับ” ฉินกวงรู้ดีว่ามีบอดี้การ์ดหลายคนคอยจับเจ้าตัวเล็กอย่างฉินซ่งอยู่แล้วเลยไม่ได้กังวลอะไร อีกอย่างบ้านภรรยาเขาอย่างตระกูลเวยก็ทั้งรักทั้งหลงฉินซ่งจนไม่ยอมให้ละไปจากสายตาเลยแม้แต่น้อยบรรยากาศปีใหม่ที่เมืองหลวงปีนี้เป็นไปอย่างชื่นมื่น เพราะสองตระกูลใหญ่ปฏิเสธการเข้าร่วมงานเนื่องจากหลานสาวอย่างเพ่ยหยูไม่อยู่ พวกเขาเลยไม่อ
เซี่ยเยี่ยนไปตรวจสอบโปรโตคอลของเซียวอวี้ตงก่อน เมื่อเห็นว่าไม่มีปัญหาตรงไหนให้ต้องแก้ไขอีก เขาก็พยักหน้าบอกว่าสามารถไปขอเอกสารที่ MIT มาเขียนรอไปจดลิขสิทธิ์ได้เลย ด้านชิปของหวังหมิงทงที่เขาทดสอบโดยใช้โน้ตบุ๊คของเซียวอวี้ตงใส่ชิปที่หวังหมิงทงทำด้วยตัวเองแล้วพบว่าหน่วยความจำเพิ่มมากขึ้นถึงห้าเท่า ซึ่งมากกว่าชิปที่อลันให้มาถึงสองเท่าเลยทีเดียว เซี่ยเยี่ยนก็อดทึ่งไม่ได้ที่หวังหมิงทงใช้แค่อุปกรณ์ไม่กี่อย่างในการสร้างชิปด้วยตัวเองออกมาได้ดีมากถึงขนาดนี้“ให้อวี่หนิงหรือไม่ก็เจียเหว่ยไปขอเอกสารมาเขียนขอจดลิขสิทธิ์กันได้เลยนะ พี่ขอไปดูอัลกอริทึมของน้องเพ่ยหยูต่อก่อนครับ” เซี่ยเยี่ยนบอกเซียวอวี้ตงและหวังหมิงทงด้วยสีหน้าจริงจัง“ขอบคุณพี่เซี่ยที่ช่วยตรวจสอบให้ครับ” สองหนุ่มยิ้มกว้างขึ้นมาทันทีที่งานวิจัยผ่านแล้ว
“เรื่องนั้นไม่มีปัญหาครับ ขอบคุณคุณชายเซียวมากที่ให้เกียรติบริษัทผมครับ” โทนี่บอกพร้อมรอยยิ้มกว้าง เขาดีใจที่จะได้รับสิทธิ์โปรโตคอลสำคัญสำหรับการควบความเครือข่าย เพราะมันจะช่วยให้เขามีสิทธิ์ต่อรองกับทางราชการและได้รับสิทธิ์ติดตั้งเครือข่ายใหม่“ถ้าอย่างนั้นวันนี้ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ โปรโตคอลนี้ยังต้องเพิ่มเติมบางส่วนเพื่อให้เครือข่ายของพี่เสถียรมากขึ้นกว่าตอนนี้อีกเล็กน้อยครับ” เซียวอวี้ตงบอกสิ่งที่เขาต้องทำต่อ“ได้ครับ เดี๋ยวผมเดินไปส่งที่รถนะครับ” โทนี่ให้เกียรติเซียวอวี้ตงมากเซียวอวี้ตงพยักหน้ารับคำ ก่อนจะลุกออกจากห้องรับแขกแล้วเดินไปพร้อมเจียเหว่ยที่คอยถือโน้ตบุ๊คให้เขาตามปกติ โทนี่ส่งจนเห็นรถของเซียวอวี้ตงจากไปจนลับสายตา เขาถึงไปที่ห้องทำงานของตัวเองแล้วส่งอีเมล์บอกข่าวดีกับเซี่ยเยี่ยนและอลันด้วยความดีใ
“อืม...ที่เพ่ยหยูพูดก็มีเหตุผลนะ เราแค่ทำงานวิจัยให้ดีกว่าที่คนเก่าเคยทำไว้ก็พอแล้ว พอกลับไปถึงประเทศก็ค่อยหาซื้อของเก่าส่งทางเรือกลับไปทีหลังแล้วไปเริ่มพัฒนาให้ดีกว่าเดิมน่าจะดีกว่าจริง ๆ นั่นแหละ” หวังหมิงทงพยักหน้าเห็นด้วยกับเพ่ยหยู“เอาแบบนั้นก็ได้ ถ้าอย่างนั้นฉันจะปรับความเสถียรของโปรโตคอลให้เข้ากับเครือข่ายอีกไม่นานก็น่าจะเสร็จ จากนั้นค่อยทำเล่มงานวิจัยแล้วเตรียมนำเสนอพร้อมกันดีไหม” เซียวอวี้ตงเองก็เหลือขั้นตอนไม่มากแล้วในการทดสอบโปรโตคอลของตัวเอง“ได้สิ พอดีกับที่อาทิตย์หน้าพี่เยี่ยนจะมาถึง พวกเราค่อยปรึกษาเขาอีกทีว่าการเปลี่ยนเป้าหมายงานวิจัยคราวนี้จะดีกว่าไหม” เพ่ยหยูอยากได้คำแนะนำจากเซี่ยเยี่ยนด้วย เพราะเขาน่าจะเข้าใจเรื่องพวกนี้ดีกว่าพวกเธอ“
เช้าวันต่อมา เพ่ยหยูตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่น เธอไม่ได้นอนหลับสบายขนาดนี้มานานแล้ว วันนี้เพ่ยหยูเลยคิดจะลงไปข้างล่างเพื่อคุยกับเพื่อน ๆ สักหน่อยว่าพวกเขาทำงานวิจัยกันไปถึงไหนแล้ว ของเพ่ยหยูเหลือแค่ทำเล่มงานวิจัยเพื่อเตรียมนำเสนอให้อาจารย์ในมหาวิทยาลัยพิจารณาการเรียนจบของเธอเท่านั้นหลังอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เพ่ยหยูก็ลงไปข้างล่างพร้อมรอยยิ้มบาง เธอทักทายม่อชิวและซี่หลิวที่กำลังทำความสะอาดกันอยู่ที่ห้องรับแขกอย่างอารมณ์ดี“อวี้ตงกับหมิงทงยังไม่ตื่นกันเหรอคะพี่ ๆ” เพ่ยหยูถามหลังจากนั่งที่เก้าอี้ว่างตัวหนึ่ง“น่าจะอีกสักพักก็คงลงมาทานข้าวตามปกติกันครับ” ม่อชิวตอบกลับ ช่วงนี้คุณชายทั้งสองมักจะลงมาทานข้าวเช้าพร้อมกัน มีเพียงมื้อเที่ยงตอนเซียวอวี้ตงไม่อยู่เท่านั้นที่หวังหมิงทงจะให้อวี่หนิงนำอาหารเที่ยงขึ้นไปให้บนห้องเหมือนกั
เด็กสี่คนที่ยืนคุยกันอยู่เป็นจุดสนใจให้กับคนที่กำลังทำครัวอยู่ไม่น้อย พวกเขาหันไปมองกลุ่มของเพ่ยหยูไม่นานก็หันกลับไปทำงานของตัวเองเงียบ ๆ ต่อ ในตอนที่พวกเขาได้มาอยู่ที่นี่ครั้งแรกก็ไม่ต่างจากพวกเพ่ยหยูนัก แต่ละคนทั้งกลัวทั้งกังวลแต่ก็ไม่ถึงกับขาดค
เด็กทั้งสี่คนหอบหิ้วสิ่งของออกจากห้องนอนไปยังห้องน้ำที่อยู่อีกด้านหนึ่งซึ่งจูข่ายหนิงชี้บอกเอาไว้ก่อนหน้านี้ ในอาคารสองชั้นแห่งนี้มีห้องนอนใหญ่อยู่มากถึงหกห้อง และมีห้องน้ำใหญ่เอาไว้ใช้สอยอยู่เพียงแค่สี่ห้องเท่านั้น ดังนั้นหากใครมีเวลาว่างและอยากอ
“ทราบแล้วค่ะคุณป้า ขอบคุณนะคะ” เพ่ยหยูยิ้มหวานตอบ เธอไม่ได้รู้สึกกลัว ผอ.จู เหมือนกับคนอื่น เพราะเพ่ยหยูเคยเข้าสังคมกับครอบครัวบ่อย ๆ จึงคุ้นเคยกับผู้ใหญ่อย่าง ผอ
“เพ่ยหยู ต่อไปหนูต้องไปอยู่กับพวกเขานะจ๊ะ” เค่ออวี๋ที่วันนี้ออกมาส่งเพ่ยหยูเอ่ยบอกด้วยสีหน้าสงสาร เธอเสียดายที่ไม่พบครอบครัวของเด็กคนนี้มาก ทั้งที่จริงแล้วเค่ออวี๋คิดว่าครอบครัวของเพ่ยหยูน่าจะรวยมากแท้ ๆ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ได้รับเงินช







