การเปลี่ยนแปลง

“ครับ/ค่ะ” เสียงเด็กที่อยู่ในห้องต่างรับคำพร้อมกันทันที พวกเขาไม่เหมือนเด็กสามคนนั้นที่เพิ่งเข้ามาไม่กี่วันก็เอาแต่ก่อเรื่องแล้ว

ตังหยางกวาดสายตามองเด็กในห้องเรียนที่เหลืออยู่ประมาณสิบกว่าคนก็เห็นว่าพวกเขาดูจะตั้งใจเรียนจริงจึงพยักหน้าอย่างพอใจแล้วสอนเรื่องการเมืองต่อ

หลังจบชั่วโมงของตังหยาง ก็มีอาจารย์ฝูฉีสาวสวยของสถาบันเดินเข้ามาในห้องเพื่อสอนวิชาภาษาจีนทันที เพ่ยหยูคิดไม่ถึงว่าอาจารย์จะสวยมากถึงขนาดนี้ เธออดยิ้มบางออกมาไม่ได้เมื่อมีอาหารตาสวย ๆ ให้ดูก่อนเรียน

ชั่วโมงภาษาจีนของอาจารย์ฝูฉีไม่มีใครกล้าส่งเสียงดังอีก เด็กทั้งสามที่ถูกให้ออกไปยืนกลางแดดนานนับชั่วโมงเองก็เงียบกริบไปเช่นกัน พวกเขาไม่กล้าท้าทายกฎระเบียบของสถาบันแห่งนี้อีกต่อไปหลังจากถูกลงโทษติด ๆ กันโดยที่เพิ่งเข้ามาแค่ไม่กี่วัน

หลังจากฝูฉีสอนเสร็จ อาจารย์ไฉปังก็เข้ามาสอนวิชาคณิตศาสตร์ต่อทันที อีกเพียงแค่ชั่วโมงเดีียวเท่านั้นก็จะถึงเวลาพักกลางวันแล้ว เด็ก ๆ ในห้องจึงตั้งใจเรียนกันเป็นพิเศษ พวกเขาต่างรู้ดีว่าหลังมื้ออาหารจะได้นอนพักผ่อนก่อนเข้าร่วมกิจกรรมยามบ่ายต่อจึงไม่มีใครกล้าทำอะไรขัดกับกฎระเบียบของสถาบัน

เพ่ยหยูใช้ชีวิตตามตารางของสถาบันอย่างเคร่งครัดจนกระทั่งถึงปี 1980 ที่สถาบันก็เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ เพราะสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเอกชนและตามหมู่บ้านถูกปิดตัวลงเป็นจำนวนมากตามนโยบายใหม่ของท่านผู้นำคนใหม่ ทำให้สถาบันจำเป็นต้องรับเด็กเข้ามาอยู่เป็นจำนวนมากจนเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นบ่อย ๆ ยังดีที่จูข่ายหนิงจัดการโดยขอเจ้าหน้าที่เพิ่มเข้ามาในสถาบันอีกมากกว่าสามสิบคน รวมทั้งยังขอกำลังทหารจากหน่วยงานกลางมาช่วยสอนกฎระเบียบและให้ช่วยควบคุมความประพฤติของเด็กที่เข้ามาใหม่ซึ่งมีนิสัยก้าวร้าว ดื้อรั้นมากกว่าเด็กรุ่นก่อนที่เข้ามาอยู่ในสถาบันตั้งแต่แรก

เพ่ยหยูที่อายุสิบขวบแล้วยังเกือบถูกกลุ่มเด็กเกเรวัยเดียวกันอย่างไห่เฉียวรังแกอยู่หลายครั้ง ดีที่พวกไป่หลิวคอยดูแลอยู่จึงทำให้เธอรอดตัวมาได้ตลอด ทั้งที่กลุ่มไห่เฉียวซึ่งมีหลูหลี มู่จี ฟานเฉิงและเทียนป้าถูกลงโทษอย่างหนักหลายครั้งก็ไม่เคยจำกันสักที

วันนี้ก็ไม่ต่างจากทุกวันที่เพ่ยหยูถูกไห่เฉียวหาเรื่องระหว่างทานข้าวกลางวัน ในใจของเพ่ยหยูเริ่มเอือมระอากับกลุ่มของไห่เฉียวมากแล้ว เพียงแต่เธออดทนเพราะไม่อยากให้มีเรื่องราวใหญ่โต แต่วันนี้ไห่เฉียวถึงกับแย่งถาดอาหารและเขวี้ยงลงพื้น ทำให้เพ่ยหยูไม่มีข้าวกลางวันกินเหมือนคนอื่น

เพี๊ยะ!!! พลั่ก! ตุ้บ!

“กรี๊ด!!! นังสารเลว แกกล้าทำร้ายฉันเหรอฮะ!!” ไห่เฉียวที่ถูกตบและถีบลงไปนอนดิ้นเร่า ๆ อยู่ใกล้โต๊ะกินข้าวที่ประจำของกลุ่มเพ่ยหยู

“ใครใช้ให้เธอมาทำลายอาหารกลางวันของฉันล่ะ! เธอรู้ไหมว่ากว่าจะได้ข้าวแต่ละเม็ดมามันลำบากขนาดไหน” เพ่ยหยูตะคอกกลับเสียงดังอย่างโมโห เธออุตส่าห์อดทนการรังควานของไห่เฉียวมาได้นานหลายเดือนแล้ว แต่วันนี้เพ่ยหยูสุดจะทนแล้วจริง ๆ

“เกิดอะไรขึ้น!!!” จูข่ายหนิงวันนี้คิดจะเดินมาดูเด็ก ๆ ที่รับมาจากที่อื่นพอดีเห็นคนมุงกันอยู่ก็รีบเดินแหวกทางเข้ามาดูและเอ่ยขึ้นเสียงดัง

“นังเพ่ยหยูมันตบกับถีบหนูค่ะท่าน ผอ. ฮือ...” ไห่เฉียวแสร้งฟ้องร้องก่อนเพื่อขอความเห็นใจ

“คุณป้าคะ ไห่เฉียวแย่งถาดอาหารหนูแล้วเขวี้ยงลงพื้นค่ะ ข้าวแต่ละเม็ดกว่าเราจะได้มากินมันไม่ใช่วันสองวันจะหามาได้ หนูเสียดายอาหารของหนูค่ะ” เพ่ยหยูหันไปค้อมหัวคำนับจูข่ายหนิงก่อนแล้วจึงเอ่ยขึ้นมา หลายปีที่อยู่ในสถาบัน เพ่ยหยูยังคงติดเรียกจูข่ายหนิงว่าคุณป้ามาตลอดจนคนอื่น ๆ เองก็นึกว่าเธอเป็นหลานสาว ผอ.จริง ๆ ซึ่งเรื่องนี้จูข่ายหนิงก็ไม่ได้ห้ามเพ่ยหยูเพราะเธอเองก็รู้พฤติกรรมของเพ่ยหยูดีอยู่แล้ว จูข่ายหนิงยังนึกชื่นชมเพ่ยหยูที่เป็นเด็กดีมาตลอดตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาอยู่ที่นี่

“เจ้าหน้าที่!!! จับไห่เฉียวกับพวกไปขังเดี่ยวและงดอาหารสามวัน” จูข่ายหนิงพอรู้ความจริงก็ยิ่งโกรธไห่เฉียวกับเพื่อนในกลุ่มของเธอจนลงโทษสถานหนัก เรื่องอาหารเป็นเรื่องสำคัญของประเทศ แต่เด็กพวกนี้กลับกล้าทำลายอาหารที่หายากเย็นของสถาบันเพราะความอิจฉาเพียงเล็กน้อยแบบนี้ แล้วจะไม่ให้จูข่ายหนิงลงโทษอย่างหนักได้อย่างไร

“ผอ. ลำเอียงเกินไปแล้วนะคะ! พวกหนูไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย” มู่จีที่ติดหางเลขไปด้วยอดเอ่ยขึ้นเสียงดังไม่ได้ เธอแค่อยู่กลุ่มเดียวกับไห่เฉียวแค่นั้นเองนะ

“ฮึ! อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าพวกเธอก่อเรื่องอะไรเอาไว้บ้างตั้งแต่เข้ามาอยู่ที่นี่ หากหลังการลงโทษครั้งนี้พวกเธอยังก่อเรื่องอีกก็เตรียมถูกส่งตัวไปสถานดัดสันดานได้เลย ฉันรับรองว่าพวกเธอจะไม่ได้อยู่สบายเหมือนที่นี่หรอกนะ” จูข่ายหนิงกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา เธอกวาดตามองไปยังกลุ่มของไห่เฉียวทั้งห้าคนอย่างนึกรังเกียจ จูข่ายหนิงเองก็ไม่คิดว่าพอรับคนเข้ามามากขึ้นจะเกิดเรื่องในสถาบันที่เธอดูแลอยู่แทบไม่เว้นแต่ละวัน

“ไม่ยุติธรรมเลยสักนิด! ผอ. เข้าข้างนังเพ่ยหยูสินะครับ ไม่ใช่ว่ามันเป็นลูกสาวนอกสมรสของ ผอ.หรอกนะถึงได้เข้าข้างมันขนาดนี้” เทียนป้าจอมปากแจ๋วเถียงเสียงดังขึ้นมาอีกคน

“ฮ่า ฮ่า ตั้งแต่ฉันทำงานมา นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนกล้าดูถูกการทำงานของฉัน เพิ่มโทษพวกเขาเข้าไปอีกสามวัน รีบพาตัวพวกเขาไปให้พ้นหน้าฉัน!!” จูข่ายหนิงหัวเราะเสียงเย็นออกมา

เจ้าหน้าที่ทหารและทหารบ้านรีบเข้ามาจับตัวพวกไห่เฉียวไปลงโทษตามคำสั่งทันที พวกเขาเองก็ไม่คิดว่าอยู่ ๆ ผอ. จะลงโทษหนักมากถึงขั้นนี้ นับว่าเป็นครั้งแรกตั้งแต่จูข่ายหนิงดูแลสถาบันมาที่เธอลงโทษถึงขั้นอดข้าวห้าวันแบบนี้

“ขอบคุณคุณป้ามากนะคะที่ให้ความเป็นธรรมกับหนู” เพ่ยหยูไม่ลืมมารยาท เธอรีบหันไปค้อมหัวคำนับอย่างนอบน้อมทันทีที่เห็นคนที่รังควานเธอมาตลอดถูกลากออกไปแล้ว

“ไม่เป็นไร เป็นฉันที่ควบคุมเด็กพวกนี้หละหลวมเกินไป เธอไปเอาอาหารจากถาดใหม่มากินเถอะนะ ได้ข่าวว่าการสอบครั้งก่อนเธอก็ได้คะแนนเต็มอีกแล้วใช่ไหม ตั้งใจเรียนนะ” จูข่ายหนิงพยักหน้ารับคำของเพ่ยหยู เธอเองก็ไม่คิดว่าเด็กคนนี้จะเติบโตขึ้นมาแล้วสวยและสูงขึ้นทุกวันจนดูเหมือนเพ่ยหยูอายุสิบสี่สิบห้าเลยทีเดียว จูข่ายหนิงคิดว่าเพราะความโดดเด่นทางการเรียนและคำชมจากรุ่นพี่รุ่นน้องที่เพ่ยหยูได้รับบ่อย ๆ น่าจะทำให้กลุ่มไห่เฉียวที่เข้ามาไม่นานคอยอิจฉาจนมาหาเรื่องเพ่ยหยูตลอด นี่ก็เป็นครั้งแรกเหมือนกันที่เธอเห็นเพ่ยหยูลงมือกับไห่เฉียว เธอได้แต่คิดว่าเพ่ยหยูสามารถนำท่าทางการออกกำลังกายมาใช้เป็นวิชาการต่อสู้ได้ไม่เลวเลยทีเดียว น้อยนักที่จะมีเด็กผู้หญิงทำได้อย่างเพ่ยหยู

“หนูจะตั้งใจเรียนค่ะ ขอโทษด้วยนะคะที่ก่อเรื่องในวันนี้” เพ่ยหยูยังคงกล่าวด้วยสีหน้าไม่สู้ดี

“ไม่เป็นไร เธออดทนมานานหลายเดือนได้ก็เก่งมากแล้วล่ะ” จูข่ายหนิงส่ายหัวว่าไม่เป็นไรจริง ๆ หากเป็นเด็กคนอื่นคงต่อยตีกันไปตั้งแต่สองสามครั้งแรกที่ถูกรังแกแล้ว