ขยัน

“ถ้าไม่ไหวก็ไม่ต้องซักนะ พวกพี่จะมาซักตอนพักเที่ยง” ไป่หลิวกระซิบบอกเสียงเบาเช่นกัน

“ใช่ ใช่ ของพี่ก็เหมือนกันนะ น้องสาวอย่าทำให้ตัวเองลำบากล่ะ” ซู่ฟางรู้ดีว่าเพ่ยหยูยังเล็ก

“ทราบแล้วค่ะ พวกพี่เอามากองไว้ตรงนี้นะคะ พรุ่งนี้หนูจะจัดการให้” เพ่ยหยูชี้ให้พวกเธอนำชุดมาวางไว้ด้านล่างตู้เสื้อผ้าที่เธอเปิดเอาไว้ให้

ไป่หลิวกับซู่ฟางรีบเดินนำไปวางและกลับเตียงตัวเองทันที เพราะอีกไม่นานก็จะถึงเวลาดับไฟและเจ้าหน้าที่จะเข้ามาตรวจห้องแล้ว ทั้งสามจึงไม่อาจชักช้าได้อีก

เพ่ยหยูรีบปิดตู้เสื้อผ้าแล้วปีนขึ้นเตียงเตรียมนอนเช่นกัน คงเพราะมีคนเปิดหน้าต่างเอาไว้จึงทำให้อากาศตอนนี้ไม่อับชื้นเหมือนเมื่อเช้าแล้ว เพ่ยหยูหยิบผ้าห่มมาคลุมตัวเอาไว้หลวม ๆ เพื่อป้องกันความหนาวเย็นยามค่ำคืน เมื่อเที่ยงเธอนอนนานพอสมควร พอถึงตอนนี้จึงไม่ค่อยง่วงสักเท่าไหร่นัก แต่ด้วยกฎระเบียบที่ต้องทำ เพ่ยหยูก็ไม่กล้าหันไปชวนไป่หลิวคุย

ไม่ถึงสิบนาที ไฟทั้งหมดก็ดับพรึบลงพร้อมกัน ความมืดที่มาอย่างไม่ทันตั้งตัวทำเอาเพ่ยหยูอดสะดุ้งเบา ๆ ไม่ได้ ด้านนอกยังมีเสียงเดินเบา ๆ พอให้ได้ยินอยู่บ้าง คงเพราะพวกเธอนอนห้องชั้นล่างจึงมีเสียงทหารบ้านและเจ้าหน้าที่ตรวจตราเดินไปมาอยู่ก็เป็นได้

เพ่ยหยูหลับตาลงได้ไม่นาน เธอก็ได้ยินเสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าของเจ้าหน้าที่สองคนซึ่งเข้าเวรในวันนี้เดินเข้ามาเบา ๆ เพ่ยหยูหลับตาปี๋เพราะกลัวว่าหากไม่หลับตาลงแล้วจะถูกจับไปลงโทษ เธอจึงทำได้แค่หลับตาเอาไว้ด้วยความตื่นเต้นเท่านั้น

โชคดีที่เจ้าหน้าที่ที่เข้ามาไม่ได้ทำอะไรนอกจากเดินสำรวจดู ไม่นานเสียงฝีเท้าและเสียงปิดประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง เพ่ยหยูจึงได้ทอดถอนใจออกมาอย่างโล่งอก กว่าที่เพ่ยหยูจะง่วงนอนก็เป็นหลังจากนั้นกว่าครึ่งชั่วโมง

เสียงสัญญาณดังขึ้นอีกครั้งตอนเวลาหกโมงเช้า เด็ก ๆ รีบลุกขึ้นพับผ้าห่มและเปลี่ยนชุดอย่างรวดเร็ว พวกเขายังต้องไปรวมตัวกันที่ลานด้านหน้าเพื่อออกกำลังกายตามระเบียบให้ตรงเวลา หากใครมาช้าก็จะถูกจับไปลงโทษตามกฎอยู่แล้ว เด็ก ๆ จึงไม่มีใครกล้าทำตัวเอื่อยเฉื่อยแม้แต่คนเดียว เพ่ยหยูเองก็เช่นเดียวกัน เธอยังไม่อยากถูกลงโทษทั้งที่มาที่นี่ได้เพียงวันที่สองเท่านั้น ไป่หลิวกับซู่ฟางเองก็ไม่ต่างกัน พวกเธอเดินเรียงแถวตามกันออกไป

หลังออกกำลังกายและกินข้าวเสร็จ เพ่ยหยูก็บอกกับสุ่ยอวี้ว่าจะไปซักผ้า สุ่ยอวี้เห็นว่าตอนนี้ไม่มีอะไรให้ทำพอดีจึงปล่อยให้เพ่ยหยูไป เธอยังคิดในใจอยู่ว่าเพ่ยหยูขยันต่างจากเด็กเล็กวัยเดียวกันมากนัก อย่างไรเสียเด็กอายุเจ็ดแปดขวบที่นี่บางคนก็ขี้เกียจจนกว่าจะซักผ้าครั้งหนึ่งก็ปล่อยเอาไว้หมักหมมเป็นเดือนแล้ว

เพ่ยหยูใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดซักผ้าในห้องน้ำอยู่นานเกือบหนึ่งชั่วโมง ดีที่เธอขอยืมเก้าอี้มาไว้ตักน้ำในห้องน้ำก่อนออกจากโรงอาหาร ทำให้การซักผ้าครั้งนี้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี เพ่ยหยูยังหยิบไม้แขวนของไป่หลิวกับซู่ฟางไปไว้ตากผ้าด้วย

ขณะที่เพ่ยหยูกำลังยกชุดไปตากทีละชุด ทหารบ้านที่เดินตรวจตราเห็นเข้าจึงพากันเข้ามาสอบถามเพ่ยหยูด้วยความสงสัย

“ทำไมไม่ไปเข้าเรียน” ทหารบ้านนายหนึ่งอายุประมาณสิบสี่สิบห้าถามเสียงเย็นชา

“หนูอายุยังไม่ถึงเกณฑ์ค่ะ คุณป้า ผอ.เลยปล่อยให้ทำงานเบา ๆ ได้ค่ะ” เพ่ยหยูตอบด้วยสีหน้าปกติ เธอไม่ได้หวาดกลัวพวกเขาซึ่งกำลังแสดงสีหน้าเย็นชาใส่เลยแม้แต่น้อย

“อืม… อย่างนั้นก็อย่าเดินไปทั่วล่ะ” ทหารอีกนายเห็นว่าเพ่ยหยูดูไม่เหมือนเด็กคนอื่นเท่าไหร่จึงไม่อยากยุ่งด้วยมากนัก เขากลัวว่าจะหาเรื่องจนเจอตอเข้า ใช่ว่าที่นี่จะไม่เคยมีเด็กที่ถูกพามาจากครอบครัวร่ำรวย ทุกคนเคยได้ยินพี่เลี้ยงเล่าให้ฟังมาก่อนจึงต่างระมัดระวังมาก

“ทราบแล้วค่ะ” เพ่ยหยูพูดจบก็เดินถือชุดต่อไปยังด้านหลังอาคารนอนเพื่อตากผ้าต่อไป เก้าอี้กับไม้แขวนเธอถือไปวางเอาไว้รอบหนึ่งแล้ว ก่อนจะกลับไปเอาเสื้อผ้าในห้องน้ำเมื่อครู่

เพ่ยหยูหลังตากผ้าและเก็บของเสร็จก็ยกเก้าอี้เดินกลับไปยังโรงอาหาร เธอเข้าไปขอช่วยงานเหมือนกับเมื่อวานนี้อย่างขยันขันแข็ง

สองปีต่อมา

กิจวัตรประจำวันของเพ่ยหยูไม่ต่างจากตอนมาถึงครั้งแรก ต่างกันที่ตอนนี้ตัวเธอสูงขึ้นมากอย่างคาดไม่ถึง ขนาดไป่หลิวกับซู่ฟางที่อายุมากกว่าเกือบสามปียังตัวเล็กกว่าเพ่ยหยูที่เพิ่งอายุห้าขวบในปีนี้เล็กน้อย ทำเอาเด็กคนอื่นก็อดแปลกใจไม่ได้เช่นเดียวกัน แต่พวกเขาก็ไม่มีใครกล้าที่จะยุ่งเรื่องของเพ่ยหยู อีกทั้งตอนนี้หน้าตาและผิวพรรณของเพ่ยหยูยังดูดีกว่าเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันที่เพิ่งเข้ามาอยู่ราวฟ้ากับเหว ทุกคนต่างอยากรู้นักว่าครอบครัวของเพ่ยหยูเป็นใครมาจากไหนกันแน่ เหตุใดจึงได้ปล่อยให้เทพธิดาตัวน้อยอย่างเพ่ยหยูมาลำบากอยู่ในสถาบันแห่งนี้นานถึงสองปีแล้ว

วันนี้เพ่ยหยูจะได้เข้าเรียนเป็นครั้งแรก เธอดีใจมากที่ในที่สุดจะได้เรียนรู้เรื่องต่าง ๆ เหมือนกับพวกไป่หลิวเสียที ปีนี้จางเจี้ยนถูกแยกไปอยู่ห้องนอนบนชั้นสองแล้วตามอายุ ทำให้ห้องนอนของเพ่ยหยูมีเพียงเด็กผู้หญิงทั้งหมดอยู่รวมกันเท่านั้น แน่นอนว่าถึงจะผ่านมาสองปีแล้วก็ตามที แต่เพ่ยหยูก็ยังคงสดใสร่าเริงไม่เปลี่ยนไปเลย เพียงแต่เธอไม่ได้ส่งเสียงดังหรือสร้างเรื่องสร้างราวจนต้องถูกลงโทษ เพ่ยหยูเพียงแค่กระซิบคุยกันเบา ๆ กับพวกไป่หลิวก่อนนอนไม่นานก็เท่านั้น ซึ่งความสัมพันธ์นี้ก็ทำให้พวกเธอสนิทกันมากขึ้นทุกวัน

“วันนี้เราจะมาเรียนเรื่องการเมืองเบื้องต้น” อาจารย์ประจำวิชาเข้าห้องเรียนมาเอ่ยขึ้นเสียงดังหลังจากเด็ก ๆ ลุกขึ้นทำความเคารพเขาตามระเบียบ

เพ่ยหยูมองดูอาจารย์หนุ่มอายุประมาณยี่สิบห้าปีด้วยความสนอกสนใจ เธอเองพอจะรู้เรื่องเหล่านี้บ้างจากการสอบถามไป่หลิวและซู่ฟาง เพ่ยหยูจึงตั้งใจจดจ่อกับการเรียนวันแรกนี้มากเป็นพิเศษ เธอไม่สนใจเด็กที่กำลังหันไปคุยกันเพราะเพิ่งเข้ามาใหม่เลยแม้แต่น้อย

“พวกเธอสามคนออกไปยืนนอกห้อง!” ตังหยางอาจารย์วิชาการเมืองซึ่งมีหน้าที่สอนเด็กอายุต่ำกว่าเก้าขวบเอ่ยขึ้นเสียงดังเมื่อเห็นเด็กสามคนยังนั่งคุยกันอยู่

“ทำไมล่ะคะอาจารย์ พวกเราไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย” เด็กผู้หญิงที่เพิ่งมาได้สองวันเอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ เธอเป็นเด็กเอาแต่ใจและบ้านยากจนจึงถูกส่งตัวมาที่นี่ ตอนแรกเธออาละวาดอยู่นานจนถูกส่งเข้าห้องดัดสันดานไปก่อนหน้านี้แล้วครั้งหนึ่ง พอออกมาเข้าเรียนได้ก็ไม่วายก่อเรื่องขึ้นอีกในวันนี้

“ทหาร! เข้ามาพาตัวเด็กพวกนี้ออกไปยืนที่ลานด้านนอกเพื่อลงโทษที่พวกเขาคุยกันระหว่างเวลาเรียนให้อาจารย์” ตังหยางเอ่ยเรียกทหารบ้านที่มีหน้าที่ควบคุมเด็กในห้องเสียงดัง

“ครับ!” ทหารบ้านสองนายรีบเข้ามารวบตัวเด็กทั้งสามลากออกไปทันที พวกเขามีหน้าที่ทำตามคำสั่งของอาจารย์ตังหยางอย่างเคร่งครัด นานมากแล้วที่ไม่มีเด็กคนไหนกล้าท้าทายการสอนของเหล่าอาจารย์ในสถาบัน วันนี้พวกเขาจึงคิดว่าน่าจะเป็นการเชือดไก่ให้ลิงดูกระมัง

“เอาล่ะ พวกเธอตั้งใจเรียนให้ดี ห้ามคุยกันในเวลาเรียนเข้าใจไหม” ตังหยางเอ่ยเสียงเย็นชา