Masukการสอบครึ่งวันเช้าผ่านพ้นไปด้วยดี เพ่ยหยูออกจาก
การสอบครึ่งวันเช้าผ่านพ้นไปด้วยดี เพ่ยหยูออกจากห้องสอบเป็นคนสุดท้ายเหมือนวิชาก่อนหน้านี้ไม่มีผิดเพี้ยน นั่นเพราะเธอทบทวนข้อสอบก่อนหมดเวลาอย่างรอบคอบ ต่างจากนักเรียนบางคนที่ทำข้อสอบไม่ได้แล้วนั่งอยู่จนหมดเวลา“ทำข้อสอบเป็นยังไงกันบ้าง นี่กระเป๋าของพวกเธอ” จูข่ายหนิงเห็นเด็ก ๆ เดินมาถึงก็เอ่ยถามขึ้นพร้อมรอยยิ้มบาง เธอมั่นใจว่าเด็กในสถาบันน่าจะทำข้อสอบได้ดี“พอทำได้อยู่ค่ะท่าน ผอ. ดีที่เพ่ยหยูช่วยติวให้มาก่อน” เด็กหนึ่งในสามคนยิ้มบอก เธอคิดว่าการสอบครั้งนี้จะต้องสามารถสอบติดมหาวิทยาลัยในมณฑลได้แน่“ผมก็เหมือนกันครับ” เด็กชายอีกคนอื่นขึ้นบ้าง เขาคิดว่าข้อสอบพวกนี้แทบจะไม่ต่างจากที่เคยทำข้อสอบทดลองมาก่อนหน้านี้เลย&
สามปีต่อมาเพ่ยหยูที่เรียนหนักมาตลอดตอนนี้พร้อมแล้วสำหรับการเข้าสอบเกาเข่าครั้งแรกในชีวิตของเธอ บรรดาอาจารย์ในสถาบันเองก็แทบจะไม่มีสิ่งใดจะสอนเพ่ยหยูเพิ่มเติมอีกแล้ว ในหลายปีที่ผ่านมา ข้อสอบมากกว่าสามหมื่นข้อถูกเพ่ยหยูทำจนหมดแล้ว พวกเขาจึงไม่รู้ว่าจะหาแนวข้อสอบมาจากไหนให้เด็กอัจฉริยะคนนี้อีก เมื่อหนึ่งเดือนก่อน ประวัติการเรียนของเพ่ยหยูถูกส่งให้สำนักศึกษาธิการของเมืองไปแล้วเพื่อยื่นขอเข้าสอบเกาเข่า ตอนแรกเกิดปัญหาเรื่องอายุที่น้อยเกินไปของเพ่ยหยูจนเกือบไม่มีสิทธิ์สอบ กระทั่งผู้ว่าการเมืองให้หนังสือรับรองความสามารถของเพ่ยหยูกับสำนักศึกษาธิการ เพ่ยหยูจึงสามารถเข้าสอบเกาเข่าที่โรงเรียนประจำจังหวัดได้ในที่สุด และวันนี้ก็เป็นวันที่อาจารย์ในสถาบันจะพาเธอออกไปสอบตามตารางสอบวันแรก เด็ก ๆ ในสถาบันต่างมาร่วมส่งเพ่ยหยูกับรุ่นพี่ที่ผ่านเกณฑ์การสอบไม่ต่างจากเพ่ยหยูอีกสองสามคนด้วย ทำให้บรรยากาศในสถาบันวันนี้คึกคักมากเป็นพิเศษ
“ผมคิดว่าตอนนี้คงต้องเปลี่ยนแผนการสอนให้เพ่ยหยูจริง ๆ ครับ ผอ. แต่ถึงเพ่ยหยูจะอ่านหนังสือจนสามารถสอบได้เทียบเท่าเด็กมัธยมต้นปีสามก็จริงอยู่ ผมก็ยังอยากให้เพ่ยหยูเรียนพื้นฐานให้แน่นก่อนจะข้ามระดับไปเรียนกับกลุ่มเด็กโตครับ” ไฉปังซึ่งทำหน้าที่ดูแลการเรียนเด็กระดับมัธยมต้นมาตลอดเสนอความเห็นขึ้นมา“ฉันก็เห็นด้วยกับอาจารย์ไฉค่ะ เพ่ยหยูควรลองทำข้อสอบระดับมัธยมต้นให้มากขึ้นในช่วงหนึ่งปีหลังจากนี้ เมื่อเพ่ยหยูมีพื้นฐานความรู้แน่นแล้วค่อยให้เธอข้ามระดับจะเป็นการดีสำหรับตัวเพ่ยหยูมากกว่าค่ะ” ฝูฉีเอ่ยขึ้นมาบ้าง เธอเองก็เห็นพัฒนาการของเพ่ยหยูมาตลอด“อืม… ในเมื่ออาจารย์ทั้งสองคิดแบบนี้ก็ปรับแผนการเรียนให้กับเพ่ยหยูด้วยนะคะ ส่วนแนวข้อสอบคงต้องไปขอจากโรงเรียนมัธยมประจำจังหวัดกับที่มณฑลเพิ่มแล้วค่ะ ที่นี่น่าจะมีข้อสอบไม่พอให้เพ่ยหยูทำห
“ส่วนหนูแค่มีพี่ไป่หลิวกับพี่ซู่ฟางอยู่ หนูก็พอใจแล้วค่ะ” เพ่ยหยูเอ่ยขึ้นบ้าง เธอเองก็คิดว่าที่นี่น่าอยู่กว่าภายนอกมาก ถึงยังไงตอนนี้ครอบครัวของเธอก็ยังตามหาไม่พบ เพ่ยหยูจึงไม่คิดที่จะออกจากสถาบันไปเผชิญกับครอบครัวใหม่ซึ่งไม่รู้ว่าจะดีกับเธอหรือไม่“อืม...ถ้าพวกพี่สาวออกไปแล้วจะหาเวลากลับมาเยี่ยมน้องสาวนะ” สวี่ชิงยิ้มบอก เธอเองก็เป็นห่วงอยู่เรื่องเพ่ยหยู ยังดีที่มีไป่หลิวกับซู่ฟางคอยดูแลเธอที่นี่“ใช่แล้วล่ะ ฉันกับสวี่ชิงจะกลับมาเยี่ยมบ่อย ๆ นะ” ฟางไป๋พยักหน้าหงึกหงักว่าจะมาเยี่ยมเพื่อนที่นี่อย่างแน่นอนหลังจากออกไปแล้วเด็ก ๆ นั่งคุยกันจนกระทั่งถึงเวลาอาบน้ำ ทุกคนจึงพากันเดินเรียงแถวออกไปยังห้องน้ำด้านนอกห้องนอนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ค่ำคืนนั้นแต่ละคนต่
สายวันต่อมา บรรดาอาจารย์ถูกเรียกตัวพร้อมกับเจ้าหน้าที่ประจำสถาบันอีกจำนวนหนึ่งที่มีหน้าที่ดูแลเด็กในสถาบัน การประชุมครั้งนี้ทุกคนยังไม่ทราบว่ามีเรื่องด่วนอะไรกันแน่“พวกคุณมีอะไรจะเสนอเกี่ยวกับเรื่องนี้หรือเปล่า บอกฉันได้เลยค่ะ” จูข่ายหนิงถามขึ้นหลังจากอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับนโยบายใหม่ล่าสุดที่เธอเพิ่งได้รับมา“ถ้าเด็ก ๆ ออกไปอยู่ที่อื่น ผอ. ต้องลดจำนวนอาจารย์กับเจ้าหน้าที่ของสถาบันลงหรือเปล่าครับเนี่ย” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างกังวล เขาเพิ่งเข้ามาทำหน้าที่ได้เพียงหนึ่งปีเท่านั้น“เรื่องนี้คงต้องรอดูก่อนว่าจะมีเด็กย้ายออกไปมากแค่ไหนค่ะ ฉันยังตอบไม่ได้” จูข่ายหนิงบอกอย่างแบ่งรับแบ่งสู้ ในเมื่อส่วนกลางบอกมาแล้วว่าต้องการลดค่าใช้จ่าย แน่นอนว่าการเลิกจ
อาจารย์คนอื่น ๆ ได้แต่เดินส่ายหัวออกไปเมื่อเห็นสีหน้าของเสี่ยวลี่ที่หาเรื่องใส่ตัวเองจนถูกออกใบเตือน พวกเขาต่างก็ได้รับค่าจ้างที่เหมาะสมกับการสอน และทุกคนก็ตั้งใจที่จะสอนเด็ก ๆ ให้มีความรู้ แตกต่างจากเสี่ยวลี่ที่มักหาประโยชน์จากเด็กนักเรียนอยู่บ่อย ๆ ทำให้อาจารย์หลายคนไม่ค่อยอยากพูดคุยกับเธอมากนัก“นี่ พวกเราไปดูคะแนนสอบกันเถอะ ฉันได้ยินว่าอาจารย์กำลังติดประกาศที่หน้าห้องอยู่น่ะ นะ นะ รีบไปดูกันว่าพวกเราทำคะแนนได้ดีหรือเปล่า” ฟางไป๋ที่เพิ่งเดินไปเข้าห้องน้ำกลับมาที่ห้องพักเพื่อบอกเพื่อน ๆ เธอได้ยินทหารบ้านคุยกันระหว่างเดินตรวจตราตามหน้าที่“ใจเย็น ๆ น่า รอให้อาจารย์ติดเสร็จก่อนเถอะ อีกสักพักเราค่อยไปกันดีไหม ฉันไม่อยากไปยืนรอเบียดเสียดกับคนอื่นน่ะสิ” สวี่ชิงส่ายหัวว่าไม่อยากรีบไป“อืม… สวี่ชิงพูดถูกนะ ป่าน




![ภรรยาเช่นข้าหาได้ยากยิ่ง [นางเอก]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


