Beranda / รักโบราณ / เฟิ่งหวง [鳳凰] / ตอนที่ 8 ต่อให้ถอดอาภรณ์แล้วยั่วยวนข้า 1

Share

ตอนที่ 8 ต่อให้ถอดอาภรณ์แล้วยั่วยวนข้า 1

last update Tanggal publikasi: 2025-11-12 01:40:44

ค่ำคืนแรกในอาณาจักรต้าฉินช่างน่าอึดอัด ฝูซินพลิกกายไปมาบนเตียงนอน หนุนแขนมองฝ่าความมืดไปยังมุมหนึ่งของห้อง ถัดไปไม่ไกลบนตั่งยาวคือเสี่ยวหลันและหว่านเอ๋อร์ นางกำนัลรับใช้คนสนิทของนางที่กำลังนอนกรนเบาๆ พลางคิดว่าช่างเป็นนางกำนัลที่ไม่ได้เรื่องจริงๆ ถึงกับนอนหลับก่อนนางได้อย่างไร

อากาศในฤดูหนาวของที่นี่ไม่หนาวจัดดังเช่นแคว้นเว่ย กระนั้นแล้วก็ยังถือว่าหนาวเย็นอยู่มาก เคราะห์ดีที่ห้องของนางเป็นห้องอุ่น ใต้เตียงเป็นเตียงเตาที่รักษาความอบอุ่นอย่างพอดี ยามนอนนางจึงไม่จำเป็นต้องสวมอาภรณ์มากชิ้น

ทว่าเพราะความไม่คุ้นเคยเช่นนี้ สุดท้ายนางจึงพลิกกายลงจากเตียง คว้าเสื้อคลุมขนเตียวสีขาวบริสุทธิ์ที่แขวนอยู่ไม่ไกลเข้ามาคลุมกาย สวมรองเท้า ก้าวเดินอย่างเงียบกริบออกไปด้านนอก

ปุยหิมะขาวโพลนบนพื้นคล้ายกับส่องแสงรางๆ ฝูซินเดินลัดเลาะผ่านพุ่มไม้ในตำหนัก เดินอย่างไร้จุดหมายพักหนึ่ง พลันเห็นศาลาริมน้ำอยู่ไม่ไกล วันนี้จันทร์ครึ่งดวง แสงสว่างไม่มากมายนัก แต่เพราะนางถูกฝึกฝนให้คุ้นเคยกับความมืด การเดินเท้าฝ่าความมืดตามลำพังไปยังศาลาริมน้ำจึงมิใช่เรื่องลำบากอันใด

ในศาลาคือโต๊ะหินตัวหนึ่ง เก้าอี้ไม้สี่ตัววางอย่างไม่เข้าชุด ฝูซินลากเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่งออกมาให้ติดระเบียงของศาลาริมน้ำก่อนจะนั่งลง เอนตัวหนุนแขนกับพนักพิง ทอดสายตามองขึ้นไปบนท้องฟ้า

ค่ำคืนฤดูหนาว ท้องฟ้ามีเมฆบางเบา ดวงดาวทอแสงพร่างพราวสอดรับกับแสงจันทร์อ่อนจาง คล้ายกับว่าไม่มีอะไรเด่นกว่ากัน ไม่มีอะไรแย่งความโดดเด่นไปจากกันและกัน

นางมองดาวดวงหนึ่งทางทิศเหนือ ซึ่งเป็นดาวที่ทหารทุกคนต้องจดจำให้มั่น เพราะมันคือดาวที่ชี้ทางกลับสู่บ้าน

ดาวจื่อเวย[1]

ในความเชื่อของชาวเว่ย ดาวจักรพรรดิจะส่องสว่างเมื่อบ้านเมืองสงบสุขร่มเย็น ทว่าตั้งแต่ที่อดีตเว่ยหวาง บิดาของนางสิ้นพระชนม์ ดาวจื่อเวยก็พลันอ่อนแสงลงอย่างน่าประหลาด เสด็จพี่และธิดาเทพประจำแคว้นเคยบอกว่า นี่เป็นสัญญาณแห่งสงครามและความวุ่นวาย

ฝูซินก้มหน้าลง เป่าลมร้อนใส่มือทั้งสองข้างเพื่อคลายความหนาวเย็น ชะงักอยู่ในท่านั้นเนิ่นนาน ไหล่ของนางสั่นเทาน้อยๆ ในความมืด อุ้งมือสัมผัสได้ถึงของเหลวอุ่นร้อนที่รินรด

ห่างไปไม่ไกล...

ร่างสูงของคนในอาภรณ์สีเข้มยืนกอดอกมองอย่างเงียบงัน ทุกอากัปกิริยาของนางล้วนตกอยู่ในสายตาอันคมกริบของเขา ชายหนุ่มหลุบตามองสองมือของตนในเงามืด ก่อนจะเอื้อมมือเด็ดใบไม้ใบหนึ่งออกมา เขาก้าวถอยหลัง เพียงพริบตาร่างนั้นก็หายไปในเงามืด

ฝูซินสะดุ้งน้อยๆ เสียงเป่าใบไม้อันไร้ที่มาดังกังวาน หญิงสาวรีบเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้า เหลียวมองหาต้นกำเนิดเสียงทว่ากลับจับทิศทางไม่ได้

ดนตรีจากใบไม้แว่วหวานระคนเศร้าสร้อย คล้ายกับเสียงปลอบประโลมของสายลมอันหนาวเหน็บในต้าฉิน

เมื่อไม่รู้ที่มาของต้นเสียง นางจึงเลิกสนใจจะเสาะหา อารมณ์ในตอนนี้ไม่เหมาะกับการสนทนาพาทีกับใคร สุดท้ายจึงโน้มศีรษะหนุนแขนตนเอง ปล่อยให้เสียงดนตรีนั้นกล่อมเกลาอารมณ์จนผ่อนคลาย

เพราะความเหนื่อยล้าและเคร่งเครียดที่สะสมมาตลอดทั้งวันจึงทำให้

ฝูซินเผลอคลายความระมัดระวังอันตรายโดยรอบ ครั้นถูกเสียงเป่าใบไม้นั้นสะกด นางจึงตกสู่ห้วงนิทราในเวลาไม่นาน

ร่างสูงใหญ่กระโดดลงมาจากหลังคาด้วยฝีเท้าเบากริบ เขาเยื้องย่างอย่างเชื่องช้า อาภรณ์สีเข้มยาวลากพื้น ชายหนุ่มดึงเก้าอี้วางไว้ข้างตัวนาง ทรุดกายนั่งลง หันหน้าเข้าหานางแล้วหนุนแขนในท่าเดียวกัน

ระยะห่างระหว่างทั้งคู่แค่เอื้อมมือ ขณะเดียวกันก็คล้ายห่างไกลเป็นพันลี้

ดวงตาดำสนิทดุจท้องฟ้ายามราตรีทอประกายน้อยๆ เคลื่อนปลายนิ้วไปยังพวงแก้มเย็นเฉียบ ทว่ากลับชะงักกลางคันแล้วลดมือลง

“องค์หญิงเพคะ…ตื่นเถิดเพคะ”

“องค์หญิง พระองค์จะขี้เซาเช่นนี้ไม่ได้นะเพคะ”

เสียงร้องเรียกของเสี่ยวหลันและหว่านเอ๋อร์คล้ายกับเสียงยุงดังขึ้นข้างหู ฝูซินยกผ้าห่มขึ้นคลุมโปงด้วยความรำคาญ ทว่ากลับถูกนางกำนัลทั้งสองดึงลงอย่างรวดเร็ว

“องค์หญิงเพคะ ฝ่าบาทจะเสด็จกลับแล้วนะเพคะ”

“อะไรนะ! เสด็จพี่จะกลับแล้ว!”

หญิงสาวทะลึ่งตัวขึ้น ดวงตาหรี่ลงเพราะแสงสว่างที่สาดเข้ามาในห้อง นางขยี้ตาสองสามครั้ง น้ำเสียงไม่มีเค้าความงัวเงียหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย

“เหตุใดจึงรีบเดินทางเร็วขนาดนี้”

หว่านเอ๋อร์ยกน้ำมาให้นางล้างหน้าสีฟัน

ฝูซินถอดเสื้อคลุมออก ล้างหน้าอย่างลวกๆ ทว่าอาภรณ์ที่ไม่คุ้นตาทำให้นางชะงัก เหลือบมองด้วยความงุนงง

เสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีดำมาจากไหนกัน?

แล้วเมื่อคืนใครพานางกลับมานอนที่นี่?

หญิงสาวขมวดคิ้วอย่างแคลงใจ รับผ้ามาเช็ดหน้าแล้วหันไปถามสองนางกำนัล “เมื่อคืนข้ากลับมาที่นี่ได้อย่างไร”

“เมื่อคืน?” เสี่ยวหลันเอียงคอด้วยความงุนงง หันไปสบตากับหว่านเอ๋อร์

“เมื่อคืนอะไรเพคะ องค์หญิงมิได้บรรทมตั้งแต่กลับมาหรอกหรือเพคะ”

ไม่ถูกต้อง!

เสี่ยวหลันและหว่านเอ๋อร์มิใช่คนขี้เซาถึงขั้นที่มีคนเข้าออกแล้วจะไม่รู้ตัว เมื่อคืนนางคิดว่าเพราะสองคนนี้อ่อนเพลียจึงไม่ปลุก ทว่าหากมีคนพานางเข้ามานอน อย่างน้อยกลิ่นกายที่ผิดแผกไปก็ต้องทำให้สองคนนี้จับความผิดปกติได้สิ

เสี่ยวหลันและหว่านเอ๋อร์เป็นหญิงสาวสองคนสุดท้ายที่มีชีวิตรอดในเผ่าหมาป่า ยามที่ฝูซินติดตามอดีตเว่ยหวางเสด็จประพาสที่เขตแดนของชาวแมนจู เป็นนางที่เก็บเด็กหญิงเร่ร่อนสองคนซึ่งมีชีวิตรอดจากสงครามระหว่างเผ่ามาเลี้ยงดู

ในอดีตเผ่าหมาป่าช่วยเหลือต้าฉินและแคว้นเว่ยเอาไว้ไม่น้อย มิคาดว่าเพราะเหตุนี้กลับต้องถูกฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในที่สุด

เผ่าหมาป่ามีความสามารถพิเศษ นั่นคือแยกแยะกลิ่นที่แปลกประหลาดได้ แล้วเหตุใดนางกำนัลทั้งสองจึงทำราวกับไม่รู้เรื่องเช่นนี้

ฝูซินหยิบเสื้อคลุมสีดำยื่นให้หว่านเอ๋อร์ “ลองดมดูสิ เป็นกลิ่นใคร”

หว่านเอ๋อร์รับมาอย่างงงๆ ก้มลงสูดดมกลิ่นที่ติดบนเสื้อคลุม

ทันใดนั้นดวงตาเรียวของนางกำนัลหว่านเอ๋อร์พลันกลอกไปมา ก่อนจะยื่นให้พี่น้องของตน “เสี่ยวหลัน ลองดมดู”

เสี่ยวหลันดมกลิ่น ขมวดคิ้วมองฝูซินอย่างสงสัย “องค์หญิง นี่มันกลิ่นกายของพระองค์ ไม่มีกลิ่นแปลกปลอมนะเพคะ”

“เป็นไปไม่ได้”

“แต่จมูกของหม่อมฉันสองคนไม่เคยผิดพลาดนะเพคะ”

“ช่างเถอะ รีบไปส่งเสด็จพี่ก่อน”

เว่ยหวางฝูเจี้ยนรีบกลับแคว้นเว่ยเช่นนี้ต้องมีเรื่องราวไม่ชอบมาพากลอย่างแน่นอน ฝูซินมิอาจรั้งรอได้แม้แต่น้อย หว่านเอ๋อร์รวบผมให้นางอย่างวดเร็วแล้วรีบใส่รองเท้า จากนั้นจึงสวมอาภรณ์ของแคว้นเว่ยสีฟ้าเข้มที่ปักลวดลายผีเสื้อด้วยดิ้นเงินตรงชายกระโปรง ทับด้วยเสื้อคลุมขนเตียวสีขาว เร่งฝีเท้าเพื่อออกไปส่งเสด็จพี่ของนาง

ครั้นเดินออกไปนอกตำหนัก ก็พลันพบว่าฝูเจี้ยนและบรรดาแม่ทัพคนสนิทเตรียมตัวพร้อมพรัก องค์จักรพรรดิเสด็จมายังตำหนักเยวียนเหลียนด้วยองค์เอง โดยมีหวงโฮ่วและฟูเหรินทั้งหลายเสด็จตามอย่างเอิกเกริก รวมไปถึงเหล่าองค์หญิงและองค์ชายซึ่งต่างแต่งองค์ประโคมโฉมอย่างไม่มีใครน้อยหน้าใคร

“ถวายพระพรเพคะ” ฝูซินกล่าวรวมๆ มิได้เสียมารยาททว่าก็ไม่ถึงขั้นให้เกียรติอย่างสูงสุด

ถึงอย่างไรเสด็จพี่ของนางก็ยังเป็นเว่ยหวางที่มีศักดิ์ต่ำกว่าจักรพรรดิเพียงน้อยนิด ต้าฉินยังต้องพึ่งพาบรรณาการจากแคว้นเว่ยอยู่ไม่ขาด ทั้งยังมีข้อตกลงบางอย่างร่วมกันอยู่ แม้ว่าความแค้นเคืองจะสุมอยู่ในอกของนางจนมิอาจเก็บซ่อนเอาไว้ได้ แต่เสด็จพี่ของนางบอกเพียงว่า…ต้องรอ

นางไม่รู้ว่าต้องรออะไร ทว่าเมื่อคืนนี้ ฝูเจี้ยนได้บอกกับนางไว้ว่า หากนางไม่รั้งอยู่ที่ต้าฉิน ฉู่หวางจะต้องให้องค์ชายรองยกทัพเข้ามาหาข้ออ้างพัวพันเป็นแน่แท้ แม้ว่าสองแคว้นจะยอมสวามิภักดิ์ต่อจักรพรรดิ แต่แคว้นฉู่ที่ตอนนี้มีกองกำลังและทรัพยากรอันอุดมสมบูรณ์กลับสามารถงัดข้อกับอาณาจักรต้าฉินได้อย่างง่ายดาย เพื่อป้องกันข่าวลือซ้ำซ้อนจนเกิดเรื่องที่สร้างความแค้นเคืองต่อแคว้นเว่ย จักรพรรดิต้าฉินจึงออกอุบายให้แต่ละแคว้นส่งองค์หญิงหรือองค์ชายมาเป็นบรรณาการ

“ตามสบายเถอะ เว่ยหวางจะเสด็จกลับแคว้นแล้ว ช่างรวดเร็วนัก” จักรพรรดิตรัสด้วยพระสุรเสียงทุ้มต่ำ แววพระเนตรกลับมิได้อาลัยอาวรณ์อะไรนัก

“ฝ่าบาท ข้าเองก็มีงานที่ต้องสะสาง หลังจากเสด็จพ่อ…หลังจากขึ้นรับตำแหน่ง ก็ได้รู้ถึงความยากลำบากในการครองราชย์ หากไม่รีบกลับ เกรงว่าจะเกิดเรื่องราวมากมายขึ้นมาจนไม่อาจระงับ”

“หึๆ เว่ยหวางไม่ต้องเป็นห่วงทางนี้ เราจะให้โอรสของเราดูแลพวกนางอย่างดี”

“ขอบพระทัยฝ่าบาท ฝูเจี้ยนจะไม่มีวันลืม”

ฝูซินเดินเข้าไปหาผู้เป็นพี่ชาย สวมกอดเขาตามธรรมเนียมของแคว้นเว่ย ก่อนจะกระซิบเสียงค่อย “เหตุใดจึงไม่บอกข้าก่อน”

“อยู่ต่อไม่ได้แล้ว บ้านเมืองไร้ผู้ปกครอง ไม่รู้เหลือบไรจะมาเกาะแกะเมื่อไร อยู่ทางนี่ดูแลตัวเองด้วย” ถึงแม้จะกล่าวเช่นนั้น ทว่าทั้งสองต่างรู้ดีว่าสถานการณ์ในแคว้นเว่ยยังห่างไกลจากคำพูดที่ฝูเจี้ยนกล่าวออกมามากนัก

“อืม”

ฝูซินดันตัวออก กล่าวเสียงพร่า “ฝูซินน้อมส่งเสด็จพี่”

“เราขอให้ท่านโชคดี”

หวงโฮ่วและเหล่าฟูเหรินทั้งหลายย่อกายให้กับฝูเจี้ยน

“น้อมส่งเว่ยหวางเพคะ”

แม้ว่าจะมีตำแหน่งจักรพรรดิ ทว่าตำแหน่งผู้ปกครองของแคว้นฉู่และแคว้นเว่ยกลับเป็นหอกแหลมคอยทิ่มตำต้าฉินมาโดยตลอด แท้จริงเรียกได้ว่ามีศักดิ์เทียบเคียงกันเสียด้วยซ้ำ กระนั้นแล้วเมื่อสวามิภักดิ์ ตำแหน่งผู้ปกครองแคว้นจึงถูกลดระดับลงเล็กน้อย แต่เมื่อเจ้าผู้ปกครองแคว้นใหญ่เข้าพบกับจักรพรรดิ ศักดิ์ฐานะต่ำกว่าจักรพรรดิเพียงครึ่งขั้น แม้แต่หวงโฮ่วยังต้องให้เกียรติถึงแปดส่วน ด้วยเหตุนี้ฝูเจี้ยนจึงจงใจยกกองทัพจำนวนสิบหมื่นมาประชิดตัวเมืองเฟิงหยางโดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้า เพื่อย้ำเตือนถึงความมั่นคงทางทหารของแคว้นเว่ย และข่มขวัญผู้คนในวังหลวงมิให้ทำอะไรน้องสาวทั้งสองคนของเขา

“ข้าจะไปแล้ว” ฝูเจี้ยนพูดกับจื่อเว่ย

“อืม…รักษาตัว”

ฉากร่ำลาของทั้งสองบาดตาฝูซินจนต้องก้าวไปดึงแขนฝูเจี้ยนไว้ ขมวดคิ้วแล้วกล่าวย้ำกับเขาด้วยน้ำเสียงราวกับมารดา

“เสด็จพี่ทรงแต่งตั้งหวางเฟยเมื่อไร อย่าลืมมารับหม่อมฉันกลับแคว้นด้วยนะเพคะ”

ฝูเจี้ยนหัวเราะในลำคอ เคาะหน้าผากนางเบาๆ “ข้าจะไปแล้ว”

แม่ทัพนายกองที่รออยู่ด้านหลังคุกเข่าให้กับฝูซิน นายกองบางคนมองนางแล้วพลันดวงตาแดงเรื่อ ทว่าด้วยฐานะชายชาติทหาร ต่อหน้าคนในต้าฉินกลับมิอาจหลั่งน้ำตา ทำเพียงตะโกนอวยพรให้นางและองค์หญิงเซวียนหลินโชคดี

ฝูซินใจหายวาบเมื่อต้องจากพี่ชายที่เลี้ยงดูนางมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย ข้างตัวพลันมีเสียงสะอื้นไห้ราวกับเด็กเล็ก นั่นคือองค์หญิงเซวียนหลินซึ่งเป็นน้องสาวต่างมารดาของนางนั่นเอง

“เซวียนหลิน เด็กดี…อย่าร้องนะ” ฝูซินเอ่ยปลอบอย่างประดักประเดิด นางไม่ถนัดปลอบใจใคร ทว่ายิ่งปลอบก็เหมือนอีกฝ่ายร้องไห้ดังกว่าเดิมเสียอย่างนั้น

“องค์หญิงน้อยเพคะ ไม่ร้องนะเพคะ” เสี่ยวหลันคุกเข่ากอดเอว

องค์หญิงเซวียนหลินด้วยความสงสารเวทนา นางกำนัลอีกสองคนซึ่งจนปัญญาแล้วได้แต่ฝากความหวังไว้ที่เสี่ยวหลัน

รอกระทั่งองค์จักรพรรดิเสด็จจากไป พลันได้ยินเสียงคนออกคำสั่ง “เก็บข้าวของ ย้ายเข้าตำหนักจื่อเยว่”

จื่อเว่ยเดินมาอย่างไม่ให้สุ้มให้เสียง เขาเอ่ยเสียงเรียบ เพียงปรายตา

มององค์หญิงเซวียนหลิน นางก็สะดุ้งจนตัวสั่นเทา ทว่ากลับหยุดเสียงร้องไห้อย่างน่าเวทนา

“ข้าไม่ไป ข้าจะอยู่กับน้องเก้า”

จื่อเว่ยมิได้เกรี้ยวกราด เอ่ยอย่างใจเย็น “เว่ยหวางฝากข้าดูแลเจ้า เสด็จพ่อก็ทรงอนุญาตแล้ว หากอยากให้น้องสาวของเจ้าอยู่ที่นี่อย่างสงบสุข ตำหนักจื่อเยว่มิใช่ทางเลือกที่ย่ำแย่ใช่หรือไม่”

ฝูซินเหลือบมองไปยังเหล่าองค์ชายที่ยังยืนอยู่ ครั้นเห็นแววตาของแต่ละคนแล้ว นางพลันรู้สึกว่าองค์ชายแห่งแคว้นฉู่ยังไม่แลดูหื่นกระหายเหมือนเหล่าพยัคฆ์ที่รอขย้ำกระต่ายนัก

หากเข้าตำหนักจื่อเยว่ อย่างน้อยก็มั่นใจได้ว่าจื่อเว่ยจะไม่สนใจนาง

“ได้”

เสด็จพี่เลือกส่งนางมาที่ต้าฉิน ก็เพื่อหวังให้แคว้นฉู่หมดข้ออ้างในการเจรจาสู่ขอนาง ฝูซินแม้มิใช่หญิงสาวที่หลักจริยาครบถ้วน แต่ก็ถือว่าเป็นหยกชั้นดีที่ถูกขัดเกลาจนงดงาม ด้วยความสามารถในทางทหารและความจงรักภักดีที่เหล่าทหารมีต่อนาง หากองค์ชายรองของแคว้นฉู่ได้ตัวนางไป ก็เท่ากับสร้างโอกาสให้สองแคว้นรวมอำนาจ แย่งบัลลังก์จากอาณาจักรต้าฉินได้

ความอยุติธรรมที่เสด็จพ่อของนางได้รับ ยังไม่ได้รับการสะสาง นางไม่สามารถทำตัวให้เป็นปัญหาเพิ่มขึ้นได้อีก หากเสด็จพี่ของนางบอกว่าจื่อเว่ยคือคนที่นางควรเชื่อถือ นางก็จะทำใจเชื่อเขา

ฝูซินย่อกายปลอบประโลมองค์หญิงเซวียนหลิน ไม่ทันสังเกตแววตาของจื่อเว่ยเลยแม้แต่น้อย กลับเป็นหว่านเอ๋อร์ที่ย่นจมูก กะพริบตาถี่ๆ ด้วยความงงงัน

ด้วยความสงสัยนั้น สุดท้ายก็ต้องเอ่ยถามอย่างเสียมารยาท “ฉงเยว่ไท่จื่อเพคะ นางกำนัลในตำหนักพระองค์ใช้อะไรอบฉลองพระองค์หรือเพคะ”

ไป๋ชิงหง

[1]        紫微星 (Zǐwēixīng) จื่อเวยซิง ซึ่งเป็นดวงดาวแห่งจักรพรรดิ “ดาวจื่อเวย” นี้เป็นชื่ออีกเรียกอย่างของดาวเหนือ 北极星 (běijíxīng) เป่ยจี๋ซิง

| Sukai
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • เฟิ่งหวง [鳳凰]   ตอนพิเศษ 3

    วันเวลาผ่านไปเมืองเสียนหยางชายหญิงคู่หนึ่งนั่งอิงแอบกันใต้ต้นหลิว อาภรณ์และเส้นผมพลิ้วสะบัดตามกระแสลมที่พัดความเย็นจากริมน้ำ ใบหน้าของทั้งคู่ประดับรอยยิ้มบางเบา ดวงตาทอแววสงบ ราวกับผู้บำเพ็ญที่ไม่ใส่ใจเรื่องทางโลกหลายปีมานี้เขาและนางค่อยๆ เติบโตขึ้น ค่อยๆ ทำการเรียนรู้ ระหว่างการเดินทางมากมายที่เกิดขึ้นในชีวิต พลันรู้สึกว่าถ้อยคำโต้เถียงกันในช่วงแรกของชีวิตคู่นั้นเป็นเรื่องที่น่าขบขันนัก เพราะเมื่ออยู่ร่วมกันนานขึ้น เรื่องเหล่านี้ก็เริ่มกลายเป็นเรื่องปกติ วันใดที่ไม่ต้องแลกเปลี่ยนความคิดเห็นและโต้เถียงกัน นั่นอาจถือได้ว่าทั้งคู่ต่างเลิกที่จะสนใจกันและกันเสียแล้วชายหนุ่มและหญิงสาวได้เติบโตเป็นผู้ใหญ่เขาห้าวหาญขึ้น นางเข้มแข็งขึ้นราวกับทั้งคู่กำลังประคับประคองกันและกันผ่านวันคืนมากมาย ยามนี้ใบหน้าของชายหนุ่มปรากฏเหลี่ยมมุมชัดเจน ร่างกายแข็งแกร่งดุจหินผา ขณะที่โฉมงามข้างกายยิ่งงดงามขึ้น เส้นสายบนร่างกายยิ่งนานยิ่งชัดเจน ความนุ่มนวลค่อยๆ เผยสู่สายตาของชายหนุ่ม และมีเพียงเขาเท่านั้นที่ได้สัมผัสความอ่อนโยนของนางจื่อเว่ยกุมมือข้างหนึ่งของฝูซิน เขาสอดประสานปลายนิ้วนางก่อนกระชับแน่น มืออ

  • เฟิ่งหวง [鳳凰]   ตอนพิเศษ 2

    ฝูซินนำราชโองการกลับสู่ราชสำนักแคว้นเว่ย ท่ามกลางผู้คนจำนวนมากที่วันนี้ได้รับอนุญาตให้เข้ามายังลานบวงสรวงของราชวงศ์รอบลานบวงสรวงคือเหล่าธิดาเทพ พี่น้องในราชวงศ์ ขุนนางสหายที่เคยร่วมทางกันมาและจื่อเว่ยซึ่งกำลังอุ้มทารกเพศชายหน้าตาน่ารักซึ่งคอยแต่โบกมือให้นางพร้อมกับเสียงหัวเราะอันเป็นเอกลักษณ์ ตั้งแต่เด็กคนนี้คลอด เขาแทบไม่เคยยอมให้ผู้อื่นเลี้ยงดูบุตรแทนตนเองเลยสักครั้งเว่ยซิน...นางอมยิ้มด้วยความตื้นตัน ก่อนจะส่งราชโองการให้เว่ยหวางฝูเจี้ยนร่างสูงใหญ่ประดุจภูผาสูงของเจ้าครองแคว้นเว่ยเดินขึ้นหน้า เขาเปิดราชโองการสีทอง แม้จะคาดการไว้แล้ว ทว่าเมื่อกวาดสายตาผ่านตัวอักษรนัยน์ตาก็พลันไหววูบ เป็นราชโองการเมื่อปีที่เว่ยหวางฝูหย่งสิ้นพระชนม์เขามองหน้าน้องสาว ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏรอยยิ้มอ่อนโยน“วันนี้ข้า เว่ยหวางฝูเจี้ยน ขอประกาศราชโองการในฉินเยว่หวงตี้ ปฐมจักรพรรดิแห่งอาณาจักรต้าฉิน”วันที่สิบ เดือนห้า ปีจี๋เหม่า[1]เว่ยหวางฝูหย่งเสียสละตนเองเพื่อส่วนรวม เนื่องด้วยความสามารถอันศักดิ์สิทธิ์ จึงล่วงรู้ถึงจุดจบของชีวิต ด้วยเหตุนี้จึงใช้อายุขัยที่เหลืออยู่เพื่ออุทิศให้กับความสงบสุขของแผ่นดิน

  • เฟิ่งหวง [鳳凰]   ตอนพิเศษ 1.1

    ตายแล้ว”“ยังเพคะ พระชายาเบ่งอีกนิดเพคะ ทารกกลับหัวแล้ว”“อึก! ไม่ไหวแล้ว ซินเอ๋อร์ เจ้าต้องอดทนนะ ข้าเจ็บจนหมดแรงแล้ว!”เขานอนอยู่นอกม่าน ตั้งแต่ที่นางบอกว่าจะคลอด เขาก็รู้สึกปวดร้าวไปทั่วทั้งตัว ความเจ็บปวดนี้ยิ่งกว่าการถูกก้อนหินบดทับร่างกายเสียอีก ขณะที่ก่อนหน้านี้เขาถูกหามเข้ามาในห้องเพราะอยากเข้ามาให้กำลังใจชายารัก ทว่านางกลับเป็นฝ่ายปลอบโยนเขามาตลอดทางด้วยสีหน้าตื่นตระหนกมิใช่ตื่นตระหนกเพราะนางกำลังจะคลอดแต่เป็นเพราะความเจ็บปวดทั้งหมดกลายเป็นเขารับแทนต่างหากเล่าขณะที่นางปีนขึ้นเตียง ผ้าม่านกระเพื่อมไหวเล็กน้อย ได้ยินเสียงกัดฟันของจื่อเว่ยก็รู้สึกไม่ใคร่สบายใจนัก ขณะที่มีคนช่วยนางทำคลอด จื่อเว่ยกลับถูกองครักษ์ตรึงแขนขาไว้แน่นเพื่อมิให้เขาทำร้ายตัวเองนางกำนัลที่ช่วยทำคลอดคอยสั่งให้ฝูซินค่อยๆ เบ่งทารก รู้สึกประหลาดใจมากที่เสียงของจื่อเว่ยนั้นสอดคล้องกับจังหวะการทำคลอดของพวกนางเป็นอย่างยิ่ง“ซินเอ๋อร์!” จื่อเว่ยตะโกน แม้จะเจ็บปวดแต่ก็ห่วงนางว่าจะไม่สามารถคลอดทารกได้โดยง่าย“เบ่งเพคะ!”เสียงร้องของฝูซินดังขึ้นเพราะออกแรงเล็กน้อย ขณะเดียวกันจื่อเว่ยก็แหกปากเสียงดังราวกับฟ้าผ่า เม

  • เฟิ่งหวง [鳳凰]   ตอนพิเศษ 1

    หลังจากนั้นจื่อเว่ยก็กลับมาอยู่จวนเซี่ยโหวฝูซินได้พบกับเซวียนหลินอีกครั้ง น้องสาวตัวน้อยของนางบัดนี้เติบโตเป็นหญิงสาวโฉมงาม เนื่องด้วยเป็นน้องเล็ก จึงแทบมิได้ฝึกปรือเพลงยุทธ์อย่างที่บรรดาพี่น้องคนอื่นต้องเรียนรู้ แต่เดิมนางก็ถูกเลี้ยงดูประดุจไข่ในหินอยู่แล้ว ครั้นมาอยู่จวนเซี่ยโหว นางจึงได้เรียนรู้งานบ้านงานเรือนจากหยวนเหล่าไท่และสวีฟูเหริน เปิดเผยความสามารถทางด้านนี้ได้อย่างโดดเด่นที่สุดในบรรดาพี่น้องทั้งหมด แม้กระทั่งฝูซินที่เห็นผลงานที่น้องสาวฝึกปรือมาก็ต้องข่มความขมขื่นในใจพร้อมกับเอ่ยชมไม่หยุดปากช่วงแรกเซวียนหลินถูกเซี่ยหย่งชิงกลั่นแกล้งอยู่บ้าง แต่หลังจากที่นางเศร้าซึมไปเพราะทราบข่าวที่ฝูซินหายตัวไป ชายหนุ่มก็ทำตัวดีขึ้นเล็กน้อย ทว่าเขาปลอบสตรีไม่เป็น ดังนั้นจึงได้แต่กล่าววาจาร้ายกาจให้เซวียนหลินคิดเอง นานเข้านางก็คร้านจะพูดคุยกับเขา เรียกได้ว่าทั้งจวนเซี่ยโหว นอกจากเซี่ยหย่งชิงแล้ว นางพูดคุยกับทุกคน ทำเหมือนเขากลายเป็นอากาศธาตุหลังจากที่จื่อเว่ยและฝูซินย้ายมาอยู่ในจวนเซี่ยโหวชั่วคราว เซี่ยหย่งชิงก็หนีไปจูเหอจื่อ ทิ้งสายตาคาดโทษเซวียนหลินไว้“น้องเก้า เจ้าอยากกลับไปแคว้นเว่ยห

  • เฟิ่งหวง [鳳凰]   บทส่งท้าย

    วันเวลาค่อยๆ ดำเนินไป จื่อเว่ยตัดสินใจคืนตำแหน่งไท่จื่อแล้วพาฝูซินไปพักที่จวนเซี่ยโหว ข้ออ้างที่ใช้ได้ดีก็คือเขาเหนื่อยล้าทั้งกายและใจองค์จักรพรรดิจนคำพูด ตามที่สัญญาไว้ กษัตริย์ตรัสแล้วไม่คืนคำอีกทั้งพระองค์ทรงหมดเรี่ยวหมดแรงกับโอรสอย่างจื่อหยางเสียแล้วสิ่งที่ทำร้ายจิตใจจักรพรรดิที่สุดคือการที่โอรสมีความคิดที่เป็นพิษร้าย จื่อหยางเข้าใจว่ามารดาถูกหยินซีหวงโฮ่ววางยาพิษจนเสียชีวิต หากแต่ความจริงที่จักรพรรดิและหวงโฮ่วปิดบังไว้ นั่นคือคนที่วางยาพิษซ่างกวนเหม่ยเหรินก็คือ...ซ่างกวนเจี๋ยอวี๋เดิมทีจักรพรรดิทรงเห็นใจที่สกุลซ่างกวนตกต่ำ จึงไม่เปิดโปงเรื่องนี้ หากแต่ไม่คิดว่านางกลับปลูกฝังความคิดร้ายแรงให้กับโอรส จนเกือบทำให้พี่น้องฆ่ากันตายเรื่องราวที่เกิดขึ้นเกี่ยวโยงกันเป็นใยแมงมุม คนที่สมควรต้องถูกลงโทษก็ต้องโดนในสายพระเนตรของฉินเยว่หวงตี้และหยินซีหวงโฮ่ว บุรุษที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้านั้นคือคนที่หลายปีมานี้ ทำให้ทั้งสองพระองค์ทรงเป็นกังวลตลอดมาตั้งแต่ที่จื่อเว่ยลืมตาดูโลก เว่ยหวางฝูหย่งก็ได้เปิดคำทำนายที่เขียนทิ้งไว้ก่อนหน้านั้นหลายปี แล้วมอบมันให้กับเขา“โอรสที่มีความสามารถจะช่วยกำจัดภั

  • เฟิ่งหวง [鳳凰]   ตอนที่ 74 เมฆหมอกบางเบา

    ในที่สุดสถานการณ์ก็เริ่มกลับคืนสู่ปกติองค์ชายสี่ปะทะแตกหักกับเฮ่อเอ่อร์หลาน เพราะได้รับความช่วยเหลือจากคนในเผ่าหมาป่า ท้ายที่สุดจึงอาศัยความได้เปรียบทางชัยภูมิเอาชนะได้ในที่สุด สร้างชื่อเสียงให้เขากลายเป็นจอมทัพที่โดดเด่น เลื่อนตำแหน่งจากรองแม่ทัพกลายเป็นแม่ทัพกำราบพายัพเมื่อเหล่าขุนนางถูกไท่จื่อปล้นชิงสินค้าที่กักตุนในคลังสมบัติ โดยมีมหาโจรอย่างจักรพรรดิทรงให้ท้าย พวกเขาก็ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงในการแข็งข้อต่อจักรพรรดิ แต่ละคนใบหน้าน่าเกลียดเสียยิ่งกว่าหัวผักกาดเหี่ยว ขณะเดียวกันเรื่องขององค์ชายห้าและซ่างกวนเจี๋ยอวี๋นั้นกำลังเป็นที่ร้อนแรงและถกเถียงกันไท่จื่อกลับคืนวังหลวงด้วยอาการบาดเจ็บเล็กน้อย ขณะเดียวกันก็มีข่าวดีว่าหวงไท่จื่อเฟยเองก็ปลอดภัยดีวันนี้มิ่งจูมาเยี่ยมไท่จื่อในตำหนัก นางหอบร่างที่หน้าท้องนูนเล็กน้อยเดินเข้ามาในห้องบรรทม ใบหน้างดงามตื่นตระหนกเล็กน้อยเมื่อมองฝูซิน ท่าทางเวทนาที่แสดงออกนั้นมาพร้อมกับวาจาอันไพเราะ “พี่หญิงหายตัวไปนาน มิ่งจูเป็นห่วงเหลือเกิน ทราบมาว่าท่านหายไปกับองครักษ์ของไท่จื่อ เกิดอะไรขึ้นหรือ”จ้าวลั่วเอินที่กำลังตรวจอาการให้จื่อเว่ยซึ่งนอนหลับสนิทมุมปากก

  • เฟิ่งหวง [鳳凰]   ตอนที่ 72 ชาวประมงจับปลา 2

    แสงแดดแรกลอดผ่านร่มไม้กระทบยอดหญ้าเขียวชอุ่ม ล้อเหล็กของรถม้าบดลงผืนดินอ่อนนุ่มจนเกิดเป็นรอยยาวบนเส้นทาง ไม่นานนักรถม้าก็จอดตรงหน้าค่ายลี้ภัย ประตูรถม้าเปิดออก ร่างของหญิงสาวที่ปกปิดใบหน้าก็ค่อยๆ เปิดเผยต่อหน้าผู้คนประดุจกระมีแสลมใบไม้ผลิช่วยพัดกลิ่นหอมของเหล่ามวลบุปผาเข้ามาในค่ายลี้ภัยในบรรยากาศ

  • เฟิ่งหวง [鳳凰]   ตอนที่ 69 แทรกซึม 1

    หลังจากถูฟางและถูฟงรวบรวมรายชื่อของคนที่มีกลิ่นคล้ายคลึงกับสิ่งของที่องค์ชายใหญ่มอบให้ ยังไม่ทันที่ทางแม่ทัพหวงจะได้เริ่มการเคลื่อนไหว ก็เกิดเรื่องร้ายแรงในค่ายผู้ลี้ภัยเสียแล้วองค์ชายใหญ่ผิงอันยืนหันหลังในกระโจม โดยที่ขุนนางและแม่ทัพสี่ห้าคนกำลังถกเถียงกันอย่างเคร่งเครียด เหตุเพราะมีคนบางกลุ่มเกิ

  • เฟิ่งหวง [鳳凰]   ตอนที่ 68 ตำรับยาศักดิ์สิทธิ์ 2

    ตั้งแต่ที่ฝูซินมีอาการแพ้ท้องเพราะขุ่นเคืองจื่อเว่ย ด้วยเหตุที่เข้าใจว่าเขากำลังหลงใหลเหลียงตี้คนใหม่ หลังจากนั้นมาสุขภาพของนางก็มิได้มีอะไรผิดปกติ ยกเว้นเพียงแต่จะฝันถึงลานบวงสรวงซ้ำแล้วซ้ำเล่า เป็นเช่นนี้ไม่จางหาย กระทั่งจ้าวลั่วเอินปรุงยาที่ได้จากตำรับยาซึ่งอ้างกันว่าเป็นสมบัติประจำแคว้นสู่ หลัง

  • เฟิ่งหวง [鳳凰]   ตอนที่ 68 ตำรับยาศักดิ์สิทธิ์ 2

    สามวันผ่านไปในที่สุดจ้าวลั่วเอินก็ได้รับตำรับยาเล่มนั้น ซึ่งนั่นก็คือตำรับยาศักดิ์สิทธิ์ที่หายไปจากแคว้นเว่ยของจริง ตรงตามอัตลักษณ์ที่อาจารย์ของจ้าวลั่วเอินบอกไว้“ข้าจะทำให้เจ้าก่อนสามสิบเม็ด หลังจากไปถึงต้าฉินก็จะทำเพิ่มให้” จ้าวลั่วเอินกล่าวอย่างเคร่งขรึม หลังจากที่นางได้พักผ่อนโดยไม่ต้องถูกผู้อ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status