บทที่ 5

เมื่อหลินเหยียนฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็สบตากับดวงตาสีดำที่เต็มไปด้วยความกังวล

ฟู่จิ่งเมื่อเห็นเธอฟื้นก็รีบไปเรียกหมอทันที พอแน่ใจว่าเธอไม่เป็นอะไร เขาถึงได้ถอนหายใจโล่งอก

หลินเหยียนสายตาไว สังเกตเห็นว่าข้อมือซ้ายของเธอมีลูกประคำเพิ่มขึ้นมา

ดูเหมือนจะเป็นเส้นที่ฟู่จิ่งใส่ติดตัวอยู่เสมอ

ผู้ช่วยที่อยู่ข้างๆ ยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า

"คุณผู้หญิง คุณหลับไปนานเหลือเกิน คุณฟู่เลยเป็นห่วงจนเอาลูกประคำที่ใส่มาสิบกว่าปีให้คุณ แล้วยังไปสาบานต่อหน้าพระพุทธว่า ถ้าคุณผู้หญิงฟื้นขึ้นมาอย่างปลอดภัย เขาจะกินเจตลอดชีวิต ไม่แตะเนื้อสัตว์ ไม่แตะบุหรี่เหล้าอีกเลยด้วย"

หลินเหยียนขมวดคิ้ว ถอดลูกประคำออกจากข้อมือด้วยท่าทีรังเกียจเล็กน้อย แล้วยื่นคืนให้ฟู่จิ่ง

"ไม่ต้องเปลี่ยนนิสัยตัวเองเพราะฉันหรอก"

ฟู่จิ่งไม่รับคืน เขาใส่ลูกประคำกลับไปที่ข้อมือเธอ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"เหยียนเหยียน ตอนที่ฉันพิการ เธอก็เคยสาบานอะไรแบบนี้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?"

หัวใจของหลินเหยียนสั่นไหวเล็กน้อย

ปีที่สองหลังฟู่จิ่งพิการ เธอได้ยินว่าวัดหลิงเสวียนในเมืองหลินศักดิ์สิทธิ์มาก จึงพาเขาไปขอพรทันทีในคืนนั้น

วันนั้น เธอขอพรต่อหน้าพระพุทธว่า ‘ฉันยินดีแลกทุกสิ่งของฉัน เพื่อให้ฟู่จิ่งมีสุขภาพแข็งแรง’

ส่วนฟู่จิ่งก็ขอพรต่อหน้าพระพุทธว่าจะขอแต่งงานกับเธอในอีกห้าปี

ตอนนั้น เธอมองแผ่นคำอธิษฐานที่ฟู่จิ่งเขียนด้วยมือแล้วน้ำตาคลอ ฟู่จิ่งกอดปลอบเธออยู่นาน

นั่นเป็นช่วงเวลาน้อยนิดที่ในสายตาของฟู่จิ่งมีแค่เธอเพียงผู้เดียว

ท้ายที่สุดแล้ว สายตาของฟู่จิ่งจะมองเห็นเธอก็ต่อเมื่อฉีชูหร่านไม่อยู่เท่านั้น

ตอนนี้ฉีชูหร่านกลับประเทศแล้ว ในสายตาของฟู่จิ่งก็จะไม่จับจ้องอยู่ที่เธออีกต่อไป

หลินเหยียนมองใบหน้าหล่อเหลาของฟู่จิ่งที่ดูเหมือนกำลังขอคำชม เธอปรือตาเล็กน้อยก่อนจะพูดเบาๆ ว่า

"ง่วงแล้วอ่ะ"

เมื่อเธอลืมตาตื่นอีกครั้ง เวลาก็ล่วงเลยมาถึงช่วงบ่ายแล้ว

หลินเหยียนลุกขึ้นจากเตียง ตั้งใจจะถามคุณหมอว่าเธอจะออกจากโรงพยาบาลได้เมื่อไหร่

ยังไม่ทันได้เปิดประตู เธอก็ได้ยินเสียงสนทนาของฟู่จิ่งและฟู่ฉินจากทางเดิน

"งานแต่งของนายกับเหยียนเหยียนตั้งใจจะจัดเมื่อไหร่กัน?" เสียงของฟู่ฉินดังขึ้นด้วยความสงสัย

ฟู่จิ่งหลุบตาลงเล็กน้อย ก่อนจะพูดอย่างเรียบเฉยว่า

"ครั้งก่อนผมเคยพูดกับเธอไว้แล้ว ผมตั้งใจจะจัดงานแต่งปลายเดือนนี้"

ฟู่ฉินพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะกำชับว่า

"งานแต่งครั้งนี้ต้องจัดให้ยิ่งใหญ่ เรื่องสินสอดนายต้องเตรียมให้ดี จะให้น้อยไม่ได้เด็ดขาด เหยียนเหยียนยอมบริจาคไขกระดูกให้กับสาวน้อยที่โตมาด้วยกันกับนาย เราจะให้เธอรู้สึกว่าเสียเปรียบเรื่องสินสอดไม่ได้"

ไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรขึ้นมา จู่ๆ ฟู่ฉินก็เปลี่ยนเรื่องทันที

"จะว่าไปก็แปลกนะ นายจะแต่งงานเดือนนี้ แต่ได้ข่าวว่าตระกูลลู่กับศัตรูของเรา ก็จะจัดงานแต่งเร็วๆ นี้เหมือนกัน เจ้าสาวของพวกเขาก็ชื่อหลินเหยียนเหมือนกัน..."

พอได้ยินดังนั้น หลินเหยียนก็รีบผลักประตูออกไปทันที

เธอไอเบาๆ สองครั้ง ทั้งสองคนจึงหยุดพูดทันที

คืนนั้น คุณหมอก็แจ้งว่าเธอสามารถออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว

หลังกลับถึงบ้าน หลินเหยียนก็ได้รับคำขอเป็นเพื่อนจากใครบางคน อีกฝ่ายส่งข้อความมาแค่สามคำ ลู่เหวินอี้

หลินเหยียนกระพริบตาเล็กน้อย คิดว่าอาจเป็นคนที่เธอกำลังจะแต่งงานด้วย เธอจึงกดรับคำขอ

ทันทีที่เธอกดรับ อีกฝ่ายก็ส่งรายการสินสอดมาให้

สมุดเล่มหนึ่งถูกเขียนเต็มไปด้วยรายละเอียดสินสอดเต้มหน้ากระดาษ หลินเหยียนกวาดตามองคร่าวๆ ก็รู้สึกว่ามันเยอะจนแทบจะนับไม่ไหว

จากนั้น ลู่เหวินอี้ก็ส่งข้อความมาอีกสองครั้ง

"นี่คือรายการสินสอด ลองดูสิว่าคุณพอใจหรือเปล่า?"

"ได้ยินป้าหลินบอกว่า วันมะรืนคุณจะขึ้นเครื่องบินมา และจะถึงสนามบินเช้าวันถัดไป ถึงตอนนั้นผมกับคุณป้าจะไปรับคุณด้วยกัน"

หลินเหยียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับไปว่า "สินสอดเพียงพอแล้ว ขอบคุณมากค่ะ"

อีกฝ่ายไม่ได้ตอบกลับมาอีก

ทั้งคืนนั้น ฟู่จิ่งพยายามหาเรื่องคุยกับหลินเหยียนไม่หยุด

แต่หลินเหยียนกลับไม่มีอารมณ์ร่วมเลยแม้แต่น้อย

ฟู่จิ่งคิดว่าเธอยังโกรธเรื่องก่อนหน้านี้อยู่

และเพื่อเป็นการเอาใจเธอ เขาจึงสั่งให้ผู้ช่วยจัดงานปาร์ตี้ก่อนแต่งงานในวันถัดไป

วันถัดมา คนในวงสังคมต่างรู้กันทั่วว่านี่คือปาร์ตี้สละโสดของฟู่จิ่ง คืนนั้นจึงมีแขกมาร่วมงานไม่น้อย

ทันทีที่หลินเหยียนมาถึงงานเลี้ยง ฟู่จิ่งก็โอบเอวเธอไว้ แล้วหยิบสัญญาซื้อรถออกมาสองฉบับ

เขายื่นสัญญาซื้อรถฉบับหนึ่งให้หลินเหยียนก่อนด้วยแววตาสีดำลึกซึ้ง

"รถซูเปอร์คาร์คันก่อน ฉันรู้สึกว่ามันไม่คู่ควรกับเธอ สองวันที่ผ่านมาฉันเลยสั่งคันใหม่ให้"

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นสัญญาซื้อรถลัมโบร์กีนีฉบับเดิมให้กับฉีชูหร่านที่แต่งตัวดูน่าสงสารอยู่ข้างๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"หร่านหร่าน รถคันนี้เดิมทีตั้งใจจะให้พี่สะใภ้ของเธอ แต่ตอนนี้เธอมีคันใหม่แล้ว งั้นคันนี้พี่ให้เธอก็แล้วกัน แค่เกรงว่าจะทำให้เธอรู้สึกเสียใจนิดหน่อย"

ฉีชูหร่านรับสัญญาซื้อรถด้วยความดีใจจนแทบคลั่ง รอยยิ้มบนใบหน้าแทบจะเก็บไว้ไม่อยู่

"ไม่เป็นไรค่ะ วันนี้พี่สะใภ้ต้องมาก่อนอยู่แล้ว"

แม้คำพูดจะดูถ่อมตัว แต่คนที่ดูออกก็รู้ทันทีว่ารถลัมโบร์กีนีที่ฟู่จิ่งให้ฉีชูหร่านนั้นเป็นรุ่นลิมิเต็ดที่มีจำนวนจำกัดทั่วประเทศ

ส่วนรถซูเปอร์คาร์ที่ซื้อใหม่ให้หลินเหยียนครั้งนี้ เป็นแค่รถธรรมดาที่ราคาแพงหน่อยเท่านั้นเอง

แขกที่อยู่ใกล้ๆ จึงเริ่มซุบซิบกันเบาๆ

"เจ้าสาวที่พี่จิ่งจะแต่งงานด้วยจริงๆ คือหลินเหยียนเหรอ? นี่มันงานปาร์ตี้ก่อนแต่งงานของหลินเหยียนกับเขาแท้ๆ ทำไมยังเอาของขวัญไปให้ฉีชูหร่านอีกล่ะ?"

"มีแต่ข้ออ้างเต็มไปหมด ก็แค่จะหาทางยกซูเปอร์คาร์รุ่นลิมิเต็ดคันนั้นให้ฉีชูหร่านไม่ใช่หรือไง?"

"ใครๆ ก็รู้ว่าหลินเหยียนรักรถยิ่งกว่าชีวิตไม่ใช่หรือไง? การที่ฉีชูหร่านทำแบบนี้ เพราะจงใจทำให้เธอเจ็บใจเหรอ?"

"ชู่ว์ ได้ข่าวว่าฉีชูหร่านเก่งเรื่องแข่งรถมากนะ ฉันได้ข่าวจากวงในว่าเธอคือ ‘อู๋อิน’ นักแข่งชื่อดังคนนั้น ตอนแรกพี่จิ่งชอบเธอก็เพราะ ‘อู๋อิน’ เคยช่วยชีวิตเขาไว้ในสนามแข่ง..."

หลินเหยียนนั่งอยู่เงียบๆ ที่มุมห้อง ฟังเสียงซุบซิบของทุกคนอย่างเงียบๆ คิ้วเธอขมวดเล็กน้อย

อู๋อินงั้นเหรอ?

นั่นมันตัวเธอเองไม่ใช่เหรอ?