บังเอิญ (เจอวงรุม)

ยามเย็นที่ช่วงโพล้เพล้ซึ่งเป็นช่วงเวลาเลิกงาน เมษากำลังก้าวเดินผ่านสวนสวยช้าๆ เพื่อกลับไปยังห้องพักของตัวเอง หูได้ยินเสียงกลุ่มคนพูดคุยลอยมาจากที่ไหนสักที่ ใบหน้าสวยหันไปมองตามเสียง จึงเห็นได้ว่าเหล่าคนงานชายกำลังตัดเล็มกิ่งต้นไม้ใหญ่ จับกลุ่มกันอยู่อีกฝั่งไม่ไกลจากจุดที่เธอยืนอยู่

เมษาสบตากับคนทั้งสามที่หันกลับมามองตัวเองเป็นตาเดียว พวกเขาหยุดมือที่กำลังทำงานอย่างขยันขันแข็งเมื่อครู่ พลางส่งยิ้มมาให้หญิงสาวหน้าตาน่ารักราวกับตุ๊กตา ปากนิดจมูกหน่อย บวกกับผิวขาวนวลที่คล้ายจะสว่างจ้าท่ามกลางแสงตะวันช่วงพลบค่ำ ทำเอาชายฉกรรจ์ลอบกลืนน้ำลายแม้ใบหน้าจะเป็นมิตร

“น้องเมย์ ไปไหนเหรอจ้ะ”

“อ้อ กำลังจะกลับแล้วจ้า”

เมษาตอบกลับพลางยิ้มน้อย ดวงตาคู่สายเหลือบมองหุ่นล่ำของพวกเขา สัดส่วนไร้ไขมันกับร่างกายกำยำช่างน่ามอง หากแต่คนตัวเล็กกลับคิดขำๆ ว่ามันเป็นเพียงอาหารตา ก่อนจะเดินตั้งหน้ากลับห้องของตัวเองยังอีกด้าน

“หยิ่งจังวะ”

“เค้าก็ตอบอยู่ จะมาหยิ่งอะไรวะไอ้เบส”

“ไม่เห็นเล่นด้วยเลยวะ เสียดายว่ะงานดีกว่ายัยฝนอีกนะนั่น”

“เออ ถ้าเรื่องงานดีกูก็ว่า”

เสียงเข้มพูดถึงหญิงสาวอีกคนหนึ่งที่ทำงานในบ้านเจ้านาย พวกเขาลอบสบตากันอย่างเข้าใจ ก่อนหันไปมองร่างอ้อนแอ้นมีเว้าโค้ง พลางหรี่ตามองตามจนสุดทาง

“กูว่าน้องเมย์อย่างเด็ด”

“ไอ้เหี้ยเบาหน่อย เดี๋ยวเค้าได้ยินจะคิดว่าพวกเราโรคจิต”

“ก็ไม่ต่างหรอก มึงลืมแล้วหรือไงว่าพวกเรามาตัดต้นไม้ตอนนี้เพราะอะไร”

คนทั้งสามหันมองหน้ากันพลางแสยะยิ้ม ความจริงนี่เป็นเวลาที่คนงานควรกลับที่พักกันหมด แต่พวกเขากลับมาแอบทำเนียนเพื่อรอท่าใครบางคน ซึ่งมักจะนัดหมายกันอยู่แล้วเป็นประจำ

แต่วันนี้มันต่างออกไปจากเคย

วันนี้พ่อเลี้ยงทิวาซึ่งเป็นเจ้านายไม่อยู่ พวกเขากับคนงานหญิงในบ้านใหญ่ซึ่งมีความสัมพันธ์ลับๆ กับแบบเรา 3-4 คน เลยตกลงใจกันมาลองเปลี่ยนบรรยากาศเพิ่มรสชาติชีวิต จุดนี้มักไม่มีใครเดินผ่าน เพราะมันเป็นทางที่ใช้เดินเข้าไปยังบ้านของนายหนุ่มที่อยู่ด้านหลัง

ฟ้าค่อยๆ มืดลงจนรอบข้างมีแต่เสียงแมลงตามพงไพร ในขณะที่แสร้งทำงานอย่างขยันขันแข็งกันอย่างแนบเนียน พวกเขาก็ทยอยหยุดมือแล้วนั่งลงคุยกันเงียบๆ เวลาเลยช่วงหัวค่ำไปเพียงไม่นาน บุคคลที่รอก็โผล่มาพอดี

“นี่ๆ มาแล้ว”

เสียงเล็กของใครบางคนกระซิบกระซาบมาแต่ไกล น้ำฝนในชุดคลุมผ้าซาติปรากฏตัวออกจากเงามืด กลิ่นหอมฉุยจากการอาบน้ำขัดสีฉวีวรรณ ตัดกันกับกลิ่นของชายฉกรรจ์ทั้งสามที่ฟุ้งด้วยกลิ่นสาปไคล พวกเขามองเธอด้วยสายตาโลมเลียไม่ปกปิด คนผู้ตกเป็นเป้าสายตาจึงกายสะท้านล่วงหน้า เพราะหัวนำพาคิดไปถึงความแปลกใหม่ที่กำลังจะได้รับ

“มาตรงนี้สิจ้ะน้องฝน”

ร่างเพรียวเดินเข้าไปในกลางวงอย่างว่าง่าย แสงไฟจากข้างทางเดินส่องสว่างพอให้มองเห็นหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวเต็มตา ฝ่ามือหนาหยาบกระด้างจึงเริ่มลูบจับเล้าโลมโดยไม่ต้องเสียเวลาพูดพร่ำสิ่งใด

อ่า...คืนนี้คงโดนตอกทั้งคืนแน่

น้ำฝนคิดอย่างเงี่ยนร่องพลางเปิดสาบชุดผ้าคลุมออกช้าๆ ทั้งร่างของเธอเต็มไปด้วยสัมผัสจากเหล่าชายหนุ่ม ต่างคนต่างทำหน้าที่ในการรุมลูบคลำ ปากขบกัดดูดเลียผิวนิ่ม ลิ้นตวัดปัดป่ายยอดอกเต็มตึงกันอย่างตะกละตะกลาม เธอแอ่นอกสู้สุดใจขณะอ้าปากครางระบายความเสียว เสียงอื้ออึงจึงเคล้าปนกับเสียงจิ้งหรีดและแมลงยามค่ำคืน

“ร้องดังขนาดนี้ ไม่กลัวใครได้ยินหรือไง...อูย ชักดุ้นได้เสียวจังวะ”

ชาติโยกสะโพกถูสู้ฝ่ามือนุ่ม ในขณะที่เบสสนองให้เพื่อนผู้กังวลโดยการยัดดุ้นดำเมื่อมเข้าปากคนส่งเสียงดัง

อุก อ่อก!

เบสขยับเย่อช่องปากของน้ำฝนอย่างเมามันจนแหงนเชิดใบหน้า ในขณะที่ชายอีกคนเริ่มรุกล้ำใจกลางหลืบเปียกฉ่ำ ไมค์ฝังปลายจมูกซุกร่องเสียวสูดกลิ่นร่านของน้ำฝน เธอขยับแอ่นสู้ยามลิ้นสากแทรกแยงเข้ารูสวาท เขาจึงตวัดเรียวลิ้นกดบี้ดูดหอยสั่นระริกของอีกฝ่ายรัวๆ

“อ๊าๆ เบาๆ อ๊อย เสียวจะตายแล้ว”