ยาแก้ไข้

กริ๊กๆ กริ๊กๆ

เมษาบรรจงวางสำรับอาหารรอบเที่ยงให้กับคุณผกา ลมหายใจที่พ่นออกจากจมูกถี่รัวคล้ายคนกำลังหอบ แม้ตาพร่ามัวแต่ยังพอมองเห็นสิ่งรอบกายอยู่บ้าง หญิงสาวเหลือบมองผู้สูงวัยที่จดจ้องกันไม่วางตา เธอทำเพียงยกยิ้มเล็กน้อยตามารยาท ก่อนถอยไปยืนเยื้องไม่ไกลเพื่อรอดูแลความเรียบร้อย

“เป็นอะไรฮึยัยเมย์ ไม่สบายหรือเปล่า ทำไมมือสั่นขนาดนั้น”

ผกาไถ่ถามจับจ้องความไม่ปกติของหญิงสาวผู้ดูแล ตั้งแต่เช้ามาเมษาดูเหมือนคนตาจะลืมไม่ขึ้น ใบหน้าที่เคยมีเลือดฝาดเป็นนิจดูจะซีดลงกว่าปกติ แถมฝ่ามือเล็กยังร้อนอย่างกับไฟตอนเข้าช่วยประคอง ถามไปเจ้าตัวก็เอาแต่พูดว่าแค่ปวดหัว

“น่าจะเป็นหวัดนิดหน่อยค่ะ”

“ไม่น่าเป็นแค่หวัดแล้วมั้ง ฉันว่าเธอไปพักหน่อยดีกว่าไหม?”

“หนู...”

คุณผกาหงุดหงิดกับท่าทีอ้ำอึ้งของคนตรงหน้า มือเหี่ยวย่นคว้ามือถือขึ้นมาก่อนต่อสายหาใครบางคน ขณะตวัดตามองคนตัวเล็กที่สภาพคล้ายตุ๊กตาลมโบก

“ทิเหรอ? วันนี้แม่จะให้เมษาลา แกหาคนมาแทนได้ไหม”

เมษาพยายามควบคุมลมหายใจของตน ตอนนี้ทั่วทั้งกายร้อนรุ่มจากจนรู้สึกได้ แถมหนังตาก็ดูจะหนักอึ้ง เธอเพิ่งตระหนักได้ตอนนี้นี่แหละว่าตัวเองคงต้องไปพักผ่อนจริงๆ เสียที

เมื่อคืนหลังจากรอบแรกจบลง เจ้านายหนุ่มผู้อึดทนดั่งม้าศึกก็พาเธอเย่อเย็ดจุกๆ ข้ามคืน เมษาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าจวบจนกระทั่งฟ้าสาง เธอเสร็จสมจนแตกน้ำราดใส่เขาไปกี่รอบ ในหัวมีแต่สุ้มเสียงของตัวเองครางเรียกชื่อเขา พร้อมขอร้องให้เอาอีกแทบไม่หยุดพัก จนทิวาถอนหายใจใส่อย่างเอือมระอา

แต่ว่าเขาก็ทำต่อ...และนั่นมันสุดยอดไปเลย

“เอาล่ะยัยเมย์ ฉันบอกเจ้านายเธอให้แล้ว รีบๆ ไปพักซะ ก่อนจะมาเป็นลมหน้าทิ่มให้เป็นภาระคนแก่”

“ขอบคุณค่ะคุณท่าน หนูขอโทษด้วยค่ะที่...”

“โอ้ย รีบๆ ไปเถอะน่า เดี๋ยวครึ่งวันที่เหลือน้าเธอจะขึ้นมาแทนเอง”

เมษาค้อมกายลงน้อยๆ ก่อนจะเดินอ้อมหลังผู้สูงวัยออกไป กระบอกตาเริ่มร้อนผ่าวตามร่างกายที่อุณหภูมิเพิ่มขึ้นสูง เธอไม่ได้อยากจะลางานกลางคัน คิดเพียงว่าเดี๋ยวพ้นจากนี้ไม่กี่ชั่วโมงก็ได้นอนพัก แต่ดูท่าแล้วมันคงจะไม่ได้เป็นอย่างใจนึก

เธอต้องรีบถอดเสื้อน่าอึดอัดนี่ออก

บ้านพักคนงานยามนี้สงบเงียบด้วยเป็นช่วงกลางวัน เมษารีบไขประตูแล้วก้าวเข้าห้องของตัวเอง หัวหนักอึ้งสั่งให้มือรูดเสื้อผ้าออกแล้วโยนทิ้งส่งๆ ไป ดวงตาคู่งามเหลือบมองกระจกขณะจะพุ่งลงเตียง ผิวที่เคยขาวนวลเนียนทั่วร่าง บัดนี้เต็มไปด้วยร่องรอยสีแดงช้ำที่ทิวาสร้างทิ้งไว้ให้ ตั้งแต่ช่วงลำคอระหงลามกระจายไปยังพื้นที่บนอกอวบใหญ่

อ่า เหมือนสัมผัสของเขาอยู่มันตัวตลอดเวลาเลย

หญิงสาวจับจ้องมันนิ่งๆ ครู่หนึ่งด้วยความหลงใหล นึกเสียดายความรู้สึกถูกเติมเต็มจากเมื่อคืนที่ไม่รู้ว่าจะได้รับอีกเมื่อไหร่ และไม่รู้ว่ามันจะเกิดขึ้นอีกไหม เพราะมันดีเกินไปที่จะมีโอกาสเพียงค่ำคืนเดียว

ยิ่งคิดถึงลีลาการกระแทกสุดเร่าร้อนของเขา ร่องก็ขยิบน้ำใสออกมาซึมรอ หากแต่ยามนี้เมษากลับไม่มีปัญญาจะทำอะไรกับมัน จึงเลือกเก็บเข้าความเพ้อฝันของตัวเองเงียบๆ จนคล้อยหลับไป

นานเท่าไหร่ไม่รู้ได้ ร่างเล็กที่กระสับกระส่ายก็ลุกขึ้นนั่งท่ามกลางความสลัว ความปวดเมื่อยเนื้อตัวทำเอาต้องนิ่วหน้า แต่เธอก็คิดว่ามันดูเหมือนจะดีขึ้นเล็กน้อย แม้จะยังไม่ถึงกับหายเป็นปลิดทิ้งก็ตาม

เมษาคว้าเสื้อคลุมมาที่พาดอยู่ปลายเตียงมาสวม เธอลุกขึ้นเดินไปเปิดไฟในห้องพลางเพ่งมองกระจกของหน้าต่างบานเลื่อน ฟ้าด้านนอกอยู่ในยามโพล้เพล้ ใจเหม่อนึกไปถึงใครบางคนที่วันนี้เขาคงไม่อยู่บ้านตามเคย

ถ้าเขาไม่สัมผัสกันอีก เธอจะรับผิดชอบความอยากครั้งต่อไปยังไงดี

หญิงสาวส่ายหัวให้ตัวเองกับความฟุ้งซ่าน ผู้ชายอย่างทิวาเขาคงไม่ได้จะมาติดใจอะไรคนแบบเธอ ชีวิตเขาคงผ่านผู้หญิงมานับไม่ถ้วน แค่คืนเดียวก็ถือว่าบรรลุเป้าหมายแสนคุ้มค่าของเธอแล้วล่ะ

“ถึงกับไข้ขึ้นเลยเหรอ?”

“อ๊ะ! คุณทิ...”