บทที่ 4

“ยังไงร่างกายนี้จีก็อยากให้พี่ได้ครอบครองเป็นคนแรก...แต่ในฐานะคนรักได้ไหม?”ดวงตาเป็นประกายที่ยังคงมีน้ำใสปกคลุม จ้องมองลึกเข้าไปในตาคู่สวยสีฟ้าคู่งามราวกับท้องทะของลูคัสอย่างเค้นหาคำตอบ

“ก็เป็นซะแบบนี้ พี่จะทำยังไงกับเธอดี” ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้สึกอะไรเลย เขาก็ผู้ชายคนหนึ่ง ไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่จะตายด้านถึงขนาดที่มีสาวสวยมายั่วยวนแล้วจะไม่รู้สึกอะไร จีนี่อาจจะไม่รู้ตัว แต่ท่าทางเหมือนลูกนกน้อยตัวสั่นที่ส่งสายตาอ้อนวอนมานั้นจะทำให้เขาควบคุมตัวเองไม่ไหว

“ปล่อยจีได้แล้ว พี่รู้ไหมว่าอยู่ในท่านี้มันไม่ค่อยดีต่อใจจีสักเท่าไหร่” ถึงจะไม่พอใจที่เขาหยาบคายกับเธอ แต่เมื่อถูกหนุ่มหล่อแถมยังเป็นรักข้างเดียวของตัวเองมาขึ้นคร่อมแบบนี้ ใครจะด่าว่าเธอใจแตกก็ไม่สนแล้วล่ะ

“ถ้าจีพร้อมจะเป็นของเล่นให้พี่ ก็บอกได้ทุกเมื่อเลยนะครับ แต่สถานะพี่ไม่มีให้” ลูคัสไม่ขัดถ้าเธอจะยอมพลีกายให้ แม้จะรู้สึกผิดต่อพ่อของเธอก็ตาม ใครใช้ให้แม่เด็กคนนี้มายั่วเขาเองล่ะ

“คนนิสัยไม่ดี ปล่อยจีได้แล้วค่ะ” แต่ความปากร้ายของเขามันทำให้เธอหมดอารมณ์ ต่อให้จะชอบเขาขนาดไหนเธอคงไม่ไหวหรอก

“หึ แล้วทำเป็นเก่ง” ลูคัสแค่นหัวเราะออกมา นึกว่าเธอจะกล้าเหมือนปากพูดซะอีก

แต่ทันทีที่เขาปล่อให้เธอเป็นอิสระ ร่างเล็กอาศัยจังหวะทีเผลอพลิกสถานะการณ์ พาตัวเองขึ้นมาอยู่ด้านบนแทน โดยที่เธอนั่งคร่อมทับกลางลำตัวของเขาไว้ สองมือเล็กกดหัวไหล่แกร่งไว้สุดแรง

“จะทำอะไร?” ลูคัสไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด เขาอยากรู้เสียด้วยซ้ำ ว่าเจ้าเด็กแสบตรงหน้าคิดจะทำอะไรต่อไป

“คิดว่าจีอ่อนแอถึงขนาดจะยอมให้พี่มารังแกได้หรือไง จีนี่แหละจะเป็นคนทำให้พี่กลายมาเป็นผู้ชายของจี” สาวน้อยพูดออกไปด้วยความมั่นใจสุดขีด อย่างน้อยตอนนี้เธอก็ได้เปรียบเรื่องระยะห่าง เจอหน้ากันทุกวันต้องมีบ้างแหละที่เขาจะหลงเสน่ห์เธอ

“จะทำยังไงล่ะ?” ลูคัสถามกลับไป ไม่ได้ผลักเธอออก ยกมือหนาขึ้นลูบไล้ไปที่ต้นขาขาวที่โผล่พ้นกระโปรงแหวกลึกของคนด้านบนไปมาผ่วเบาอย่างสนุกมือ

“อึก...” กลายเป็นเธอเองที่ประหม่า ภายใต้แว่นนั้นมีสายตาอันแหลมคมจ้องมองมาที่เธอจนรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกจับกินก็ไม่ปาน

“พี่ถามว่าจีจะทำยังไงให้พี่เชื่องล่ะ?” ตอนนี้ลูคัสเริ่มเบื่อแล้วสิ วันนี้ทั้งวันเค้าเอาแค่คิดเรื่องของเด็กคนนี้จนสมองไม่ได้พัก

“วันหลังค่อยคิดค่ะ ตอนนี้จียังไม่พร้อม” ใจนึงก็อยากจับจูบให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย แต่ก็กลัวว่าความไม่ประสาของเธอจะทำให้เขาไม่ประทับใจ สุดท้ายคนตัวเล็กก็ต้องเป็นฝ่ายยกธง ย้ายตัวลงไปจากร่างกายหนาของอีกคนโดยที่ไม่ทันได้ทำอะไร

“เด็กน้อย รู้จักระวังตัวบ้างก็ดี ถ้ามีครั้งต่อไปพี่ไม่ทนแน่” ก่อนจะเดินออกไป เขาได้ทิ้งท้ายคำเตือนไว้หวังว่าเธอจะรู้สึกตัว ว่าตอนนี้อยู่หน้าปากถ้ำเสือแล้ว จะทำอะไรก็ควรจะมีขอบเขตบ้าง

“ใครให้พี่ทนกันล่ะ” แม้จะพูดออกไปไม่เต็มเสียง แต่อีกคนกลับได้ยิน

“จี”

“ชิ ออกไปเลยค่ะจีจะอาบน้ำแล้ว” เมื่อไม่อยากต่อปากต่อคำแล้วเธอจึงต้องไล่เขาออกไปให้พ้น ๆ

เฮ้อ~ คนตัวเล็กพ่นลมหายใจออกมา หลังจากที่อีกคนออกไปจากห้องนอนของเธอแล้ว

จู่ ๆ เธอก็รู้สึกร้อนผะผ่าวขึ้นมาที่ใบหน้า ความรู้สึกของความแข็งขืน ที่เธอได้นั่งทาบทำเมื่อครู่ยังไม่จางหายไปเลยสักนิดเดียว ต้องไม่ผิดแน่ พี่ลูคัสมีอารมณ์จริง ๆ แถมที่เขาบอกคงไม่ใช่แค่ขู่ แต่จะให้ทำยังไงล่ะ ใจหนึ่งก็อยากตกเป็นของเขา แต่อีกใจก็กลัวจะต้องมานั่งน้ำตาเช็ดหัวเข่า

“ไม่ใช่เล่น ๆ ด้วยสิ จะไหวไหมเนี่ยยัยจีเอ๊ย!!” สองมือเล็กยกขึ้นมาปิดใบหน้าหน้าด้วยความเขินอาย ทั้งที่ไปปากดีใส่เขาขนาดนั้น แต่แค่นี้เธอก็อายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนแล้ว

ด้านลูคัสนั้น เขาชำระร่างกายอยู่ภายในห้องน้ำส่วนตัวของตนเอง หลังจากออกมาจากห้องของหญิงสาว ก็รีบตรงดิ่งเข้าห้องน้ำในทันที

“เธอจะรู้ตัวบ้างไหมนะจี...ว่าตัวเองน่าขย้ำขนาดไหน อ่า~ เด็กดื้อ...อื้มม” ร่างสูงให้ฝ่ามือหนาชักรูดอาวุธลับของตนพลางนึกถึงใบหน้าสวยของอีกคนเพื่อที่จะได้ปลดล่อยความอัดอั้นทั้งหมดออกมา