เมียขัดดอก : 04 : ข้อเสนอ

“พะ...พวกนายจะพาฉันไปไหน” มิรันตะโกนถามด้วยความกลัวเมื่อโดนลากขึ้นรถแล้วโดนมัดมือมัดเท้าเอาผ้าปิดตาไว้ ทำให้เธอไม่สามารถรู้เลยว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน

“ลงมา!” นิกเปิดประตูรถออกก่อนจะกระชากแขนมิรันอย่างแรงเมื่อมาถึงเพนต์เฮาส์ของฟาโรห์

เขาพาหญิงสาวมาตามคำขอของเธอที่อยากจะคุยกับนายของพวกเขาด้วยตัวของเธอเอง หากไม่ติดว่าฟาโรห์ต้องการบริษัทของพี่สาวเธอเขาคงจัดการตามวิธีของตัวเองไปแล้ว ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ยอมลงทุนลากเธอมาถึงที่นี่ให้เสียเวลาหรอก

“มัดมือมัดเท้าขนาดนี้จะให้ฉันไปยังไง” มิรันตอบกลับเสียงแข็ง แม้จะมองไม่เห็นแต่ก็พอจะรู้ว่าอีกฝ่ายนั้นคงจะกำลังทำสีหน้าไม่สบอารมณ์อยู่เป็นแน่

“อย่าให้ฉันต้องหมดความอดทนกับเธอ” นิกเดินกลับไปแก้มัดให้มิรันพร้อมกับดึงผ้าปิดตาออกให้เธอ ก่อนจะเดินนำเข้าไปยังด้านใน โดยมีลูกน้องอีกสามคนเดินตามหลังมิรันอีกที

“.......” มิรันกวาดสายตามองพื้นที่กว้างขวางรอบๆ ด้วยความระแวงเมื่อมองเห็นแต่ชายฉกรรจ์ชุดดำยืนอยู่รอบด้านเต็มไปหมด แม้ข้างในจะสวยหรูดูโอ้อ้าแต่มันกลับรู้สึกวังเวงและดูน่ากลัวชอบกล...เธอไม่ชอบที่นี่เลยสักนิด หากไม่ติดว่าต้องมาเคลียร์เรื่องหนี้สินของพี่สาวตัวเองเธอจะไม่มีทางย่างเท้าเดินเข้ามาเด็ดขาด

“เข้าไป”

“อึก!..” มิรันโดนผลักเข้าไปในห้องกว้างที่มีแต่ความมืดและเสียงของเครื่องปรับอากาศ ทุกอย่างมันเงียบจนได้ยินเสียงหอบหายใจของตัวเอง ความกลัวเริ่มถาโถมเข้ามาไม่หยุดเมื่อทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วจนตั้งรับไม่ทัน ทั้งที่เมื่อกี้ยังมองสำรวจพื้นที่ในนี้อยู่ดีๆ แต่อีกไม่ถึงนาทีก็โดนผลักให้เข้าไปในห้องที่มีแต่ความมืดโดยไม่ทันได้รู้ตัวหรือขัดขืนเลยสักนิด

“นะ..นี่! อย่ามาขังฉันไว้แบบนี้นะ” เธอตะโกนออกไปท่ามกลางความมืดพร้อมกับเดินเอามือกวาดรอบๆ ตัวเองไปทั่วทั้งห้อง แต่มันกลับว่างเปล่าไม่มีอะไรขวางกั้นอยู่เลย

“ถ้าอยากได้เงินก็มาคุยกับฉันดีๆ สิ ทำแบบนี้แล้วคิดว่าจะได้เงินคืนเหรอ” มิรันหยุดเดินด้วยความเหนื่อยเมื่อไม่ว่าจะพยายามเดินแค่ไหนก็ไม่พบเจออะไรในห้องนี้เลย นอกจากความมืดและความว่างเปล่า

“ปากดี!” เสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืดมิดในขณะที่อีกฝ่ายมองไม่เห็น แต่เจ้าของเสียงกลับมองเห็นหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างในห้องมืดมิดนั้นได้อย่างชัดเจน

“นะ...นั้นเสียงใคร...นายเหรอนิก?” เธอถือวิสาสะเรียกชื่อของนิกตามที่เหล่าชายฉกรรจ์ชุดดำพวกนั้นเรียก ผู้ชายที่ทำร้ายพี่สาวของเธอคงจะชื่อนิกอย่างไม่ต้องสงสัย

“หึ!..แล้วเธออยากเจอใคร?” มาเฟียหนุ่มเค้นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยันให้กับคำถามสิ้นคิดของหญิงสาว

“คุณคือเจ้าหนี้ของพี่สาวฉันเหรอ” มิรันเอ่ยถามไปท่ามกลางความเงียบอีกครั้ง เหมือนเธอคุยคนเดียวเมื่อมีแค่เสียงตอบกลับมาไร้ซึ่งเงาของคนที่กำลังตอบเธออยู่ แม้แต่เสียงฝีเท้าของอีกฝ่ายเธอก็ไม่ได้ยิน

“ได้ข่าวว่าปากเก่งอยากเจอฉัน”

“สะ..สวัสดี ฉันชื่อมิรันฉันต้องการคุยเรื่องหนี้ของพี่สาวฉัน คุณชื่ออะไรเหรอ ว่างคุยรึเปล่า” มิรันเอ่ยถามออกไปตามมารยาทที่ควรจะทำ พร้อมกับหยุดยืนนิ่งอยู่ตรงที่เดิมไม่เดินไปไหน เมื่อเริ่มแน่ใจแล้วว่าน้ำเสียงนั้นคงเป็นเสียงของเจ้าหนี้แล้วจริงๆ

“......”

“คุณยังอยู่ไหม ฉันจะรับผิดชอบหนี้ของพี่สาวฉันเอง ถ้าคุณยังอยากได้เงินคืนเราก็มาคุยกัน” เธอเอ่ยถามด้วยความใจเย็นเมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบไม่ตอบกลับอีกครั้ง เพราะมองไม่เห็นเขาเลยไม่รู้ว่าเจ้าหนี้คนนั้นยังอยู่รึเปล่า

“มีปัญญาหามาคืน?”

“ไม่ต้องห่วง คุณได้เงินคืนแน่นอน แล้วคุณชื่ออะไร”

“เธอไม่จำเป็นต้องรู้จักฉัน”

“แต่ฉันกำลังเป็นหนี้คุณอยู่ ฉันจำเป็นต้องรู้ว่าคนที่ฉันกำลังคืนเงินอยู่ชื่ออะไร”

“เธอ ไม่ จำ เป็น ต้อง รู้ จัก ฉัน!” ฟาโรห์เอ่ยย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่เริ่มจะหงุดหงิดเพราะเขาไม่ชอบพูดซ้ำหลายรอบ และดูเหมือนว่าเธอกำลังจะท้าทายเขาอยู่ ท่าทางอวดดีของมิรันมันเริ่มทำให้เขาหมดความอดทนเพราะไม่เคยมีใครกล้าหือกับเขาแบบนี้

“ขอโทษที่ฉันเสียมารยาท พี่สาวฉันเป็นหนี้คุณสองร้อยห้าสิบล้านใช่ไหม”

“........”

“ฉันจะรับผิดชอบหนี้ก้อนนี้เองแต่ฉันขอผ่อนจ่ายได้ไหม ฉันไม่มีเงินมากมายขนาดนั้นในตอนนี้แต่ฉันรับรองว่าคุณจะได้คืนทั้งหมดแน่นอน”

“........” เป็นอีกครั้งที่ฟาโรห์เงียบไป มิรันไม่ใช่คนแรกที่เข้ามาขอผ่อนจ่ายหนี้จากเขาแบบนี้ แต่เธอเป็นคนแรกที่กล้ามาขอผ่อนหนี้ต่อหน้าเขาตรงๆ ซึ่งจุดจบของคนที่เอ่ยคำพูดสิ้นคิดพวกนั้นออกมาคงหนีไม่พ้นเจ็บตัว เพราะมันน่าตลกที่มาขอผ่อนทั้งที่ตอนมายืมเขาก็ให้เป็นเงินก้อน

“ฉันขอเวลาก่อนแค่สามวันแล้วเงินงวดแรกจะโอนเข้าบัญชีคุณ”

“ตอนมายืมก็ยืมเป็นเงินก้อน แล้วทำไมตอนคืนต้องแบ่งจ่าย”

“ฉันไม่มีเงินมากมายขนาดนั้น แต่ฉันสัญญาว่าคุณจะได้เงินครบทั้งหมดสองร้อยห้าสิบล้าน ขอเวลาให้ฉันหน่อยได้ไหมแล้วเงินห้าสิบล้านอีกสามวันฉันจะเอามาให้ก่อน”

“ฉันจะมั่นใจได้ยังไงว่าเธอสองพี่น้องจะไม่หนี”

“ฉันหนีคุณพ้นด้วยเหรอ มันไม่มีทางให้ฉันกับพี่สาวหนีได้เลย” มิรันถอนหายใจอย่างปลงตก แน่นอนว่าเธอไม่สามารถหนีเจ้าหนี้แบบเขาได้อยู่แล้ว เพราะเท่าที่มิรินบอกเขาคือมาเฟียที่โหดร้ายทำทุกอย่างที่ผิดกฎหมายได้อย่างไม่เกรงกลัว เขาทำตัวอยู่เหนือกฎหมายทุกอย่างและไม่มีใครสามารถทำอะไรเขาได้ มันยากมากที่คนธรรมดาแบบเธอจะหนีเขาพ้น

“หึ!...รู้ตัวก็ดี เพราะถ้าฉันจับได้ว่าหนีมันไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องปล่อยพวกเธอไว้อีก”

“ฉันจะไม่หนีหรอก คุณจะได้เงินคืนทั้งหมดแน่นอน...ไม่ต้องห่วง”

“เธอคงไม่คิดจะคืนแค่เงินต้นหรอกใช่ไหม?”

“มะ...หมายความว่ายังไง”

“คงไม่โง่ขนาดที่คิดว่าฉันจะยอมให้พี่สาวเธอเอาเงินไปฟรีๆ โดยไม่คิดดอกเบี้ยหรอกใช่ไหม”

“แต่คุณก็ได้หุ้นบริษัทพวกเราไปแล้วไม่ใช่เหรอ” เธอพอรู้มาบ้างแล้วว่ามิรินเอาหุ้นบริษัท30%ไปเป็นหลักค้ำประกัน ซึ่งมันก็ตีเป็นเงินจำนวนมากไม่น้อย มันยังจะไม่พออีกเหรอ

“คิดว่าแค่นั้นมันพองั้นเหรอ?”

“เงินมากมายขนาดนั้นฉันจะหาที่ไหนมาคืน”

“พูดง่ายดีนิ...งั้นเอาชีวิตพี่สาวเธอมาแลกเป็นไง”

“มะ..ไม่!...ฉะ...ฉันยอมทุกอย่างแล้ว” มิรันโพล่งขึ้นมาเสียงดังเมื่อได้ยินแบบนั้น เธอไม่มีทางยอมให้มิรินมารับรู้เรื่องพวกนี้อีกเพราะรับปากไปแล้วว่าจะเป็นคนจัดการเรื่องทั้งหมดเอง เธอต้องทำให้ได้ มิรินกำลังท้องอยู่เธอไม่อยากให้ต้องมาเครียดไปมากกว่านี้

“ดูรักพี่สาวดีนิ”

“ขอร้องล่ะ อย่ายุ่งกับพี่สาวฉันเลยนะ มีอะไรคุณก็มาคุยกับฉัน”

“หึ!...ระหว่างให้ฉันลั่นไกใส่พี่สาวเธอ..กับตัวเธอ...เธอจะเลือกอะไร”

“อย่าทำอะไรพี่ฉัน”

“รู้รึเปล่าว่าเธอไม่ควรแสดงจุดอ่อนของตัวเองให้คนอื่นรู้นะ” มาเฟียหนุ่มยกยิ้มอย่างพอใจกับคำตอบของหญิงสาว

ความรักจอมปลอมแบบนั้นมันมีอยู่จริงเหรอ ผู้หญิงแบบเธอจะสามารถตายแทนคนอื่นได้งั้นเหรอ ดูท่าแล้วเธอไม่น่าจะเป็นคนแบบนั้นได้เลย ที่ทำอยู่คงจะกำลังแสดงละครเพื่อให้เขาเห็นใจละสิ...ลูกหนี้แบบนี้เขาเจอมาแทบเป็นประจำ

“พี่สาวฉันเป็นหนี้คุณ ได้โปรดคุยกันแค่เรื่องนี้..อย่าก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของฉัน”

“อย่ามาปากดี” ฟาโรห์กดเสียงต่ำอย่างข่มอารมณ์เมื่อหญิงสาวเริ่มท้าทายเขามากกว่าเดิม เธอไม่มีสิทธิ์มาต่อรองแต่แรกด้วยซ้ำ ที่ยอมให้โอกาสแค่อยากรู้ว่าผู้หญิงอวดดีแบบเธอจะทำยังไงเมื่อตัวเองเป็นหนี้หลายสิบล้าน...สุดท้ายมันก็คงจะหนีไม่พ้นเอาตัวเข้าแลกเหมือนลูกหนี้คนอื่นที่พยายามเข้าหาเขา ซึ่งมันดูน่ารำคาญและน่าสมเพชไม่น้อย

“คะ...คุณต้องการอะไรกันแน่”

“แล้วเธอจะเอาอะไรมาจ่ายเป็นดอกเบี้ย?”

“......” มิรันเงียบไปอย่างจนหนทาง แค่เงินต้นยังไม่รู้จะหามาคืนได้รึเปล่า แล้วเธอจะเอาความมั่นใจจากไหนมายืนยันกับเขาว่าจะจ่ายดอกเบี้ยไหว เงินตั้งสองร้อยกว่าล้านดอกเบี้ยคงจะไม่ใช่น้อยๆ แถมยังเป็นเงินนอกระบบอีก ไม่ต้องพูดถึงเลยล่ะว่าจะมากมายขนาดไหน เผลอๆ คงเยอะกว่าเงินต้นที่เธอต้องหามาคืนด้วยซ้ำ “..ฉันไม่มีจ่ายให้คุณหรอก”

“หึ!..งั้นเอาร่างกายของเธอจ่ายแทนสิ”