เมียขัดดอก : 05 : เอาตัวเข้าแลก

“แล้วเธอจะเอาอะไรมาจ่ายเป็นดอกเบี้ย?”

“......” มิรันเงียบไปอย่างจนหนทาง แค่เงินต้นยังไม่รู้จะหามาคืนได้รึเปล่า แล้วเธอจะเอาความมั่นใจจากไหนมายืนยันกับเขาว่าจะจ่ายดอกเบี้ยไหว เงินตั้งสองร้อยกว่าล้านดอกเบี้ยคงจะไม่ใช่น้อยๆ แถมยังเป็นเงินนอกระบบอีก ไม่ต้องพูดถึงเลยล่ะว่าจะมากมายขนาดไหน เผลอๆ คงเยอะกว่าเงินต้นที่เธอต้องหามาคืนด้วยซ้ำ “..ฉันไม่มีจ่ายให้คุณหรอก”

“เอาร่างกายของเธอจ่ายแทนสิ” มาเฟียหนุ่มหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยันกับคำตอบใจกล้าของหญิงสาว เขาคงจะใจดีเกินไปสินะถึงกล้าพูดจาท้าทายออกมาแบบนี้

“คุณ!” มิรันกำหมัดแน่นด้วยความโกรธเมื่ออีกฝ่ายเริ่มพูดจาดูถูก เธอแทบจะไม่รู้ข้อมูลอะไรเกี่ยวกับเจ้าหนี้ของพี่สาวเลย เธอรู้แค่ว่ามิรินเป็นหนี้เขาอยู่สองร้อยห้าสิบล้านเท่านั้น ส่วนข้อมูลอื่นๆ เธอยังไม่ได้ถาม ตั้งใจจะไปคุยกับพี่สาวที่ห้องวันนี้แต่ดันมาเกิดเรื่องซะก่อน

“อย่ามาขึ้นเสียงใส่ฉัน”

“อย่าดูถูกฉันด้วยวิธีนี้ ฉันไม่มีทางทำแบบนั้น” มิรันยืนยันเสียงแข็ง เธอยอมหาเงินมาคืนจนตายดีกว่าต้องยอมทิ้งศักดิ์ศรีของตัวเองเพื่อเอาตัวเข้าแลกให้เขาดูถูก...เธอไม่มีทางทำแบบนั้นเด็ดขาด

“ศักดิ์ศรีของเธอมันกินได้เหรอ”

“......”

“งั้นก็ไม่ต้องเสนอหน้าเข้ามายุ่ง ให้พี่สาวเธอมารับผิดชอบ!” ฟาโรห์ตวาดออกมาเสียงดังท่ามกลางความมืดเมื่อเห็นหญิงสาวเงียบไป ก่อนจะหันกลับไปเอ่ยบอกลูกน้องของตัวเอง “ไปเอาตัวพี่มันมา”

“ขะ...ขอโทษ ฉันยอมแล้ว คุณต้องการอะไรฉันให้ได้ทุกอย่าง” มิรันเอ่ยออกมาเสียงเบา แม้จะมองไม่เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายแต่น้ำเสียงของเขาเมื่อกี้มันบ่งบอกชัดเจนว่าเขาเอาจริง พี่สาวของเธอกำลังท้องคงรับมือกับเรื่องแบบนี้ไม่ไหวหรอก ที่ผ่านมาพี่มิรินทำเพื่อเธอมาโดยตลอด เรื่องแค่นี้ทำไมเธอจะทำเพื่อช่วยชีวิตของพี่สาวตัวเองเอาไว้ไม่ได้ ถึงแม้จะเกลียดอะไรแบบนี้มากแค่ไหนแต่สุดท้ายก็ต้องยอม...หากร่างกายของเธอมันแลกกับชีวิตของมิรินได้เธอก็พร้อมจะแลก

“หึ!...น่าสมเพช”

“ฉันจะทำตามความต้องการของคุณทุกอย่าง แต่ช่วยรักษาสัญญาด้วยว่าจะไม่ยุ่งกับพี่สาวของฉัน” มิรันไม่วายยื่นข้อเสนอกลับ เธอยอมเขาทุกอย่างแต่เขาต้องรับปากก่อนว่าจะไม่ยุ่งกับพี่สาวตัวเอง เพราะอย่างน้อยสิ่งที่เธอทำไปมันก็จะได้ไม่สูญเปล่า

“นั้นมันก็ขึ้นอยู่กับการกระทำของเธอเอง”

“...คุณไม่ได้โกหกฉันใช่ไหม” มิรันเอ่ยถามอีกครั้งด้วยความชั่งใจเพราะสิ่งที่เธอร้องขอไปมันไม่มีลายลักษณ์อักษรอะไรเลยนอกจากเพียงลมปาก เขาสามารถหักหลังเธอได้ทุกเมื่อ

“เธอไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะมาต่อรองกับฉันได้”

“แต่ฉันคือคนที่จะหาเงินมาคืนให้คุณ”

“แต่ชีวิตพี่สาวของเธออยู่ในกำมือของฉัน”

“......” มันคงจะจริงอย่าที่เขาพูดว่าเธอไม่ควรแสดงจุดอ่อนของตัวเองให้ใครรับรู้ เหมือนว่าเขาจะรู้แล้วว่ามิรินสำคัญกับเธอทุกอย่างถึงได้เอามาอ้างอยู่แบบนี้ และแน่นอนว่าเธอต้องยอม เพราะทิ้งพี่สาวตัวเองไม่ได้จริงๆ หากเป็นพี่สาวของเธอที่มายืนแทนอยู่ตรงนี้เธอเชื่อว่ายังไงมิรินก็คงจะทำไม่ต่างกัน

“อย่างปากเก่งให้มันมาก เพราะถ้าฉันหมดความอดทนเธอคงไม่เหลือโอกาสมายืนปากดีใส่ฉันแบบนี้อยู่อีก” ฟาโรห์เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงกดดันพร้อมกับเดินเข้าไปในห้องที่มิรันยืนอยู่

“อึก!...” มิรันมองใบหน้าคมคายของคนตรงหน้าด้วยท่าทีหวาดกลัวเมื่อมีแสงไฟสาดส่องเข้ามา พร้อมกับมาเฟียหนุ่มที่เดินตรงมาที่เธอยืนอยู่ด้วยท่าทางน่าเกรงขาม เธอก้าวถอยหลังอัตโนมัติเมื่อเขาเริ่มเดินก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

“กลัว?” ฟาโรห์มองการกระทำสิ้นคิดของหญิงสาวตรงหน้าด้วยความสมเพช ทั้งทีเมื่อกี้ยังปากดีใส่เขาอยู่ แต่ตอนนี้กับเดินถอยหลังไปเรื่อยๆ ราวกับกลัวว่าเขาจะฆ่าปิดปาก...หึ!..มากลัวตอนนี้มันจะทันงั้นเหรอ?

“คะ...คุณ..” หัวใจดวงน้อยเต้นแรงราวกับกลองรัวเมื่อมาเฟียหนุ่มก้าวเข้ามายืนตรงหน้า มือหนาบีบปลายคางมนอย่างแรงจนยากจะเอ่ยพูด น้ำตาพลันไหลอาบสองแก้มด้วยความหวาดกลัวเมื่อมาเฟียหนุ่มจิกเล็บลงบนปลายคางของเธอจนเลือดซึมออกมาให้เห็น

“ฟาโรห์..นั้นชื่อฉัน” มือหนาเลื่อนไปยังท้ายทอยของหญิงสาวก่อนจะออกแรงดึงผมยาวสลวยของเธออย่างแรงเมื่ออีกฝ่ายพยายามจะเบือนหน้าหนี “อย่าเสนอหน้าครางชื่อผิดล่ะ...เพราะฉันไม่รับประกันความปลอดภัยของพี่สาวเธอ”

มิรันกำมือเข้าหากันแน่นอย่างข่มอารมณ์เมื่อโดนวาจาร้ายกาจพ่นใส่อีกครั้ง เพราะยังคงเป็นรองเขาอยู่เลยต้องจำยอมทุกอย่างกับการกระทำป่าเถื่อนของคนตรงหน้า หากเลือกได้เธอก็ไม่อยากเอาร่างกายตัวเองมาขัดดอกแบบนี้หรอก...แต่เพราะมีชีวิตพี่สาวเป็นเดิมพัน เธอจึงต้องยอม...ยอมมันทุกอย่างเหมือนคนไม่มีศักดิ์ศรี

“ฉะ...ฉันขอเวลาหน่อยได้ไหม” มือเล็กเลื่อนขึ้นมาผลักแผงอกแกร่งเบาๆ เมื่ออีกฝ่ายโน้มตัวเข้ามาใกล้ เธอไม่ได้เตรียมใจที่จะมาทำอะไรแบบนี้ “พะ...พรุ่งนี้ได้ไหม...ฉะ..ฉันยังไม่พร้อม”

พรึบ

“อ๊ะ!...” มิรันร้องขึ้นมาอย่างตกใจเมื่อเจอการกระทำอุกอาจของมาเฟียหนุ่ม เขากระชากเสื้อผ้าของเธอด้วยมือเพียงข้างเดียวเท่านั้นแทนคำตอบของเธอ และเพียงแค่นั้นกระดุมกับเสื้อผ้าของเธอมันก็หลุดขาดออกจากกันได้อย่างง่ายดาย จนเผยให้เห็นหน้าอกอวบอิ่มที่ล้นออกมาจากบราเซียร์ลูกไม้สีดำ

“อย่าทำตัวน่ารำคาญ!” มาเฟียหนุ่มจับแขนเรียวเอาไว้แน่นก่อนจะลงน้ำหนักมือบีบลงไปอย่างแรงจนมิรันใบหน้าเหยเกด้วยความเจ็บ

“นะ...นายมันไม่ใช่คน” มิรันผลักแผงอกแกร่งออกพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มไหลออกมาด้วยความกลัวอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ยิ่งเธอออกแรงผลักเขาออกห่างมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งบีบลงที่ต้นแขนของเธอมากเท่านั้น

“หึ!...ไม่สุภาพกับฉันต่อล่ะ” ฟาโรห์มองใบหน้าหวานที่เปื้อนไปด้วยรอยน้ำตาด้วยความสมเพช น้ำตาของเธอมันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกสงสารเลยแม้แต่น้อย เพราะเขาไม่เคยมีความรู้สึกพวกนั้นกับใคร...และตอนนี้เขาก็เริ่มหมดความอดทนกับความอวดดีของเธอแล้ว

“ไม่จำเป็น...อื้อ!” ร่างบางร้องออกมาด้วยน้ำเสียงอู้อี้ในลำคอเมื่อโดนมาเฟียหนุ่มประกบปากจูบอย่างดุดัน มือหนาเลื่อนขึ้นมาบีบเคล้นหน้าอกอวบอิ่มจนเกิดรอยแดงในขณะที่อีกฝ่ายพยายามดิ้นหนี เขาสัมผัสเธออย่างป่าเถื่อนราวกับปีศาจร้ายกาจจนเธอรู้สึกเจ็บเพราะโดนฟันคมขบกัดริมฝีปากจนห่อเลือด

“อย่ามาปากดีกับฉันถ้าไม่อยากเจ็บตัว” ฟาโรห์ถอนจูบออกก่อนจะกระชากลากถูมิรันเข้าไปยังห้องด้านในที่มีไว้สำหรับเวลาอยากพักผ่อนของเขา แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นห้องเชือดสำหรับเธอ

“มะ...ไม่..ไม่เอาแบบนี้...อึก!..” มิรันขอร้องอ้อนวอนมาเฟียหนุ่มอย่างหมดหนทางเมื่อโดนเขาจับใส่กุญแจมือทั้งสองข้างตรึงไว้กับหัวเตียง ความกลัวเริ่มถาโถมเข้ามาไม่หยุดเมื่อมองเห็นสีหน้าไม่สบอารมณ์ของเขา

“กูเตือนมึงแล้วว่าอย่ามาเก่งกับกู!”

“อึก...ฉะ..ฉันขอโทษ” มิรันยังคงร้องออกมาไม่หยุดเมื่อตั้งรับกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ทัน เธอไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะป่าเถื่อนได้ถึงขนาดนี้ เขาทำร้ายคนไม่มีทางสู้ได้ลงคอราวกับไม่ใช่คน

พรึบ

“อึก...ฟะ..ฟาโรห์~” ร่างบางเอ่ยออกมาเสียงสั่นเมื่อโดนกระชากอย่างแรงที่ข้อเท้า ก่อนที่จะโดนมาเฟียหนุ่มตามขึ้นมานั่งคร่อมตัวเอาไว้ มิรันรีบซบใบหน้าลงกับแผงอกแกร่งอย่างหมดหนทางเมื่อมองเห็นโซ่และผ้าปิดตาในมือของเขา

“.......” ฟาโรห์ชะงักไปทันทีเมื่ออีกฝ่ายเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงออดอ้อนไหนจะพยายามมุดหน้าเข้าหาเขาราวกับเด็กกำลังขอของเล่น ซึ่งมันต่างจากผู้หญิงอวดดีเมื่อครู่ราวกับฟ้ากับเหว

“ฉะ...ฉันยอมแล้ว..ยะ...อย่าใช้ความรุนแรงได้ไหม”

....

คุณฟาโรห์!...อย่าพึ่งลายออกสิคะ~มิรันยังไม่ได้อ้อนเลยนะ55555555

จาาารออ่านคอมเมนท์นะคะ😳