เมียขัดดอก : 02 : ใช้หนี้แทน

“จะทำยังไงดีเนี่ย” มิรันก้มมองใบเสร็จค่าเสียหายที่เจ้าของรถยนต์ที่เธอขับรถชนท้ายส่งมาให้ด้วยความหนักใจ เพราะตัวเลขมันตั้งเจ็ดหลักเลยแหละ บวกกับค่าซ่อมรถของตัวเองอีกก็ปาเข้าแปดหลัก เธอพอจะทำใจบ้างแล้วเพราะดูจากยี่ห้อรถยนต์ของคู่กรณีแล้วก็ไม่ใช่เพียงแค่รถยนต์ธรรมดาแน่นอน และดูเหมือนว่ารถยนต์คันนั้นมันจะมีอยู่ไม่กี่คันในประเทศนี้ด้วยซ้ำ ลำพังแค่ค่าซ่อมของตัวเองเธอมีพอจ่าย แต่ค่าซ่อมของคู่กรณีเธอต้องหาเพิ่มอีกเกือบครึ่งหนึ่งเลย

“บอกพี่รินจะโดนด่าไหมนะ” มือบางหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูขึ้นมากดเข้าเบอร์ของพี่สาวอย่างชั่งใจ ก่อนจะตัดสินใจกดโทรออกไปในที่สุด

ครืดด ครืดด

(ฮัลโหล..) รอสายไม่นานปลายสายก็ตอบกลับมาทันที

“พะ...พี่รินยุ่งอยู่รึเปล่าคะ”

(ไม่หรอก...แล้วรีนมีอะไร)

“คะ...คือรีนขอตังเพิ่มสักห้าล้านได้ไหมคะ”

(........)

“คือรีนขับรถชนท้ายรถคนอื่นค่ะ รีนเอาตังตัวเองจ่ายไปแล้วส่วนนึงแต่มันไม่พอ” ไม่แปลกที่พี่สาวจะเงียบไปเพราะเดือนนี้เธอใช้ตังปาเข้าไปเกือบแปดหลักแล้ว ทั้งค่าขนมของเดือนนี้ค่ากระเป๋าใบใหม่ไหนจะค่าที่เธอไปเที่ยวต่างประเทศอีก...หากมิรินจะไม่ให้เธอก็เข้าใจดี

(แล้วนี่เป็นอะไรไหม เจ็บตรงไหนรึเปล่า)

“ไม่ค่ะ แค่เข่าช้ำนิดหน่อย”

(โอเคไม่เป็นไรอะไรก็ดีแล้ว...งั้นเดี๋ยวพี่ให้เลขาจัดการให้นะ)

“ขอบคุณค่ะ รีนคิดถึงพี่จัง...รีนไปหาได้ไหมอยากนอนกอด~” คนตัวเล็กยิ้มร่าด้วยความดีใจ ก่อนจะออดอ้อนพี่สาวต่อ เพราะทุกครั้งที่มีเรื่องไม่สบายใจคนแรกที่เธออยากกอดก็คือพี่สาวของตัวเอง

(ช่วงนี้พี่ไม่ว่างน่ะ เอาไว้ว่างเดี๋ยวพี่ไปหา)

“เดือนนึงแล้วนะคะที่เราไม่ได้เจอหน้ากันเลยทั้งที่ก็อยู่ใกล้กันแค่นี้เอง พี่รินให้รีนไปหาที่บริษัทก็ได้นี่คะ”

(พี่ไม่ว่างจริงๆ ถึงรีนมาพี่ก็ไม่มีเวลาอยู่ด้วยหรอก) เป็นเวลาเกือบนาทีกว่ามิรินจะตอบกลับมา น้ำเสียงที่ดูอ่อนเพลียมันชวนให้มิรันขมวดคิ้วยุ่งด้วยความเป็นห่วงไม่น้อย

“พี่รินมีอะไรปิดบังรีนรึเปล่าคะ หรือมีปัญหาอะไรที่ไม่อยากให้รีนรู้เหรอ เราเป็นพี่น้องกันไม่ใช่เหรอคะ พี่รินคุยกับรีนได้ทุกเรื่องนะ”

(มันไม่มีอะไรหรอก ที่บริษัทมีปัญหานิดหน่อยแต่พี่รับมือได้ รีนไม่ต้องห่วงพี่ แค่ตั้งใจเรียนให้ได้เกรดสวยๆ ก็พอ)

“แล้วตอนนี้พี่อยู่ไหนคะ กินข้าวรึยัง” สุดท้ายพี่มิรินก็เลือกที่จะไม่พูดความจริงกับเธอสินะ เธอรู้จักพี่สาวคนนี้ดี เวลามีเรื่องอะไรไม่ชอบบอกเธอหรอก ชอบเก็บมันไว้คนเดียวตลอด เพราะไม่อยากให้เธอต้องทุกข์ใจไปด้วย แต่มันก็ควรเป็นแบบนั้นไม่ใช่เหรอ ในเมื่อเป็นพี่น้องกันก็ควรแบ่งปันความสุขความทุกข์ร่วมกัน ไม่ใช่มีแค่เธอที่มีความสุขอยู่ฝ่ายเดียวแบบนี้

(พี่อยู่ที่บริษัท...แค่นี้ก่อนนะพี่ต้องประชุมต่อแล้ว)

“พี่กำลังปิดบังอะไรรีนอยู่กันแน่” มิรันวางโทรศัพท์เครื่องหรูลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าเมื่อมิรินตัดสายไปแล้ว เธอไม่เชื่อสิ่งที่พี่สาวบอกเมื่อครู่เลยสักนิด เพราะถ้ามีปัญหานิดหน่อยแล้วทำไมต้องกีดกันไม่ให้เธอไปหาด้วย ยิ่งเป็นแบบนี้มันยิ่งน่าสงสัยเข้าไปใหญ่

“รีนต้องรู้ให้ได้ว่าพี่กำลังมีปัญหาอะไรอยู่” คิดได้แบบนั้นเธอก็รีบเดินไปหยิบกุญแจรถยนต์คันหรูอีกคันเดินออกไปจากห้องนอนทันที ก่อนจะรีบขับรถตรงไปหาพี่สาวของตัวเองที่บริษัท

@บริษัทMR

“มิรัน!..” ปลายฟ้าเลขาของมิรินร้องขึ้นมาอย่างตกใจเมื่อเห็นหญิงสาวเดินเข้ามาในห้องทำงานของมิริน

“ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วยคะ...แล้วนี่พี่รินอยู่ไหน ยังไม่ออกจากห้องประชุมอีกเหรอคะ” มิรันสะดุ้งตกใจไม่น้อยกับน้ำเสียงที่ดูตกใจราวกับเห็นผีของปลายฟ้า ก่อนจะเดินผ่านหน้าเลขาสาวของมิรินเข้าไปหย่อนก้นนั่งลงบนโซฟาหรูกลางห้อง

“ค่ะ...คะ..คุณมิรินยังไม่ออกจากห้องประชะ..” ปลายฟ้ายังพูดไม่ทันจบคำเสียงของมิรินที่นอนพักอยู่ในห้องนอนก็ดังขึ้นมาซะก่อน

“ปลายฟ้า...”

“มันอะไรกันแน่คะ ทำไมต้องโกหกรีน” มิรันหัวเสียไม่น้อยที่ได้ยินน้ำเสียงอ่อนเพลียของพี่สาวดังออกมาจากห้องนอนในตอนที่ปลายฟ้ากำลังบอกว่าพี่ของเธอไม่อยู่

“มิรัน..” ปลายฟ้ารีบวิ่งเข้าไปขวางทางของมิรันไว้ด้วยท่าทีรีบร้อนเมื่อเห็นว่ามิรันกำลังจะเดินเข้าไปข้างในห้องนอน

“ช่วยหลีกทางด้วยค่ะคุณปลายฟ้า” มิรันมองหน้าเลขาสาวของพี่สาวตัวเองอย่างกดดัน เธอเริ่มแน่ใจขึ้นมาแล้วว่ามิรินกำลังมีอะไรปิดบังเธออยู่จริงๆ ไม่งั้นปลายฟ้าคงไม่มีท่าทีร้อนรนขนาดนี้หรอก

“พี่รินเป็นอะไรคะ ทำไมต้องเข้าน้ำเกลือขนาดนี้” มิรันเดินเข้าไปหาพี่สาวที่นอนอยู่บนเตียงทันทีที่ปลายฟ้าหลีกทางให้ เธอมองเสาน้ำเกลือข้างเตียงของมิรินด้วยความเป็นห่วง “ไม่สบายทำไมไม่บอกรีน”

“พี่ขอโทษ...แต่พี่ไม่ได้เป็นอะไรมากเลยไม่อยากให้รีนเป็นห่วง” มิรินลืมตาขึ้นมาอย่างอ่อนเพลียเมื่อได้ยินเสียงของน้องสาว ก่อนจะพยายามปั้นหน้ายิ้มแย้มเพื่อไม่ให้มิรันเป็นห่วง

“ถึงกับต้องให้น้ำเกลือยังกล้าบอกรีนว่าไม่เป็นอะไรมากอีกเหรอคะ” มิรันดุพี่สาวไปชุดใหญ่ ก่อนจะประคองให้มิรินลุกขึ้นเมื่ออีกฝ่ายจะพยายามลุกมาคุยกับตัวเอง

“พี่รินต้องกินยาเยอะขนาดนี้เลยเหรอคะ” มิรันหยิบยาข้างเตียงของพี่สาวขึ้นมาดูอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะหน้าเสียไปเมื่อมิรินแย่งยาในมือเธอกลับไปอย่างแรง “..มีอะไรจะบอกรีนไหม”

“.....” มิรินมองใบหน้าหวานของน้องสาวด้วยความหนักใจเมื่อไม่สามารถปิดบังเรื่องที่เกิดขึ้นได้อีกต่อไป เพราะมิรันค่อนข้างฉลาดถึงปิดบังไปก็ปิดได้ไม่นาน “พะ..พี่ท้อง”

“ท้อง? ...” สิ่งที่มิรินพูดมาเธอยิ่งงงเข้าไปใหญ่ เพราะที่ผ่านมามิรินไม่เคยคบหาดูใจกับใครเลย มันน่าสงสัยว่าพี่สาวตัวเองจะท้องได้ยังไง มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ “..ใครคือพ่อของเด็กคะ”

“.......”

“พี่ริน” มิรันกุมมือพี่สาวตัวเองเอาไว้แน่นอย่างเป็นห่วง เมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบไป

“..พะ..พี่ไม่รู้”

“คะ?” เธอแทบไม่อยากเชื่อหูของตัวเองว่าจะได้ยินคำนี้ออกจากปากของมิริน คนที่มีเหตุผลมาตลอดไม่น่าจะพูดคำนนี้ออกมาได้

“พี่ก็ไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร วะ..วันนั้นพี่เมามาก”

“อย่างพี่รินนะเหรอคะจะเมา...มันไม่ใช่แค่เรื่องนี้ใช่ไหมคะพี่ริน”

“พี่ขอโทษ..”

“บอกรีนได้ไหม มันเกิดอะไรขึ้นคะ”

“........” มิรินมองน้องสาวตัวเองด้วยความรู้สึกผิด เพราะความประมาทของตัวเองที่ทำให้เรื่องทุกอย่างมันแย่ไปหมด ทั้งที่ห้ามเรื่องพวกนี้กับน้องสาวมาตลอด แต่ตัวเองกลับทำเอง

“พี่ริน...ไม่ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นรีนจะไม่ไปไหน รีนจะอยู่ตรงนี้ข้างๆ พี่เสมอนะ...เราเหลือกันแค่สองคนพี่น้องแล้วนะคะ” มิรันสวมกอดร่างสั่นไหวของพี่สาวเอาไว้ด้วยความเป็นห่วง เธอไม่รู้ว่ามิรินกำลังเผชิญกับปัญหาอะไรอยู่ แต่ดูแล้วมันก็คงจะหนักพอสมควรเพราะเธอไม่เคยเห็นพี่สาวคนนี้ร้องไห้เลยสักครั้ง “บอกรีนมาเถอะค่ะ...พี่อย่าเก็บมันไว้คนเดียวเลย พี่อยากเห็นรีนมีความสุขรีนก็อยากเห็นพี่มีความสุขเหมือนกัน”

“..บริษัทเราโดนโกง พี่เลยต้องไปกู้เงินเพื่อมาแก้สถานการณ์ไปก่อนหวังจะให้มันดีขึ้นแต่สุดท้ายมันก็พัง มันครบสัญญาที่พี่ต้องคืนแล้วพี่เครียดมากวันนั้นพี่เลยไปนั่งดื่มคนเดียว..รู้ตัวอีกทีพี่ก็ตื่นมาในห้องของใครก็ไม่รู้”

“ทำไมถึงไม่ยอมบอกอะไรรีนเลยล่ะคะ ทั้งที่พี่เจอปัญหามาหนักขนาดนี้พี่ยังส่งเงินให้รีนอยู่อีกแล้วแต่ละเดือนก็ไม่ใช่น้อยๆ เลย ทำไมถึงทำแบบนี้คะ”

“พี่แค่อยากให้รีนมีชีวิตที่ดีที่สุด”

“ชีวิตที่ดีที่สุดของรีนคือการเห็นพี่มีความสุขค่ะ”

“มิรัน: (” มิรินสวมกอดน้องสาวเอาไว้แน่นด้วยความอ่อนล้าพร้อมกับปล่อยโฮออกมาอย่างสุดจะกั้น ที่พยายามเข้มแข็งมาตลอดมันกลับไม่ได้ช่วยอะไรเลย เมื่อทุกอย่างรุมเร้าไปหมด ทั้งเรื่องบริษัทไหนจะเรื่องที่ตัวเองกำลังท้อง แต่อย่างน้อยเธอก็ยังโชคดีที่มีน้องสาวแบบมิรัน “พี่จะเอาเด็กคนนี้ออก”

“ไม่ได้นะคะ!” มิรันเอ่ยขึ้นเสียงดัง เธอไม่มีวันปล่อยให้มิรินทำบาปกับเด็กที่ไม่รู้เรื่องอะไรด้วยลงได้หรอก หากเป็นเธอที่โดนกระทำแบบนี้เธอเชื่อว่าพี่มิรินก็คงทำไม่ต่างกัน

“พี่เก็บเขาเอาไว้ไม่ได้รีน พี่ต้องจัดการเรื่องทั้งหมด” เพราะว่ากำลังท้องที่ทำให้ร่างกายเธออ่อนเพลียแบบนี้ เธอแทบจะลุกไปทำอะไรไม่ได้ด้วยซ้ำ เนื่องจากแพ้ท้องอย่างหนัก

“ไม่เอาค่ะเด็กคนนี้เขาไม่ได้ทำอะไรผิด พี่ดูแลรีนมามากพอแล้ว ต่อไปนี้รีนจะดูแลพี่กับเด็กคนนี้เอง” มิรันยืนกรานเสียงแข็ง เป็นตายร้ายดียังไงเธอก็ยอมให้มิรินทำเรื่องแบบนั้นลงได้จริงๆ หากต้องมีคนรับผิดชอบเรื่องทั้งหมด เธอขอรับมันเอาไว้เองเพราะที่ผ่านมามิรินเหนื่อยมามากพอแล้ว...มันถึงเวลาที่เธอต้องดูแลปกป้องพี่สาวคนนี้บ้าง

“มันไม่ใช่น้อยๆ นะมิรัน”

“ทะ...เท่าไหร่คะ”

“..สองร้อยห้าสิบล้าน”