เมียขัดดอก : 01 : บทนำ

ตึก ตึก ตึก

เสียงรองเท้าส้นสูงดังกระทบพื้นขึ้นเสียงดังตามจังหวะสะบัดขาของร่างอรชรหุ่นดีราวกับนางแบบ ที่กำลังเดินเข้ามาในตึกเรียน ใบหน้าเย่อหยิ่งละลายหายไปในทันทีเมื่อคลี่ยิ้ม หลงเหลือเพียงรอยยิ้มหวานที่สามารถสะกดสายตาของเหล่านักศึกษาหลายคนที่อยู่ภายในตึกเรียนให้หันมามองที่เธอเป็นตาเดียว

“มิรัน..ทางนี้” เสียงเล็กจีบปากจีบคอของเพื่อนรักอย่างอันนาดังขึ้นมาพร้อมกับโบกไม้โบกมือไปมากวักเรียกเธออย่างอารมณ์ดี

มิรันสายหน้าเบาๆกับท่าทางของเพื่อนรักก่อนจะรีบเดินเข้าไปหา โดยไม่ได้สนใจสายตาของนักศึกษาคนอื่นที่กำลังมองมา...เธอคุ้นชินกับสายตาพวกนั้นแล้ว

“จะเกินหน้าเกินตาแล้วนะคะ!” อันนาพูดประชดพร้อมกับใช้มือเขี่ยกระดุมชุดนักศึกษารัดรูปของมิรันเล่นอย่างหยอกล้อ

“ดูตัวเองไหม” มิรันปัดมือของอันนาออกจากหน้าอกของตัวเองเบาๆ พร้อมกับมองหาเพื่อนสนิทอีกคนของตัวเอง “แล้วนี้ต้นน้ำไปไหน”

“อย่าถามหามันเลย..มันติดสาวไม่เคยเห็นหัวเพื่อนหรอก” อันนาตอบกลับด้วยความหัวเสียเพราะโดนเพื่อนรักอย่างต้นน้ำทิ้งให้นั่งอยู่นี้คนเดียว

“โทรตามผัวแกดิ จะมาส่งไหมงาน” มิรันส่ายหน้าน้อยๆให้กับคำตอบของอันนา มันเป็นภาพที่คุ้นชินของเธอไปแล้ว เพราะต้นน้ำกับอันนาเรียกได้ว่าเป็นเพื่อนคู่กัดกันเลยทีเดียว

“ผัวบ้านแกสิ! มั่วแบบนั้นฉันไม่เอามันมาทำพันธุ์หรอกย่ะ” อันนาแห่วใส่เพื่อนรักเสียงดัง เมื่อมิรันพูดจาไม่เข้าหู

“เร็วๆ...ฉันมีงานต้องไปทำ”

“งานอะไรกันคะ อย่างคุณหนูมิรันนี่ยังต้องทำงานอีกเหรอ” คิ้วเล็กของอันนาเลิกขึ้นอย่างสงสัย บ้านมิรันรวยจะตายยังต้องทำงานอะไรอีก ถึงแม้จะมีกันแค่สองคนกับพี่สาว และพี่สาวก็ทำงานหาเงินอยู่ฝ่ายเดียว แต่พี่สาวของมิรันเป็นถึงประธานบริษัทยักษ์ใหญ่ยังต้องกลัวอะไรอีก

“ฉันแค่จะแวะไปหาเลขาพี่รินซะหน่อย เห็นช่วงนี้พี่รินดูแปลกๆไป จะถามก็คงไม่ยอมบอก” มิรันตอบกลับไปด้วยความกังวลใจ เธอไม่เคยมีอะไรปิดบังกับอันนาและต้นน้ำอยู่แล้ว ทุกเรื่องของเธออันนาและต้นน้ำย่อมรับรู้ดี เหมือนที่เธอเองก็รับรู้เรื่องทุกอย่างของอันนากับต้นน้ำดีเหมือนกัน

“พี่มิรินน่ะเหรอแปลกไป จะห่วงอะไรพี่มิรินแกร่งจะตาย”

“ไม่รู้สิ แต่ฉันรู้สึกเหมือนว่าพี่รินกำลังปิดบังอะไรฉันอยู่” ช่วงนี้พี่สาวของเธอดูแปลกไปอย่างเห็นได้ชัด เหมือนเวลาโทรหาก็แทบจะคุยกันนับคำได้ พอจะไปหาก็เลี่ยงตลอด หรือว่าจะโกรธเธอเหรอที่อาทิตย์ก่อนเธอหนีไปเที่ยวที่ต่างประเทศโดยไม่ยอมบอก...แต่ก็ไม่น่าจะใช่เพราะยังส่งเงินมาให้เธอเหมือนเดิมโดยไม่หักทำโทษเหมือนที่ผ่านมาเวลาหนีเที่ยว

เหมือนพี่มิรินกำลังมีปัญหาอะไรบางอย่างที่ปิดบังไม่อยากให้เธอรู้อยู่เลย

“ตัวเองอ่ะคิดมากไปเองรึเปล่าเถอะ”

“ก็ฉันเหลือแค่พี่รินคนเดียวไหมล่ะ ไม่คิดมากไม่ห่วงใยกันแล้วจะให้ใครมาห่วง” อย่างที่ว่าเธอเหลือแค่พี่สาวอยู่คนเดียว มันไม่แปลกที่เธอจะเป็นกังวลเพราะเหลือกันเพียงแค่สองคนแล้ว และที่ผ่านมาพี่มิรินก็ตามใจเธอแทบทุกอย่างไม่ว่าอยากได้อะไร พี่มิรินเปรียบเสมือนแม่คนที่สองของเธอไปเลยก็ว่าได้

เพราะหลังจากที่พากันหนีออกมาจากบ้านตั้งแต่เธออายุแค่สิบขวบและตอนนั้นพี่สาวก็อายุแค่สิบหกเท่านั้น เพราะอยู่ไปก็ไม่ต่างกับอยู่ในคุก เนื่องจากพ่อของตัวเองเอาผู้หญิงคนอื่นเข้ามาในบ้านหลังจากที่แม่ของเธอเสียไปได้แค่เพียงสามวันเท่านั้น แถมยังหอบเด็กผู้หญิงอีกคนที่อายุมากกว่าเธอแค่สองปีเข้ามาด้วย แล้วยังมาบอกว่าเป็นพี่สาวอีกคนของเธออีก

ตอนแรกสองแม่ลูกนั้นก็ดีกับเธอและพี่สาวปกติ แต่พอลับหลังพ่อของเธอเท่านั้นแหละ มันไม่ได้ต่างไปจากละครน้ำเน่าเลย ทั้งทุบทั้งตี กลั่นแกล้งกันสารพัด หนักสุดก็ถึงขั้นพี่สาวเธอเป็นลมหมดสติจนต้องห้ามส่งโรงพยาบาล..ใครมันจะไปทนได้ หลายครั้งที่เธอพยายามบอกเรื่องที่โดนสองแม่ลูกนั้นทำร้ายแต่ผู้ชายคนนั้นก็ไม่เคยเชื่อเลย

เธอตัดสินใจไม่ผิดเลยที่หนีออกมาตั้งแต่ตอนนั้น

@คอนโดของมิรัน

เคร้ง!!

“กรี๊ดดดด!!” มิรันร้องเสียงหลงขึ้นมาอย่างตกใจเมื่อกำลังจะเลี้ยวเข้าคอนโดของตัวเองแต่กลับขับไปชนท้ายกับรถยนต์คันอื่นเข้าอย่างจัง เพราะความเหม่อลอยที่ทำให้เธอมองไม่เห็นรถคันข้างหน้า

“ขะ...โทษค่ะ ฉันผิดเอง คุณเป็นอะไรรึเปล่าคะเจ็บตรงไหนไหม” มิรันรีบลงไปจากรถทันทีที่ได้สติ เธอถอนหายใจอย่างหนักใจเมื่อเห็นหน้ารถของตัวเองพังยับเยินไม่เป็นท่าไหนจะท้ายรถของคู่กรณีที่ไม่ต่างจากรถของตัวเองอีก เธอรีบโค้งขอโทษเจ้าของรถด้วยความจริงใจเมื่อเขาเดินลงมาจากรถ

“ผมไม่เป็นอะไรครับ แต่ว่าเจ้านายของผมไม่ค่อยจะพอใจเท่าไหร่ที่คุณขับมาชนท้าย”

“ฉันขอไปขอโทษเขาได้ไหมคะ”

“อย่าดีกว่าครับ ไม่งั้นคุณจะแย่”

“ขะ..เขาอารมณ์ร้อนเหรอคะ”

“วุ่นวาย!...มึงมาได้แล้ว” กระจกรถสีดำเงาถูกเลื่อนลงมาก่อนที่ร่างสูงตรงหน้าจะได้ตอบอะไรเธอกลับ พร้อมกับน้ำเสียงน่าเกรงขามที่ฟังดูเริ่มจะไม่สบอารมณ์ดังแว่วออกมาจากข้างในรถ

มิรันกำมือเข้าหากันแน่นด้วยความรู้สึกกลัวเพียงแค่เห็นเงาของคนที่อยู่ข้างในรถ ทั้งที่เห็นแค่เงาเลือนลางของเขาแต่กลับรู้สึกหวาดกลัวอย่างแปลกประหลาด แค่คำพูดของเขาไม่กี่คำมันตอบคำถามของเธอที่ถามร่างสูงตรงหน้าไปเมื่อครู่ได้อย่างดี...ว่าเขาคงจะเป็นคนค่อนข้างอารมณ์ร้อนไม่น้อย แถมยังน่าจะเอาแต่ใจอีกด้วย

“ผมไม่มีเวลาพอจะมาคุยเรื่องค่าเสียหายเพราะเจ้านายผมมีงานด่วน”

“ฉันขอโทษจริงๆค่ะ เดี๋ยวฉันจะรับผิดชอบค่าเสียหายทั้งหมดเอง นี่นามบัตรของฉันค่ะ” มิรันไม่ลืมที่จะยื่นนามบัตรของตัวเองให้ร่างสูงตรงหน้าเมื่อเห็นเขาดูเร่งรีบ ถึงแม้จะยังไม่ได้ขอโทษคนที่เป็นเจ้าของรถจริงๆ แต่อย่างน้อยก็ขอให้เธอได้รับผิดชอบของการกระทำของตัวเอง

หลายชั่วโมงต่อมา

“ผมเอารถไปเข้าอู่แล้วครับ ส่วนใบเสร็จผมส่งไปให้คู่กรณีตามที่เธอให้ที่อยู่แล้ว” นิกเดินเข้ามารายงานเจ้านายของตัวเองพร้อมกับวางนามบัตรของคู่กรณีลงตรงหน้าของมาเฟียหนุ่ม “ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นน้องสาวของผู้หญิงคนนั้นครับ”

“หึ!..” ไม่มีสัญญาณอะไรตอบกลับมานอกจากรอยยิ้มร้ายกาจที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายของฟาโรห์...เจ้าของฉายาโหดเหี้ยมไร้หัวใจ “..อวดรวยซะด้วย”

“นายจะให้ผมจัดการกับเธอไหมครับ”

“พี่มันเป็นคนก่อแล้วทำไมกูต้องไปลงกับน้อง?...ตราบใดที่มันไม่เข้ามาแส่ก็ปล่อยมันไปก่อน” มาเฟียหนุ่มดันลิ้นเข้ากับกระพุ้งแก้มด้วยความเจ้าเล่ห์ เขาคงไม่ไร้เหตุผลขนาดที่เอาไปลงกับคนที่ไม่ได้ก่อเรื่องขนาดนั้น...แต่หากเข้ามาวุ่นวายเมื่อไหร่ เขาก็กัดไม่ปล่อยเหมือนกัน

***

อ่ะตอนแรกคลอดแล้วววว ปรบมือให้กับความร้ายกาจของคุณฟาโรห์ล่วงหน้าค่ะ👏🏻

ใครหลงเข้ามาอ่านแล้วคอมเมนท์ให้กันเลยนะ^^