เมียขัดดอก : 03 : ต่อรอง

“นายครับ ติดต่อไม่ได้ครับ” นิกมือขวาของมาเฟียหนุ่มเดินเข้ามารายงานความคืบหน้าของลูกหนี้ที่ตัวเองได้รับผิดชอบ

“..มันหนี?” ฟาโรห์หยิบแก้วเครื่องดื่มสีอำพันขึ้นมากระดกลงคอราวกับมันคือน้ำเปล่า ดวงตาคมเข้มยังคงนิ่งเรียบเหมือนกับว่ามันคือเรื่องปกติทั่วไป

เพราะเส้นทางชีวิตที่เขาเดินอยู่มันไม่ได้ใสสะอาดขนาดนั้น เขาทำทุกอย่างที่มันได้ผลตอบแทนที่คุ้มค่า ไม่ว่างานนั้นมันจะถูกกฎหมายหรือผิดกฎหมายก็ตาม เขาทำมันมาหมดเกือบทุกอย่างแล้ว ไม่เว้นแม้แต่ค้าประเวณี เขาก็เคยทำมาแล้ว เพียงแค่ตอนนี้เขาเน้นหันมาปล่อยเงินกู้นอกระบบ ค้าอาวุธเถื่อนและลงทุนเปิดคาสิโนมากกว่าซะส่วนใหญ่

เพราะมันได้ผลตอบแทนที่คุ้มค่ามากกว่าการทำเรื่องพวกนั้นหลายเท่าตัว ทุกอย่างที่เขามีได้ในทุกวันนี้เขาสร้างมันขึ้นมาด้วยตัวเองโดยไม่ได้พึ่งพาใครหรือทำร่วมกับใคร ถึงแม้ครอบครัวของเขาจะไม่เห็นด้วยที่เขาเลือกเดินเส้นทางนี้...แต่แล้วยังไงล่ะ ถ้าเขาอยากจะทำอะไรสักอย่าง…ใครก็ห้ามไม่ได้

“ไม่หนีครับ แต่ขาดการติดต่อไปเลย” หากเป็นลูกหนี้คนอื่นนิกคงลงมือจัดการไปแล้วโดยไม่มาถามเจ้านายก่อน แต่เพราะลูกหนี้รายนี้กู้เงินไปไม่ใช่น้อยและหลักประกันที่นำมาค้ำก็ดูเหมือนว่าฟาโรห์จะให้ความสนใจมากเป็นพิเศษ เพราะมันคือบริษัทที่กำลังมาแรงเป็นอันดับหนึ่งในตอนนี้...แต่น่าเสียดายที่มันกำลังจะพังไม่เป็นท่าเพราะความหูเบาของผู้บริหาร

“..จัดการเลยกูอยากเห็นมันจนตรอกแล้วเหมือนกัน” มาเฟียหนุ่มนั่งมองหุ้นที่กำลังตกเป็นแถวของบริษัทของลูกหนี้ ซึ่งก่อนหน้านี้เขาเคยเจรจาซื้อขายบริษัทนั้นมาหลายครั้งทั้งเสนอราคาที่สูงกว่าราคาที่ควรจะเป็นไปตั้งหลายรอบ แต่สุดท้ายฝั่งนั้นก็ไม่ยอมขายให้เขาสักที...แต่พอมาวันนี้มันกลับอยู่แค่เอื้อมมือของเขาเท่านั้นเอง

“จะดีเหรอครับ สองร้อยกว่าล้านนายจะไม่ได้อะไรกลับมาเลยนะครับ นอกจากบริษัทที่ใกล้จะเจ๊งนั้นรวมกับทรัพย์สินอื่นนายยังคงขาดทุนไปอีกตั้งร้อยกว่าล้าน”

“คนอย่างกูไม่มีคำว่าขาดทุน..” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฎขึ้นมาบนใบหน้าคมคายราวกับรูปปั้นทันทีเมื่อทุกอย่างมันเริ่มจะเป็นไปตามที่ตัวเองวางไว้...อีกไม่นานบริษัทนั้นเขาคงได้มันมาครอบครองโดยไม่ต้องเสียอะไรไปสักบาท “มึงไปเอามาให้มันหมด..ทุกอย่างที่เป็นของมันรวมไปถึงของของน้องสาวมันที่สามารถขายได้ก็เอามาให้หมด”

“ครับนาย” นิกโค้งรับคำสั่งก่อนจะรีบออกไปจัดการตามคำสั่งทันที

@คอนโดของมิริน

“ขะ..ขอร้อง ขอเวลาให้ฉันหน่อยแล้วฉันจะหามาคืนให้ครบทุกบาททุกสตางค์เลย” มิรินคุกเข่าขอร้องอ้อนวอนชายฉกรรจ์ชุดดำหลายคนที่เข้ามารื้อค้นห้องของเธอด้วยน้ำตา ไม่ใช่ว่าตัวเองกำลังหนีหนี้แต่เพราะแพ้ท้องอย่างหนักเลยไม่มีเรี่ยวแรงพอจะไปจัดการเรื่องพวกนี้ด้วยตัวเองในตอนนี้

เพลี้ยะ!

“ทีแบบนี้มาขอเวลา แล้วก่อนหน้านี้มึงเงียบหายหัวไปทำไม!” เสียงของร่างสูงอีกคนที่ยืนออกคำสั่งอยู่ดังขึ้นอย่างโมโห พร้อมกับใบหน้าของเธอที่โดนตบจนเลือดกำเดาไหลออกมาเป็นทางยาว

“เฮ้ยเฮีย! แม่งไม่เล่นแรงไปหน่อยเหรอวะ” ชายฉกรรจ์อีกคนโพล่งขึ้นมาเมื่อเห็นใบหน้าของหญิงสาวเต็มไปด้วยรอยช้ำ เพราะเขารู้ดีว่าน้ำหนักมือของร่างสูงมันหนักแค่ไหน

“กูไม่จำเป็นต้องเห็นใจกับพวกที่มันทรยศนายกู” นิกประกาศออกมาเสียงกร้าว เขาไม่จำเป็นต้องเห็นใจกับคนที่มันทรยศนายตัวเองทั้งที่เคยให้โอกาสมาแล้วตั้งหลายครั้ง ทีตอนมากู้ก็รับปากอย่างดีว่าหามาคืนได้แน่นอน แต่พอถึงเวลาคืนจริงกลับเงียบหายไร้การติดต่อ “ขนออกมาให้หมดอะไรที่มันมีค่าเอากลับมันให้หมด”

แกร๊ก!

“พะ..พี่ริน!” มิรันตะโกนขึ้นมาเสียงดังลั่นเมื่อเห็นสภาพพังยับเยินของห้องพี่สาวตัวเอง ก่อนจะรีบปลี่ตัวเข้าไปหามิรินที่นั่งกองอยู่บนพื้นด้วยความตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น “มันเกิดอะไรขึ้นคะ”

“ระ...รีนหนีไป” มิรินผลักน้องสาวออกห่าง เธอไม่อยากให้มิรันต้องมาโดนเหมือนที่ตัวเองโดนอยู่ในตอนนี้ เธอทนได้หากจะโดนซ้อมจนตายแต่มิรันคงทนไม่ได้แน่ และเธอก็ไม่มีวันยอมให้น้องสาวตัวเองต้องโดนแบบนั้น

“ไม่ค่ะ รีนไม่หนี” มิรันเช็ดเลือดออกจากมุมปากของพี่สาวตัวเองออกด้วยความเป็นห่วงพร้อมกับมองสำรวจร่างกายของมิรินไปด้วย โชคดีที่หลานของเธอยังอยู่ ไม่อยากจะคิดหากเธอมาช้ากว่านี้อะไรจะเกิดขึ้นบ้าง

“ทำไมต้องทำกับพี่สาวฉันถึงขนาดนี้ด้วย เป็นอันธพาลรึไง! คุยกันดีๆ มันไม่ได้เหรอ” มิรันหันกลับไปตะโกนใส่ชายฉกรรจ์ชุดดำด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว เธอโกรธจนตัวสั่นที่คนตรงหน้าทำร้ายพี่สาวของตัวเอง แทบจะลืมความกลัวของตัวเองไปเลยด้วยซ้ำ

“ไม่ใช่เรื่องของเธออย่าเข้ามาแส่” นิกผลักร่างของมิรันกระเด็นไปอีกฝั่งก่อนจะตรงเข้าไปหามิรินที่นั่งกองอยู่กับพื้น “เตือนน้องสาวของมึงด้วยถ้าไม่อยากให้กูฆ่ามันตอนนี้”

ปึก!

เสียงแก้วแตกดังขึ้นมาด้วยฝีมือของมิรัน ที่หยิบโคมไฟข้างหัวเตียงไปฟาดใส่หัวของนิกที่กำลังจะง้างมือตบพี่สาวของเธอในช่วงชุลมุน

“แม่ง!..มึงเก่งนักใช่ไหม!” นิกสบถออกมาอย่างหัวเสียกับการกระทำสิ้นคิดของมิรัน ก่อนจะตรงเข้าไปบีบคอของเธอด้วยความโมโห “งั้นก็โทษตัวมึงเองที่เข้ามาแส่”

“อึก!..อย่าทำอะไรน้องฉัน..” มิรินอ้อนวอนออกมาทั้งน้ำตาเมื่อเห็นน้องสาวของตัวเองกำลังจะโดนทำร้าย เธอพยายามตะเกียกตะกายเข้าไปห้ามแต่เพราะร่างกายที่อ่อนเพลียมากเกินไปจึงทำให้เธอล้มหมดสติลงที่เดิม

“อึก!..พี่ริน..ปล่อยฉันนะ” มิรันมองพี่สาวของตัวเองด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะหันกลับมาขึ้นเสียงใส่นิกที่ยืนบีบคอเธออยู่ แม้จะกลัวกับการกระทำป่าเถื่อนของคนตรงหน้าแต่ความโกรธที่พวกเขาทำกับพี่สาวตัวเองมันมีมากกว่า เธอไม่มีทางให้พี่สาวตัวเองเจ็บตัวฟรีเด็ดขาด “ฉันจะแจ้งตำรวจมาจับพวกแกให้หมด”

“มึงเอาชีวิตตัวเองให้รอดก่อนไหม ก่อนจะมาปากดีใส่พวกกู” นิกเค้นหัวเราะออกมากอย่างเย้ยหยันกับท่าทีอวดดีของหญิงสาว มันช่างเป็นการกระทำที่สิ้นคิด ทั้งที่ก็เอาตัวเองไม่รอดแต่ก็ยังปากดี

“อึก..ปะ...ปล่อย” มิรันจิกเล็บลงบนท่อนแขนแกร่งของชายตรงหน้าเอาไว้แน่นเมื่อเริ่มจะขาดอากาศหายใจ น้ำตาไหลลงมาอาบสองแก้มด้วยความกลัวกับการกระทำป่าเถื่อนของเขา

“ไม่ปากดีใส่พวกกูแล้วล่ะ”

“เฮียนิกพอเถอะ นายไม่ได้สั่งขนาดนี้ไหมวะพี่” ร่างกำยำอีกคนเอ่ยขึ้นเตือนสติของนิกที่กำลังพลั้งมือทำเกินหน้าที เขารู้ดีว่าเวลานิกโมโหมันรุนแรงขนาดไหน ซึ่งมันก็ไม่ได้ต่างไปจากเจ้านายของพวกเขาเลยสักนิด แต่เขาห้ามก็เพราะหญิงสาวที่โดนนิกบีบคออยู่นั้นไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องนี้เลย

“ใครที่มันเข้ามายุ่งกูมีสิทธิ์จัดการมันทั้งนั้น” เขาจะไม่ทำหากหญิงสาวไม่เข้ามายุ่งวุ่นวายแต่แรก เธอแส่เข้ามาหาเรื่องเองก็ช่วยไม่ได้

“ฆะ..ฆ่าฉันไปพวกนายจะไม่ได้อะไรกลับไปเลยสักบาท” มิรันโพล่งขึ้นมาเสียงเบาเมื่อเริ่มจะหายใจไม่ออกเต็มทน มันคงจะเป็นทางเดียวที่จะทำให้เธอและพี่สาวรอดพ้นไปได้

“จะใช้หนี้แทนพี่สาว?”

“ปล่อยพี่ฉันไปก่อนถ้าอยากได้เงินคืน” มิรันต่อรองเสียงแข็ง ถึงแม้จะไม่มีเงินมากมายขนาดนั้นก็ขอปากดีไว้ก่อน ถ้าสุดท้ายมันจะทำให้ตัวเองและมิรินรอดชีวิตเธอก็ยอมทำทุกอย่าง

“สองร้อยห้าสิบล้านมีปัญญาหามาคืน?”

“อย่างน้อยมันก็ดีกว่าไม่ได้อะไรเลยกลับไปไม่ใช่เหรอ”

“อืม…ฉลาดดี” นิกยอมดึกมือกลับเมื่อข้อเสนอของหญิงสาวนั้นเข้าท่า ดูเหมือนว่าเธอจะรู้จักวิธีเอาตัวเองได้เป็นอย่างดี

แค่กๆ แค่กๆ

มิรันสำลักหน้าดำหน้าแดงทันทีที่ได้รับอิสระ ก่อนจะรีบวิ่งไปหาร่างของพี่สาวที่นอนหมดสติอยู่บนพื้นด้วยความเป็นห่วง

“ฉะ..ฉันจะคุยเรื่องเงินกับเจ้านายของพวกนายเท่านั้น”

“อย่ามาต่อรอง”

“พี่สาวฉันติดหนี้เจ้านายของพวกนายไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมฉันต้องมาคุยเรื่องนี้กับพวกนาย” มิรันตอบกลับเสียงแข็ง “เมื่อกี้ยังบอกว่าฉันยุ่งอยู่เลยทำไมไม่ดูตัวเองบ้าง!”

“อยากโดนนักใช่ไหมวะ” นิกเดินเข้ามาพร้อมกับเตรียมง้างมือขึ้นสูงหวังจะสั่งสอนคนปากดี

“เอาเลยสิฆ่าฉันเลย ดีเหมือนกันฉันจะต้องไม่เหนื่อยวิ่งหาเงินมาคืนพวกอันธพาลแบบพวกนาย” มิรันเงยหน้าขึ้นมาเผชิญหน้ากับนิกด้วยความไม่เกรงกลัวในขณะที่อีกฝ่ายกำลังเดินเข้ามาหาเรื่อง เพราะรู้ดีว่านิกไม่มีทางฆ่าตัวเองแน่เพราะเขายังไม่ได้เงินคืนตามที่ต้องการ

“มึงมานี่” นิกเดินเข้าไปกระชากร่างของมิรันขึ้นมาด้วยความฉุนเฉียว ความปากดีของเธอมันเริ่มทำให้เขาหมดความอดทน

“ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้นถ้าพี่สาวฉันยังไม่ถึงมือหมอ” มิรันเอื้อมมือมาดึงรั้งขอบประตูเอาไว้แน่นในตอนที่นิกกำลังจะลากเธอออกไปจากห้อง เธอจะไม่ยอมไปไหนทั้งนั้นถ้ามิรินยังไม่ถึงมือหมอ เธอมั่นใจว่าพวกเขาต้องทำตามความต้องการของตัวเอง เพราะเงินสองร้อยกว่าล้านที่จะได้จากเธอไปมันไม่ใช่น้อยๆ

“จัดการให้เรียบร้อย” นิกหันกลับไปสั่งให้พวกของตัวเองจัดการตามที่หญิงสาวต้องการ ก่อนจะหันกลับมาบีบแขนของมิรันด้วยความหัวเสียไม่น้อย ทั้งที่ไม่มีสิทธิ์อะไรมาต่อรองยังกล้าร้องขอความช่วยเหลือจากพวกเขา นับว่าเป็นผู้หญิงที่ใจกล้าไม่น้อย...แต่เธอคงจะไม่รู้ตัวว่าถ้าหากไปอวดดีแบบนี้ต่อหน้าฟาโรห์แล้วตัวเองจะพบเจอกับอะไรบ้าง

****

อย่ามาถามหาความอ่อนโยนจากคุณฟาโรห์และบรรดาลูกน้องของเขาค่ะ..เพราะมันไม่มี5555555

อ่านจบแล้วอย่าลืมคอมเมนท์ให้กำลังใจกันด้วยน๊าาา