บทที่ 1 ยัยเด็กอวดดี

บ้านหลังใหญ่ที่ถูกประดับไปด้วยดอกไม้นานาชนิด พร้อมกับเสียงไวโอลินที่ขับกล่อมผู้คนในงานให้เคลิบเคลิ้มไปกับบรรยากาศเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยความหรูหรา

เจ้าบ่าวกำลังทำหน้าที่ต้อนรับแขกเหรื่อในงานอย่างมีความสุข แต่กลับไร้เงาเจ้าสาวปรากฏตัวข้างกาย สาเหตุเพราะเจ้าสาวหน้ามืดจึงถูกพาไปพักผ่อนในห้องรับรองชั่วคราว

กอหญ้า เด็กสาวถูกแม่ของเจ้าบ่าวซึ่งเป็นเพื่อนสนิทกับแม่ของเจ้าตัวใช้ให้มาตามเจ้าสาวลงไปข้างล่าง เธอเดินขึ้นมายังห้องพักของเจ้าสาว

นับหนึ่งถึงสามในใจก่อนจะเคาะประตู

แต่ยังไม่ทันได้เคาะประตูก็ได้ยินเสียงบางอย่างเล็ดลอดออกมาจากภายในห้องซะก่อน

เสียงกระเส่าภายในห้องทำเอาคนด้านนอกหน้าแดงจัดอย่างควบคุมตัวเองไว้ไม่อยู่ อดไม่ได้ที่จะอยากใส่ใจแง้มประตูออกมาเล็กน้อยเพื่อดูสิ่งที่เกิดขึ้นภายในห้องด้วยความอยากรู้อยากเห็น ภาพที่เห็นทำเอาหน้าม้านรีบยกมือปิดปากทันที เพราะกลัวเสียงจะหลุดรอดออกไปจนถูกจับได้

จะห้ามไม่ให้ตกใจได้ยังไงกัน ในเมื่อคนที่อยู่ในห้องกับเจ้าสาว คือพี่ชายของเจ้าบ่าว สายฟ้า กิตติบดินทร์

ตับ! ตับ! ตับ!

“อ่าาห์..เก่งมาก..เสียวฉิบหาย..รูเสียวกลืนดุ้นโคตรเก่ง อ่าส์..เป็นเจ้าสาวที่ร่านมาก มานั่งขย่มดุ้นพี่ชายผัว”

“อูยยย..ซี้ดดดด ก็พี่ชายผัวมันอร่อยกว่าผัวนี่คะ ซี้ดดด..เสียวจัง..แน่นรูสุด ๆ ไปเลย”

เสียงครางร่านสวาทพร้อมกับสะโพกที่โยกย้ายขย่มไม่หยุดอย่างเมามัน ทำเอากอหญ้ารู้สึกน้ำเดินระหว่างขาขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

เธอจ้องมองลำเอ็นที่มันแข็งตรงกำลังถูกร่องกลีบสีแดงกลืนกินอย่างดุเดือด จนน้ำหล่อลื่นเยิ้มลำมันวาว เธอมองสีหน้าของพี่ชายเจ้าบ่าวที่พอใจกับการขย่มของเจ้าสาวจนเร่งกระแทกเอวอย่างเร็วถี่

กอหญ้าเฝ้ามองลำเอ็นแข็งโด่อย่างเงียบเชียบ พร้อมกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เธออยากถูกลำเอ็นนั้นกลืนกินร่องเสียวของเธอบ้าง อยากรู้ว่าจะเสียวเท่าเจ้าสาวไหม แค่คิดร่องสวาทก็ขมิบไม่หยุดแล้ว

“อะอ๊า ต้องรีบแล้ว ต้องลงไปข้างล่างแล้ว ซี้ดด”

เจ้าสาวพูดเสียงกระท่อนกระแท่นออกมาด้วยความยากลำบาก เพราะท่อนเอ็นของพี่ชายเจ้าบ่าวใส่ร่องเจ้าสาวไม่หยุด

“อ่าาห์ จะรีบแตกให้ ขอให้คืนนี้เข้าหอราบรื่นนะครับ”

สองร่างโรมรันกระเด้าใส่กันไม่หยุด น้ำร่านแตกกระเซ็นไปทั่วจนชุ่มโหนกดุ้น ก่อนที่เจ้าสาวจะโดนเย่อแบบร้องขอชีวิตจนน้ำร่านแตกกระฉูด

“อร๊ายยย..เสียวมากเลย เสียวสุด ๆ เสียวจนอยากโดนกระแทกทั้งคืน”

“อ่าาา ถ้าเอากันทั้งคืนแบบนี้น้องชายผมก็เหงาสิ”

“มันช่วยไม่ได้นี่คะ เขาอยากมีเมียร่านเอง ก็ต้องทำใจ”

สองคนบนเตียงนอนโต้ตอบกันไปมา ก่อนที่ตัวจะกระตุกเกร็งพร้อมกันทั้งคู่ และกอดจูบกันอย่างรักใคร่

บ้าจริง ฉันแอบดูจนพวกเขาเสร็จเลยหรือนี่

กอหญ้าเดินกลับไปช่วยงานข้างใน ลอบมองเจ้าบ่าวที่ใบหน้าชื่นมื่นกับการแต่งงานในครั้งนี้ เธอกลับรู้สึกแย่แทน ที่เจ้าสาวกล้าที่จะหักหลังเจ้าบ่าวแถมคนคนนั้นดันเป็นพี่ชายร่วมสายเลือดอีก

ในเมื่อทำอะไรไม่ได้ก็ทำได้แค่สงสารนั่นแหละ ชะตาชีวิตของแต่ละคนไม่เหมือนกัน พอคิดได้แบบนั้นก็สบายใจขึ้นมาทันที ก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำ และจะไม่ฟุ้งซ่านเรื่องของชาวบ้านอีกแล้ว

กอหญ้าทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำเสร็จก็เปิดประตูออกมา ใบหน้าเธอซีดเผือดหัวใจแทบตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อคนที่เธอเจอหน้าห้องน้ำคือคนเดียวกับคนที่เธอแอบดูเขาเล่นรักกับเจ้าสาว

“ชื่อกอหญ้าใช่ไหมเรา คุยกันหน่อยนะ” กอหญ้าถูกดันเข้ามาในห้องน้ำที่เธอเพิ่งออกมานั่นแหละ ร่างกายของเธอตื่นตัวด้วยความหวาดกลัว

“สาวน้อยกอหญ้า เป็นเด็กไม่ดีเลยนะรู้ตัวไหม แอบดูผู้ใหญ่เขาทำรักกัน ถ้าคุณน้ารู้ว่าลูกสาวตัวเองที่ภูมิใจนักหนา ก็ร่านเอ็นจนต้องแอบดูคนอื่นเอากันจะเป็นยังไงนะ”

“ยะ อย่าบอกคุณแม่นะ ก็โดนใช้ให้ไปตามเจ้าสาวนี่คะ ไม่คิดว่าพวกผู้ใหญ่จะแอบเอากัน พี่ชายจะกล้าเป็นชู้กับเมียน้องชาย”

“หึ ปากดีซะด้วย” สายฟ้าจับร่างเล็กให้คว่ำหน้าไปกับผนังห้องน้ำอย่างแรง และใช้มือล้วงเข้าไปในกางเกงและเบ็ดกลีบสาวอย่างแรงด้วยความช่ำชองก่อนจะเขี่ยติ่งเสียวที่แข็งเป็นไตเล่นเบา ๆ อย่างนึกสนุก

“หยุดนะ คิดจะทำบ้าอะไร” กอหญ้าดิ้นรนสุดชีวิตแต่ก็ขยับตัวได้ไม่มากเท่าที่ควร

“แฉะขนาดนี้ ยังไม่ได้ปลดปล่อยสินะ มาเดี๋ยวช่วย”

“ไม่เอา อย่านะ ห้ามทำ”

สายฟ้าไม่สนใจคำห้ามปรามเมื่อเจอสิ่งที่ต้องการก็แทงนิ้วเข้าไปทันทีแบบไม่ยั้ง อีกมือก็ปิดปากเด็กสาวตัวแสบเอาไว้ กันเสียงเธอหลุดรอดออกไป

“อื้อ อื้อ” ใบหน้าหวานชื้นไปด้วยเหงื่อที่ไหลย้อยไปทั่วใบหน้าเธอส่ายหน้าไปมาด้วยความเสียวซ่าน ก่อนจะตาเบิกโพรงเกร็งกระตุกไม่หยุด

“จิ๊ แตกไวอะไรขนาดนี้ ไม่ได้เรื่อง” สายฟ้าถอนนิ้วออกและแกล้งสบประมาทเจ้าตัวเล็ก

“ไอ้ ไอ้เลว ทำคนอื่นแบบนี้ยังมีหน้ามาดูถูกอีก ถึงฉันจะไม่ได้เรื่องก็ดีกว่าคนที่เอาเมียน้องชายตนเองนั่นแหละ” กอหญ้าผลักชายหนุ่มให้พ้นทางก่อนจะเปิดประตูวิ่งออกไปด้วยความหัวเสีย

สายฟ้ายืนมองตามหลัง ยกนิ้วที่หลงเหลือคราบน้ำรักสีใสแล้วเอาเข้าปากดูดเลียอย่างเอร็ดอร่อย และปิดประตูห้องน้ำลง

“อ่า กอหญ้า ยัยเด็กปากดี อูยยยย” สายฟ้าควักท่อนเนื้อออกมาและชักขึ้นลงและจินตนาการว่ากำลังลงโทษเด็กปากดี

ไม่กี่อึดใจก็ปล่อยน้ำสีใสที่พุ่งกระฉูดจนเต็มพื้น ก่อนจะหายใจหอบด้วยความกระสัน และทำความสะอาดพื้นกับร่างกายและเดินออกไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

กอหญ้าเดินออกมาด้วยใบหน้าบึ้งตึง และเดินเข้าไปในงาน เธอมองหน้าเจ้าสาวที่สวยเฉี่ยวและหันไปมองหน้าคนเลวที่ยืนข้างเวทีด้วยความไม่พอใจ เขาหันมายิ้มให้พร้อมกับเลียริมฝีปากเป็นการยั่วเย้าทำให้เธอหน้าหงิกงอยิ่งกว่าเดิม

ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าสาวจะยอมให้พี่ชายขนาดนั้น ก็ความหล่อเล่นกลบคนน้องมิดจนไม่เห็นฝุ่น แต่มันไม่สมควรนี่นา ทำไมไม่แคร์ความรู้สึกน้องตัวเองเลย

เฮ้อ! โลกผู้ใหญ่เข้าใจยากจัง…

เมื่อถึงช่วงเวลาที่เจ้าสาวจะโยนดอกไม้ กอหญ้ามองสาวสวยหลายคนวิ่งไปรอรับว่าใครจะเป็นผู้โชคดีได้เป็นคู่แต่งงานคนต่อไป

ตุบ!!

กอหญ้ามองช่อดอกไม้ที่ลอยตกมาใส่หน้าตักของตนเองด้วยความงุนงง ก่อนจะหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นสายตาของคนเลวที่มองมายังเธอด้วยความพอใจ

“แม่ขา” กอหญ้ารีบเรียกหาแม่ตนเองทันที

“ตายแล้วลูกแม่ อีกไม่นานแม่จะมีลูกเขยแล้วสินะ” กอหญ้าปลงตกที่ผู้เป็นแม่ให้ความสนใจสิ่งอื่นแทนความกลัวของเธอ

เธอมองแม่ที่เอาเรื่องนี้ไปพูดกับกลุ่มเพื่อนตัวเองอย่าสนุกปาก ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหาถังขยะและโยนทิ้งมัน

“ดอกไม้สวย ๆ ก็เหมาะกับคนสวย แต่ไม่สวยสินะถึงโยนทิ้งมันอย่างไม่ใยดี”

ไม่ต้องหันกลับไปมองดูก็รู้แน่ชัดว่าคนที่ปากเสียใส่เธอเป็นใคร กอหญ้านับหนึ่งถึงสิบในใจและพรูลมหายใจเข้าออกพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ตัวเองไม่ให้พลั้งเผลอทำร้ายคนด้านหลัง

“ก็อย่างว่าแหละนะ ใครจะอยากแต่งงานด้วย หน้าตาก็จืดชืด ลูกแหง่ติดแม่ ไม่รู้ว่าจะได้เมียหรือลูกสาวกันแน่”

ไม่ทนแล้ว!! ฉันไม่ทนอีกแล้ว!!

ปึก!!

สายฟ้ารีบจับแขนเล็กที่มันบอบบางซะเหลือเกินก่อนที่จะมากระทบโหนกแก้มของเขา

“รุนแรงซะจริงนะตัวแสบ”

“ใครใช้ให้มายุ่งไม่ทราบ จะมีใครแต่งหรือไม่แต่งมาวุ่นวายอะไรด้วย ว่างมากนักก็ไปหาอย่างอื่นทำสิมาสาระแนเรื่องของคนอื่นทำไม”

สายฟ้าขมวดคิ้วเข้าหากันกับประโยคสุดท้ายของหญิงสาวตรงหน้า “นี่!ยัยเด็กบ้า พูดอีกทีซิ” เขาเดินเข้าหาร่างบางที่ถอยหลังทุกครั้งที่ก้าวเข้ามา

สายตาที่ตื่นตระหนกมองซ้ายมองขวาอย่างลุกลี้ลุกลนเพื่อหาทางหนีทีไล่ให้ตัวเอง

“อย่ามายุ่งกับฉัน ไอ้ผู้ชายเฮงซวย!!”

กอหญ้าพูดจบก็ผลักสายฟ้าอย่างแรงจนเซไปหลายก้าวและวิ่งหนีไป สายฟ้ามองตามด้วยความมึนงงก่อนจะหัวเราะด้วยความชอบใจ

“กอหญ้า เธอมันเด็กอวดดี ไม่มีใครกล้าด่าฉันมาก่อน เธอคนแรกเลยที่ทำให้ฉันสนุกขนาดนี้”

สายฟ้าเดินไปหยิบช่อดอกไม้ที่อยู่ในถังขยะ และเดินเข้าบ้านขึ้นไปยังห้องนอนของตนเอง เขาตัดกระดาษออกและหยิบดอกไม้จัดใส่แจกันทีละดอกอย่างสวยงาม แล้วเอามันมาวางบนหัวนอน

เขาหยิบสเปย์ปรับอากาศกลิ่นกุหลาบและฉีดทั่วห้องอย่างมีความสุข จากนั้นก็ล้มตัวนอนบนที่นอน สายตาจ้องมองไปยังแจกันที่มีดอกไม้ ดวงตาเจ้าเล่ห์เต็มไปด้วยความอ่อนโยน

“กอหญ้า กอหญ้า เธอสวยจะตาย น่ารักจนอยากเห็นเธอร้องไห้อ้อนวอนฉัน”

สายฟ้าหลับตาลงและยังคงพร่ำเพ้อถึงเด็กสาวที่โดนเขารังแก ไม่รู้ป่านนี้จะหายโกรธหรือยัง หน้าตาคงจะมุ่ยน่าดู แค่คิดก็สนุกแล้ว

ห้าปีเลยนะกว่าจะกลับมา เป็นเวลาไม่ใช่น้อยเลยกับความคิดถึงที่อยู่ในใจ แม้บางครั้งอาจจะทำตัวเสเพลไปบ้างแต่ก็ไม่เคยจะลงเอยกับใคร

นอกจากคนที่รอคอย

แต่เด็กนั่นกลับลืมทุกอย่าง

กลับมาก็ลืมกัน ทำเหมือนคนไม่รู้จักกัน

เด็กนิสัยไม่ดี ต้องโดนดุถึงจะให้อภัยกัน

รอโดนทำโทษได้เลย จะสอนบทเรียนจนร้องไม่ออกเลย คอยดูเถอะ...

ยัยเด็กอวดดีตัวแสบ