บทที่16

หลังจากกลับจากโรงพยาบาล ไอด้าเริ่มกลับไปทำงานตามปกติ แม้มาดามมินนี่จะพยายามบังคับให้พักอีกสองสามวัน แต่เธอก็ยืนยันว่าอาการดีขึ้นแล้ว

เช้าวันนั้น เมฆาเดินลงมาที่ห้องอาหารก็เห็นไอด้านั่งดื่มนมอยู่เพียงลำพังหญิงสาวดูผอมลงอย่างเห็นได้ชัดใต้ดวงตามีรอยคล้ำจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ

"เฮียเมฆ อรุณสวัสดิ์ค่ะ"เธอเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

"อือ"

เมฆานั่งลงฝั่งตรงข้ามสายตาเผลอมองเธออยู่หลายครั้งแต่ยังไม่ทันจะพูดอะไร ริต้าก็เดินเข้ามา

"เมฆา"หญิงสาวยิ้มหวานก่อนนั่งลงข้างเขา

"วันนี้ไปเป็นเพื่อนริต้าได้ไหมคะ"เมฆาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบว่า

"ช่วงบ่ายนะ"

"ขอบคุณนะคะ"ไอด้าก้มหน้าลงเงียบ ๆ แล้วดื่มนมจนหมดแก้วจากนั้นก็ลุกขึ้น

"ไอด้าไปทำงานก่อนนะคะ"

เธอยกมือไหว้มาดามมินนี่ ก่อนเดินออกจากบ้านเมฆามองตามหลังเธอโดยไม่รู้ตัวเขาสังเกตเห็นว่า...ช่วงนี้เธอไม่เคยรอเขาอีกแล้ว

บ่ายวันเดียวกัน

เมฆาพาริต้าไปเลือกซื้อของที่ห้างหรูใจกลางเมืองระหว่างเดินอยู่ในโซนเครื่องประดับ ริต้าก็หยุดอยู่หน้าร้านแบรนด์ดัง

"สร้อยเส้นนี้สวยจัง"เธอพูดพร้อมมองสร้อยเพชรในตู้โชว์เมฆาเพียงพยักหน้า

"ถ้าชอบก็ซื้อ"

ริต้ายิ้มกว้างแต่ในจังหวะที่พนักงานกำลังหยิบสร้อยออกมาเมฆากลับเหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินผ่านหน้าร้าน

ไอด้า

เธอสวมชุดเดรสสีฟ้าอ่อน เดินเคียงข้างมีมี่ พร้อมหัวเราะเบา ๆนานแล้ว...ที่เขาไม่เห็นรอยยิ้มแบบนั้นจากเธอ

"เมฆา"เสียงริต้าดึงสติของเขากลับมา

"ครับ"

"เมฆามองอะไร"

"ไม่มีอะไร" ถึงพูดแบบนั้นแต่สายตาของเขายังคงมองตามไอด้าจนลับสายตา

อีกด้านหนึ่งมีมี่หันมามองเพื่อนแล้วยิ้ม

"วันนี้ยิ้มได้แล้วนะ"ไอด้าหัวเราะ

"ก็มีมี่พาเดินเล่นทั้งที ก็ต้องยิ้มสิ"

ทั้งสองคนเดินเข้าไปในร้านหนังสือไอด้าเลือกหนังสือเกี่ยวกับการแพทย์และนิยายแปลมาสองสามเล่มเธอดูมีความสุขกับช่วงเวลาสั้น ๆ นี้โดยไม่รู้เลยว่า...มีสายตาคู่หนึ่งกำลังเฝ้ามองอยู่ห่าง ๆและเมื่อกลับถึงคฤหาสน์ เมฆาก็เห็นไอด้านั่งอ่านหนังสืออยู่ในสวนสายลมพัดผมยาวของเธอปลิวไหวเธอดูสงบกว่าที่เคยเมฆาเดินเข้าไปหาโดยไม่รู้ตัวไอด้าเงยหน้าขึ้นก็เจอเขา

"...."

"วันนี้ไม่เหนื่อยเหรอ"

"เหนื่อยค่ะแต่ได้นั่งรับลมก็รู้สึกดีขึ้น" เธอดูแปลกใจที่เขาเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาและถามแบบนี้ เมฆาพยักหน้า ทั้งคู่ตกอยู่ในความเงียบจู่ ๆ ริต้าก็เดินออกมาจากในบ้าน

"เมฆาค่ะ"เธอรีบเข้ามาคล้องแขนเขา เมฆาหันไปมองริต้า

"มีอะไร"

"ริต้ากลัวค่ะ ฝันร้ายไม่ชินอยู่คนเดียว"ไอด้าลุกขึ้นทันที

"งั้นไอด้าขอตัวนะคะ"

เธอปิดหนังสือแล้วเดินผ่านทั้งคู่ไปแต่ยังเดินไม่ถึงสามก้าวเสียงของริต้าก็ดังขึ้น

"คุณไอด้า"หญิงสาวหยุดเดิน

"คะ?" ริต้ายิ้มอ่อนโยนแต่คำพูดที่ตามมากลับคมกริบ

"ขอบคุณนะคะ ที่เข้าใจว่าเมฆายังลืมริต้าไม่ได้"

ไอด้านิ่งไปหัวใจเหมือนถูกบีบรัดเธอไม่ได้ตอบอะไรเพียงยิ้มบาง ๆ แล้วเดินเข้าบ้านเมฆาขมวดคิ้ว

"ริต้า พูดแบบนั้นทำไม"ริต้าทำหน้าไร้เดียงสา

"ริต้าพูดผิดเหรอคะ เธอดูสิ่งที่เราทำด้วยกันก็ดูออกแล้ว"

เมฆาหันไปมองประตูบ้านที่ไอด้าเพิ่งเดินเข้าไปในหัวพลันนึกถึงแววตาของเธอเมื่อครู่แม้เธอจะยังยิ้มแต่ดวงตาคู่นั้น...กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

"อย่าพูดแบบนี้อีก ผมไม่ได้รักคุณแล้ว" พูดจบก็แกะมือเธอออกและเดินเข้าบ้านไป...

เช้าวันต่อมา ไอด้าตื่นขึ้นมาเร็วกว่าปกติเธอนั่งอยู่หน้ากระจกในห้องนอน มองตัวเองผ่านเงาสะท้อนผู้หญิงในกระจกยังคงเป็นคนเดิมแต่ความรู้สึกกลับไม่เหมือนเดิมอีกแล้วเมื่อก่อน...

เธอเคยตื่นขึ้นมาแล้วคิดว่าวันนี้จะทำอะไรให้เมฆาดีจะทำอาหารเช้าอะไร จะเตรียมเสื้อผ้าชุดไหนให้เขาจะพูดอย่างไรให้เขายิ้มแต่ตอนนี้...ไม่!

ห้องอาหารในคฤหาสน์

เมฆาเดินลงมาและเห็นภาพที่ไม่คุ้นเคยไอด้านั่งทานอาหารเช้าอยู่ก่อนแล้วเธอไม่ได้รอเขา ไม่ได้เตรียมกาแฟแก้วโปรดไว้ เธอเพียงทานอาหารของตัวเองอย่างเงียบ ๆ

"วันนี้ไปโรงพยาบาลหรอ" เมฆาเป็นฝ่ายถามไอด้าเงยหน้าขึ้น

"ค่ะ"

"เลิกกี่โมง"

"ไม่แน่ใจค่ะ มีเคสผ่าตัด" คำตอบสุภาพแต่ห่างเหินเมฆารู้สึกแปลกๆเขาไม่ชอบความรู้สึกนี้เลยพอหลังอาหารเช้าเมฆาเห็นไอด้ากำลังจะเดินออกจากบ้านเขาจึงเรียกไว้

"เดี๋ยวไอด้า" เธอหยุดเดินก่อนหันกลับมา

"คะ"

"เรื่องเมื่อวาน..." เขาพูดพร้อมเดินเข้าไปใกล้ไอด้ามองหน้าเขา รอให้เขาพูดต่อแต่สุดท้ายเมฆากลับพูดเพียง

"ไม่มีอะไร"เธอยิ้มบาง ๆ

"ค่ะ"แล้วเธอเดินออกไปทิ้งให้เมฆายืนอยู่ตรงนั้นทั้งที่ในใจมีคำพูดมากมายแต่เขากลับไม่สามารถพูดมันออกมาได้

ช่วงสาย

ที่โรงพยาบาล KCTไอด้ากำลังตรวจคนไข้ตามปกติแต่วันนี้เธอดูเงียบกว่าทุกวันมีมี่ที่แวะเอาเค้กมาให้สังเกตเห็นทันที

"แก"

"หืม"

"เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น"ไอด้าชะงัก

"ไม่มีอะไร"มีมี่ถอนหายใจ

"อย่าบอกนะว่าเรื่องพี่เมฆาอีกแล้ว"หญิงสาวเงียบเพียงเท่านี้มีมี่ก็เข้าใจ

"ไอด้า ฉันรู้ว่าแกยังรักเขา แต่แกกำลังจะเสียความเป็นตัวของตัวเองไปนะ" ไอด้าก้มมองมือของตัวเอง

"ฉันเคยคิดว่า ถ้าฉันรักเขามากพอ สักวันเขาจะเห็นแต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่า...เขาไม่เคยเห็นฉันในสายตาเลยมี่" มีมี่จับมือเพื่อนแน่น

"แล้วแกจะทำยังไง" ไอด้าหันไปมองนอกหน้าต่างทันที

"ฉันจะหยุดทุกอย่าง"

อีกด้าน

เมฆาเข้าบริษัทตามปกติแต่วันนี้เขากลับไม่มีสมาธิเลยเขาเปิดโทรศัพท์ดูหลายครั้งไม่มีข้อความจากไอด้าไม่มีสายที่ไม่ได้รับไม่มีแม้แต่คำถามว่าเขากินข้าวหรือยังสิ่งที่เคยทำให้เขารำคาญกลับกลายเป็นสิ่งที่เขาคิดถึง

"คุณเมฆครับ มีเอกสารให้เซ็นครับ" วายุเดินเข้ามาพร้อมเอกสารในมือ เมฆารับมา แต่ไม่ได้เปิดดู

"วายุ"

"ครับ"

"ช่วงนี้...ไอด้าเป็นยังไงบ้าง" เลขาหนุ่มแอบแปลกใจ

"คุณไอด้า ก็เหมือนเดิมนะครับ"เมฆาขมวดคิ้ว

"เหมือนเดิม?"วายุพยักหน้า

"ครับ ทำงานหนักเหมือนเดิม ดูแลคนอื่นเหมือนเดิม" เธอคงไม่คิดถึงเขาสินะ

ค่ำวันนั้น

เมฆากลับถึงบ้านเร็วกว่าปกติเขาเดินผ่านห้องรับแขก ก่อนเห็นไอด้านั่งอยู่กับมาดามมินนี่ทั้งสองกำลังหัวเราะพูดคุยกันภาพนั้นทำให้เขาหยุดเดิน

แล้วก็นึกถึงคำพูดของแม่ ที่ถามเธอเรื่องย้ายอะไรสักอย่างแต่ก็ได้แค่คิด เขายังคิดเข้าข้างตัวเองว่าเธอมีอะไรก็คงจะบอกเขาแล้วแหละ...