บทที่18

หลังจากวันนั้น เมฆาไม่สามารถสลัดภาพของไอด้าออกจากหัวได้ผู้หญิงที่เคยเดินเข้าหาเขาก่อนเสมอผู้หญิงที่เคยยิ้มให้เขา แม้ในวันที่เขาพูดจาทำร้ายจิตใจ ผู้หญิงที่เคยรอเขากลับบ้านทุกคืนตอนนี้กลับเปลี่ยนไปเธอไม่ได้เย็นชาไม่ได้ประชด ไม่ได้ทำตัวให้เขารู้สึกผิดแต่เธอเพียงหยุดพยายามและนั่นกลับทำให้เขาเจ็บมากที่สุด

เช้าวันนี้

เมฆาลงมาที่ห้องอาหารเร็วกว่าปกติเขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังรอใครบางคนจนกระทั่งเห็นไอด้าเดินลงมาเธออยู่ในชุดทำงานเรียบหรู พร้อมกระเป๋าเอกสารในมือ

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ"

เธอเอ่ยทักทุกคนรวมถึงเขาแต่เพียงเท่านั้นไม่มีรอยยิ้มพิเศษไม่มีคำถามเหมือนเมื่อก่อนเมฆามองเธอนั่งลงตรงข้ามก่อนจะเอ่ยขึ้น

"วันนี้กลับกี่โมง"ไอด้าชะงักเล็กน้อย

"ยังไม่แน่ค่ะ"

"ทำไม"

"มีเคสผ่าตัดหลายเคส"เธอตอบตามความจริงเมฆาพยักหน้า

"อย่าหักโหมมาก เราไม่ได้ขาดเงินทองอะไร"คำพูดนั้นทำให้ไอด้าเงยหน้ามองเขาเพราะนี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่เขาพูดเหมือนเป็นห่วงเธอ

"ค่ะ"

เธอตอบสั้น ๆก่อนลุกขึ้นเตรียมออกไปทำงานเมฆามองตามเขาอยากพูดมากกว่านั้นอยากบอกว่าเมื่อคืนเขานอนไม่หลับอยากบอกว่าเขาเป็นห่วงแต่สุดท้าย...

คำพูดเหล่านั้นกลับติดอยู่ในลำคอ

ช่วงบ่าย

เมฆาเข้าไปประชุมกับเพลิงไฟและฟรานซิสเรื่องธุรกิจใหม่ของบริษัทแต่ตลอดการประชุมเขากลับไม่มีสมาธิเพลิงไฟที่เป็นคนเงียบและสังเกตเก่ง มองเพื่อนก่อนพูดขึ้น

"นายเปลี่ยนไปมากนะ แปลก"เมฆาเงยหน้ามองเพื่อน

"อะไร"

"นายใจลอย"ฟรานซิสหัวเราะกับคำพูดเพลิงไฟ

"เพราะเมียแน่นอน"เมฆาส่งสายตาดุๆ หลังฟรานซิสพูด

"พวกนายว่างมากหรือไง"เพลิงไฟยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม

"คนอย่างนายไม่เคยเสียสมาธิเรื่องงาน ถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญนะ"

คำพูดนั้นทำให้เมฆาเงียบเพราะเขาเองก็รู้ช่วงนี้สิ่งที่อยู่ในหัวเขามากที่สุดไม่ใช่บริษัท ไม่ใช่ศัตรูแต่เป็นไอด้า

เย็นวันนั้น

เมฆาตัดสินใจกลับบ้านเร็วเมื่อรถจอดหน้าคฤหาสน์ เขากลับเห็นภาพที่ทำให้หยุดเดินไอด้านั่งอยู่ในสวนกับมาดามมินนี่ทั้งสองกำลังคุยกันอย่างสนุกสนานเสียงหัวเราะของไอด้าดังขึ้นเป็นเสียงหัวเราะที่เขาไม่ได้ยินมานานเมฆายืนมองอยู่ห่าง ๆเขาเพิ่งรู้ว่ารอยยิ้มของเธอยังสวยเหมือนเดิมเพียงแต่...มันไม่ได้เกิดขึ้นเพราะเขาอีกแล้ว

"ยืนทำอะไรอยู่ตรงนั้น"

เสียงของมาดามมินนี่ทำให้เขาหลุดจากความคิดเมฆาเดินเข้าไปหาแม่กับเมีย

"เปล่าครับ"ไอด้าหันมายิ้มให้

"กลับแล้วเหรอคะ"

"อือ"มาดามมินนี่มองหน้าลูกชาย ก่อนยิ้มบาง ๆ

"วันนี้กลับเร็วผิดปกติ"

"งานเสร็จแล้ว"

คำตอบสั้น ๆแต่ผู้เป็นแม่รู้ดีมันไม่ใช่แค่เรื่องงาน พอเขาเข้ามาสองคนก็คนไม่พูดอะไรต่อ

หลังอาหารเย็นไอด้ากำลังจะขึ้นห้องแต่เมฆาเรียกไว้

"ไอด้า"เธอหันกลับมาหา

"คะ"เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนถาม

"ช่วงนี้...เธอมีความสุขไหม"

คำถามนั้นทำให้ไอด้านิ่งเธอไม่คิดว่าเขาจะถามแบบนี้

"ทำไมเฮียถามคะ"เมฆาไม่ตอบเขาเพียงรอคำตอบเท่านั้น ไอด้ายิ้มบาง ๆ เมื่อเขาไม่พูด

"มีค่ะ ไอด้ามีความสุข"

คำตอบนั้นควรทำให้เขาดีใจแต่กลับทำให้หัวใจของเขาหนักขึ้นเพราะในความหมายของเธอความสุขนั้น...ไม่ได้มีเขาอยู่ด้วย

"ดีแล้ว"

เขาพูดออกมาเบา ๆไอด้าพยักหน้าก่อนเดินขึ้นห้องไป

...

คืนนั้น

เมฆานอนอยู่บนเตียงแต่ไม่สามารถหลับได้เขาหันไปมองด้านข้างไอด้านอนหลับอยู่ใบหน้าของเธอสงบไม่มีน้ำตา ไม่มีความเสียใจเหมือนเมื่อก่อนและนั่นกลับทำให้เขากลัวเพราะเขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าการที่ใครบางคนหยุดร้องไห้ ไม่ได้แปลว่าเขาไม่เจ็บบางครั้ง...มันหมายถึงเขาเจ็บจนไม่เหลือแรงจะร้องอีกแล้วเมฆาหลับตาลงช้า ๆเป็นครั้งแรกที่เขายอมรับกับตัวเองว่าเขาอาจไม่ได้แค่สงสารไม่ได้แค่รู้สึกผิดแต่เขากำลังรู้สึกบางอย่างกับผู้หญิงคนนี้ผู้หญิงที่เขาเคยมองข้ามมาตลอดและตอนนี้...

เขากำลังกลัวว่ากว่าจะรู้ใจตัวเองมันอาจสายเกินไปแล้ว

หลังจากคืนที่เมฆาถามว่าไอด้ามีความสุขไหมคำถามนั้นยังคงวนอยู่ในหัวเขาตลอดเวลาเขาไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งตัวเองจะต้องมานั่งสงสัยว่าภรรยาของเขายังมีความสุขกับชีวิตที่มีเขาอยู่หรือเปล่าเพราะที่ผ่านมา...เขามั่นใจมาตลอดว่าไอด้าจะอยู่ตรงนั้นไม่ว่าเขาจะทำอะไรไม่ว่าเขาจะทำร้ายความรู้สึกเธอมากแค่ไหนแต่ตอนนี้เขาเพิ่งรู้ว่าความอดทนของคนเรามีขีดจำกัด

เช้าวันนี้เมฆาตื่นเร็วกว่าปกติเมื่อหันไปมองข้างกายไอด้าไม่อยู่แล้วเขารีบลุกขึ้นนั่ง ก่อนมองนาฬิกาหกโมงเช้าปกติเวลานี้เธอมักจะกำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่ด้านล่าง

แต่วันนี้...ไม่มีเมฆาเดินลงมาที่ห้องอาหารก็พบว่าไอด้านั่งอยู่ก่อนแล้วเธอกำลังอ่านเอกสารคนไข้

"ตื่นเช้านะ"เขาพูดขึ้นไอด้าเงยหน้ามอง

"วันนี้มีประชุมกับทีมแพทย์ค่ะ เลยต้องเตรียมตัว"

เมฆาพยักหน้าเขาเดินไปนั่งตรงข้ามก่อนเห็นว่าข้างหน้าเธอมีเพียงกาแฟหนึ่งแก้วไม่มีอาหารมากมายเหมือนทุกครั้ง

"กินแค่นี้?"ไอด้ามองตามสายตาเขา

"ค่ะไม่หิว"เมฆาขมวดคิ้ว

"ทำงานทั้งวันกินแค่นี้ได้ยังไง"คำพูดนั้นทำให้ไอด้าชะงักเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาตำหนิเธอไม่ใช่เพราะรำคาญแต่เพราะเป็นห่วง

"ไอด้าเคยกินแบบนี้ตลอดค่ะ"คำตอบนั้นทำให้เมฆานิ่งเพราะมันเป็นความจริงแต่เขาไม่เคยสนใจ

เมฆาลุกขึ้นเดินไปที่ครัวแม่บ้านต่างตกใจเมื่อเห็นเจ้านายเดินเข้ามา

"คุณเมฆต้องการอะไรคะ"

"ทำอาหารเพิ่มหน่อย อะไรก็ได้ที่กินง่าย"

แม่บ้านมองหน้ากันอย่างแปลกใจเพราะหลายปีที่ผ่านมาเมฆาไม่เคยเข้าครัวไม่เคยสนใจเรื่องอาหารของตัวเองด้วยซ้ำไม่นาน โจ๊กและผลไม้ก็ถูกนำมาวางตรงหน้าไอด้าเธอมองอาหารก่อนเงยหน้ามองเขา

"เฮียเมฆ..."

"กิน"เขาพูดสั้น ๆ

"เดี๋ยวไม่สบายอีก"ไอด้านิ่งไปก่อนจะหยิบช้อนขึ้นมา

"ขอบคุณค่ะ"

เพียงคำเดียวแต่กลับทำให้เมฆารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

ช่วงสาย

ที่บริษัทวายุและสิงต่างมองเจ้านายด้วยความประหลาดใจเพราะวันนี้เมฆายกเลิกประชุมบางส่วนเพื่อกลับบ้านไปส่งไอด้าที่โรงพยาบาล

"คุณเมฆครับ"วายุถามอย่างระมัดระวัง

"อะไร"

"วันนี้มีอะไรพิเศษหรือเปล่าครับ"เมฆามองเขานิ่ง

"ทำไม"

"ปกติคุณเมฆไม่เคย...เป็นแบบนี้"

วายุหยุดพูดเมฆารู้ทันทีเขาไม่เคยทำแบบนี้ไม่เคยแสดงความสนใจไม่เคยคิดว่าเรื่องเล็ก ๆ ของภรรยาสำคัญ

"วายุนายว่าถ้าการรู้ตัวช้า มันจะแก้ไขทันไหม"วายุกับสิงมองหน้ากันก่อนตอบ

"ได้ครับก็ถ้าคน คนนั้นยังให้โอกาส ก็คงทันครับ"คำตอบนั้นทำให้เมฆาเงียบ เขาไม่พูดอะไรต่ออีก

ช่วงบ่าย

ริต้ามาหาเมฆาที่บริษัทเธอเห็นความเปลี่ยนแปลงหลายอย่างโดยเฉพาะเรื่องไอด้า

"เมฆาช่วงนี้คุณดูยุ่งนะคะ"เมฆาเงยหน้า

"งานเยอะ"ริต้ายิ้มบาง

"หรือว่า...เพราะคุณไอด้า" ชายหนุ่มเงียบริต้าสังเกตได้ทันที

"เมฆา คุณยังรักริต้าอยู่ใช่ไหม" คำถามนั้นทำให้เขาชะงักเมื่อก่อนเขาคงตอบทันทีแต่วันนี้...กลับตอบไม่ได้ริต้ากำมือแน่นก่อนเปลี่ยนเป็นสีหน้าเศร้า

"ริต้ารู้ว่าเธอเป็นภรรยาคุณแต่ริต้า...ไม่อยากเสียคุณไป"

เมฆามองเธอแต่ครั้งนี้เขากลับไม่ได้รู้สึกสงสารเหมือนเดิมเขากลับคิดถึงคนอีกคนคนที่ไม่เคยร้องขออะไรจากเขา

"อย่าคิดแบบนั้นเลย คุณมีโอกาสจะได้เจอคนใหม่ๆอีกเยอะนะ" ริต้ายิ่ม

ค่ำวันนั้น

ไอด้ากลับถึงบ้านพร้อมความเหนื่อยล้าแต่เมื่อเดินเข้าห้องเธอกลับเห็นแก้วนมอุ่นวางอยู่บนโต๊ะพร้อมกระดาษแผ่นเล็กลายมือของเมฆาเขียนไว้

"ดื่มก่อนนอนด้วย"

ไอด้ายืนนิ่งเธอไม่เคยคิดว่าจะได้รับสิ่งนี้จากเขาเธอหยิบกระดาษขึ้นมาหัวใจรู้สึกสั่นไหวเล็กน้อยแต่สุดท้าย...เธอก็วางมันลงเพราะความเจ็บปวดที่ผ่านมายังคงมากเกินกว่าจะลืมง่าย ๆ

อีกด้านหนึ่ง

เมฆายืนอยู่หน้าประตูห้องเขาไม่ได้เข้าไปเพียงยืนมองผ่านช่องประตูเล็กน้อยเขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าการทำให้ใครคนหนึ่งกลับมารักเหมือนเดิมไม่ใช่เรื่องของคำพูดแต่เป็นการพิสูจน์ด้วยการกระทำและครั้งนี้...

เขาจะต้องเป็นคนเดินเข้าไปหาเธอเองเพราะที่ผ่านมาไอด้าเป็นฝ่ายเดินเข้าหาเขามาตลอดจนวันที่เธอหยุดเดินเขาถึงเพิ่งรู้ว่าตัวเองคิดถึงเธอมากแค่ไหนคิดถึงรอยยิ้มเดิมๆที่เคยได้รับ...