บทที่14

เช้าวันต่อมา ไอด้ารีบออกจากคฤหาสน์ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง เพราะมีการผ่าตัดด่วนตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าบนโต๊ะอาหารเหลือเพียงเมฆา ริต้า และมาดามมินนี่

บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงช้อนกระทบจาน

"ไอด้าออกไปแล้วเหรอครับ" เมฆาถามขึ้นลอย ๆแม่บ้านรีบตอบ

"ค่ะ คุณไอด้าออกไปตั้งแต่ตีห้าครึ่งแล้ว บอกว่าวันนี้มีเคสฉุกเฉิน" เมฆาพยักหน้า ก่อนก้มหน้าดื่มกาแฟมาดามมินนี่มองลูกชายเงียบ ๆเธอสังเกตมาหลายวันแล้วว่า เมฆามักถามหาไอด้าเป็นคนแรก แม้เจ้าตัวจะยังไม่ยอมรับก็ตาม

เช้าวันนี้เมฆาแวะไปหาฟรานซิสที่ผับหรูแม้ร้านจะยังไม่เปิด แต่เจ้าของร้านก็นั่งตรวจบัญชีอยู่ในห้องทำงาน

"มาแต่เช้า มีเรื่องอะไร" ฟรานซิสเงยหน้าขึ้นถามเมฆาทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาก่อนตอบเพื่อน

"ก็ไม่มีอะไร"

"ไม่มีแล้วหน้าเหมือนอมทุกแบบนี้?" เมฆาเงียบฟรานซิสหัวเราะเบา ๆ

"เพราะไอด้าอีกล่ะสิ"

"ไม่ใช่"

"โกหกคนอื่นได้ แต่โกหกฉันไม่ได้" เมฆาเอนหลังพิงโซฟา ก่อนถอนหายใจ

"ฉันแค่รู้สึกว่า..." เขาหยุดคิดในสิ่งที่จะพูด

"ว่าอะไร"

"พักนี้เธอเปลี่ยนไป" ฟรานซิสยิ้มมุมปาก

"ดีไม่ใช่เหรอ"

"ดีตรงไหน"

"เมื่อก่อนนายรำคาญที่เธอตาม ตอนนี้เธอไม่ตามแล้วก็ดีแล้วไม่ใช่หรอ" เมฆาพูดไม่ออกใช่...

เขาเคยหงุดหงิดเวลาที่ไอด้าคอยถาม คอยดูแล หรือเดินตามเขาไปทุกที่แต่พอเธอหยุดทำทุกอย่าง เขากลับรู้สึกว่างเปล่าฟรานซิสวางแก้วกาแฟลงเบาๆ

"เมฆ"

"อะไร"

"นายเคยสังเกตไหม เวลานายป่วย ใครเป็นคนเฝ้าทั้งคืน" เมฆานิ่งไป

"เวลานายเมา ใครเป็นคนเช็ดตัว" คำนี้ก็ถูก

"..."

"เวลานายกลับดึก ใครเปิดไฟรอจนไม่ได้นอน"

คำถามแต่ละข้อทำให้ความทรงจำค่อย ๆ ผุดขึ้นมาทุกครั้ง...ล้วนเป็นไอด้าฟรานซิสมองหน้าเพื่อนสนิทแล้วส่ายหน้า

"แต่นายกลับจำได้แค่ว่าเธอเป็นแค่ภรรยาในนาม ส่วนริต้าน่าสงสารมากทั้งที่เมื่อก่อนเธอทิ้งนายไป"

เมฆากำหมัดแน่นฟรานซิสพูดถูกและเขาไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย

ขณะเดียวกัน

ภายในโรงพยาบาล KCTไอด้าเพิ่งเดินออกจากห้องผ่าตัดอาเขตที่มาตรวจอาการตามนัด นั่งรออยู่ในห้องรับรองเมื่อเห็นเธอ เขาจึงลุกขึ้นทันที

"วันนี้เหนื่อยไหม"

"นิดหน่อยค่ะ"อาเขตส่งกล่องขนมเล็ก ๆ ให้

"ลูกน้องซื้อมาจากบ้านต่างจังหวัด ลองชิมดู"ไอด้ายิ้มเมื่อเห็นขนมไทยในมือเขา

"ขอบคุณค่ะ"

"ผมได้ยินว่าคุณชอบของหวาน"หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ

"ข่าวถึงคุณเร็วเหมือนกันนะคะ"

"เรื่องของคุณ...ผมจำได้ทุกเรื่อง" อาเขตตอบด้วยรอยยิ้ม ไอด้าไม่ได้คิดอะไรเธอเพียงรับขนมไว้ตามมารยาทของเจ้าบ้านที่ดูแลคนไข้แต่ภาพนั้น...กลับถูกใครบางคนบันทึกไว้ด้วยกล้องโทรศัพท์คนคนนั้นคือริต้า

วันนี้เธอแอบตามเมฆามา ก่อนรู้ว่าเขาไม่ได้อยู่โรงพยาบาล จึงเดินเล่นอยู่แถวอาคาร VIP และบังเอิญเห็นภาพทั้งหมดรอยยิ้มของอาเขต กล่องขนมในมือไอด้าทุกอย่างทำให้เธอเกิดความคิดบางอย่างและวันนั้นริต้ากลับถึงคฤหาสน์ก่อนทุกคนเธอเดินเข้าไปหาเมฆาทันที

"เมฆา..."หญิงสาวทำสีหน้าลำบากใจ

"มีอะไร"

"ริต้าไม่อยากพูดหรอกนะแต่..."

"พูดมา"ริต้าก้มหน้า ก่อนพูดเสียงเบา

"วันนี้ริต้าเห็นคุณไอด้าอยู่กับคุณอาเขต แล้วเขาเอาขนมมาให้ทั้งสองคนดู...สนิทกันมาก" เมฆาขมวดคิ้วทันที แม้จะพยายามไม่ใส่ใจแต่หัวใจกลับรู้สึกหนักอึ้งอย่างประหลาดริต้าแอบสังเกตสีหน้าของเขา ก่อนเติมเชื้อไฟต่อ

"แต่ริต้า อาจคิดมากไปเองก็ได้เพราะผู้ชายคนนั้นมองคุณไอด้า...เหมือนผู้ชายที่กำลังจีบผู้หญิงเลยค่ะ" เมฆากำแก้วกาแฟในมือแน่น

เช้าวันต่อมา คฤหาสน์อนันธรากุลเต็มไปด้วยความเงียบไอด้าเตรียมตัวไปทำงานตั้งแต่เช้าเหมือนทุกวัน เธอสวมชุดเดรสสีครีมเรียบหรู ก่อนคลุมทับด้วยเสื้อกาวน์ที่พับไว้ในแขน

"คุณไอด้าคะ อาหารเช้าค่ะ"แม่บ้านเรียกด้วยรอยยิ้ม

"ขอบคุณค่ะ"

เธอนั่งลงเพียงไม่นาน เมฆาก็เดินเข้ามาพร้อมริต้าทั้งสองคนเพิ่งกลับมาจากการวิ่งออกกำลังกายในสวน

"เฮียเมฆ อรุณสวัสค่ะ"

ไอด้ายิ้มทักตามมารยาทเมฆาพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนนั่งลงสายตาของเขาเหลือบมองใบหน้าของเธออยู่ครู่หนึ่งเมื่อคืนเขานอนไม่หลับ เพราะคำพูดของริต้าวนอยู่ในหัว อาเขตกำลังจีบคุณไอด้า ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด

ระหว่างที่ทุกคนกำลังรับประทานอาหารเช้า ริต้าก็ทำแก้วน้ำผลไม้หล่น

เพล้ง!

เศษแก้วแตกกระจายเต็มพื้น

"โอ๊ย..."

ริต้าร้องออกมาเบา ๆ เมื่อเศษแก้วบาดปลายนิ้วเมฆารีบลุกจากเก้าอี้ทันที

"ริต้า!" เขารีบจับมือของเธอขึ้นมาดูด้วยสีหน้าเป็นห่วง

"เลือดออก"

"ไม่เป็นไรค่ะ"ริต้ายิ้มทั้งที่สีหน้าซีดเซียวไอด้ารีบหยิบกล่องปฐมพยาบาลที่อยู่ในตู้ข้างห้องอาหารออกมา

"ไอด้าทำแผลให้นะคะ"เธอเพิ่งจับมือของริต้าได้เพียงครู่เดียวเมฆาก็ดึงมือริต้ากลับ

"ไม่ต้อง"ไอด้าชะงัก

"ฉันจะพาไปโรงพยาบาล"หญิงสาวมองแผลเล็ก ๆ ที่ปลายนิ้วของริต้าอย่างอึ้งในฐานะแพทย์ เธอรู้ดีว่าแผลเพียงเท่านี้ใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีก็ทำเสร็จแต่เมฆากลับเลือกพาริต้าไปโรงพยาบาลราวกับเป็นอาการบาดเจ็บร้ายแรงมาดามมินนี่ที่นั่งเงียบมาตลอด วางช้อนลงเสียงดัง

"เมฆ" ชายหนุ่มหันไปมอง

"ครับ"

"แผลแค่นี้คงไม่ตาย ในบ้านก็มีหมอถ้าไม่อยากให้รักษาก็กลับไปรักษาตัวเองอย่าเกะกะ" จากนั้นเธอเหลือบมองไอด้าด้วยความเป็นห่วงเมฆานิ่งไปและก็นำกล่องปฐมพยาบาลมาทำให้เธอเอง

จากนั้นไอด้าก็ไปทำงานอยู่ๆเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นไอด้ากำลังตรวจคนไข้อยู่โทรศัพท์ก็ดังขึ้นเป็นสายจากมาดามมินนี่

"ลูกรัก"

"คะ คุณแม่"

"เย็นนี้กลับบ้านเร็วหน่อยนะ"

"มีอะไรหรือเปล่าคะ"

"แม่คิดถึง"ไอด้าหัวเราะเบา ๆ

"ได้ค่ะ"

คำตอบนั้นทำให้มาดามมินนี่อมยิ้มเธอรักลูกสะใภ้คนนี้เหมือนลูกแท้ ๆ

ค่ำวันนั้น

เมื่อไอด้ากลับถึงบ้าน ก็พบว่ามาดามมินนี่กำลังนั่งรออยู่พร้อมอาหารเย็น

"มาแล้วเหรอลูก"

"คุณแม่ยังไม่ทานอีกเหรอคะ"

"รอลูก"

คำพูดสั้น ๆ ทำให้หัวใจของไอด้าอบอุ่นขึ้นอย่างน้อย...ก็ยังมีคนรอเธอกลับบ้าน

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังรับประทานอาหาร เมฆากับริต้าก็เดินเข้ามาเมฆาหยุดมองภาพตรงหน้ามาดามมินนี่กำลังตักกับข้าวใส่จานให้ไอด้า พร้อมคอยถามว่าอร่อยไหม เหนื่อยหรือเปล่ารอยยิ้มของไอด้าในตอนนี้ แตกต่างจากเวลาที่อยู่กับเขาโดยสิ้นเชิงมันเป็นรอยยิ้มที่ผ่อนคลายและจริงใจเมฆารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างจุกอยู่ในอกตลอดเวลาที่ผ่านมา...เขาเอาแต่ดูแลริต้าจนลืมไปว่า ภรรยาของเขาเองก็เหนื่อยจากการทำงานหนักทุกวัน

"เรื่องย้ายไปทำงานในสาขาที่นู่นหนูคิดดีแล้วหรอ"

กึก! คำว่าย้ายทำให้เขาสงัก....