Lahat ng Kabanata ng เมียนอกสายตาของเฮียเมฆ (เมฆาร้าย): Kabanata 1 - Kabanata 10

หลังจากการตัดสินใจของเมฆา บรรยากาศในห้องรับรองก็ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัดผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายเริ่มพูดคุยเรื่องกำหนดการแต่งงานราวกับเรื่องทุกอย่างได้รับการแก้ไขเรียบร้อยแล้วมีเพียงคนสองคนที่นั่งเงียบคนหนึ่งไม่เต็มใจอีกคนไม่กล้าแสดงความดีใจไอด้าพยายามตั้งใจฟังสิ่งที่ผู้ใหญ่พูด แต่ในหัวกลับว่างเปล่าเธอได้แต่มองมือของตัวเองที่วางอยู่บนตักนี่คือสิ่งที่เธอฝันมาตลอด...แต่ทำไมถึงไม่รู้สึกมีความสุขเลย"งานแต่งจะจัดอีกสามสัปดาห์ ฉันคิดว่าไม่ควรปล่อยให้ช้ากว่านี้" เสียงมาดามวรดาดังขึ้น"ผมเห็นด้วย"ท่านเพลิงผาพยักหน้า"หลังแต่งงาน ไอด้าจะย้ายเข้าคฤหาสน์เพลิงผาทันที"เมฆายกคิ้วเล็กน้อยแต่ไม่ได้คัดค้านชายหนุ่มเพียงนั่งนิ่ง สีหน้าเย็นชาจนอ่านไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ไอด้าเผลอเหลือบมองเขาภาพของเมฆาในวันนี้แตกต่างจากความทรงจำวัยเด็กเหลือเกินเมื่อก่อนเขาเป็นพี่ชายใจดีแม้จะพูดน้อย แต่ก็มักปกป้องเธอจากเด็กคนอื่นเสมอตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ...ที่ระยะห่างระหว่างพวกเขากลายเป็นกำแพงสูงขนาดนี้"ไอด้า ลูกโอเคไหม" เสียงของแม่เรียกให้เธอหลุดจากภวังค์หญิงสาวยิ้มบาง ๆ"โอเคค่ะคุณแม่" แม้หัวใจจะไม่ได้โอเคเลยก็ตามหลัง

รถสปอร์ตสีดำของเมฆาจอดสนิทหน้าคลินิกเอกชนขนาดเล็กในย่านเก่า ใบหน้าคมเข้มที่เคยสงบนิ่งกลับเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด หลังได้รับโทรศัพท์จากวายุ เขารีบออกจากโรงพยาบาลทันทีโดยไม่แม้แต่จะบอกใครวายุยืนพิงรถรออยู่หน้าคลินิก เมื่อเห็นเพื่อนเดินลงมา เขาก็ถอนหายใจเบา ๆ"อยู่ข้างใน"เมฆาไม่ตอบ เขาเร่งฝีเท้าเข้าไปทันทีภายในห้องพักผู้ป่วย หญิงสาวร่างบอบบางนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเซียว ริมฝีปากแตก ดวงตาแดงก่ำราวกับร้องไห้มาหลายวัน เสื้อผ้าที่สวมใส่ดูเก่าและหลวมกว่าตัวจนเห็นได้ชัดว่าเธอผอมลงมากเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู ริต้าค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นทันทีที่สบตากับเมฆา น้ำตาก็ไหลออกมาโดยไม่อาจกลั้น"คุณเมฆ"เสียงแผ่วเบาเรียกชื่อเขาเหมือนเมื่อหลายปีก่อนชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่กับที่ ความทรงจำในอดีตหวนกลับมาทีละฉาก ผู้หญิงคนนี้เคยเป็นรักแรกของเขา ก่อนจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยโดยไม่บอกลา"ริต้า..."เมฆาเอ่ยเสียงแหบพร่า"เกิดอะไรขึ้นใครทำ"ริต้าส่ายหน้า ก่อนยกมือปาดน้ำตา"ฉัน...ไม่คิดว่าจะได้เจอนายอีก"เธอฝืนยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดวายุเหลือบมองทั้งคู่ ก่อนเอ่ยขึ้นเบา ๆ"ฉันไปรอข้างนอกนะ

หลังจากริต้าเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ได้หลายวัน บรรยากาศในบ้านก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เมฆาใช้เวลาส่วนใหญ่ดูแลแฟนเก่า ทั้งพาไปพบแพทย์ ซื้อเสื้อผ้าใหม่ และสั่งให้คนในบ้านดูแลเป็นพิเศษ ขณะที่ไอด้าซึ่งเป็นภรรยาตามกฎหมายกลับกลายเป็นเหมือนคนไร้ตัวตนเช้าวันหนึ่ง ไอด้าตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมอาหารเช้าด้วยตัวเอง เพราะรู้ว่าเมฆาชอบเมนูโปรด แม้เขาจะไม่เคยเอ่ยปากชม เธอหวังเพียงว่าเขาจะหันมายิ้มให้สักครั้ง แต่เมื่อทุกอย่างพร้อม ริต้ากลับเดินลงมาพร้อมอาการหน้าซีด เมฆารีบเข้าไปประคองและพาริต้าไปนั่งที่หัวโต๊ะ ก่อนตักอาหารให้ด้วยตัวเองไอด้านั่งเงียบ มองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เมฆาแทบไม่หันมามองเธอเลย แม้แต่คำถามว่าเธอกินข้าวหรือยังก็ไม่มีหลังอาหาร เมฆาพาริต้าออกไปข้างนอก โดยบอกเพียงว่าจะพาไปซื้อของจำเป็น ปล่อยให้ไอด้ายืนมองรถที่แล่นออกจากคฤหาสน์เพียงลำพังพอในช่วงบ่าย ไอด้าแวะไปหาร้านเค้กของมีมี่ เพื่อนสนิทที่สังเกตเห็นสีหน้าหม่นหมองของเธอตั้งแต่ก้าวเข้าร้าน มีมี่รับฟังทุกอย่างอย่างเงียบ ๆ ก่อนบอกกับเธอว่า"คนที่รักเราจริง จะไม่ทำให้เรารู้สึกว่าเราต้องแข่งขันกับใคร"คำพูดนั้นทำให้ไอด้าน้ำตาไหล เธอย

หลังจากวันนั้น คำว่า "ขอโทษทั้งที่ไม่ได้ผิด" ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของไอด้าไม่เคยจางหายเธอไม่ได้ร้องไห้ให้เมฆาเห็นอีกไม่ได้วิ่งตามถามว่าเขาจะกลับบ้านกี่โมงไม่ได้โทรหาเวลาที่เขาหายไปกับริต้าทั้งวันเหมือนหัวใจที่เคยพยายามไขว่คว้าความรัก กำลังค่อย ๆ ปล่อยมือออกทีละน้อยเช้าวันนี้ ไอด้าออกจากห้องตั้งแต่หกโมงตรง เธอแต่งกายด้วยชุดสูทสีขาวสะอาดตาในฐานะแพทย์ของโรงพยาบาล KCT ก่อนจะเดินลงมาชั้นล่างเมฆานั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารเหมือนเดิม ส่วนริต้ากำลังหัวเราะเบา ๆ กับเรื่องที่เขาเล่าให้ฟังเสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังแผ่ว ๆ แต่กลับชัดเจนในหัวใจของเธอเหลือเกิน"อรุณสวัสดิ์ค่ะ"ไอด้ากล่าวทักทายตามมารยาทเมฆาเพียงพยักหน้ารับ ส่วนริต้าส่งยิ้มหวานกลับมา"วันนี้คุณหมอไอด้าดูสวยจังเลยนะคะ""ขอบคุณค่ะ"ไอด้าตอบสั้น ๆ ก่อนนั่งลงอีกฝั่งของโต๊ะเธอกินอาหารเพียงไม่กี่คำก็ลุกขึ้น"ไอด้าไปทำงานก่อนนะคะ" เมฆาเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกา"กลับดึกไหม"หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อยนี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่เขาถามเธอ"น่าจะประมาณสองทุ่มค่ะ""อือ"เพียงเท่านั้นไม่มีคำอื่นอีกไอด้าพยักหน้ารับ ก่อนเดินออกจากคฤหาสน์เมฆามองตามแผ่นหลังบางอยู่ค

เช้าวันรุ่งขึ้น เมฆาออกจากคฤหาสน์แต่เช้า เพราะริต้าบอกว่าอยากไปทำบุญที่วัดแห่งหนึ่งนอกเมือง"เมฆา...ริต้ารบกวนหรือเปล่าคะ"หญิงสาวเอ่ยเสียงแผ่วขณะนั่งอยู่บนรถ"ไม่" เมฆาตอบสั้น ๆ พลางหักพวงมาลัยออกจากประตูคฤหาสน์"ช่วงนี้เธออยู่คนเดียวมาตลอด ควรออกไปข้างนอกบ้าง" ริต้ายิ้มอ่อน ก่อนแอบมองเสี้ยวหน้าของเขา"ขอบคุณนะคะ"ขณะเดียวกัน ไอด้ากำลังตรวจคนไข้อยู่ที่โรงพยาบาล KCTทันทีที่พักกลางวัน มีมี่ก็ถือกล่องเค้กเดินเข้ามาหา"คุณหมอคนสวย วันนี้ไม่ยอมกินข้าวอีกแล้วใช่ไหม"ไอด้าหัวเราะเบา ๆ"งานเยอะ""อย่ามาอ้าง"มีมี่ดึงเก้าอี้มานั่งตรงข้าม"ฉันเห็นข่าวแล้ว"ไอด้าชะงัก"ข่าวอะไร"มีมี่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนยื่นให้เพื่อนดูหน้าจอแสดงภาพข่าวบันเทิงจากเพจดัง"นักธุรกิจหนุ่ม เมฆา อนันธรากุล ควงอดีตคนรักทำบุญ เติมบุญรับเช้าวันใหม่"ในภาพ เมฆากำลังถือร่มให้ริต้า ทั้งยังคอยประคองเธอขณะเดินขึ้นบันไดวัดภาพดูเหมือนคู่รักที่รักกันมากหัวใจของไอด้าเจ็บแปลบแต่เธอเลือกวางโทรศัพท์ลง พร้อมฝืนยิ้ม"ก็ดีนี่"มีมี่มองหน้าเพื่อนอย่างเป็นห่วง"แกโอเคแน่นะ""อือ""อย่าฝืน"ไอด้าสูดลมหายใจเข้าลึก"ชินแล้ว"เพียงสองคำสั้น ๆกลับ