บทที่15

ตลอดทั้งสัปดาห์ ไอด้าแทบไม่ได้พักโรงพยาบาล KCT รับผู้ป่วยฉุกเฉินต่อเนื่อง ทั้งอุบัติเหตุและเคสผ่าตัดของบุคคลสำคัญ ทำให้เธอเข้าเวรแทบทุกวันเช้าวันนี้ก็เช่นกัน

"คุณหมอไอด้าคะ สีหน้าไม่ค่อยดีเลยค่ะ"พยาบาลสาวเอ่ยด้วยความเป็นห่วงไอด้าฝืนยิ้ม

"แค่พักผ่อนน้อยค่ะ"

ความจริงแล้ว ตั้งแต่เมื่อคืนเธอเริ่มมีไข้ แต่เพราะไม่มีแพทย์เฉพาะทางเพียงพอ เธอจึงเลือกทำงานต่อหลังผ่าตัดนานกว่าห้าชั่วโมง ไอด้าเดินออกจากห้องผ่าตัดด้วยสีหน้าซีดเผือดภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว

"คุณหมอ!"พยาบาลรีบประคองร่างบางที่เซถลา

"ไหวไหมคะ"

"ไหวค่ะ..."

เธอพยายามยืนให้ตรง แต่ขากลับไร้เรี่ยวแรงหัวหน้าพยาบาลแตะหน้าผากเธอแล้วตกใจ

"ตัวร้อนมาก"

"รีบพาคุณหมอไปพัก!"

ไอด้าถูกพาไปยังห้องพักแพทย์ ก่อนถูกบังคับให้ให้น้ำเกลือแม้ใจอยากกลับบ้าน แต่ร่างกายกลับไม่ยอมฟัง

ค่ำวันเดียวกัน

ที่คฤหาสน์ เมฆาเพิ่งกลับมาพร้อมริต้าเมื่อเดินเข้ามาในห้องรับแขก เขาก็เห็นมาดามมินนี่กำลังโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"ว่าไงนะยังไม่กลับ?"เมฆาหยุดฟังโดยไม่ตั้งใจมาดามมินนี่วางสาย ก่อนหันไปสั่งแม่บ้าน

"เตรียมซุปไว้ด้วย คุณไอด้าเป็นไข้สูง ต้องพักที่โรงพยาบาลอีกสักพัก" หัวใจของเมฆากระตุกวูบ

"ไอด้าป่วยหรอครับ" ผู้เป็นแม่หันมามองก่อนพยักหน้า

"ใช่ ทำงานหนักจนเป็นลม" เมฆาขมวดคิ้ว

"ทำไมไม่มีใครบอกผม" มาดามมินนี่หัวเราะเบา ๆ แต่แฝงความผิดหวัง

"แล้วแกเคยถามไหม หรือไม่แกอาจไม่สำคัญ"

เวลาสามทุ่ม

เมฆาขับรถออกจากคฤหาสน์เพียงลำพังไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าทำไมพวงมาลัยถึงพาเขามาหยุดที่โรงพยาบาล KCTเขาเดินตรงไปยังห้องพักแพทย์เมื่อเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นไอด้านอนหลับอยู่บนเตียง มีสายน้ำเกลือเสียบอยู่ที่แขนใบหน้าหวานซีดกว่าปกติริมฝีปากแห้งจนแทบไม่มีสีเมฆายืนนิ่งนี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเธออ่อนแอขนาดนี้พยาบาลที่เฝ้าอยู่ลุกขึ้นทันที

"คุณเมฆ"

"อาการเป็นยังไง"

"ไข้ขึ้นสูงและเหนื่อยเพราะพักผ่อนน้อยค่ะ คุณหมอไม่ยอมพักหลายวันแล้ว" เมฆามองคนบนเตียงอีกครั้ง

"ทำไมไม่หยุดงานนะ" เขาบ่นเบาๆพยาบาลยิ้มจาง ๆ

"คุณหมอบอกว่า คนไข้รออยู่ ก็เลยไม่อยากทิ้งหน้าที่"

เมฆาไม่พูดอะไรเขาเดินเข้าไปใกล้เตียงช้า ไฟสายตาหยุดอยู่ที่มือเล็กซึ่งมีรอยเข็มจากการให้น้ำเกลือไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่ฝามือหนายื่นลูบหัวของเธอเบาๆ

ในจังหวะนั้นเองไอด้าค่อย ๆ ลืมตาขึ้นเมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่ข้างเตียง เธอดูตกใจเล็กน้อย

"เฮียเมฆ..."เสียงของเธอแหบจนแทบไม่ได้ยิน

"มาทำไมคะ"คำถามนั้นทำให้เมฆาชะงักใช่...เขามาทำไมสุดท้ายจึงตอบเพียงสั้น ๆ

"แม่ให้มาดู"ไอด้ายิ้มบาง ๆ

"ฝากขอบคุณคุณแม่ด้วยนะคะ"เขาหยิบแก้วน้ำขึ้นมายื่นให้เธอ

"ดื่มน้ำ"ไอด้ารับมาอย่างเงียบ ๆ

"ขอบคุณค่ะ"บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบเมฆามองใบหน้าซีดเซียวของเธอ ก่อนเอ่ยออกมาเบา ๆ

"พักเยอะ ๆ เธอไม่ได้ลำบากหรือขาดเงินขนาดนั้น"

ไอด้าเงยหน้ามองเขาเพียงประโยคสั้น ๆ นั้น ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย

"ค่ะ"

เธอตอบพร้อมรอยยิ้มอ่อน ๆไม่นาน เมฆาก็เดินออกจากห้องโดยไม่พูดอะไรระหว่างเดินผ่านทางเดินโรงพยาบาล เขากลับเห็นอาเขตกำลังเดินเข้ามาพร้อมช่อดอกไม้และกระเช้าผลไม้ในมือทั้งสองหยุดมองหน้ากัน

บรรยากาศรอบตัวเย็นเฉียบในทันทีอาเขตปรายตามองห้องพักของไอด้า ก่อนหันกลับมาสบตาเมฆา

"ผมมาเยี่ยมคุณหมอ"เมฆาตอบเสียงเรียบ แต่แฝงความแข็งกร้าว

"เธอเป็นเมียฉัน"อาเขตยกยิ้มมุมปากอย่างไม่สะทกสะท้าน

"ผมรู้ แต่คนที่ดูแลเธอ..ไม่ควรทำให้เธอต้องนอนป่วยเพราะเหนื่อยจนเป็นล้ม และผมก็รู้ว่าเธอไม่มีใครดูแลผมหรือแค่อาสาเท่านั้นครับ"คำพูดนั้นเหมือนหมัดหนักที่ชกเข้าใส่กลางอกของเมฆา

"อย่ายุ่งกับเมียกู!" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกแต่มีหรือเจ้าพ่อมาเฟียอยากอาเขตจะกลัวเข้ากับหัวเราะและเดินชนไหลเมฆาเข้าไปข้างในทันที

เช้าวันรุ่งขึ้น ไอด้าอาการดีขึ้นจนแพทย์อนุญาตให้กลับบ้านได้

"คุณหมอคะ กลับไปพักอีกสักสองวันนะคะ"หัวหน้าพยาบาลเอ่ยด้วยความเป็นห่วงไอด้ายิ้มอ่อน

"คงไม่ได้ค่ะ"

"แต่..."

"คนไข้รอไอด้าอยู่"หัวหน้าพยาบาลได้แต่ถอนหายใจเธอรู้ดีว่า ต่อให้ทุกคนห้าม ผู้หญิงคนนี้ก็ไม่มีวันยอมพักง่าย ๆระหว่างที่ไอด้าเก็บของ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

ก๊อก...ก๊อก...

"เชิญค่ะ"

ประตูเปิดออก พร้อมร่างสูงของอาเขตในมือของเขาถือกระเช้าผลไม้และช่อดอกทานตะวัน

"อรุณสวัสดิ์ครับ คุณหมอ"ไอด้ายิ้มตามมารยาท

"คุณอาเขต สวัสดีค่ะ"

"ผมมาเยี่ยมมาบ่อยคงไม่เบื่อใช่ไหมครับ"เขาวางกระเช้าลงบนโต๊ะข้างเตียง

"ผมผ่านทางนี้พอดีเลยแวะมาเยี่ยม"

"ขอบคุณมากนะคะ"

"วันนี้สีหน้าดีขึ้นแล้วนะครับ" ไอด้าหัวเราะเบา ๆ

"ไข้ลดแล้วค่ะ" อาเขตมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"คุณควรดูแลตัวเองบ้าง คนที่คอยดูแลคนอื่น...ก็มีสิทธิ์เหนื่อยเหมือนกัน" คำพูดนั้นทำให้ไอด้ายิ้มจาง ๆนานแล้วที่ไม่มีใครพูดแบบนี้กับเธอ

ในเวลาเดียวกัน

เมฆากำลังนั่งประชุมอยู่ที่บริษัทแต่ภาพของไอด้าบนเตียงคนไข้เมื่อคืนยังติดอยู่ในหัววายุเดินเข้ามากระซิบ

"คุณเมฆครับ"

"อะไร"

"คุณไอด้าออกจากโรงพยาบาลแล้ว"เมฆาเงยหน้าทันที

"กลับบ้าน?"

"ยังครับ"

"ได้ข่าวว่าคุณอาเขตมารับ"ปลายปากกาที่อยู่ในมือเมฆาหักดัง ปัง! ผู้ถือหุ้นทั้งห้องหันมามองทันที

"หยุดประชุมแค่นี้" เขาลุกขึ้นยืนและเดินออกไปทันที

หน้าอาคาร VIPอาเขตเปิดประตูรถให้ไอด้า

"ผมไปส่ง"หญิงสาวรีบส่ายหน้า

"ไม่เป็นไรค่ะ"

"รถไอด้ายังจอดอยู่เดี๋ยวขับเองก็ได้"

"แต่คุณเพิ่งหายป่วยขับรถเองผมไม่สบายใจ"

ไอด้ากำลังจะปฏิเสธอีกครั้งจู่ ๆ เสียงรถสปอร์ตคุ้นเคยก็ดังขึ้น

เอี๊ยด!

เมฆาจอดรถตรงหน้าอย่างแรงเขาก้าวลงจากรถด้วยสีหน้าเย็นชาสายตาคมมองอาเขตก่อนหันมาหาไอด้า

"ขึ้นรถ" ไอด้าชะงัก

"เฮียเมฆ..."

"ฉันบอกให้ขึ้นรถ" น้ำเสียงแข็งจนบรรยากาศตึงเครียดอาเขตก้าวมายืนข้างไอด้า

"คุณเมฆ คุณหมอเพิ่งหายป่วยไม่ควรใช้น้ำเสียงแบบนี้" เมฆาหันไปมองอีกฝ่ายทันที

"เรื่องของฉันกับเมียไม่ต้องยุ่ง"อาเขตยิ้มบาง ๆ

"ถ้าคุณดูแลเธอดี ผมก็คงไม่จำเป็นต้องยุ่ง"คำพูดนั้นทำให้เมฆาแทบควบคุมอารมณ์ไม่อยู่เขาก้าวเข้าไปหาอาเขต

"อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่านายคิดอะไร"อาเขตสบตาเขานิ่ง

"แล้วคุณล่ะรู้ไหมว่าตัวเองกำลังทำอะไร"ทั้งสองคนจ้องหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใครไอด้ารีบเดินเข้ามาขวาง

"พอเถอะค่ะ"เธอหันไปหาอาเขต

"ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ แต่ไอด้ากลับกับเฮียเมฆก็ได้" อาเขตมองหน้าเธอ ก่อนพยักหน้าช้า ๆ

"ถ้าเป็นการตัดสินใจของคุณ ผมจะเคารพมัน"เขาส่งนามบัตรให้เธอหนึ่งใบ

"ถ้ามีเรื่องอะไรด่วน โทรหาผมได้ทุกเวลา"

ไอด้ารับไว้เพราะเกรงใจภาพนั้นทำให้เมฆากำหมัดแน่น

ภายในรถ

ตลอดทางกลับคฤหาสน์ไม่มีใครพูดอะไรความเงียบอึดอัดปกคลุมไปทั่วผ่านไปเกือบสิบนาที เมฆาก็เอ่ยขึ้น

"ต่อไปอยู่ห่างมันไว้" ไอด้าหันมองเขาทันที

"ทำไมคะ"

"ฉันไม่ชอบ"เธอยิ้มบาง ๆ อย่างเหนื่อยล้า

"แล้วคุณริต้าล่ะคะ"เมฆาชะงัก

"เกี่ยวอะไร"

"ถ้าไอด้าขอให้เฮียเมฆห่างจากคุณริต้าเฮียจะทำไหม"คำถามนั้นทำให้เขาพูดไม่ออกเพราะคำตอบในใจคือ...ไม่ไอด้าหันกลับไปมองถนนด้านหน้า

"ในเมื่อเฮียทำไม่ได้ ก็อย่าบังคับให้ไอด้าทำเลยค่ะคุณอาเขตเป็นแค่คนไข้และเป็นคนที่ช่วยไอด้าหลายครั้งและไอด้าไม่มีเหตุผลที่จะต้องเสียมารยาทกับเขา"