บทที่13

เย็นวันนั้น

เมฆากลับถึงคฤหาสน์เร็วกว่าปกติเมื่อเดินผ่านสวน เขาก็เห็นไอด้านั่งอ่านหนังสืออยู่ใต้ศาลาแสงแดดยามเย็นส่องกระทบใบหน้าหวานของเธอเธอดูสงบ...แต่ในความสงบนั้น กลับมีความเหงาซ่อนอยู่เมฆายืนมองอยู่ไกล ๆเขาเดินเข้าไปอยากพูดอะไรสักอย่างแต่สุดท้ายกลับทำได้เพียงยืนนิ่งเขาอยากพูดเรื่องเมื่อคืน เวลานั้นไอด้าเงยหน้าขึ้นมาเห็นเขาพอดีเธอยิ้มบาง ๆ ตามมารยาท พยายามทำตัวปกติ

"เฮียเมฆ กลับมาแล้วเหรอคะ"

"อือ" เขาขานรับแค่นั้น พูดอะไรไม่ออกและบทสนทนาจบลงเพียงเท่านั้นหญิงสาวก้มกลับไปอ่านหนังสือต่อ ไม่ได้ชวนเขานั่งและไม่ได้ถามว่าวันนี้เหนื่อยไหมเหมือนแต่ก่อนเมฆายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินเข้าบ้าน

ระหว่างก้าวขึ้นบันได คำเตือนของมาดามมินนี่ก็ดังก้องอยู่ในหัวไม่หยุด

"ถ้าวันไหนเธอหมดใจ ต่อให้แกคุกเข่าอ้อนวอน...เธอก็อาจไม่หันกลับมาอีก"

เป็นครั้งแรกที่เมฆารู้สึกหวั่นใจเพราะผู้หญิงที่เคยมีแต่รอยยิ้มให้เขาตอนนี้รอยยิ้มแบบเดิมไม่มีแล้ว และเรื่องระหว่างเราเมื่อคืนเขาก็รู้สึกผิดกันอย่างมากเขาอยากจะขอโทษและอธิบายแต่ก็ทำไม่ได้...

หลายวันผ่านไป ความอดทนของมาดามมินนี่ก็มาถึงขีดสุดข่าวของเมฆากับริต้ายังคงถูกนำเสนอในหน้าสังคมไม่เว้นแต่ละวัน บางสำนักถึงกับพาดหัวว่า "คนรักเก่าหวนคืน" ราวกับไอด้าไม่มีตัวตนในฐานะภรรยา

เช้าวันนั้น มาดามมินนี่เดินเข้ามาในคฤหาสน์ของลูกชายโดยไม่มีการบอกล่วงหน้า

"คุณผู้หญิง..." แม่บ้านทุกคนรีบยกมือไหว้

"เมฆาอยู่ไหน"

"อยู่ห้องทำงานค่ะ"

"แล้วริต้าล่ะ"

"อยู่ห้องพักชั้นสองค่ะ" มาดามมินนี่พยักหน้า ก่อนเดินตรงขึ้นบันไดทันที

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก ริต้าเปิดประตูออกมา ก่อนยิ้มอย่างสุภาพ

"คุณป้ามินนี่ มีอะไรหรือคะ"

"เก็บของ" มาดามพูดสั้นๆรอยยิ้มบนใบหน้าของริต้าหายไปทันที

"คะ?"

"ฉันบอกให้เก็บของ ๆเธอซะ"

"ทำไมคะ"มาดามมินนี่มองเธอนิ่ง

"ห้องนี้เป็นห้องรับรองสำหรับแขกคนสำคัญ ไม่ใช่ห้องของผู้หญิงที่เข้ามาอาศัยบ้านคนอื่น"ริต้าหน้าซีด

"แต่เมฆา..."

"เมฆาไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจ" น้ำเสียงของมาดามมินนี่เด็ดขาด

"ตราบใดที่บ้านหลังนี้ยังเป็นทรัพย์สินของฉัน คนที่จะสั่งได้...คือฉัน" ไม่นาน แม่บ้านก็ช่วยกันเก็บเสื้อผ้าของริต้าลงกล่อง

ห้องใหม่ที่มาดามมินนี่จัดให้ อยู่ชั้นล่างด้านหลังของคฤหาสน์ เป็นโซนเดียวกับห้องพักของแม่บ้านและคนสวน แม้จะสะอาดและกว้างขวาง แต่ก็แตกต่างจากห้องหรูชั้นบนอย่างเห็นได้ชัดริต้ากัดริมฝีปากแน่น แต่ไม่กล้าโต้เถียง

ไม่ถึงสิบนาที เมฆาก็รีบเดินลงมาจากห้องทำงาน

"แม่!"เขามองกล่องสัมภาระของริต้าด้วยความตกใจ

"นี่มันอะไรกัน"มาดามมินนี่หันมาหาลูกชาย

"แม่ให้ริต้าย้ายห้อง"

"ทำไม"

"เพราะคนเป็นเมียแกยังไม่เคยได้รับเกียรติเท่าผู้หญิงคนนี้ ตั้งแต่นี้ต่อไปเว้นระยะห่างซะไม่อย่างนั้นหล่อนจะไม่ได้อะไรแม้แต่ในห้องคนงานนั่น" เมฆาขมวดคิ้วและไม่พอใจ

"แม่ทำเกินไป"

"เกินไปเหรอ"มาดามมินนี่หัวเราะเบา ๆ

"คนที่เกินไปคือแก"เธอชี้นิ้วไปยังชั้นสอง

"แกพาผู้หญิงคนอื่นมาอยู่ห้องติดกับห้องนอนของตัวเอง แล้วให้เมียแกเดินผ่านทุกวัน เคยคิดถึงความรู้สึกไอด้าบ้างไหม" ผู้เป็นแม่พูดด้วยความเหลืออดเมฆาเงียบ เขาไม่เคยมองในมุมนั้นเลย

"แต่ริต้าไม่มีที่ไป"

"แล้วไอด้าล่ะ แกบอกว่าเธอเข้าใจแล้วเคยถามน้องไหมล่ะ" คำถามนั้นทำให้ชายหนุ่มพูดไม่ออกตลอดเหตุการณ์ ไอด้ายืนอยู่ห่าง ๆเธอไม่คิดจะซ้ำเติมริต้าเมื่อเห็นริต้าถือกล่องใบเล็กด้วยตัวเอง เธอจึงเดินเข้าไปช่วย

"เดี๋ยวไอด้าช่วยถือค่ะ" ริต้ามองหน้าเธออย่างคาดไม่ถึง

"ไม่ต้องหรอก"

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันช่วย"

ไอด้ายิ้มอ่อน ก่อนยกกล่องอีกใบขึ้นภาพนั้นทำให้แม่บ้านหลายคนแอบถอนหายใจผู้หญิงที่ถูกแย่งความสำคัญกลับเป็นคนเดียวที่ยื่นมือช่วยเมฆายืนมองภาพนั้นด้วยสายตาซับซ้อนนเขาคิดว่าไอด้าจะดีใจหรืออย่างน้อยก็น่าจะสะใจ แต่เธอกลับไม่แสดงอาการแบบนั้นเลย

เมื่อขนของเสร็จเรียบร้อย ริต้าก็นั่งลงบนเตียงในห้องใหม่แม้ห้องจะสะอาด แต่ความต่างระหว่างชั้นบนกับชั้นล่างทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกลดคุณค่า เมฆาเดินเข้ามาหา

"ถ้ามีอะไรขาด บอกฉัน" ริต้าฝืนยิ้ม

"แค่นี้ก็ดีแล้วค่ะ"

ริต้าพยักหน้า ก่อนเหลือบมองไปด้านหลังของเขาไอด้ายืนอยู่หน้าประตู พร้อมถาดผลไม้ในมือ

"คุณริต้าคะ" เธอเดินเข้ามาวางถาดลงบนโต๊ะ

"ถ้าต้องการอะไรเพิ่มเติม บอกไอด้าได้นะคะ"ริต้ามองเธอนิ่งก่อนจะยิ้มรับ

"ขอบคุณ"

ไอด้าพยักหน้า แล้วเดินออกจากห้องทันทีเมฆาหันมองตามแผ่นหลังของภรรยาเขาเริ่มสับสนมากขึ้นทุกวัน

ผู้หญิงที่เขาเคยกล่าวหาไม่เคยคิดทำร้ายริต้าเลยสักครั้งตรงกันข้าม...เธอกลับปฏิบัติต่อริต้าด้วยความสุภาพและมีน้ำใจเสมอ

ค่ำวันนั้น เมฆาเดินลงมาเดินที่ส่วนแต่ระหว่างทาง เขาต้องเดินผ่านห้องครัวเขาเห็นไอด้ากำลังช่วยแม่บ้านล้างจาน ทั้งที่เพิ่งกลับจากโรงพยาบาลและยังอยู่ในชุดทำงานเธอหัวเราะเบา ๆ กับแม่บ้านราวกับไม่มีเรื่องทุกข์ใจ แต่ภายในใจกลับรู้สึกเหมือนเธอกำลังจะหายไปจากเขายังไงอย่างนั้น...