Mag-log inShare
บทที่17
Petsa ng paglalathala:
2026-09-07 12:12:39ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"คุณเมฆครับ" สิงเดินเข้ามาในห้องทำงานของเจ้านาย "อืม" "วันนี้มีประชุมกับฝั่งฮ่องกงตอนบ่ายครับ"เมฆาพยักหน้าแต่สายตายังคงอยู่ที่โทรศัพท์ไม่มีข้อความจากไอด้า เขาวางโทรศัพท์ลงอย่างหงุดหงิด "ออกไปก่อน" สิงมองเจ้านายเล็กน้อย ก่อนเดินออกไปแม้จะไม่ได้พูดอะไรแต่เขาและวายุรู้ดีเจ้านายของพวกเขากำลังผิดปกติ นั้นอาจเป็นเพราะนายหญิงก็ได้ ช่วงสาย ที่โรงพยาบาล KCTไอด้ากำลังตรวจคนไข้ตามปกติวันนี้เธอดูสดใสขึ้นกว่าหลายวันที่ผ่านมา ไม่ใช่เพราะเธอเจ็บน้อยลงแต่เพราะเธอเริ่มหันกลับมาดูแลตัวเองหลังเลิกงาน เธอไม่ได้รีบกลับคฤหาสน์เหมือนทุกครั้งเธอแวะไปหามีมี่ที่ร้านเค้ก และเดินเล่น "วันนี้มาได้ด้วยเหรอ" มีมี่ถามอย่างดีใจไอด้ายิ้ม "วันนี้ไม่มีเวร" "ก็ดีแล้ว" มีมี่วางเค้กมะพร้าวชิ้นหนึ่งตรงหน้า "กินบ้าง ไม่ใช่เอาแต่ดูแลคนอื่น"ไอด้าหัวเราะเบา ๆ "รู้แล้วค่ะ" ช่วงเวลานี้...เธอได้หัวเราะอย่างสบายใจโดยไม่ต้องคอยคิดว่าใครจะไม่พอใจ ขณะเดียวกัน เมฆากลับมาถึงบ้านเร็วกว่าปกติเขาเดินเข้าไปในห้องรับแขกแต่ไม่พบไอด้า เขาจึงเอ่ยถามแม่บ้าน "ไอด้าล่ะ" "คุณไอด้ายังไม่กลับค่ะ" "ยังไม่กลับ?" คำตอบนั้นทำให้เขาหยุดนิ่ง "ค่ะ" "ปกติเธอกลับกี่โมง" แม่บ้านชะงักเล็กน้อยเพราะไม่เคยเห็นคุณเมฆสนใจเรื่องนี้ "ประมาณหกโมงค่ะ"เมฆามองนาฬิกาตอนนี้เกือบหนึ่งทุ่มแล้วความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มเข้ามาแทนที่ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมานิ้วกดเข้าไปที่ชื่อของไอด้าแต่ก่อนกดโทรเขากลับนิ่งคิดว่าจะโทรดีไหม... ในที่สุดเขาก็โทรออกเสียงรอสายดังอยู่หลายครั้งก่อนปลายสายจะรับ "ค่ะ"เพียงคำเดียวแต่กลับทำให้หัวใจของเมฆากระตุก "อยู่ไหน" "ร้านเพื่อนค่ะ" "ทำไมไม่บอก" ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบ "ไอด้าไม่คิดว่าต้องรายงานค่ะ"คำพูดนั้นทำให้เมฆานิ่งเมื่อก่อนเธอไม่เคยพูดแบบนี้ "แค่โทรบอกไม่ใช่รายงาน กลัวเกิดเรื่อง" "ค่ะ" จากนั้นบทสนทนากลับเงียบไม่มีคำถามกลับมาเมฆารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล "บอกมาจะกลับกี่โมง" "ยังไม่แน่ใจค่ะ" "ไอด้า" น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้นเล็กน้อยแต่ปลายสายกลับตอบอย่างสงบ "เฮียเมฆมีอะไรหรือเปล่าคะ" "ไม่มี" "งั้นไอด้าขอวางนะคะ" ติ้ด!! ก่อนที่เขาจะพูดอะไรต่อสายก็ถูกตัดไปเมฆายืนถือโทรศัพท์นิ่งอยู่กลางห้องเป็นครั้งแรก...ที่เขาถูกไอด้าวางสายใส่และมันกลับทำให้เขารู้สึกเจ็บมากกว่าที่คิด ไม่พอใจ ค่ำคืนนั้น ไอด้ากลับถึงบ้านเกือบสามทุ่มเธอเดินเข้ามาอย่างเงียบ ไปแต่กลับพบว่าเมฆายังนั่งอยู่ในห้องรับแขกซึ่งแปลกมาก "ยังไม่นอนเหรอคะ"เขามองเธอสายตาเรียบนิ่ง "ทำไมกลับดึก" ไอด้าสงัก "บอกแล้วไงค่ะ ว่าอยู่กับมีมี่" "เธอควรบอกฉันก่อนไป"หญิงสาวก่อนหันมามองเขาอย่างไม่เข้าใจ "เมื่อก่อนเวลาเฮียเมฆกลับดึก ไอด้าเคยโทรถามตลอด แต่เฮียเคยรำคาญไม่ใช่หรอ ตอนนี้ไอด้าแค่ทำเหมือนที่เฮียเคยต้องการ ทำแบบเฮียบ้างผิดมากหรอค่ะ" เมฆานิ่งคำพูดนั้นไม่ได้มีความโกรธแต่มันกลับเจ็บลึกกว่าเสียงร้องไห้เขามองตามแผ่นหลังของเธอที่เดินขึ้นห้องไปหน้าตาเฉยปล่อยให้เมฆานั่งอยู่ตรงนั้น หลังจากวันนั้น เมฆาเริ่มเปลี่ยนไปอย่างชัดเจนแม้เขาจะยังเป็นคนเดิมในสายตาคนอื่น ยังคงเป็นผู้ชายเย็นชา ดุดัน และมีอำนาจแต่คนใกล้ตัวกลับรู้สึกได้ว่า...เขากำลังพยายามทำบางอย่างเพียงแต่เจ้าตัวไม่ยอมรับออกมา เช้าวันนี้ ไอด้าลงมาที่ห้องอาหารตามปกติแต่สิ่งที่เธอเห็นทำให้เธอหยุดเล็กน้อยบนโต๊ะมีแก้วกาแฟวางอยู่ตรงหน้าเธอไม่ใช่ของเมฆาแต่เป็นของเธอ "นี่อะไรคะ"เธอมองยังแก้วและหันไปถาม แม่บ้านอย่างสงสัยแม่บ้านยิ้ม "คุณเมฆให้เตรียมไว้ค่ะ" ไอด้านิ่งไปก่อนหันไปมองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเมฆากำลังอ่านเอกสารเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "เฮียเมฆ" "หืม" "กาแฟนี่..." "แม่บ้านทำให้" เขาตอบสั้น ๆทั้งที่ความจริงเขาเป็นคนสั่งเองไอด้าไม่ได้พูดอะไรต่อเธอเพียงยกแก้วขึ้นดื่ม "ขอบคุณค่ะ" คำขอบคุณธรรมดาแต่กลับทำให้เมฆารู้สึกแปลกเพราะมันไม่เหมือนเมื่อก่อนเมื่อก่อนเธอจะยิ้มกว้างดีใจที่เขาทำอะไรให้แต่ตอนนี้...เธอเพียงรับรู้แล้วก็ผ่านไป หลังจากไอด้าออกไปทำงานเมฆานั่งอยู่ในห้องทำงานฟรานซิสเดินเข้ามาหาพร้อมสีหน้ากวน ๆ "เป็นอะไร" "อะไร" "นาย"ฟรานซิสนั่งลงตรงข้าม "ช่วงนี้ทำตัวเหมือนคนอกหัก"เมฆามองแรง "พูดมาก" "ก็จริงไหม"ฟรานซิสหัวเราะ "เมื่อก่อนเมียเดินตาม นายบอกน่ารำคาญ" "ตอนนี้เมียไม่ตาม นายกลับนั่งมองโทรศัพท์ทั้งวัน"เมฆาเงียบเพราะมันคือความจริง "ฉันแค่..." เขาหยุดไม่รู้จะอธิบายอย่างไรฟรานซิสถอนหายใจ "เมฆ" "นายรู้ไหมว่าปัญหาของนายคืออะไร" "อะไร" "นายคิดว่าความรักของไอด้าจะอยู่ตรงนั้นตลอดไม่เปลี่ยน นายเลยกล้าทำร้ายมัน"เมฆากำมือแน่น "ฉันไม่ได้ตั้งใจให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้" "แต่ผลมันเป็นแบบนี้แล้ว"คำพูดของเพื่อนทำให้เขานิ่ง ช่วงบ่าย ที่โรงพยาบาล KCTไอด้ากำลังตรวจคนไข้จู่ ๆ ก็มีดอกไม้ช่อใหญ่ถูกส่งมาที่ห้องพยาบาลนำเข้ามาให้ "คุณหมอคะ มีคนส่งมาให้ค่ะ"ไอด้ามองการ์ดเล็ก ๆเขียนเพียงว่า "พักผ่อนบ้างนะครับ จากคนที่เป็นห่วง" ไม่มีชื่อแต่เธอรู้ว่าเป็นใคร คงเป็นอาเขตเธอถอนหายใจเบา ๆก่อนให้พยาบาลนำไปวางไว้ที่ห้องรับรองเธอไม่ได้คิดอะไรมาก แต่คนที่เห็นภาพนั้นกลับคิดอีกแบบ เมฆามาที่โรงพยาบาลเพื่อนำเอกสารให้ชีโร่และบังเอิญเห็นช่อดอกไม้อยู่ในห้องทำงานของไอด้าเขามองมันนิ่ง "ของใคร"พยาบาลที่เดินผ่านตอบอย่างไม่คิดอะไรมาก "ของคุณอาเขตค่ะ"แววตาของเมฆาเปลี่ยนทันทีเขาเดินเข้าไปในห้องไอด้าเงยหน้าขึ้น "เฮียเมฆ" "ดอกไม้นั่น ของใคร"เขาชี้ไปที่โต๊ะเธอไม่ตอบเขาเลยถามอีกครั้ง "ใครให้"ไอด้ามองตาม "คุณอาเขตค่ะ" "รับของมันทำไม"คำถามนั้นทำให้เธอถอนหายใจออกมา "อีกแล้วเหรอคะ"เมฆาชะงัก "อะไร" "เฮียเมฆกำลังจะบอกให้ไอด้าปฏิเสธอีกใช่ไหม"เขาเงียบไอด้ายืนขึ้นมองเขานิ่ง "เฮียเมฆคะ ไอด้าไม่ได้ทำอะไรผิด ไอด้าไม่เคยให้ความหวังเขาและไอด้าก็ไม่เคยคิดนอกใจเฮียนะ" น้ำเสียงของเธอนิ่งไม่มีน้ำตาเหมือนแต่ก่อนแต่กลับทำให้เมฆารู้สึกหนักใจ "แล้วทำไมต้องรับ" "เพราะเขาเป็นคนที่มีน้ำใจค่ะ เขาเห็นว่าไอด้าเหนื่อยเขาเลยเป็นห่วง" ประโยคนั้นทำให้เมฆานิ่งเพราะเขาเอง...ไม่เคยพูดคำว่าเป็นห่วงกับเธอเลย "พอแค่นี้ก่อนคะ เชิญ" จากนั้นเธอนั่งลงและไม่พูดอะไรอีก เขาไม่รู้จะอยู่ทำไมจึงเดินออกไป เมฆาหยุดอยู่หน้าประตูเขาหันกลับไปมองไอด้าเธอกำลังอ่านแฟ้มคนไข้โดยไม่ได้สนใจเขาอีกเมื่อก่อน... เธอจะเดินมาส่งจะถามว่าเขากลับเมื่อไรจะบอกให้ขับรถดี ๆแต่วันนี้ไม่มีอะไรเลยความเงียบของเธอกลับดังยิ่งกว่าคำต่อว่าเมฆาเดินออกจากห้องช้า ๆในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเขาไม่ได้กลัวอาเขตไม่ได้กลัวศัตรูคนไหนแต่เขากลับกำลังกลัวผู้หญิงคนหนึ่งผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าไม่มีวันจากไป กำลังค่อย ๆ เดินออกจากชีวิตเขาอย่างเงียบ ๆ .
Pinakabagong kabanata
เมียนอกสายตาของเฮียเมฆ (เมฆาร้าย) บทที่18
หลังจากวันนั้น เมฆาไม่สามารถสลัดภาพของไอด้าออกจากหัวได้ผู้หญิงที่เคยเดินเข้าหาเขาก่อนเสมอผู้หญิงที่เคยยิ้มให้เขา แม้ในวันที่เขาพูดจาทำร้ายจิตใจ ผู้หญิงที่เคยรอเขากลับบ้านทุกคืนตอนนี้กลับเปลี่ยนไปเธอไม่ได้เย็นชาไม่ได้ประชด ไม่ได้ทำตัวให้เขารู้สึกผิดแต่เธอเพียงหยุดพยายามและนั่นกลับทำให้เขาเจ็บมากที่สุดเช้าวันนี้เมฆาลงมาที่ห้องอาหารเร็วกว่าปกติเขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังรอใครบางคนจนกระทั่งเห็นไอด้าเดินลงมาเธออยู่ในชุดทำงานเรียบหรู พร้อมกระเป๋าเอกสารในมือ"อรุณสวัสดิ์ค่ะ"เธอเอ่ยทักทุกคนรวมถึงเขาแต่เพียงเท่านั้นไม่มีรอยยิ้มพิเศษไม่มีคำถามเหมือนเมื่อก่อนเมฆามองเธอนั่งลงตรงข้ามก่อนจะเอ่ยขึ้น"วันนี้กลับกี่โมง"ไอด้าชะงักเล็กน้อย"ยังไม่แน่ค่ะ""ทำไม""มีเคสผ่าตัดหลายเคส"เธอตอบตามความจริงเมฆาพยักหน้า"อย่าหักโหมมาก เราไม่ได้ขาดเงินทองอะไร"คำพูดนั้นทำให้ไอด้าเงยหน้ามองเขาเพราะนี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่เขาพูดเหมือนเป็นห่วงเธอ"ค่ะ"เธอตอบสั้น ๆก่อนลุกขึ้นเตรียมออกไปทำงานเมฆามองตามเขาอยากพูดมากกว่านั้นอยากบอกว่าเมื่อคืนเขานอนไม่หลับอยากบอกว่าเขาเป็นห่วงแต่สุดท้าย...คำพูดเหล่านั้นกลับติด
เมียนอกสายตาของเฮียเมฆ (เมฆาร้าย) บทที่17
ก๊อก ก๊อก ก๊อก"คุณเมฆครับ" สิงเดินเข้ามาในห้องทำงานของเจ้านาย"อืม""วันนี้มีประชุมกับฝั่งฮ่องกงตอนบ่ายครับ"เมฆาพยักหน้าแต่สายตายังคงอยู่ที่โทรศัพท์ไม่มีข้อความจากไอด้า เขาวางโทรศัพท์ลงอย่างหงุดหงิด"ออกไปก่อน"สิงมองเจ้านายเล็กน้อย ก่อนเดินออกไปแม้จะไม่ได้พูดอะไรแต่เขาและวายุรู้ดีเจ้านายของพวกเขากำลังผิดปกติ นั้นอาจเป็นเพราะนายหญิงก็ได้ช่วงสายที่โรงพยาบาล KCTไอด้ากำลังตรวจคนไข้ตามปกติวันนี้เธอดูสดใสขึ้นกว่าหลายวันที่ผ่านมา ไม่ใช่เพราะเธอเจ็บน้อยลงแต่เพราะเธอเริ่มหันกลับมาดูแลตัวเองหลังเลิกงาน เธอไม่ได้รีบกลับคฤหาสน์เหมือนทุกครั้งเธอแวะไปหามีมี่ที่ร้านเค้ก และเดินเล่น"วันนี้มาได้ด้วยเหรอ" มีมี่ถามอย่างดีใจไอด้ายิ้ม"วันนี้ไม่มีเวร""ก็ดีแล้ว" มีมี่วางเค้กมะพร้าวชิ้นหนึ่งตรงหน้า"กินบ้าง ไม่ใช่เอาแต่ดูแลคนอื่น"ไอด้าหัวเราะเบา ๆ"รู้แล้วค่ะ" ช่วงเวลานี้...เธอได้หัวเราะอย่างสบายใจโดยไม่ต้องคอยคิดว่าใครจะไม่พอใจขณะเดียวกันเมฆากลับมาถึงบ้านเร็วกว่าปกติเขาเดินเข้าไปในห้องรับแขกแต่ไม่พบไอด้า เขาจึงเอ่ยถามแม่บ้าน"ไอด้าล่ะ" "คุณไอด้ายังไม่กลับค่ะ" "ยังไม่กลับ?" คำตอบนั้นทำให้เขาหยุดน
เมียนอกสายตาของเฮียเมฆ (เมฆาร้าย) บทที่16
หลังจากกลับจากโรงพยาบาล ไอด้าเริ่มกลับไปทำงานตามปกติ แม้มาดามมินนี่จะพยายามบังคับให้พักอีกสองสามวัน แต่เธอก็ยืนยันว่าอาการดีขึ้นแล้วเช้าวันนั้น เมฆาเดินลงมาที่ห้องอาหารก็เห็นไอด้านั่งดื่มนมอยู่เพียงลำพังหญิงสาวดูผอมลงอย่างเห็นได้ชัดใต้ดวงตามีรอยคล้ำจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ"เฮียเมฆ อรุณสวัสดิ์ค่ะ"เธอเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มบาง ๆ"อือ"เมฆานั่งลงฝั่งตรงข้ามสายตาเผลอมองเธออยู่หลายครั้งแต่ยังไม่ทันจะพูดอะไร ริต้าก็เดินเข้ามา"เมฆา"หญิงสาวยิ้มหวานก่อนนั่งลงข้างเขา"วันนี้ไปเป็นเพื่อนริต้าได้ไหมคะ"เมฆาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบว่า"ช่วงบ่ายนะ""ขอบคุณนะคะ"ไอด้าก้มหน้าลงเงียบ ๆ แล้วดื่มนมจนหมดแก้วจากนั้นก็ลุกขึ้น"ไอด้าไปทำงานก่อนนะคะ"เธอยกมือไหว้มาดามมินนี่ ก่อนเดินออกจากบ้านเมฆามองตามหลังเธอโดยไม่รู้ตัวเขาสังเกตเห็นว่า...ช่วงนี้เธอไม่เคยรอเขาอีกแล้วบ่ายวันเดียวกันเมฆาพาริต้าไปเลือกซื้อของที่ห้างหรูใจกลางเมืองระหว่างเดินอยู่ในโซนเครื่องประดับ ริต้าก็หยุดอยู่หน้าร้านแบรนด์ดัง"สร้อยเส้นนี้สวยจัง"เธอพูดพร้อมมองสร้อยเพชรในตู้โชว์เมฆาเพียงพยักหน้า"ถ้าชอบก็ซื้อ"ริต้ายิ้มกว้างแต่ในจังหวะที่พนักงานกำ
เมียนอกสายตาของเฮียเมฆ (เมฆาร้าย) บทที่15
ตลอดทั้งสัปดาห์ ไอด้าแทบไม่ได้พักโรงพยาบาล KCT รับผู้ป่วยฉุกเฉินต่อเนื่อง ทั้งอุบัติเหตุและเคสผ่าตัดของบุคคลสำคัญ ทำให้เธอเข้าเวรแทบทุกวันเช้าวันนี้ก็เช่นกัน"คุณหมอไอด้าคะ สีหน้าไม่ค่อยดีเลยค่ะ"พยาบาลสาวเอ่ยด้วยความเป็นห่วงไอด้าฝืนยิ้ม"แค่พักผ่อนน้อยค่ะ"ความจริงแล้ว ตั้งแต่เมื่อคืนเธอเริ่มมีไข้ แต่เพราะไม่มีแพทย์เฉพาะทางเพียงพอ เธอจึงเลือกทำงานต่อหลังผ่าตัดนานกว่าห้าชั่วโมง ไอด้าเดินออกจากห้องผ่าตัดด้วยสีหน้าซีดเผือดภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว"คุณหมอ!"พยาบาลรีบประคองร่างบางที่เซถลา"ไหวไหมคะ""ไหวค่ะ..."เธอพยายามยืนให้ตรง แต่ขากลับไร้เรี่ยวแรงหัวหน้าพยาบาลแตะหน้าผากเธอแล้วตกใจ"ตัวร้อนมาก""รีบพาคุณหมอไปพัก!"ไอด้าถูกพาไปยังห้องพักแพทย์ ก่อนถูกบังคับให้ให้น้ำเกลือแม้ใจอยากกลับบ้าน แต่ร่างกายกลับไม่ยอมฟังค่ำวันเดียวกันที่คฤหาสน์ เมฆาเพิ่งกลับมาพร้อมริต้าเมื่อเดินเข้ามาในห้องรับแขก เขาก็เห็นมาดามมินนี่กำลังโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด"ว่าไงนะยังไม่กลับ?"เมฆาหยุดฟังโดยไม่ตั้งใจมาดามมินนี่วางสาย ก่อนหันไปสั่งแม่บ้าน"เตรียมซุปไว้ด้วย คุณไอด้าเป็นไข้สูง ต้องพักที่โรงพยาบาลอีกสักพัก" หั
เมียนอกสายตาของเฮียเมฆ (เมฆาร้าย) บทที่14
เช้าวันต่อมา ไอด้ารีบออกจากคฤหาสน์ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง เพราะมีการผ่าตัดด่วนตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าบนโต๊ะอาหารเหลือเพียงเมฆา ริต้า และมาดามมินนี่บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงช้อนกระทบจาน"ไอด้าออกไปแล้วเหรอครับ" เมฆาถามขึ้นลอย ๆแม่บ้านรีบตอบ"ค่ะ คุณไอด้าออกไปตั้งแต่ตีห้าครึ่งแล้ว บอกว่าวันนี้มีเคสฉุกเฉิน" เมฆาพยักหน้า ก่อนก้มหน้าดื่มกาแฟมาดามมินนี่มองลูกชายเงียบ ๆเธอสังเกตมาหลายวันแล้วว่า เมฆามักถามหาไอด้าเป็นคนแรก แม้เจ้าตัวจะยังไม่ยอมรับก็ตามเช้าวันนี้เมฆาแวะไปหาฟรานซิสที่ผับหรูแม้ร้านจะยังไม่เปิด แต่เจ้าของร้านก็นั่งตรวจบัญชีอยู่ในห้องทำงาน"มาแต่เช้า มีเรื่องอะไร" ฟรานซิสเงยหน้าขึ้นถามเมฆาทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาก่อนตอบเพื่อน"ก็ไม่มีอะไร""ไม่มีแล้วหน้าเหมือนอมทุกแบบนี้?" เมฆาเงียบฟรานซิสหัวเราะเบา ๆ"เพราะไอด้าอีกล่ะสิ""ไม่ใช่""โกหกคนอื่นได้ แต่โกหกฉันไม่ได้" เมฆาเอนหลังพิงโซฟา ก่อนถอนหายใจ"ฉันแค่รู้สึกว่า..." เขาหยุดคิดในสิ่งที่จะพูด"ว่าอะไร""พักนี้เธอเปลี่ยนไป" ฟรานซิสยิ้มมุมปาก"ดีไม่ใช่เหรอ""ดีตรงไหน""เมื่อก่อนนายรำคาญที่เธอตาม ตอนนี้เธอไม่ตามแล้วก็ดีแล้วไม่ใช่หรอ" เมฆา
เมียนอกสายตาของเฮียเมฆ (เมฆาร้าย) บทที่13
เย็นวันนั้นเมฆากลับถึงคฤหาสน์เร็วกว่าปกติเมื่อเดินผ่านสวน เขาก็เห็นไอด้านั่งอ่านหนังสืออยู่ใต้ศาลาแสงแดดยามเย็นส่องกระทบใบหน้าหวานของเธอเธอดูสงบ...แต่ในความสงบนั้น กลับมีความเหงาซ่อนอยู่เมฆายืนมองอยู่ไกล ๆเขาเดินเข้าไปอยากพูดอะไรสักอย่างแต่สุดท้ายกลับทำได้เพียงยืนนิ่งเขาอยากพูดเรื่องเมื่อคืน เวลานั้นไอด้าเงยหน้าขึ้นมาเห็นเขาพอดีเธอยิ้มบาง ๆ ตามมารยาท พยายามทำตัวปกติ"เฮียเมฆ กลับมาแล้วเหรอคะ""อือ" เขาขานรับแค่นั้น พูดอะไรไม่ออกและบทสนทนาจบลงเพียงเท่านั้นหญิงสาวก้มกลับไปอ่านหนังสือต่อ ไม่ได้ชวนเขานั่งและไม่ได้ถามว่าวันนี้เหนื่อยไหมเหมือนแต่ก่อนเมฆายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินเข้าบ้านระหว่างก้าวขึ้นบันได คำเตือนของมาดามมินนี่ก็ดังก้องอยู่ในหัวไม่หยุด"ถ้าวันไหนเธอหมดใจ ต่อให้แกคุกเข่าอ้อนวอน...เธอก็อาจไม่หันกลับมาอีก"เป็นครั้งแรกที่เมฆารู้สึกหวั่นใจเพราะผู้หญิงที่เคยมีแต่รอยยิ้มให้เขาตอนนี้รอยยิ้มแบบเดิมไม่มีแล้ว และเรื่องระหว่างเราเมื่อคืนเขาก็รู้สึกผิดกันอย่างมากเขาอยากจะขอโทษและอธิบายแต่ก็ทำไม่ได้...หลายวันผ่านไป ความอดทนของมาดามมินนี่ก็มาถึงขีดสุดข่าวของเมฆากับริต้ายังคงถูกนำเ
Maaari mong magustuhan
สาวใช้มาเฟียตาบอด
ceres15.4K viewsหลุมพรางเสน่หา
ชะนีติดมันส์8.6K viewsพิษรักคุณหมอมาเฟีย
มดตัวจี๊ด83.2K viewsเด็กฝึกงานของแม็กเครย์
รีล์ม17.3K viewsเมียไร้ค่าที่(พวก)ผมคู่ควร
ผีเสื้อกลืนหาง132 viewsรักร้ายใต้เสื้อกราวน์
Chareen3.9K viewsYAKUZA VS MAFIA สิ้นลายพยศรัก
นัวร์เนีย284 viewsLUV My Devil รักหมดหัวใจของนายปีศาจ
Phat_sara161 views
