6 ป้อนให้ด้วย

ร่างบอบบางเดินไปล้มตัวนอนลงบนเตียง ก่อนร่างสูงที่ออกมาจากห้องน้ำจะเดินไปหยิบเสื้อผ้าที่อยู่ในตู้มาสวมใส่ จากนั้นจึงเดินมาหย่อนกายนั่งบนที่นอนขนาดคิงไซส์โดยศีรษะพิงกับหัวเตียง

เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบแลัวค่อยๆสูดควันเข้าปอดจนแก้มตอบ จากนั้นจึงพ่นควันสีขาวออกมาอย่างช้าๆ เรนนี่ที่ได้กลิ่นบุหรี่ก็ถึงกับไอออกมา เพราะเธอไม่ถูกกับควันบุหรี่มาตั้งแต่ไหนแต่ไร ถ้าได้กลิ่นเมื่อไหร่ก็ไอทันที

"แคก! แค่ก!"

เขาไม่ได้ใส่ใจอีกคนที่กำลังไออยู่ เขายังคงสูบบุหรี่ต่อไปเรื่อยๆจนกระทั่งบุหรี่เกือบหมดมวนเขาจึงดับไฟกับที่เขี่ยบุหรี่แล้วทิ้งลงไปในนั้น

เขาล้มตัวนอนโดยหันหน้าออกนอกเตียง ดวงตากลมโตจ้องมองไปยังแผ่นหลังกว้างพลางคิดในใจว่าพรุ่งนี้ไม่รู้ว่าจะเจอกับอะไรอีกหรือเปล่า เธอมองแผ่นหลังแกร่งอยู่อย่างนั้น ก่อนที่ไม่นานเปลือกตาสวยจะค่อยๆปิดลงและเข้าสู่ภวังค์นิทราไปอย่างง่ายดาย

วันต่อมา

หญิงสาวลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยอาการสะลึมสะลือ สองมือยกขึ้นขยี้ตาแล้วกวาดสายตามองไปรอบๆจึงเห็นว่าร่างสูงเดินออกจากห้องน้ำมาพอดี ชายหนุ่มที่เห็นว่าเธอตื่นแล้วจึงเอ่ยขึ้นทันที

"การที่เธอได้มาแต่งงานกับฉัน แต่เธออย่าคิดนะว่าจะได้อยู่เฉยๆโดยไม่ต้องทำงานอะไรเลย" เขาเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงนิ่งเข้ม ก่อนร่างเล็กจะหยัดตัวลุกจากที่นอนแล้วเอ่ยถามออกไป

"แล้วเรนจะต้องทำอะไรบ้างคะ"

"งานทุกอย่างในบ้านหลังนี้ฉันจะให้เธอทำคนเดียว"

"ได้ค่ะ"

"งั้นก็ลุกขึ้นสิจะได้ลงไปทำอาหารให้ฉันกิน"

"ค่ะ" เธอรับคำอย่างว่าง่ายแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำ เมื่อทำธุระส่วนตัวเสร็จจากนั้นจึงลงชั้นล่างไปจึงเห็นว่าเขานั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร

เสียงทุ้มเอ่ยบอกกับร่างบางด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง โดยที่เขาไม่ได้หันไปมองเธอที่ยืนอยู่ไม่ไกล

"ไปทำกาแฟดำ"

"ใส่น้ำตาลไหมคะ"

"ไม่ต้อง"

"ค่ะ" รับคำเสร็จหญิงสาวก็เดินเข้าครัวไปทำกาแฟแล้วยกออกมาวางลงตรงหน้าเขา

เขาหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบนิดหนึ่งแล้ววางแก้วในจานรองเสียงดัง

เคร้ง

พร้อมกับพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเข้มห้วน

"ขมไป ไปทำมาใหม่"

"ค่ะ" จากนั้นเธอจึงเดินไปทำกาแฟแก้วใหม่ โดยครั้งนี้เธอลดผงกาแฟนิดหนึ่ง เสร็จแล้วจึงนำมาวางลงตรงหน้าของเขา ก่อนที่เขาจะหยิบกาแฟขึ้นมาจิบอีกครั้งแล้วกระแทกลงในจานรองด้วยน้ำหนักมือที่มากกว่าเก่า

เคร้ง!

"ไปทำมาใหม่"

"มันขมไปเหรอคะ" เธอถามด้วยท่าที่อ่อนน้อม

"จืดไป"

"งั้นเรนจะไปทำมาให้ใหม่ค่ะ" พูดจบหญิงสาวก็เข้าครัวไปทำกาแฟอีกครั้ง รอบนี้เธอเพิ่มผงกาแฟขึ้นมานิดหนึ่ง จากนั้นจึงนำมาวางลงตรงหน้าร่างสูงที่นั่งสีหน้าเคร่งขรึมอยู่

มือหนาเลื่อนไปหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบนิดหนึ่งแล้วกระแทกลงไปอีกเช่นเคย

เคร้ง!

"ขมไป"

"..." เธอถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วเข้าครัวไปหยิบกระปุกกาแฟพร้อมกับกดน้ำร้อนใส่แก้ว จากนั้นจึงนำมาวางลงตรงหน้าของเขา

"เรนว่าคุณทำเองดีกว่านะคะ เพราะเรนก็ไม่รู้ว่าคุณอยากได้รสชาติแบบไหน" เธอรู้ว่าเขาแกล้งเธอ

คาลอสที่รู้สึกหงุดหงิดจึงรั้งเอวบางด้วยความไม่เบามือให้มานั่งบนตักแล้วพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ทำกาแฟให้ฉัน"

"ถ้ารอบนี้คุณไม่กินอีกเรนก็จะไม่ทำให้แล้วนะคะ" ว่าแล้วเธอก็ตักกาแฟในปริมาณที่เท่ากับรอบก่อน จากนั้นจึงหยิบช้อนคนกาแฟให้เข้ากัน ก่อนจะพูดออกไป

"กินสิคะ อย่าบอกนะว่าจะต้องให้ป้อน" เธอพูดประชดแล้วลุกออกจากตักหนา แต่มือแกร่งรั้งร่างเล็กไว้พร้อมกับพูดออกไปด้วยน้ำเสียงทุ้มเข้มแฝงไว้ด้วยการบังคับ

"ป้อนให้ด้วย" ว่าแล้วเธอจึงหยิบแก้วกาแฟมาจรดที่ริมฝีปากหยักสวยอย่างไม่เรื่องมาก ก่อนที่เขาจะดื่มกาแฟที่เธอป้อนให้โดยไม่ได้พูดอะไร เธอวางแก้วลงในจานรองแล้วพูดออกมา

"รอบนี้ไม่ขมไปและไม่จืดไปใช่ไหมคะ"

"ป้อนอีก" เขาสั่งด้วยน้ำเสียงนิ่ง แล้วเธอก็หยิบแก้วกาแฟมาป้อนให้เขาอย่างว่าง่าย เธอคิดในใจว่าถ้าจะอยู่กับเขาโดยไม่ให้มีปัญหาก็ต้องอยู่ให้เป็น เธอจะต้องทำตามที่เขาบอก ไม่ว่าเขาจะสั่งให้เธอทำอะไรเธอก็ต้องทำ ถ้าไม่ทำเธออาจจะเจ็บตัวก็ได้

"คุณกินกาแฟเองได้ไหมคะ เรนจะไปทำงานอย่างอื่นค่ะ"

"ให้ฉันกินกาแฟหมดก่อนแล้วค่อยไปทำ"

"ก็ได้ค่ะ" จากนั้นมือเรียวจึงหยิบกาแฟมาป้อนให้เขาเรื่อยๆ โดยสองแขนหนาเผลอโอบเอวบางโดยไม่ได้รู้ตัว จนกระทั่งเขากินกาแฟหมดแก้ว เสียงหวานจึงเอ่ยออกไป

"เรนขอตัวไปทำอาหารก่อนนะคะ" บอกจบเธอก็ลุกออกจากตักหนาพร้อมกับหยิบแก้วกาแฟแล้วเดินเข้าครัวไป