บทนำ 2/2

เสียงหัวใจของคนถูกมองเต้นแรงขึ้นจนเกิดเสียงดังตึกตักเมื่อได้สบตากับพี่ชายคนสนิท ความอบอุ่นที่ได้รับจากสายตาคมคู่นั้น รวมถึงความอุ่นร้อนจากปลายนิ้วยามเช็ดน้ำตาออกจากแก้มของตัวเองอย่างเบามือส่งผลให้ความเห่อร้อนลามขึ้นไปทั่วทั้งหน้าจนแก้มกลมสองข้างขึ้นสีแดงระเรื่อ

"หือ? หนูอัยย์ร้อนเหรอคะ? นี่ก็ตอนเที่ยงแล้วด้วยหนิ แดดมันแรง" คนเป็นพี่ชายเมื่อเห็นเด็กสาวแก้มแดงก็คิดไปเองว่าคงเป็นเพราะแสงแดดในตอนเที่ยงจึงรีบหันซ้ายหันขวามองไปรอบๆ ตัวเพื่อหาสิ่งที่ตนต้องการ แล้วก็พบกับหมวกสานใบเดิมเลยเอื้อมมือไปหยิบมาสะบัดๆ เอาเศษดินออกให้จนหมดแล้วสวมมันลงบนศีรษะเล็กอีกครั้ง

"หนูอัยย์มาขึ้นหลังพี่เดี๋ยวพี่พากลับบ้านไปทำแผลกัน จะได้ทานข้าวด้วยเลยเนอะ"

หลังจากนั้นร่างสูงของพี่ชายที่ย่อตัวอยู่ก็หันหลังให้เด็กสาว ฝ่ามือหนากวักมือเร่งให้ขึ้นมาบนแผ่นหลังกว้าง ร่างเล็กจึงโน้มตัวลงยกแขนเล็กโอบรอบลำคอแกร่งเอาไว้ ก่อนที่มือหนาจะคว้าขาเรียวเล็กให้โอบรอบเอวสอบของตัวเอง แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

"ตรงนี้ผมฝากเก็บและทำความสะอาดให้ด้วยนะครับ แล้วแยกย้ายกันไปพักทานข้าวได้ครับ ค่อยกลับมาทำงานต่อ"

น้ำเสียงทุ้มของพ่อเลี้ยงหนุ่มเอ่ยบอกกับคนงานในไร่ของตนด้วยความสุภาพแม้ว่าเขาจะเป็นเจ้านาย แต่เพราะคนตรงหน้านั้นมีอายุมากกว่า เขาคิดว่าการให้ความเคารพซึ่งกันและกันนั้นเป็นเรื่องที่ดี

"ได้ครับพ่อเลี้ยง พ่อเลี้ยงรีบพาหนูอัยย์ไปทำแผลเถอะครับ แกคงจะเจ็บน่าดู"

ชายวัยสามสิบต้นๆ รับคำพ่อเลี้ยง โดยสายตามองไปยังร่างเล็กที่เกาะหลังอยู่ด้วยความเป็นห่วงเป็นใยและยิ่งเห็นบาดแผลบริเวณหัวเข่าที่มีเลือดไหลก็ยิ่งเป็นห่วงมากขึ้น

"ลุงชัยจ๊ะ หนูอัยย์ขอโทษนะจ๊ะ หนูอัยย์ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ลุงชัยลำบากเลยจ้ะ"

เสียงหวานติดสั่นเครือบอกกับลุงชัย ก่อนจะประกบมือเป็นกระพุ่มสวยยกไหว้แม้ว่าจะคล้องคอพี่ชายคนสนิทของตัวเองอยู่ก็ตาม แล้วก้มหัวเล็กน้อยอย่างรู้สึกผิดที่ทำให้ทุกคนต้องมาลำบากเพราะตัวเอง

"ไม่เป็นไรเลยหนูอัยย์ แค่นี้เองพวกลุงช่วยๆ กันก็เสร็จแล้ว ไม่ต้องร้องไห้ๆ”

ลุงชัยเอ่ยอย่างยิ้มๆ เอ็นดูเด็กสาวตรงหน้า เห็นมาก็ตั้งหลายปีแล้ว ก็เอ็นดูเหมือนลูกเหมือนหลานคนหนึ่ง ลุงอย่างเขาไม่คิดโกรธเลยสักนิด มันเป็นอุบัติเหตุนี่น่า

"หนูอัยย์ขอบคุณลุงชัยจ้ะ" เสียงหวานตอบกลับพร้อมส่งยิ้มให้

"งั้นผมไปก่อนนะครับ" พ่อเลี้ยงหนุ่มเอ่ยลา

"ครับพ่อเลี้ยง"

เมื่อสั่งงานเสร็จเรียบร้อย พันแสงก็หันหลังกลับเดินไปตามทางอย่างระมัดระวัง มือหนาทั้งสองข้างประคองข้อพับใต้หัวเข่าเล็กเอาไว้แน่นพลางยกตัวเด็กสาวให้ขึ้นเกาะหลังอีกนิดก่อนจะกระชับให้แน่นกันตกลงไปที่พื้น

"พี่พันแสงหนักไหมจ๊ะ"

น้ำเสียงติดสะอื้นเล็กน้อยถามขึ้นที่ข้างหูพร้อมเอียงใบหน้าเล็กที่ยังคงมีคราบน้ำตามองอย่างต้องการคำตอบ จนคนโดนถามหัวเราะในลำคอด้วยความเอ็นดู

"หนักมาก หนูอัยย์กินอะไรเข้าไปหรือเปล่าน้าา" พันแสงนึกอยากแกล้งร่างเล็กจึงเอ่ยเย้าแหย่

"จริงเหรอจ๊ะ!? หนูอัยย์แค่กินข้าวไปสองจานกับขนมอีกสองชิ้นก่อนมาหาพี่พันแสงเองนะจ๊ะ หนูอัยย์ตัวหนักขนาดนั้นเลยเหรอ?"

ดวงตากลมเบิกโตด้วยความตกใจ ปากเล็กก็พูดเจื้อยแจ้ว นิ้วเรียวทั้งสองข้างยกขึ้นมาสองนิ้วเท่ากันตามคำพูดของตัวเอง คิ้วดำเล็กๆ ขมวดเข้ามากันอย่างเคร่งเครียด

"ฮ่าๆ กินเยอะขนาดนั้นเชียว ตัวเล็กนิดเดียวเอาไปไว้ไหนหมดหือ?"

"แหะๆ กระเพาะของหนูอัยย์เป็นเหมือนหลุมดำจ้ะ กินทุกอย่างได้หมดเลย"

เด็กสาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงใสๆ พลางหัวเราะอย่างชอบใจ แขนเรียวเล็กโอบลำคอแน่นขึ้นเล็กน้อยพร้อมวางคางบนไหล่กว้าง

"อย่างนี้หนูอัยย์จะกินพี่เข้าไปด้วยไหมนะ"

"โอ้โห พี่พันแสงตัวใหญ่อย่างนี้ หนูอัยย์กินไม่ได้หรอกจ้ะ" ไม่ว่าเปล่า กางแขนออกประกอบเพื่อให้ภาพไปอีกหนึ่งแมทช์จนเรียกเสียงหัวเราะจากพ่อเลี้ยงหนุ่มได้

"โอเคค่ะ งั้นพี่สบายใจแล้วไม่ถูกหนูอัยย์กิน แล้วนี่เจ็บแผลอยู่ไหมคะ?" ใบหน้าคมก้มมองหัวเข่าเล็กที่ยังคงมีเลือดไหลออกมาอยู่

"เจ็บนิดๆ จ้ะ แต่ตอนล้างแผลต้องเจ็บกว่านี้แน่เลยจ้ะ" แววตาคู่สวยหม่นแสงลงเล็กน้อยเมื่อเหลือบมองแผลที่หัวเข่าตัวเอง ซ้ำยังรู้สึกปวดตุบๆ ที่ข้อเท้าอีกด้วย

"เจ็บนิดเดียวเอง ไม่ต้องกลัวนะคะ" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยปลอบประโลม

"ขอบคุณนะจ๊ะ พี่พันแสง"

น้ำเสียงหวานใสของเด็กสาวเอ่ยขอบคุณอย่างอารมณ์ดี ใบหน้าเล็กแนบแก้มกลมซบลงไหล่กว้าง กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ลอยเข้าจมูกแม้จะบางเบาแต่กลับส่งผลให้หัวใจดวงน้อยเกิดสั่นไหว เต้นดังตึกตักขึ้นมาอีกครั้ง

นาทีนั้นหนูอัยย์รู้แล้วว่าตัวเองในวัย 15 ปีหลงรักพี่พันแสงเข้าให้แล้ว