ตอนที่ 10 ศาลเตี้ย

ตอนที่ 10 ศาลเตี้ย

"อย่าคิดที่จะหนี ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าผมไม่เตือน" ยิ่งเธอได้ยินคำขู่และท่าทางดุดันของเขาก็ทำให้หญิงสาวนั่งนิ่งไม่กล้าขยับตัว เมื่อเขาเปิดประตูขึ้นมานั่งประจำที่คนขับพร้อมคาดเข็มขัดนิรภัยแล้ว ก็หันมาจ้องหน้าเธอแต่กลับไม่พูดอะไร

"คุณหาน้องฉันเจอหรือเปล่า" จู่ ๆ เขาก็ออกรถจนตัวรถกระชาก คนตัวเล็กนั้นแผ่นหลังกระแทกกับเบาะรถอย่างจัง

“ว้าย!” เธอต้องตกใจและรีบคว้าเข็มขัดนิรภัยมาคาดเอาไว้

"คุณจะบ้าหรือไง ขับรถแบบนี้เดี๋ยวได้ตายกันพอดี" เขาไม่ได้ฟังคำทักท้วงของเธอ แต่กลับมุ่งหน้าขับรถออกไปด้วยใบหน้าบึ้งตึง เธอรู้ว่าทางนี้เป็นทางตรงกลับไปยังปางไม้ของเขา และเมื่อไปถึงปางไม้ เขาก็จอดรถพร้อมเปิดประตูลงมาดึงกระชากเธอลงจากรถ

"โอ๊ย! ฉันเจ็บนะ ฉันรู้แล้วน่าไม่ต้องดึง" ในใจของเธอนั้นมีความกังวลเป็นอย่างมาก กลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีกับน้องชาย แต่ถ้าเขากลับมาที่ปางไม้ก็แสดงว่าน้องชายของเธอก็น่าจะอยู่ที่นี่

หญิงสาวรีบก้าวตามแรงดึงกระชากของเขา ตรงไปยังโรงเรือนที่อยู่ด้านในของปางไม้ก็เห็นน้องชายของเธอนอนตัวงออยู่บนพื้น เหมือนจะเพิ่งโดนซ้อมเสร็จไปหมาด ๆ สภาพสะบักสะบอมใบหน้าปูนบวม

"เพชร เพชร เป็นยังไงบ้าง" เธอรีบคลานเข้าไปกอดน้องชายคนเดียวของเธอที่หน้าบวมช้ำนอนกองอยู่กับพื้น และดูท่าจะทั้งเจ็บทั้งจุก

“พี่” เพทายครางเรียกพี่สาวด้วยน้ำตาไหลนองหน้า

"นี่พวกคุณทำไมถึงต้องลงไม้ลงมือกันขนาดนี้ ฉันก็ไปหาเงินมาให้แล้วนี่ไง" เธอหันไปต่อว่าชาติที่น่าจะเป็นคนซ้อมน้องชายเธอปางตางแบบนี้

"เมื่อคืนเหมือนเราจะคุยกันรู้เรื่องแล้วนะ ว่าให้คุณไปหาเงิน แต่น้องชายของคุณก็ต้องอยู่ที่นี่ ทำงานที่นี่จนกว่าจะหาเงินมาคืนผมครบ"

"ก็ใช่ไง" เธอตอบเขาอย่างไม่ลดละที่เห็นสภาพของน้องเป็นแบบนี้ก็ยิ่งทำให้เธอโมโหเลือดขึ้นหน้า

"แต่มันไม่ใช่กับน้องคุณไง น้องคุณแอบหนี" เขานั่งยอง ๆ ข้างเธอแล้วตะคอกใส่ใบหน้าหญิงสาวจนเธอรู้สึกตกใจกลัวทำอะไรไม่ถูก ทั้งกังวลกับความปลอดภัยของน้องชาย

"ก็ได้ ได้ เดี๋ยวฉันจะคุยกับเขาเอง"

"คุยเหรอ คุยว่ายังไง" เขานั่งรอฟังเธอคุยกับน้องชายของเธออยู่ไม่ห่าง

"เพชร" เธอเรียกน้องชายเสียงสั่น

"พี่ ผมขอโทษ" เพทายร้องไห้ออกมาตัวสั่นเขารู้ว่าเขากำลังสร้างปัญหาใหญ่ให้เธอในตอนนี้

"อย่าคิดที่จะหนีไปอีกนะ เดี๋ยวพี่จะหาเงินมาใช้หนี้เอง" เธอกอดน้องชายไว้แน่นด้วยตัวสั่นเทาทั้งโกรธทั้งปวดใจที่น้องชายของเธอตกอยู่มนสภาพนี้

“ผมขอโทษ ผมผิดเองที่ผมติดการพนันแล้วทำให้พี่ลำบากตลอด” เพทายพูดเสียงสะอื้น ตัวสั่นเทาด้วยความรู้สึกเสียใจจริง ๆ ที่เอาแต่สร้างปัญหาให้กับพี่สาววของเธอ

“เพชร สัญญากับพี่ได้ไหมว่าจะไม่หนีอีก อดทนอยู่ที่นี่ทำงานไปก่อนจนกว่าพี่จะหาเงินสามแสนมาไถ่ตัวเพชร พี่จะหามาให้ทันก่อนสามเดือนแน่ ๆ อดทนหน่อยนะเพชร” พิมนภากอดน้องไว้แน่น เธอยายามปลอบประโลมด้วยทุกหยดน้ำตาที่ไหลริน แต่แล้วแรงมหาศาลก็กระชากตัวเธอออกมาจากน้องชาย

“อ๊ะ! อย่านะ ปล่อยฉัน” เธอพยายามคว้าน้องชายเอาไว้สุดกำลัง แต่น่านฟ้ากลับพยักหน้าให้ลูกน้องดึงตัวเพทายออกห่างจากเธอ มือเรียวของเธอยังยื่นไขว่คว้าหาน้องชายสุดกำลัง แต่ก็ไม่อาจสู้แรงของผู้ชายตัวใหญ่ได้

“ปล่อยนะ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้” เธอพยายามทั้งผลักทั้งดัน และสะบัดตัวออกจากอ้อมแขนของน่านฟ้า แต่ก็ไม่เป็นผล เมื่อเขาโอบเกี่ยวเอวบางของเธอแล้วดึงรั้งเข้าหาตัวเขา พร้อมลากเธอออกห่างจากน้องชาย

“เพชร ปล่อยฉันนะ” เธอตะโกนเรียกน้องชายทั้งที่ตัวเองถูกอุ้มจนตัวลอย และมือก็ยังยื่นไปข้างหน้าเพื่อที่จะไขว่คว้าหาจับมือน้องชายของเธอ

“หยุดบ้าได้แล้ว” น่านฟ้าตะคอกเธอเสียงดัง

“ฉันไม่หยุด คุณต่างหากที่ควรหยุด ฉันก็หาเงินมาให้คุณแล้วนี่ไง คุณจะเอาอะไรอีก” หญิงสาวโมโหจนเลือดขึ้นหน้า เธอรู้ว่าครั้งนี้พวกเขาซ้อมน้องชายเธอหนักมากถึงมันจะเป็นความจริงที่น้องชายของเธอแอบหนีไป แต่พวกเขาก็ควรจะรอคุยกับเธอไม่ใช่ซ้อมน้องชายปางตายขนาดนี้

“ที่พวกคุณทำมันเกินไปแล้วนะ”

“เกินไปเหรอ น้องชายคุณเอาเงินสามแสนบาทของผมไป มันไม่เกินกว่าเหตุเลยหรือ แล้วยังไม่คิดจะใช้หนี้ยังจะหนีหนี้อีก นี่ถ้าลูกน้องผมไม่ตามไปเจอที่ บขส. คุณคิดว่าผมจะได้เงินสามแสนของผมคืนไหมล่ะ”

“แล้วคุณให้น้องฉันยืมเงินไปเล่นการพนันทำไม”

“ผมไม่ได้ให้ยืม น้องชายคุณขโมยเงินผมไปต่างหาก เงินที่ผมเพิ่งได้จากการขายไม้ น้องชายคุณมาสมัครงานอยู่ไม่ถึงอาทิตย์ก็มาขโมยเงินผม ทั้ง ๆ ที่ผมเพิ่งจะวางเงินลงบนโต๊ะ แต่พริบตาเดียวที่ผมหันหลัง น้องชายขี้ขโมยของคุณก็เอาเงินไปเล่นการพนันจนหมดแล้ว”

คำตอบของเขาทำให้พิมนภานิ่งอึ้งไปทันที เธอคิดว่าน่านฟ้าให้น้องชายเธอยืมเงินไปเล่นการพนัน แต่ที่ไหนได้น้องชายของเธอกลับขโมยเงินจากการขายไม้ของเขาแล้วเอาไปเล่นการพนันอย่างนั้นเหรอ

“เป็นไง อึ้งไปเลยสิ พี่สาวแห่งชาติ เมื่อได้รู้ความชั่วของน้องชายตัวเอง”

“ฉะ...ฉันไม่รู้มาก่อน” เธอพูดเสียงอ่อย

“ก็คุณไม่เคยจะหยุดฟังผมเลยไง คุณเอาแต่พ่นคำว่าผมทำอย่างนั้นไม่ได้ ผมทำอย่างนี้กับน้องชายคุณไม่ได้ แล้วน้องชายคุณล่ะมีสิทธิ์อะไรมาขโมยเงินคนอื่นไปเล่นการพนัน”

“แต่มันก็ไม่ใช่ที่คุณจะไปสั่งสอนน้องชายฉันแบบนั้น มันไม่ถูกต้อง” เธอพูดออกมาด้วยน้ำตานองหน้า

“แล้วแบบไหนที่มันถูกต้อง ติดหนี้แล้วหนีหนี้งั้นเหรอที่มันถูก” เขาก้าวเข้าใกล้เธออีกครั้ง จนหญิงสาวต้องถอยหลังไปหลายก้าว เธอพยายามรวบรวมสติและสูดหายใจเข้าลึก ๆ

“แต่ก็ไม่ใช่ว่าพวกคุณจะซ้อมน้องฉันปางตายแบบนี้ ฉันมีสิทธิ์แจ้งตำรวจนะ” คำขู่ของเธอได้ผลขึ้นมาในทันที เมื่อชายหนุ่มกำมือทั้งสองข้างเข้าหากันจนสั่นเทา

“คุณขู่ผมเหรอ” เขากัดกรามกรอดด้วยความโมโห

“ฉันไม่ได้ขู่ ฉันแค่จะบอกว่าบ้านเมืองมีขื่อมีแปรนะ ไม่ว่าน้องชายฉันจะทำผิดขนาดไหน คุณก็ควรให้กฎหมายลงโทษ แต่ไม่ใช่คุณเป็นศาลเตี้ยแบบนี้” คำพูดของเธอทำให้น่านฟ้าฟิวส์ขาดในทันที

“ศาลเตี้ยอย่างนั้นเหรอ” เขาย่างสามขุมเข้ามาหาเธอและคว้าเข้าที่ต้นแขนทั้งสองข้างของหญิงสาวดึงเข้าหาตัวเอง