ตอนที่ 9 เพทายหนีไป

ตอนที่ 9 เพทายหนีไป

"ไฟแดงเหรอ เฮ้ย! เธอเป็นเด็กขายพวงมาลัยเหรอ หรือว่าเธอ..."

"เอ่อ! ไม่ใช่ค่ะ คือว่าฉันขับรถมอเตอร์ไซค์หาน้องชายฉันนะคะ พอดีน้องชายของฉันไปติดหนี้คุณน่านฟ้าเอาไว้ เขาก็เลยให้คนจับตัวฉันเพื่อมาใช้หนี้สามแสนบาทนะคะ”

“น้องชายเธอติดหนี้ไอ้น่านสามแสนบาทเหรอ"

"ค่ะ คุณน่านฟ้าให้เวลาฉันสามเดือนค่ะ เพื่อที่จะหาเงินมาคืนเขา แล้วเขาจะยอมปล่อยตัวน้องชายของฉัน"

เมื่อผู้เป็นพ่อได้ยินแบบนั้นก็ยื นิ่งฟังบนบันไดชั้นสอง น่านฟ้าที่เดินออกมาตามหลังก็ชะงักเมื่อเห็นผู้เป็นพ่อไม่ยอมลงไปข้างล่างสักที

"อ้าว! อะไรอีกล่ะพ่อ ทำไมไม่ไปสักที" เขาถามไม้เมืองด้วยน้ำเสียงเจือความรำคาญ

"แล้วมันหนักหัวแกอะไรนักหนา"

เมื่อได้ยินพ่อลูกข้างบนเริ่มทะเลาะกันยกที่สอง พิมนภาจึงรีบวิ่งแจ้นออกจากบ้านทันที ขุนเขาที่หันไปดูพ่อกับน้องชายที่ดูท่าเริ่มรบกันอีกครั้ง พอหันกลับมาก็ไม่เจอเธอแล้ว

"ไปซะแล้ว ยังถามไม่รู้เรื่องเลย"

พิมนภาใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงกว่าที่เธอจะเดินมาถึงสี่แยกไฟแดง ยังโชคดีที่รถมอเตอร์ไซค์ของเธอยังจอดอยู่ที่เดิมไม่มีใครมายกไป

"โชคดีจริง ๆ ที่ยังไม่หาย ถือว่าฟ้ายังมีตาเข้าข้างคนซวยอย่างฉัน" เธอสตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์แล้วขับตรงไปยังห้องเช่าของตัวเอง แล้วรีบเปิดลิ้นชักหยิบสมุดบัญชีธนคารทั้งหมดที่มี เมื่อรวมเงินทั้งหมดในบัญชีกลับมีเพียงสองหมื่นกว่าบาทเท่านั้น

"ตายแล้ว! แค่สองหมื่นเอง ยังไม่ถึงห้าหมื่นบาทด้วยซ้ำ" ว่าแล้วเธอก็ทิ้งตัวลงบนที่นอนเล็ก ๆ ในห้องเช่าที่แสนคับแคบ พลางนึกถึงใบหน้าของน้องชายคนเดียวขึ้นมา จู่ ๆ ดวงตาของเธอก็ร้อนผ่าวและมีหยาดน้ำไหลลงที่หางตา

หญิงสาวรีบเช็ดน้ำตาออก เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบกรอบรูปที่วางอยู่ข้างหัวเตียงซึ่งเป็นรูปถ่ายที่เธอกอดคอกับน้องและยิ้มอย่างมีความสุข

เธอแงะกรอบรูปนั้นออกมา เผยให้เห็นกำไลข้อมือทองคำ ที่เธอเก็บซ่อนไว้ในนั้น เผื่อเจ้าหนี้ของน้องชายมาค้นห้องก็จะไม่สามารถหาเจอ เธอหยิบทองเส้นนั้นออกมาด้วยท่าทางสุดแสนจะเสียดาย

"เส้นสุดท้ายแล้ว" เธอพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา หญิงสาวสอดทองไว้ใต้หมอนแล้วเดินไปหยิบผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำอาบน้ำเพื่อให้ตัวเองรู้สึกสดชื่น สมองจะได้ปลอดโปร่งขึ้นมาบ้าง เมื่ออาบน้ำเสร็จเธอก็รีบแต่งตัวและคว้าสมุดบัญชีพร้อมกับทองเส้นสุดท้ายใส่กระเป๋าสะพายคู่ใจ

ณ ธนาคาร

ผู้คนที่มาทำธุรกรรมที่ธนาคารแน่นขนัดตา จนพิมนภาต้องยืนรอต่อคิวยาวล้นประตูธนาคารไปอีกตั้งไกล

"ทำไมคนเยอะอย่างนี้เนี่ย" กว่าจะถึงคิวของเธอก็ปาไปเกือบชั่วโมง ขาเธอแข็งจนรู้สึกเหนื่อยปวดไปหมดกว่าจะได้ถอนเงินออกมาก็ใช้เวาลเอาการ

หญิงสาวรีบยัดเงินเข้าไปในกระเป๋าสะพายคู่ใจของตัวเอง และเดินออกมาจากธนาคารมุ่งตรงไปยังร้านทองที่อยู่ในห้าง เธอยืนมองราคาทองคำบาทละสามหมื่นกว่าด้วยใบหน้าเศร้าสร้อยแล้วเดินเข้าไปในร้านขายทอง

"ฉันจะมาขายทองค่ะ" เธอหยิบสร้อยข้อมือทองคำออกมาจากกระเป๋าและยื่นให้พนักงานร้านทอง เธอยืนรออยู่ไม่นานก็ได้เงินมาสามหมื่นกว่าบาท แล้วรีบยัดเงินใส่กระเป๋า

"ตอนนี้ก็มีเงินรวม ๆ อยู่หกหมื่นสามพันบาท จะทำยังไงให้เงินหกหมื่นสามพันบาทกลายเป็นสามแสนนะ" หญิงสาวบ่นพึมพำกับตัวเอง แต่แล้วสายฝนก็เริ่มโปรยปราย เธอจึงรีบวิ่งเข้าไปหลบที่ข้างห้างรอจนฝนหยุดตกก็ปาไปเกือบจะบ่ายสามแล้ว เธอจึงรีบเดินตรงไปยังรถมอเตอร์ไซค์ของตัวเอง สวมหมวกกันน็อคและขับกลับไปยังห้องเช่าของตัวเอง

ณ ห้องเช่า

"รถใครมาจอดขวางหน้าประตูนะ" หญิงสาวขับรถเข้ามาถึงหน้าห้องเช่าก็มีรถกระบะคันหนึ่งจอดขวางประตูห้องของเธออยู่ แต่เมื่อเธอกำลังจะเปิดประตูกลับเห็นว่าห้องที่เธอล็อกอยู่นั้นถูกงัด หญิงสาวตกใจเป็นอย่างมาก เธอจึงเปิดประตูเข้าไปกลับต้องตกใจยิ่งกว่าเดิมเมื่อเห็นน่านฟ้านั่งรอเธออยู่ในห้องบนเก้าอี้

"นี่คุณ คุณงัดห้องฉันทำไม"

"ผมไม่ได้งัด"

"ไม่ได้งัดแล้วแม่กุญแจมันจะพังแบบนี้ได้ยังไง"

"ผมถีบเข้ามา"

"ถีบเหรอ คุณจะบ้าเหรอ นี่คุณมาพังห้องฉันได้ยังไง เดี๋ยวเจ้าของห้องเช่าก็ได้แจ้งตำรวจจับคุณข้อหาบุกรุกหรอก" ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ เขาก็ดึงกระชากแขนเธอเข้าไปในห้อง

"โอ๊ย! เจ็บนะ" หญิงสาวเงยหน้ามองเขาพร้อมสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของเขาด้วยความตกใจและงุนงง เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าด้วยเหตุผลอะไรเขาจึงมาพังประตูห้องเธอแบบนี้

"น้องชายเธออยู่ไหน"

"ก็อยู่กับคุณไง"

"โกหก" เขาตวาดเธอเวสียงดัง

"โกหกอะไร น้องชายฉันก็อยู่กับคุณตั้งแต่เมื่อคืน ฉันจะไปโกหกคุณทำไม"

"น้องชายเธอหนีไปตั้งแต่เมื่อเช้า" คำบอกเล่าของเขาทำให้พิมนภาหน้าซีดเผือด เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าน้องชายของเธอแอบหนีออกมาจากปางไม้ของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่

"แล้วตอนนี้น้องชายของฉันอยู่ที่ไหน"

"ผมสิควรจะถามคุณ ไม่ใช่คุณมาย้อนถามผม" เขาจ้องมองเธอด้วยท่าทางดุดัน ตอนนี้เขาคงจะคิดว่าเธอกำลังโกหกเขาอยู่ หญิงสาวรีบส่ายหน้าเป็นเชิงปฏิเสธในทันที

"เปล่านะคุณ น้องชายฉันไม่ได้ติดต่อฉันมาเลย แล้วฉันก็เพิ่งจะกลับมาถึงห้อง"

"คุณไปไหนมา"

"ฉันก็ไปธนาคารไง ไปเบิกเงินมาใช้หนี้คุณ"

"โกหกอีกแล้วนะ"

"จริง ๆ ฉันไม่ได้โกหกคุณเลยนะ"

"กริ๊ง!" เสียงโทรศัพท์ของน่านฟ้าดังขึ้น เขารีบกดรับสายโทรศัพท์นั้น ใบหน้าของชายหนุ่มดูบึ้งตึงขึ้นไม่น้อย ดวงตาของเขาเริ่มแดงก่ำด้วยความโกรธ พร้อมจ้องมาทางเธอ จู่ ๆ เขาก็ลุกพรวดจากเก้าอี้ และเดินตรงมาจับต้นแขนของเธอกระชากให้เธอเดินตามเขาออกไปจากห้อง

"โอ๊ย! เจ็บนะ จะพาฉันไปไหนเนี่ย" หญิงสาวพยายามสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของเขา แต่ก็สู้แรงของเขาไม่ไหว

“ฉันเจ็บ ปล่อยนะ”เขาลากเธอไปที่ประตูอีกฝั่ง แล้วเปิดประตูดันเธอขึ้นไปนั่งข้างคนขับ พร้อมยกนิ้วชี้หน้าของเธอด้วยท่าทางดุดัน