ตอนที่ 5 จูบฉัน

ตอนที่ 5 จูบฉัน

"ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้คุณเจ็บไม่ทราบว่าคุณเจ็บไหมคะ" เธอแกล้งถามเขา

"ปากดีนัก เดี๋ยวเถอะ" เขายังหันมาบ่นเธออีก พอเดินไปอีกสองก้าว เขาก็หยุดรอบนี้ดีนะที่พิมนภาไม่ได้ก้าวเดินตาม ไม่งั้นคงจะชนเขาอีกรอบให้เจ็บตัวเปล่า ๆ

"หยุดทำไมคะ" เขาหันหน้ามามองเธอ

"ขยับมานี่"

"คะ"

"คุณจะให้ก้าวไปถึงไหนนี่ก็อยู่ใกล้ขนาดนี้แล้ว"

"ขยับมาอีกก้าว" เธอก้าวไปอีกก้าว เมื่อน่านฟ้าโอบเอวเธอด้วยความเร็ว จนหน้าอกของเธอปะทะกับตัวของเขาอย่างจังจนเธอตกใจ เธอเลยเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความไม่พอใจ

"ฉันชอบมากเลยนะที่เธอจ้องฉันไม่วางตาแบบนี้"

"ขอโทษด้วยค่ะ คุณมีอะไรอีกหรือเปล่าคะ"

"จูบฉัน" เขาสั่ง จนพิมนภาชะงักไปในทันที

"จูบอะไรคะ"

"ทำสิ" เขาสั่งเธออีกครั้งหนึ่งด้วยความโมโห เธอได้แต่ถอนหายใจและมองหน้าเขา

"คุณก็รู้ว่าตัวเองสูงขนาดไหนแล้วฉันจะจูบคุณถึงได้ยังไงคะ" เขาก้มลงและยืนหน้ามาใกล้ ๆ เธอ

"ใกล้พอหรือยัง" เขาถามเธออีกรอบ มือเล็กยกขึ้นคล้องคอชายหนุ่มแล้วกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

"เอาวะ จูบให้มันจบ ๆ ไป จะได้ไปหาเงินมาใช้หนี้สักที" ริมฝีปากบางของพิมนภาเม้มเข้าหากัน เธอยื่นหน้าเข้าไปหาใบหน้าของเขาให้ใกล้เขาที่สุด

ริมฝีปากบางทาบบนริมฝีปากหนา เพียงแตะริมเบา ๆ หลังจากนั้นเธอก็ปล่อยมือจากการคล้องคอเขา น่านฟ้าที่หลับตาอยู่และขมวดคิ้วเล็กน้อย เขารู้สึกว่าริมฝีปากของเธอ เพียงแค่แตะนิดเดียวก็ผละออก

"อะไร นี่จูบแล้วเหรอ ทำไมฉันไม่รู้สึก"

"จูบแล้วค่ะ ปากคุณชาหรือเปล่า" พิมนภาตอบออกมาดื้อ ๆ

น่านฟ้าถึงกับโมโหรีบคว้าแขนของเธอให้เดินตามเขาตรงไปยังบ้าน แต่เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงโมโหเธอขนาดนั้น เธอช่างต่อปากต่อคำเขาไม่ลดละ เขาจะจัดการปราบพยศเธอให้ได้เลยคอยดู พอไปถึงบ้านเขาล้วงหยิบกุญแจออกมาด้วยความเร่งรีบ แต่กุญแจเจ้ากรรมก็ดันหลุดมือไป

พิมนภาเห็นแบบนั้นจึงเก็บกุญแจจะยื่นให้เขา แต่แล้วเธอก็เปลี่ยนใจ เป็นคนไขประตูซะเอง

"เอาวะ เป็นไงเป็นกัน จะเกิดอะไรมันก็ต้องเกิดไม่วันนี้ก็วันหน้า ถือว่าวันนี้เป็นโชคของเธอก็แล้วกัน” พิมนภาคิดในใจ ถ้าเขาจะมีอะไรกับเธอจริง ๆ ก็ถือว่าเขาเป็นคนแรกของเธอ และที่สำคัญเขาก็หน้าตาดี ดีกว่าวันหนึ่งที่น้องชายตัวร้ายของเธอทำให้ลำบากแบบนี้อีกแล้วไปเจอกับคนแก่ ๆ พุงพลุ้ยที่มีเมียและลูกอยู่ที่บ้าน เธอจะไม่ได้ต้องทำผิดศีลเป็นเมียน้อยของใคร หรือกลัวว่าจะไปทำให้เมียใครต้องร้องไห้เสียใจ ถ้าเธอจะเสียความบริสุทธิ์ก็ให้มันเสียไป เพราะเธอก็ไม่ได้คิดว่าจะมีใครอยากจะอยู่กับเธอ ตั้งแต่เล็กจนโตเธอก็มีหน้าที่ต้องดูแลน้องคนเดียว เพราะพ่อแม่ของเธอได้จากเธอไปแล้วจึงเป็นเธอที่เป็นทั้งพ่อทั้งแม่ และเป็นทั้งพี่ เป็นเพื่อน แล้วก็เป็นคนที่รักเพทายมากที่สุด ครั้งหนึ่งในชีวิตของผู้หญิงก็คงต้องเจอเรื่องแบบนี้ เธอไม่คิดว่าจะมีใครเข้ามาและรักสิ่งที่เธอเป็นได้ก็เหมือนที่เขาพูด เธอเป็นผู้หญิงที่ไม่ได้สวย เป็นไปได้ยากที่ใครจะมารักเธอบวกกับพฤติกรรมของน้องชายเธอแล้วด้วย ถ้าหากเธอมีแฟนแล้วต้องอยู่กับแฟน ไม่นานก็คงเลิกรากันอยู่ดี เพราะแฟนและครอบครัวของแฟนคงจะรับพฤติกรรมแย่ ๆ ของน้องชายเธอไม่ได้ พิมนภาคิดในใจพลางไขกุญแจแล้วเปิดประตูเข้าไป

น่านฟ้าดันตัวเธอเข้าไปในบ้านทันทีพร้อมกับล็อกประตู เธอหันมาจะยื่นกุญแจให้เขา เขาคว้ากุญแจแล้วขว้างทิ้งไปกับพื้นโดยไม่สนใจใยดี มือใหญ่กระชากแขนของเธอเข้ามาอีกครั้ง

"อาบน้ำมาแล้วใช่ไหม"

"เธอพยักหน้า"

"ก็ดี ไม่ต้องเสียเวลา”

"ห้องน้ำอยู่ไหนคะ" เธอถามเขา

"ห้องน้ำอยู่นู่น"

เธอเดินเข้าไปล้างเท้าพอล้างเท้าเสร็จเธอก็เดินออกมาจากห้องน้ำ เขาก็ถอดเสื้อออกแล้วเผยให้เห็นแผงอกที่ดูแข็งแรงจนพิมนภารู้สึกมวนท้องน้อยจนบอกไม่ถูก เธอกลืนน้ำลายอีกครั้งแล้วยืนมองเขานิ่ง

"มองอะไร ไม่ต้องมอง เดี๋ยวเธอก็ได้เห็นมากกว่านี้แน่ ๆ รีบเดินขึ้นไปสิ"

"แล้วฉันจะขึ้นไปถูกได้ยังไงคะ ฉันไม่รู้ว่าห้องคุณอยู่ตรงไหน"