Masuk"เอาตัวมันไปขังไว้" เขาสั่งลูกน้องแล้วเดินเข้ามาหาเธอ มือใหญ่บีบเข้าที่ต้นแขนของเธอแน่น และเดินนำหน้าไปซึ่งเธอไม่ต้องให้เขากระชากเลยด้วยซ้ำ เธอรีบเดินตามเขาออกไปด้วยความเต็มใจ จนใบหน้าของน่านฟ้าถึงกับรู้สึกฉงนขึ้นมาทันที
เมื่อเดินห่างลูกน้องมาแล้ว เขาถึงปล่อยมือจากเธอและมองเธออย่างจับผิด
"มีอะไรเหรอคะ ทำไมถึงไม่เดินต่อ" เธอถามเขาด้วยความอยากรู้ว่าทำไมเขาถึงหันมามองหน้าเธอ เขายังต้องการอะไรอีก
"ฉันก็แค่อยากรู้ว่าทำไมเธอไม่ขัดขืนฉันเลย"
"แล้วจะให้ฉันขัดขืนไปให้เจ็บตัวทำไม ในเมื่อเราคุยกันด้วยเหตุผลแล้วก็รู้เรื่อง ถ้าคุณดึงฉันออกมาแสดงว่าคุณอยากพาฉันไปที่ไหนสักแห่ง ฉันก็ตามคุณไปแล้วไงคะ"
"แล้วเธอรู้ไหมว่าฉันอยากพาเธอไปที่ไหน"
"ก็พอจะเดาได้"
"ที่ไหน" เขาถามเธออีกครั้ง
"ที่บ้านค่ะ ที่ห้อง ที่มุมอับ ที่ไหนสักที่หนึ่งล่ะมั้งคะ ที่ที่คุณสามารถสั่งสอนฉันได้"
"เก่ง เก่งมากเลยทีเดียว แสดงว่าเธอคงผ่านงานมาไม่น้อยแล้วใช่ไหมถึงรู้ว่าผู้ชายต้องการอะไร แค่ผมจ้องตาคุณ คุณก็รู้แล้วว่าผมคิดอะไร เก่งมากเลยทีเดียว นี่สิที่ผมชอบไม่ต้องมาทำตัวเป็นนางเอก ทำตัวเหมือนไม่เคย ทั้ง ๆ ที่ผ่านมาหลายศึกแล้ว"
"ใช่ค่ะ" คำตอบของเธอสั้น ๆ เธอยืนสบตาเขาอย่างไม่ลดละ
น่านฟ้าถอนหายใจยาวและเดินนำธอไป พิมนภาก็เดินตามเขาไปง่ายๆ ไม่คิดจะหนีไปไหน ความคิดแรกคือความปลอดภัยของน้องชาย ถือว่าสำคัญมากในเวลานี้ เธอไม่อยากจะให้เขาระบายความโมโหไปลงกับน้องชายของเธออีกแล้ว
เธอเดินตามเขามาได้สักพัก ผ่านบ้านมาสองหลังซึ่งเป็นบ้านที่อยู่ในละแวกเดียวกันกับบ้านหลังใหญ่ในปรางไม้ เขาเดินเลยไปไม่ไกลก็ได้เจอกับผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนคุยโทรศัพท์อยู่หน้าบ้าน ซึ่งเมื่อเห็นเธอกับเขาเดินผ่านมาก็รีบร้อนทักขึ้นมาทันที
"น่าน แกจะไปไหนวะ"
น่านฟ้าหันไปมองแต่ไม่พูดอะไรกลับเดินต่อ ผู้ชายใบหน้าหล่อเหลาที่ตัวสูงกว่าน่านฟ้ายืนอยู่ตรงสนามหญ้าหน้าบ้านก็รีบเดินมาหาเขา แต่แทนที่จะหยุดน่านฟ้าไว้ กลับมายืนขวางทางเธอและจ้องหน้าเธอด้วยสายตาจับผิด
"เธอเป็นใคร ดึกดื่นเที่ยงคืน เธอเข้ามาในบ้านฉันทำไม" เขาถามเธอด้วยความสงสัย
"มันไม่ได้เกี่ยวกับพี่ พี่อย่ามายุ่งเรื่องของผม"
"อะไรวะน่าน แล้วแกเอาลูกสาวใครเข้ามาในบ้าน แกจะบ้าหรือไง หรือว่าผู้หญิงคนนี้แกไปคว้ามาจากผับในร้านเหล้า" เมื่อคนพี่พิจารณาเธอสักพัก เขาก็ส่ายหน้าไปมา
"แกเก็บผู้หญิงคนนี้มาจากไหน ข้างทางเหรอวะ" เมื่อเขาหันไปมองน่านฟ้าและถามคำถามที่รู้สึกสงสัย เพราะปกติแล้วน่านฟ้าจะชอบผู้หญิงที่แต่งตัวโป๊ สวยเปรี้ยวเยี่ยวราด แต่ผู้หญิงคนนี้ทำไมถึงนุ่งห่มเรียบร้อย สภาพเหมือนเพิ่งอาบน้ำมา ใบหน้าไม่ได้แต่งเติม ถึงสีผิวจะไม่ค่อยขาวเท่าไหร่ แต่ก็ดูสะอาดสะอ้าน ใส่เสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งกางเกงขายาวผ้ายืด ไม่น่าเชื่อว่าน่านฟ้าจะพาผู้หญิงแบบนี้เข้ามาที่บ้าน
"จะมองอีกนานไหม" น่านฟ้าหันมาถามพี่ชายเขา คนเป็นพี่ที่อยากรู้อยากเห็นและเดินวนรอบตัวพิมนภาอีกรอบหนึ่ง
"ฉันสงสัยว่านายพาผู้หญิงคนนี้มาทำไม ปกติคนที่นายควงไม่ใช่แบบนี้เลย"
น่านฟ้าถอนหายใจยาวรีบเดินกลับมา เขาเลือกที่จะไม่ตอบคำถามของคนเป็นพี่ และหันไปบอกพิมนภาให้เดินตามเขา
“รีบเดินมา”
คนเป็นพี่ก็ดึงแขนของพิมนภาไว้ทำให้เขาโมโหจึงเดินไปกระชากแขนเธออีกข้างหนึ่ง แต่คนพี่ก็ไม่ยอมปล่อยแขนเธอทำให้เธอเป็นคนที่โดนสองพี่น้องฉุกกระชากอยู่ตรง
"โอ๊ย ๆ พวกคุณหยุดได้แล้วค่ะ แขนฉันจะหลุดแล้ว พวกคุณทำอะไรกันอย่างกับเด็ก" พิมนภาหันไปตะคอกใส่ทั้งสองด้วยความโมโหที่พวกเขากระชากเธออยู่นานสองนานจนแขนของเธอจะหลุดแล้ว
คนพี่จึงยอมปล่อยเธอไปโดยดี น่านฟ้ารีบกระชากแขนเธอแรง ๆ ให้เดินตามเขาไป
“รีบมาสิ” พอทั้งสองเดินผ่านไปแล้ว คนเป็นพี่ก็อดที่จะขมวดคิ้วด้วยความสงสัยไม่ได้ ปกติน้องชายของเขาไม่เคยคบผู้หญิงแบบนี้เลย หรือว่าเธอจะเป็นแม่บ้านก็ไม่น่าจะใช่ แล้วเรียกมาทำไมตอนดึกดื่นเที่ยงคืน
“หรือว่าไอ้น่านมันเปลี่ยนสเปคแล้ววะ” ไม่นานเขาก็เดินกลับขึ้นไปบนบ้าน ไม่สนใจเรื่องของน่านฟ้าอีก
เมื่อเดินออกมาจากตรงนั้นได้ไม่ไกลเท่าไหร่น่านฟ้าก็หยุดเดินกะทันหัน จนคนที่เดินตามมาชนเข้าที่หลังเขาอย่างจัง
“ตึก!”
“โอ๊ย!” น่านฟ้าโมโหจึงหันมาว่าเธออีกรอบ
"ทำไมเดินไม่มองหน้ามองหลัง ไม่แหกตาดูหรือไงว่าผมหยุดแล้ว"
"แล้วฉันจะเห็นได้ยังไงคะว่าคุณหยุด ก็คุณบอกว่าให้รีบเดินตามมา พอฉันรีบเดินตาม คุณก็หยุดเอาเสียดื้อ ๆ ฉันก็ชนสิคะ มืดก็มืด" พิมนภาตอบกลับด้วยความโมโห
"คุณรู้ไหม ถ้าน้องชายคุณอยู่ใกล้ ๆ ผมจะกระทืบมันให้ตายคาเท้าผมเลย"
"รู้ค่ะ ฉันอยู่กับคุณได้ไม่ถึงชั่วโมง ฉันรู้หมดแหละค่ะว่าคุณเป็นคนยังไง"
"ปากดีเดี๋ยวก็โดนสักที" น่านฟ้าถึงกับต้องถอนหายใจยาว เพราะผู้หญิงคนนี้ช่างต่อปากต่อคำเขาไม่ยอมลดละเลยสักครั้ง
ตอนที่ 31 ฉันยังไม่พร้อม“ไอ้เพชรก็ทำงานอยู่ตรงด้านหลังปางไงครับ” ชาติชี้ไปทางด้านหลังปางไม้ น่านฟ้าวิ่งไปถึงก็เห็นเพทายกำลังนั่งทำงานอยู่ เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นน่านฟ้าที่วิ่งมาหน้าตาตื่นจนเหงื่อท่วมไปทั้งตัว“มีอะไรเหรอครับคุณน่าน”“พี่สาวนายอยู่ไหน” เขาถามขึ้นด้วยท่าทางเหนื่อยหอบ“ไม่รู้สิครับ ตอนผมออกมาพี่พิมยังไม่ได้ออกจากห้องเลยนะครับ” เพทายรีบวางมือจากงานที่ทำอยู่ แล้วลุกขึ้นตึงตังกำลังจะวิ่งกลับไปที่บ้าน แต่แล้วชาติก็วิ่งเข้ามากลางวงสนทนา“คุณพิมอยู่ที่บ้านครับ” เมื่อได้ยินแบบนั้น ผู้ชายทั้งสองคนก็พากันวิ่งตาตั้งกลับไปที่บ้านหลังใหญ่“พิม” ทั้ง ๆ ที่เขายังไปไม่ถึงตัวบ้าน เขาก็ตะโกนเรียกเธอแล้ว หญิงสาวหันกลับไปมองก็เห็นทั้งน่านฟ้าและน้องชายของเธอวิ่งหน้าตาตื่นมาในบ้าน“คุณไปไหนมาน่ะ ผมตามหาคุณแทบแย่” น่านฟ้าเข้าไปหาเธอด้วยความเป็นห่วง“ฉันไปตักบาตรมาค่ะ” เธอพูดเพียงแค่นั้นก็นั่งก้มหน้า ชายหนุ่มหันไปมองหน้าผู้เป็นพ่อ
ตอนที่ 32 ผมอยากนอนกอดเมีย “ถ้างั้นเดี๋ยวผมพาเมียกลับบ้านก่อน เรื่องแต่งงานเดี๋ยวค่อยคุยกันอีกที” น่านฟ้ารีบประคองพิมนภาลุกขึ้น แล้วเดินออกไปจากบ้าน ผู้เป็นพ่อแทบจะอยากฟาดทุกสิ่งทุกอย่างให้แหลกเป็นหน้ากอง“อะไรอีกวะเนี่ย ฉันยอมให้แต่งงานก็มากแล้วนะ ยังจะลีลาค่าตัวแพงอีก”“พ่อก็พูดไป พ่อไม่เข้าใจความรู้สึกของผู้หญิงหรอก” ขุนเขาที่เดินตามออกมาพูดกับผู้เป็นพ่อที่ยืนโกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยงที่หน้าบ้าน ดูลูกชายกำลังพยุงเมียรักเดินกลับไปที่บ้าน“แกเข้าใจหรือไง” ผู้เป็นพ่อหันมาถามจนขุนเขาชะงักกึก“ผมก็ไม่เข้าใจหรอก แต่น้องสะใภ้อาจจะอึดอัดใจอะไรบางอย่าง ให้สองคนเขาคุยกันก่อนเถอะน่า เดี๋ยวน่านมันก็ทำให้เมียมันยอมแต่งเองแหละ” พูดแล้วขุนเขาก็หมุนตัวเดินออกไปจากบ้าน ปล่อยให้ไม้เมืองนั่งโมโหอยู่คนเดียวณ บ้านของน่านฟ้า“ทำไมคุณยังต้องคิดอะไรอีก ในเมื่อพ่อผมก็ยอมให้เราสองคนแต่งงานกันแ
ตอนที่ 30 พิมหายไป“รีบกินสิ เดี๋ยวจะเย็นซะก่อน” จู่ ๆ เขาก็พูดขึ้นมาเสียงดัง เมื่อเห็นว่าว่าที่ลูกสะใภ้นั้นไม่ยอมตักอาหารที่เขานำมาเลย จนขุนเขาที่เดินตามเข้ามาในห้องครัวถึงกับรีบสะกิดพ่อของตัวเองไว้“ผมบอกพ่อแล้วไงให้พูดดี ๆ” ขุนเขากระซิบบอกผู้เป็นพ่อ ไม้เมืองที่หงุดหงิดไม่หายกลับหันไปค้อนใส่ลูกชายคนโต“เอาล่ะ ๆ ถ้าเห็นหน้าฉันแล้วกินข้าวไม่ลง ฉันกลับก่อนก็ได้ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันมาใหม่” ว่าแล้วเขาก็หมุนตัวและเดินตึงตังออกไปจากบ้านของน่านฟ้า จนขุนเขาและน่านฟ้าต้องมองหน้ากันแล้วอดยิ้มไม่ได้ เพราะว่าพ่อของเขาคงจะใจอ่อนแล้วหันมาทำดีกับว่าที่ลูกสะใภ้แล้วสินะ“ทานอาหารที่คุณพ่อผมอุตส่าห์เอามาให้สิ” น่านฟ้าพูดพลางยื่นมือไปตักอาหารป้อนพิมนภา แต่เธอกลับไม่ยอมอ้าปากรับอาหารที่เขาตักป้อน จนบางครั้งน่านฟ้าก็กังวลใจไม่รู้ว่าพิมนภานั้นกำลังคิดอะไรอยู่ เมื่อคนทั้งสองเข้าไปในห้องนอน พิมนภาก็ตัดสินใจพูดขึ้น“คุณปล่อยฉันกับน้องไปได้ไหม”“ทำไมเราต้องพูดเรื่องนี้อีก”
ตอนที่ 29 คุยเรื่องแต่งงาน“แหม! เห็นให้คนไปตามรังควานเขา ไปพังร้านขายของของเขา ที่ไหนได้ก็โกรธที่ว่าที่ลูกสะใภ้แล้วก็ลูกชายตัวเองไม่คุยด้วย”“แกอย่ามาทำเป็นรู้ดีนะไอ้ดิน”“ผมรู้หมดเลยพ่อ ที่พ่อโกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยงไม่ให้ลูกชายพาผู้หญิงเข้าบ้าน แต่พอผู้หญิงคนนั้นท้อง พ่อก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเลย อยากอุ้มหลานล่ะสิ”“รู้ดีไปหมด”“ก็ต้องรู้ดีอยู่แล้ว ว่าแต่พ่อเถอะ อยากอุ้มหลานก็ทำท่าทางให้มันดี ๆ หน่อย ไม่งั้นระวังเขาไม่ให้อุ้มหลานนะพ่อ”“จะไม่ให้ฉันอุ้มหลานได้ยังไง ฉันเป็นปู่นะ”“ปู่ที่จะอุ้มฆ่าแม่เขา หลานที่ไหนจะให้อุ้ม แค่เห็นหน้าปู่หลานก็วิ่งหนีไปไกลแล้ว”“ใครบอกว่าฉันจะอุ้มฆ่า ฉันไม่เคยทำสักหน่อย”“แล้วที่ให้คนไปขู่แม่ของหลานทำไม”“ก็ตอนนั้นฉันไม่อยากให้ผู้หญิงคนนี้มายุ่งกับลูกชายฉันนี่หว่า”“ผู้หญิงคนนี้น่ะไม่ได้ยุ่งกับลูกชายพ่อสักหน่อย ลูกชายพ่อนั่นแหละที่ไปวอแวกับเธอเอง” ยิ่งได
ตอนที่ 28 ลูกที่เขาไม่ได้ต้องการ“มีปัญหาอะไรเหรอเพชร” พิมนภาถามน้องชายเบา ๆ ด้วยความไม่เข้าใจ“ผม ผมไม่อยากพาพี่ไปลำบากกับผมอีกแล้ว”“ทำไมเพชรถึงพูดแบบนั้น ตั้งแต่เล็กจนโตเราก็มีกันอยู่ 2 คน”“ตอนนี้ไม่ใช่แล้วนะพี่ เรามีกัน 3 คนแล้วนะพี่ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับหลาน ผมคงไม่ให้อภัยตัวเอง”“เพชร...”“ผมไม่อยากให้พี่ไปเสี่ยงอีกแล้ว ไหน ๆ คุณน่านเขาก็ดูเป็นห่วงเป็นใยพี่มากเลยนะ จะดีกว่าไหมถ้าพี่...”“ไม่ พี่จะไม่อยู่กับเขา”“ทำไมพี่ถึงพูดแบบนั้นล่ะ เด็กต้องก็ลูกของคุณน่านด้วยนะ”“ลูกที่เขาไม่ได้ต้องการ”“ทำไมพี่ถึงพูดแบบนั้น”ประตูห้องก็ถูกเปิดขึ้นอีกครั้งน่านฟ้าที่เดินเข้ามาเห็นน้ำตาของหญิงสาวที่ไหลเอ่อ เขาไม่ได้เอ่ยถามอะไร แต่กลับเดินไปนั่งที่โซฟาเหมือนเดิม เพราะรู้ว่าพี่น้องสองคนคงจะปรับทุกข์กันในเรื่องอะไรบางอย่างเมื่อพิมนภาหลับไปแล้ว เขาจึงลุกขึ้นจากโซฟาแล้วหันไปมองหน้าของเพทาย
ตอนที่ 27 รอยคราบน้ำตาเมื่อพิมนภาลืมตาขึ้นก็รู้สึกแสบตากับแสงไฟบนเพดาน เธอหันมองผู้ชายที่นั่งบีบมือเธออยู่ไม่ห่าง“เพชร”เมื่อเห็นว่าเป็นน้องชาย เธอดีใจและรีบดึงน้องชายเข้ามาสวมกอดทันที แต่แล้วก็รู้สึกว่าปวดหน่วงอยู่ที่ท้องน้อย“อ๊ะ!”“พี่เป็นอะไร”“พี่ปวดท้อง...” หญิงสาวพูดออกมา พลางลูบที่หน้าท้องของตัวเอง“ปวดท้องเหรอ ปวดมากไหม เดี๋ยวผมเรียกหมอให้” น่านฟ้าที่เห็นพิมนภาอาการไม่ค่อยดีของ เขาก็รู้สึกผิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เพราะเด็กในท้องก็คือลูกของเขาด้วยเช่นกัน เขารีบขยับเข้ามาใกล้ ๆ พร้อมจับหน้าท้องของพิมนภาจนเธอตกใจ หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจทำไมน่านฟ้าถึงมาอยู่ที่นี่“คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”“คุณเป็นลม ผมเลยพามาส่งที่โรงพยาบาล” หญิงสาวหันไปมองผู้ชายสองคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากเตียงของเธอ แต่แล้วเธอก็ต้องตกใจเมื่อเห็นหน้าของพ่อเลี้ยงไม้เมือง น่านฟ้ารีบเดินไปกดออดเพื่อเรียกพยาบาลในทันที“คุณทำอะไรคะ”
ตอนที่ 26 ท้องอ่อน ๆ&
ตอนที่ 25 ผมบอกให้หยุด“ทำไมฉันจะทำไม่ได้”“ทำน่ะทำได้ แต่พ่อให้คนไปข่มขู่เธอทำไมแล้วไปพังร้านขายของที่ตลาดสดด้วย” ขุนเขาพยายามเบี่ยงประเด็นเพื่อยื้อเวลาให้พิมนภาพาน้องของเธอนหนีไปให้ได้ก่อน“จริงเห
ตอนที่ 20 ห้ามยุ่งกับลูกชายฉัน“จะไปหางานทำ”“สภาพแบบนี้น่ะเหรอ ใครเขาจะจ้างคุณ”“ถึงฉันจะสภาพแบบไหนก็ไม่เกี่ยวกับคุณ หลีกทางได้แล้ว”“ก็ผมบอกแล้วไง เดี๋ยวผมจะจ้างคุณเอง”“ไม
ตอนที่ 12 พราก “ว้าย!” เธอร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ เธอนึกว่าตัวเองนั้นจะหนีพ้นจากเงื้อมมือของเขาแล้ว แต่สุดท้ายก็ไม่เป็นผล เพราะคนตัวใหญ่นั้นไวกว่าเธอมาก เมื่อเขาจับเธอกดลงบนที่นอนได้อีกครั้ง ครั้งนี้เขาจะปราบพยศให้ได้“เก่งนั

![พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





