ตอนที่ 1 ก่อนชีวิตยุ่งเหยิง 1

ต้นเดือนสิงหาคม ก่อนหน้านี้

จอมขวัญเพิ่งฉกผู้หญิงคนหนึ่งออกมาจากเงื้อมมือของชายที่อันตรายที่สุดในบางปลาม้า ถ้าเธอพลาด… ผู้หญิงคนนั้นอาจตาย

แต่ถ้าเธอทำสำเร็จ คนที่ต้องหนีทั้งชีวิตอาจเป็นเธอเอง

ตึก... ตึก... ตึก...

“เร็ว !”

จอมขวัญเอ่ยเร่งหญิงอีกคนแข่งกับเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพรมสีอ่อนราคาแพง ลมหายใจกระชั้นก้องในโถงยาวของคฤหาสน์หลังงามชานเมือง แสงไฟนวลบนศีรษะทอดเงาเป็นระยะ

แว่วเสียงดนตรีออเครสตร้าบรรเลงนุ่มหูขัดเสียงหัวเราะของแขกชั้นผู้ใหญ่ ทั้งวงการบันเทิงและนักการเมืองตัดกับเสียงของคนที่กำลังไล่ล่า

“เฮ้ย !”

สองร่างสะดุ้งเหลียวหลังมอง ปลายโถงมืดชายฉกรรจ์สูงใหญ่หนวดครึ้มในชุดบอดี้การ์ดดำสนิทหัวจดเท้าเล็งปืนนิ่ง ท้องวาบด้วยไอเย็น พวกเธอเร่งฝีเท้าหนีสุดชีวิต

ขอให้ทัน...

คำภาวนาของจอมขวัญสัมฤทธิ์ผล ทั้งคู่พากันออกมาจากตัวอาคารได้ทัน อากาศเย็นภายนอกกระแทกปอดที่หอบเหนื่อย ขาสองข้างเริ่มอ่อนแรง เหงื่อผุดเต็มตัว

“โอ๊ย...” พลั่ก ! เสียงผู้หญิงคนที่เธอลากมาด้วยล้มลง จอมขวัญรีบฉุดขึ้นรถตู้บริษัท

“พี่เสริม ออกรถ”

คนขับรถของสถานีโทรทัศน์ชื่อดังมองอย่างสงสัย ทว่าใบหน้าซีดเผือดราวกับเห็นผีของจอมขวัญทำให้เขาไม่กล้าซักไซ้ เหยียบคันเร่งออกรถในทันที

จอมขวัญเอี้ยวคอกลับหลังมอง ชายชุดดำเพิ่มจากหนึ่งคน เป็นสอง และสามอย่างรวดเร็ว พวกเขาหยุดเมื่อรถเลี้ยวตีวงน้ำพุลานหน้าคฤหาสน์โดยมีเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีคลอราวกับเพลงประกอบภาพยนตร์

แฮปปี้เบิร์ดเดย์ ! ท่านโภคิน...

พลุหลากสีพวยสู่ท้องฟ้า ปุง ปัง !

มือชื้นเหงื่อของจอมขวัญกำมือของหญิงอีกคนซึ่งอยู่ในชุดหลุดลุ่ยแน่น  หญิงที่กำลังตกอยู่ในอาการหวาดกลัวจนเนื้อตัวสั่นเทา น้ำตาคลอ

“พี่ปลอดภัยแล้ว” เธอปลอบแผ่วเบาราวกับกล่อมใจของตัวเอง

ปลอดภัย ? เอ่ยไปใจยังลังเล

ผู้หญิงที่ถูกทำร้ายในบ้านของนักการเมืองชื่อดัง ดวงตาที่เต็มไปด้วยความกลัวของอีกฝ่ายทำให้จอมขวัญรู้ทันทีว่า ถ้าปล่อยไว้คืนนี้จะไม่มีใครได้เห็นผู้หญิงคนนี้อีก

แต่หากเธอยื่นมือช่วย ภัยอันตรายย่อมตามมา รวมถึงเกมล่าที่อาจหันมาหาเธอแทน แต่เธอทนนิ่งเฉยไม่ได้ การพาหนีจึงเป็นหนทางเดียว

ในขณะที่รถตู้ฝ่าความมืดมิดของเมืองพาหญิงทั้งสองจากไป คลิปจากกล้องวงจรปิดก็ถูกส่งเข้ามือถือเจ้าของงานวันเกิดภายในไม่กี่นาทีหลังจากเป่าเค้ก

สายตาของโภคินหรี่แคบ บนหน้าจอคือภาพหญิงสาวคนหนึ่งลากเหยื่อของเขาหนีออกประตูหลัง

จอมขวัญ… ดาราสาวที่คนทั้งเมืองคุ้นหน้า มุมปากชายคนนั้นกระตุกช้า ๆ

“ฉกของกูเหรอ” เขาวางแก้ววิสกี้ลง “งั้นมึงก็เป็นของกู”

เกมล่าจึงเริ่มขึ้น

ทุกย่างก้าวของจอมขวัญอยู่ในสายตาของโภคิน ทุกภาพในโทรศัพท์ไม่ใช่แค่ข้อความข่มขู่ หน้าคอนโดฯ, ที่สตูดิโอ, แม้แต่ตอนที่เธอนั่งหลบมุมร้องไห้อยู่ในรถ มันแสดงให้เห็นว่าโลกใบนี้ไม่มีที่ให้เธอซ่อนตัวจากเงื้อมมือโภคินได้เลย

‘ถ้าไม่อยากกลายเป็นศพ... มาหาผม จอมขวัญ’ 

เสียงทุ้มเย็นของมันที่ส่งแทนข้อความคือฟางเส้นสุดท้ายของคนเป็นพ่ออย่างกำนันจอมพล เขาพาลูกสาวหนีกลับบ้าน

แต่ลำพังปืนลูกโม่ข้างเอวหรือบารมีกำนันแหนบทองคำ ก็งัดไม่ลงกับไอ้ฆาตกรในคราบนักการเมืองที่มีผู้หนุนหลังเป็นคนคุมทั้งจังหวัด

ดังนั้นดีลอันตรายจึงเริ่มขึ้น จอมพลโทรศัพท์ไปหาเพื่อนเก่าและหลังจากนั้นในอีกสองอาทิตย์ต่อมา ชื่อของจอมขวัญก็ถูกส่งเข้าโทรศัพท์ของตำรวจนายหนึ่ง

เตชินทร์…

ผู้กองคนใหม่สถานีตำรวจภูธรบางปลาม้า ศัตรูเก่าแก่ของโภคิน ความแค้นที่ยังชำระไม่จบ กำลังจะปลุกความปั่นป่วนขึ้นในอำเภอเล็ก ๆ แห่งนี้

สองสัปดาห์ต่อมา ณ โรงสีข้าวของกำนันจอมพล

เตชินทร์นั่งกอดอกพาดขาอยู่ใต้ชายคาสังกะสีของโรงสีข้าวขนาดใหญ่ ไม่ยอมเข้าไปนั่งในห้องปรับอากาศด้านใน

แสงยามสายของเมืองเล็กหน้าฝนร้อนเหนียวตัว แดดสะท้อนทุ่งนาเขียวขจีสุดลูกตา ลมพัดยอดข้าวเอนเสียดสีคลอไปกับเสียงจอแจคนงานแบกข้าว

เขาชำเลืองมองเพื่อนสนิทร่วมโรงเรียนนายร้อยสามพราน ที่ย้ายมาประจำการโรงพักบางปลาม้าก่อนเขาตั้งแต่สองปีที่แล้ว

“มึงแน่ใจ ?” การุณเปรยเบา ๆ

“ไม่เข้าถ้ำเสือ จะรู้ได้ยังไง” เตชินทร์ยกกาแฟร้อนที่เย็นชืดแล้วดื่มช้า ๆ

สองนายตำรวจนั่งเงียบในโรงสีกลายเป็นเป้าสายตา มีเสียงซุบซิบของคนงานที่ลอบเมียงมอง แต่ทั้งสองไม่ใคร่ใส่ใจ เพราะจุดหมายของเตชินทร์ใหญ่กว่านั้น

เตชินทร์รู้ว่าการมาเยือนถึงถิ่นก็เหมือนการละศักดิ์ศรีก่อน แต่ก็ไม่สำคัญ ขอเพียงได้เจอตัวพูดคุยกับคนพ่อค่อยเจอลูกสาวก็พอแล้ว

“สวัสดี” เสียงทุ้มพร่าชราดังขึ้นด้านหลัง เตชินทร์เอี้ยวคอกลับแต่ไม่ยกมือไหว้ทำเพียงพยักหน้า “ฉันกำนันจอมพล”

อดีตกำนันวัยหกสิบห้าปีหย่อนร่างลงเก้าอี้ไม้อีกตัว เด็กในโรงสีวางแก้วกาแฟตามทันที กำนันเกริ่นก่อน

“ที่ฉันเรียกมา...”

“ผมมาที่นี่เพื่อฟังข้อเสนอ ไม่ใช่พิธีรีตอง”

จอมพลสะอึกกวาดตามองตำรวจหนุ่มหน้าตาดี ผิวเข้มผมเกรียน ร้อยตำรวจเอกเตชินทร์ เตชาธร ลูกชายคนเล็กของบิ๊กต๊อบเพื่อนเก่าแก่ พลตำรวจเอกเตชภูมิ เตชาธร

ตำรวจน้ำดีแต่จะอนาคตไกลหรือไม่ ?  

“งั้นพูดสิ ไอ้หนุ่ม” กำนันวางไม้ตะพดหัวเงินบนโต๊ะมะค่าสีแดง เตชินทร์มองตามกระดิกเท้านิด ๆ

“ไม่เป็นไร” เขายิ้มเย็น “ผมควรให้เกียรติว่าที่พ่อตา”

คำว่า “พ่อตา” ทำให้กำนันชะงักราวกับเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองกำลังต่อรองชีวิตลูกสาวกับผู้ชายที่ไม่รู้จักเลยสักนิด หนวดเหนือปากกำนันกระดิก ฝืนยิ้มลอดฟันที่กัดแน่น ยิ้มที่ออกจึงคล้ายแสยะ เขาไม่คิดเลยว่าจะได้ลูกเขยมารยาททราม แต่เพื่อลูก...

“ผมอยากให้คุณช่วยคุ้มครองจอมขวัญ คนของโภคินแทรกอยู่ทั่วบางปลาม้า ผมไว้ใจใครไม่ได้แล้ว”

เตชินทร์หรี่ตา “เผื่อคุณไม่รู้ ผมเพิ่งโดนเด้งคดีไอซ์ ขาใหญ่อาจเอาผมถึงตาย”

“แต่คุณเก่งสุดในรุ่น” จอมพลพูดดัก “ประจวบเหมาะย้ายมาบางปลาม้า ไอ้ต๊อบสัญญาแล้ว”

“นั่นพ่อ”

จอมพลหน้าชา ‘พ่อแต่ไม่ใช่เขา’ ฝืนลอดคำผ่านกรามขบแน่น “เท่าไร ?”

ตำรวจหนุ่มเหยียดยิ้ม เบือนหน้าไปอีกทาง กำนันใบหูร้อนฉ่าแดงซ่าน ไม่เคยมีใครทำท่าทีผยองใส่เขามาก่อน และคนโดนเด้งจะถูกเก็บเมื่อไรไม่อาจคาดเดาควรเป็นคนคุกเข่าอ้อนวอนไม่ใช่หรือ ?

“ผู้กอง” จอมพลหยุด “อย่าหาว่าคนแก่สอน นี่... ถิ่นผม” เขาใช้ไม้ตะพดชี้กวาด “แค่สั่งให้รุมคุณก็ไม่รอด”

“ข่มขู่ตำรวจ คุก”

จอมพลกัดกรามหน้าเขียวคล้ำ ตำรวจหนุ่มยิ้มกว้างเอาขาลงใช้ข้อศอกเท้าหัวเข่า โน้มหน้าไปใกล้กำนันคนดัง

“เงินไม่ใช่ประเด็นและผมไม่จำเป็นต้องพึ่งบารมีใคร” เสียงทุ้มชัดถ้อยชัดคำมั่นใจเต็มเปี่ยม

“งั้นคุณมาทำไม” กำนันสวนกลับทันที

“คุณเสนอ ส่วนผมอาจจะสนองถ้าได้ดูสิ่งที่จะได้ก่อน” เตชินทร์พ่นลม “แต่เสียเวลาเปล่า”

ผู้กองหนุ่มลุกพรวด การุณลุกตามอย่างมึน ๆ ไม่กล้ามองหน้ากำนันที่จากเขียวกลายเป็นแดงคล้ำลามลงลำคอ ฉับพลันไม้ตะพดในมือกำนันยกขวางหน้า เตชินทร์ชะงักก้มมอง

“จอมขวัญเป็นดารา กำลังถูกคุกคาม” เสียงชราพร่าลึก

ตลอดชีวิตจอมพลไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องเอ่ยปากฝากชีวิตลูกไว้กับผู้ชายแปลกหน้า แต่ครั้งนี้เขาไม่มีทางเลือกเหลืออีกแล้ว

ผู้กองหนุ่มหรี่ตา ข่าวดังตามโซเชียลชื่อนี้ไม่ใสสะอาดนัก

“ผมรู้ว่าลูกคุณเป็นดารา” เตชินทร์ยกมุมปาก “หรือจะเรียกให้ตรงกว่า… เมียน้อยเจ้าของช่อง ผมไม่ชอบของเหลือเดน”

กำนันเฒ่าลดไม้ตะพดถอนหายใจเหนื่อยอก “นั่งลงเถอะพ่อหนุ่ม อีกเดี๋ยวเจ้าขวัญจะขับรถมาส่งข้าว”

ผู้กองหนุ่มมองหน้าเพื่อนสนิทที่เริ่มส่ายหน้าเป็นสัญญาณ แค่เอาตัวเองให้รอดจากภัยแฝงยังยาก ขืนรับอีกคนมาคุ้มครองจะเหลือรอดอะไร ทว่าตัวเขารับปากบิดามาแล้ว เสียงพ่อยังดังสะท้อนในหู

แต่งงานไอ้เต... เพื่อตัวแกเอง ทำให้ได้อย่างพี่ รู้จักเชื่อฟัง

และการเป็นตำรวจวาจาย่อมห้ามเสีย จึงหย่อนตัวลงนั่งตามเดิม