04 ไม่น่าบังเอิญแล้ว

แต่เราก็หากันจนเจอ

มันนานแค่ไหนที่คอยเธอมา

รู้สึกไหมว่าชีวิตคุ้มค่า

เมื่อมีใครสักคนข้างกาย

เกิดมาเพื่อหาใครคนหนึ่ง_{(เพลง หากันจนเจอ // กบ เสาวนิตย์ + กบ ทรงสิทธิ์ รุ่งนพคุณศรี)}

เสียงเพลงรอสายของใครสักคนที่เดินผ่านหน้าภคิณดังขึ้นมาแทรกกลางระหว่างเขากับนับพร

เพลงใครวะ มาได้จังหวะเกิ้น ภคิณคิดในใจอย่างนึกขัน

ถ้าภคิณจำไม่ผิด เธอคือผู้หญิงคนนั้นที่เขาให้คนตามหามาหลายวันแล้ว แต่ที่ไม่เข้าใจคือเธอหลบเขาทำไม ในขณะที่เท้าทั้งสองกำลังจะก้าวไปตามทางที่เธอหลบอยู่ก็ต้องหยุดชะงักด้วยเสียงทักจากลูกค้าของทางโรงแรม

เขาละสายตามาทักทายกลับลูกค้าเพียงครู่เดียวเท่านั้น หันกลับไปอีกทีก็ไม่เห็นสาวปริศนาคนสวยของเขาอีกแล้ว

งานอบรมประจำไตรมาสที่สอง ในหัวข้อทักษะการโน้มน้าวใจ เสียงของเจ้าหน้าที่รับลงทะเบียนประกาศเรียกผู้เข้ารับการอบรมดังขึ้นเมื่อถึงเวลาเริ่มแล้ว

“สำหรับผู้ที่เข้าอบรมวันนี้เดี๋ยวเชิญลงทะเบียนด้านนี้ได้เลยนะคะ เสร็จแล้วก็เข้าไปหาที่นั่งด้านในได้เลยค่ะ”

 สิ้นคำพูดนั้นประตูทางเข้าถูกเปิดกว้างขึ้นเพื่อให้ผู้เข้าอบรมเดินเข้าด้านในได้อย่างสะดวก

“ทำไมหวยมาออกที่เราสองคนได้วะไอ้นับ หมดกันวันศุกร์สุขจุงเบยของฉัน” ไข่มุกเอ่ย

นับพรที่กำลังลงชื่ออยู่ถึงกับชะงักแล้วหันมาสะกิดเพื่อนสาวให้เงียบก่อนเพราะเกรงว่าคนอื่นได้ยินแล้วมันจะไม่ดี แต่จะไม่ให้บ่นเลยก็คงไม่ไหวเพราะการอบรมครั้งนี้ไม่ได้มีอยู่ในตารางอบรมประจำปี แต่มีแทรกขึ้นมาเพื่อให้เหมาะสมกับสถานการณ์ปัจจุบัน

จริงอยู่ที่เรื่องแบบนี้จะมีแทรกขึ้นมาได้ แต่มันน่าหงุดหงิดใจตรงที่หาใครมาไม่ได้แล้วจึงมาขอร้องให้พวกเธอมาแต่ก็ยังดีที่ให้พวกเธอมาด้วยกันอย่างน้อยก็ยังมีเพื่อน

“ตอนกรอกใบสมัครจำไม่ได้เหรอคะ ไหนบอกยอมรับทุกการเปลี่ยนแปลงได้ไง ไม่ดีหรือไงวันนี้จะได้ไม่ต้องทำงาน”

“แต่ต้องแลกกับการมานั่งฟังบรรยาย อ่านสไลด์ที่แสนจะน่าเบื่อแบบนี้เนี่ยนะ แถมต้องมาอบรมที่สำนักงานใหญ่อีก ร้อยวันพันปีแทบจะไม่ค่อยได้มาเหยียบ”

“เอาน่า บ่นเก่งจังเลยนะเดี๋ยวนี้อะ เดี๋ยวก็แก่เร็วหรอก” พูดจบนับพรก็ดึงมือเพื่อนตัวเล็กให้เข้าไปหาที่นั่งด้านในหลังจากที่ลงทะเบียนกันเรียบร้อยแล้ว

“ไอ้นับ! หัวหน้าบอกไหมว่ามาอบรมกับแผนกไหนมั่งอะ ทำไมไม่คุ้นหน้าใครเลยวะ นี่เราเข้าห้องผิดหรือเปล่าแก”

หลังจากมองสำรวจไปรอบๆ แล้วไข่มุกจึงเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัยเพราะผู้คนที่เธอเห็นกลับไม่คุ้นหน้าคุ้นตา แถมดูจากลักษณะแล้วน่าจะเป็นระดับบริหารส่วนใหญ่เสียมากกว่า

“เห็นเขาบอกว่าเป็นการอบรมร่วมกันกับทุกแผนกที่มีและก็ทุกตำแหน่งเลยแก ไม่มีแบ่งแยกเห็นพี่อ้อยบอกเหมือนเขาอยากลดช่องว่างระหว่างแผนกแล้วก็ระหว่างตำแหน่งอะไรแบบนี้อะนะ ระดับผู้บริหารก็มีเข้าร่วมนะแก แต่ไม่รู้ว่ารอบนี้จะมีมาหรือเปล่า”

“อ่า สงสัยเขาจับเรายัดรอบนี้เพราะไม่มีใครอยากมาแน่เลยแก ดูดิระดับบริหารอย่างเยอะ แต่ก็ช่างเหอะแกมาดูตรงนี้ดีกว่าไอ้นับ นู่น นู่น แกเห็นเหมือนที่ฉันเห็นไหมวะ” ไข่มุกกระซิบบอกพลางชี้ไปยังร่างสูงโปร่งทั้งสอง

“อะไรของแกอีกวะ” นับพรมองตามปลายปากกาที่เพื่อนชี้ไปก็ต้องตกใจกับสิ่งที่เห็น

อีกแล้ว ผู้ชายคนนี้อีกแล้ว ช่วงนี้ทำไมเจอบ่อยจังวะ ทีแต่ก่อนไม่เห็นเคยเจอสักที

เธอทำได้เพียงแค่คิดบ่นอยู่ในใจ ก็ตอนที่ยังไม่เกิดเรื่องคืนนั้นเธอไม่เคยแม้แต่จะได้ยินชื่อหรือได้ยินเรื่องราวของเขามาก่อน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีคนคนนี้ในประเทศนี้ แต่ตอนนี้กลับเจอบ่อยมาก

“ก็นั่นไงแกคนที่ฉันเคยเล่าให้ฟังไง ที่ให้ดูรูปแล้วแกก็ช็อกไปเลยอะ ว่าแต่เขามาทำอะไรที่นี่วะ ที่ฉันเคยอ่านข่าวเขามาคือเขาเป็นเจ้าของโรงแรมอันดับหนึ่งของประเทศเราเลยนะเว้ย

“…” นับพรที่พยายามครุ่นคิดแต่ก็ไม่มีคำตอบออกมา

“ก็ไอ้ผับที่เราไปกันวันนั้นไงอยู่ในโรงแรมเขานั่นแหละ” ไข่มุกอธิบายต่อตอนท้ายเพื่อให้เพื่อนรักนึกออกเร็วขึ้น

“อ๋ออออ เออๆ ช่างเขาเถอะ แกหันมาสนใจหาที่นั่งดีกว่าปะ เดี๋ยวก็ได้ไปนั่งแถวหน้าหรอกนี่ก็ใกล้จะเริ่มแล้วด้วย”

นับพรร้องลากเสียงยาวให้เพื่อนเธอรู้ว่าเธอนึกออกแล้ว ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องพากันไปหาที่นั่งซึ่งเธอตั้งใจเลือกนั่งอีกฝั่งที่อยู่ตรงข้ามกันกับคนคนนั้น

เธอได้แต่หวังอยู่ในใจให้เขาคนนั้นจำเธอไม่ได้โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าเขาคนนั้นจำเธอได้แม่นยำขนาดไหนเพราะแค่เพียงเสี้ยววินาทีที่ภคิณหันมาพบกับสาวปริศนาที่เฝ้าตามหามานานอีกครั้ง

เขาแทบอยากจะพุ่งเข้าไปหาเธอแต่ก็ยังทำไม่ได้เพราะการอบรมกำลังจะเริ่มแล้ว

“เอาล่ะค่ะ ในเมื่อทุกท่านพร้อมแล้วมิ้นท์ก็จะขอเริ่มการอบรมในวันนี้กันเลยนะคะ ซึ่งก่อนที่เราจะเข้าสู่เนื้อหาหลักและทำความรู้จักกับวิทยากรของการอบรมในวันนี้ มิ้นท์ว่าเรามาทำความรู้จักกับคนข้างๆ กันก่อนดีกว่าค่ะ แต่ แต่ แต่ มีเงื่อนไขว่าต้องไม่ใช่คนที่มาจากแผนกเดียวกันนะคะ เดี๋ยวมิ้นท์จะให้จับกลุ่มละห้าคนค่ะแล้วทำความรู้จักกันถามชื่อ อายุ และแผนกที่มาด้วยนะคะ โดยที่จะมีเวลาให้เพียงห้านาทีเท่านั้น ถ้าพร้อมแล้วก็... เริ่มได้เลยค่ะ”

ทันทีที่เสียงพิธีกรสาวสิ้นสุดลง ภคิณก็สาวเท้าก้าวตรงไปหานับพรด้วยท่าทีคุกคามเล็กๆ นับแต่ที่เธอก้าวเข้ามาในห้องประชุมนี้สายตาเขา เอาแต่จับจ้องหญิงสาวอยู่ตลอดเวลา แทบไม่มีสมาธิสนใจฟังเสียงจากเลขาคนสนิท

‘ไอ้คิณ สติมึง สติ’ เสียงกระซิบที่ดูไม่มีความหมายของแทนไทปลิวไปในอากาศ

อีกทั้งภคิณไม่ได้สนใจในสิ่งที่เจ้าหน้าที่แจ้งไว้ก่อนหน้า ว่าเขาไม่จำเป็นต้องเล่นกิจกรรมใดๆ ก็ได้

“ทำไมไม่ปลุกผม จะกลับทำไมไม่บอก โน้ตก็ไม่ทิ้งไว้ให้ แล้วทำไมไม่เอาเงินไปด้วย ทั้งที่ผมก็วางไว้ให้บนกระเป๋าคุณแล้ว” ภคิณเอ่ยเสียงเบาพอให้ได้ยินกันสองคน

ทว่าคนฟังนั้นเรากับถูกจู่โจมเข้าอย่างจัง ดวงหน้าสวยที่ตกแต่งเอาไว้อย่างบางเบา กลับแดงระเรื่อขึ้น

อาย… หรือโกรธกันแน่นะอารมณ์นี้

นับพรเองก็ยังไม่แน่ใจ แต่ที่แน่ๆ หัวใจเธออยู่ไม่สงบเท่าไหร่นัก

ก็ให้ตายสิ ผู้ชายคนแรก คนเดียว วันไนท์สแตนด์ของเธอจู่ๆ ก็มาอยู่ตรงหน้า แถมเป็นหนึ่งในคนของบริษัทที่ดูแล้วท่าทางจะตำแหน่งสูงไม่เบา เธอดูเอาจากที่พนักงานของบริษัทที่ปฏิบัติต่อเขา

นี่เขาคงจะไม่คิดมาจ่ายค่าตัวกันตรงนี้หรอกนะ

นับพรคิดหนัก สองมือชื้นเหงื่ออย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แน่นอนว่าเธอไม่อยากถูกเพื่อนร่วมงานมองไม่ดี ที่สำคัญไม่อยากถูกไข่มุกดุเอาอีก แต่เหนือสิ่งอื่นใด

ก็อายไหมวะ ไม่ได้!! แกต้องนิ่งเข้าไว้ไอ้นับ ก็แค่ผู้ชายที่นอนด้วยปะวะ อายได้ แต่อย่าแสดงออก

คราวนี้เธอได้แต่คิดกับหัวไหล่เจ้าเพื่อนยากของเธออีกแล้ว ไม่ได้พูดคุยกับหัวไหล่ก็ขอให้ได้คิดด้วยกันก็ยังดี นับพรสูดหายใจลึกๆ ให้กำลังใจตัวเอง

เธอกำมือแน่นก่อนปรับสีหน้าเป็นปกติ แล้วเอ่ยกับภคิณด้วยสีหน้าราบเรียบอย่างที่สุด ก็หวังว่าการแสดงของเธอจะไม่ปลอมเกินไปจนเขาจับได้

“ขอโทษนะคะกิจกรรมนี้เขาให้ทำความรู้จักกันกับเพื่อนร่วมองค์กรด้วยกันค่ะ แต่ที่คุณพูดมามันไม่น่าจะเกี่ยวกับกิจกรรมนี้นะคะ”

ภคิณยกยิ้มนิดๆ ที่มุมปาก แต่มันช่างเป็นยิ้มที่เจ้าเล่ห์และทรงเสน่ห์ไม่เบา