04 ก็แค่สงสัย

และเมื่อเสร็จสิ้นการอบรมในวันนี้แล้วแทนไทก็รีบตรงเข้าไปหานับพรทันทีอย่างรู้หน้าที่หลังจากที่ได้รับคำสั่งจากเพื่อนรักของเขามาก่อนหน้านี้

“คุณนับพร ใช่ไหมครับ ผมแทนไทนะครับเป็นเลขาของคุณภคิณคนที่คุยกับคุณตอนแนะนำตัวน่ะครับ ท่านเป็นประธานกรรมการสายงานบริหารความเสี่ยงคนปัจจุบันครับ”

ประธานกรรมการ!

ผู้ชายที่เธอวันไนท์สแตนด์ด้วยคนนั้น คือประธานสายงานโดยตรงของเธอตามโครงสร้างธนาคารคนปัจจุบัน

เดี๋ยวๆ อย่าบอกว่านะว่านี่ ภคิณ ภัคภาคิณภัทร

“ภคิณ ภัคภาคิณภัทรหรือคะ” นับพรถามเพื่อความแน่ใจ ไม่อยากมโนไปเองให้ปวดหัวเล่น

“ครับ”

ฉันนอนกับลูกหลานเจ้าของธนาคาร!

ฉันจะตกงานไหม!

ดูเหมือนว่านับพรจะไม่ได้สนใจว่าเขาจะรวย สิ่งที่เธอสนใจตอนนี้คือ เธอไปพัวพันกับเจ้านาย เขาจะไล่เธอออกไหม

“ค่ะ สวัสดีค่ะ ใช่ค่ะ ดิฉันนับพรค่ะ” นับพรตอบเสียงไม่มั่นคงสักเท่าไร

“คุณภคิณต้องการพบน่ะครับ”

ไล่ออกแน่ๆ ตายกูตาย ตายๆ

แน่นอนแม้นับพรจะรู้ตัวเองว่าเธอค่อนข้างหน้าตาดี ไม่มโนไปเองหรอก ว่าเธอค่อนไปทางหน้าหวาน ตาสวย หุ่นอวบอิ่ม แต่ระดับภคิณ ลูกหลานนายธนาคารเนี่ยนะ คงไม่มาติดใจเธออย่างแน่นอน

ฉะนั้นเรื่องเดียวที่เขาจะเรียกพบเธอคือไล่เธอออก เพราะไม่อยากเห็นผู้หญิงที่เขาวันไนท์สแตนด์ด้วย ทำงานอยู่ในธนาคารเขา

เพื่อตัดปัญหาที่จะไปเผชิญหน้ากับภคิณและถูกเขาไล่ออกแบบสายฟ้าแลบ แน่นอนว่าเธอแสดงไม่เก่ง แต่แกล้งเป็นลมนะพอไหว

ร่างอวบอิ่มมีน้ำมีนวล เอนไหว แล้วแกล้งสลบไปเสียตรงนั้น ก่อนสลบ เห็นไข่มุกเข้ามาดูอาการก็หรี่ตากระซิบให้พาเธอกลับไปทันที

หลังจากเมื่อวานที่ถูกนับพรชิ่งหนีกลับไปก่อนไม่ยอมมาพบเขาตามคำเชิญ ภคิณไม่ได้รู้สึกโกรธที่เธอทำแบบนั้นแต่กลับยิ่งสนใจในตัวของหญิงสาวมากขึ้น

เขาสั่งให้ลูกน้องเช็กประวัติของนับพรทันที เขาอยากรู้ทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นเรื่องงานหรือเรื่องส่วนตัวและครั้งนี้ลูกน้องของเขาไม่ได้ทำให้เขาผิดหวังอย่างที่ผ่านมา

“ได้ประวัติของคุณนับพรมาแล้วครับ” แม้จะเป็นวันหยุดแต่ลูกน้องของเขาก็ยังหาข้อมูลและนำมาให้ในทันที

“ขอบใจมาก พวกนายก็หยุดพักผ่อนได้แล้ว” แทนไทรับเอกสารจากลูกน้องมาแล้วบอกให้ออกไปก่อนจะส่งเอกสารนั้นให้ภคิณ

“หึ นับพร โสภณวัฒน์ อย่างนั้นเหรอ ชื่อแปลกดี ประวัติการทำงานก็ดี ผลงานดีเด่นมาตลอดทำไมถึงมาทำอะไรแบบนี้วะ” ภคิณพูดกับแทนไทแต่เหมือนบ่นกับตัวเองมากกว่า

“อันนี้ถามกู” เลขาคนสนิทเอ่ยถามกลับพร้อมยักคิ้วกวนใส่

“ก็อยู่กันแค่นี้ไม่ถามมึงจะให้กูคุยกับใครล่ะ”

“อ้าว ก็ใครจะไปรู้เผื่อมึงนึกครึ้มอยากคุยกับผีบ้านผีเรือนไง”

“ตลกละมึง”

“ว่าแต่มึงเถอะสนใจอะไรในตัวเธอคนนี้นักวะปกติไม่เห็นจะเป็นแบบนี้เลย” แทนไทเอ่ยถามด้วยความสงสัย

คิดไปแล้วแทนไทไม่เคยเห็นเพื่อนเป็นแบบนี้มาก่อน จะว่านับพรคนนี้สวยไหม เขาก็คิดว่าสวย แม้ไม่ระดับดารา แต่เธอก็สวย หุ่นอวบอิ่มดูเต็มไม้เต็มมือ แต่ก็แค่นั้น

ถ้าจะพิเศษหน่อย เห็นลูกน้องของเขาบอกว่า นางมักคุยคนเดียวเหมือนเลี้ยงกุมารไว้ หรือว่าเพื่อนเขาจะชอบของแปลก

“กูก็แค่สงสัยไงว่าเขาทำแบบนี้ทำไม ยอมนอนกับกูแต่เงินก็ไม่เอา จะว่าสนใจกูอยากควงให้มีชื่อขึ้นมาบนหน้าสื่อบ้าง แต่พอเจอกันก็ทำเหมือนไม่สนใจจ้องแต่จะหนีกูท่าเดียว มึงไม่คิดว่าเธอจะมีแผนอะไรเหรอวะ”

“บางทีเขาอาจจะแค่เป็นผู้หญิงรักสนุกชั่วข้ามคืนก็ได้ป่าววะมึง อาจจะแค่ชอบแบบวันไนท์สแตนด์แบบมึงก็ได้ปะ”

“ไม่รู้ว่ะ กูก็ยังไม่หายข้องใจอยู่ดี ตามดูไปก่อนละกัน” ภคิณบอกกลับพร้อมสั่งให้เพื่อนรักตามติดชีวิตของนับพรไว้ก่อน

จะให้เขาเชื่อแบบนั้นได้อย่างไรในเมื่อนับพรในค่ำคืนนั้นยังตราตรึงใจเขาอยู่เลย

เขาเป็นคนแรกของเธอจริงแท้แน่นอนเข้ามั่นใจ ร่างบางที่สั่นเทาเพราะไม่ประสากับเรื่องบนเตียงเอาเสียเลย การตอบสนองความต้องการที่ดูเก้ๆ กังๆ เคอะเขินอยู่ตลอดเวลานั้นกลับทำให้เธอดูเย้ายวนเชิญชวนเขาอย่างมาก และนั่นก็ทำให้เขาพึงพอใจสุดๆ

“ได้ครับเจ้านาย ตามติดชีวิตคนสวยขนาดนี้งานนี้กูว่าไอ้พวกเด็กๆ คงสดชื่นกันน่าดู” เพื่อนรักพูดพร้อมกับยิ้มมุมปากอย่างกวนๆ

“ย้ำพวกมันด้วยนะว่าดูแต่ตา อย่าสะเออะทำอะไรมากกว่าที่สั่ง” ภคิณบอกพร้อมส่งสายตาขุ่นไปให้ เขาไม่ต้องการให้ใครยุ่งกับคนที่เขาสนใจอยู่ตอนนี้

ในวันหยุดสุดสัปดาห์นับพรตัดสินใจเดินทางกลับบ้านในคืนนั้นเลยด้วยความกังวลใจ

เธอนั่งทบทวนถึงเรื่องราวในคืนที่น่าอายคืนนั้นรวมถึงเรื่องที่เธอแกล้งสลบ ตัดบทสนทนาของแทนไท

‘ตาย ตาย ตายแน่นับพร งานเข้าเต็มๆ ตกงานแน่ๆ แล้วถ้าตกงานจริงๆ จะบอกหญิงแม่ว่าไงดีวะ’

เธอก่นด่าตัวเองในใจอย่างเสียไม่ได้ที่ทำอะไรหุนหันพลันแล่นไม่คิดให้ละเอียดรอบคอบสุดท้ายก็มากระทบกับงานที่ทำจนได้

“หนูมีเรื่องเครียดอะไรหรือเปล่าแม่เห็นนั่งเหม่อมาสักพักละ” คนเป็นแม่เอ่ยถามด้วยความห่วงใย

เพราะหลังจากที่นับพรอกหักครั้งนั้น เธอก็ไม่ได้เห็นลูกสาวคนสวยของเธอนั่งเหม่อแบบนี้มานานแล้ว

“ไม่มีอะไรหรอกแม่หนูแค่คิดอะไรไปเรื่อยแหละค่ะ” นับพรตอบปัดๆ ให้แม่ไปก่อน เพราะไม่รู้จะเล่ายังไงดี

“ถ้าอย่างนั้นวันนี้นั่งเฝ้าร้านให้แม่ก่อนนะ แม่ขอไปทำสวยสักหน่อย แม่ไปไม่นานแค่ร้านป้าอรนี่แหละ หนูไม่ต้องไปส่งแม่หรอกเดี๋ยวแม่เดินไปใกล้ๆ แค่นี้เอง” เพ็ญพรเอ่ยบอกลูกสาวของเธอก่อนจะออกไปร้านทำผมอย่างที่ตั้งใจ

“ได้ค่ะหญิงแม่ อย่าทำสวยมากนะคะยังไม่อยากมีพ่อใหม่” นับพรตอบตามหลังแม่ของเธอแกมหยอกล้อ

เธอกับแม่สนิทกันจนสามารถคุยเล่นหยอกล้อกันได้ ที่บ้านของเธอไม่ได้มีฐานะร่ำรวยอะไรมากนัก ฐานะก็ปกติธรรมดาแต่ไม่ถึงกับลำบากจนเกินไป เปิดร้านขายของชำเล็กๆ บ้านที่มีอยู่ก็เป็นสมบัติตกทอดจากตายาย

“อา อา อานับขา”

เสียงเจื้อยแจ้วเล็กๆ ดังขึ้นตามมาด้วยร่างเล็กปุ๊กลุกน่ากอดคือลูกหว้าหลานสาวคนเล็กของเธอที่อายุเพียงหกขวบ ส่วนคนโตชื่อว่าลูกหวายอายุสิบขวบ ซึ่งทั้งสองเป็นลูกของพี่ชายที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอ

“ขา ว่าไงคะคนสวยของอา จุ๊บ” นับพรขานรับด้วยเสียงหวานไม่ต่างจากคนเป็นหลาน พร้อมกับจุ๊บแก้มอิ่มอย่างเอ็นดูเมื่อเจ้าตัวเล็กเดินเข้ามาถึงตัว

“วันนี้อาไม่ไปซื้อของเหรอคะ” ตัวเล็กเอ่ยถามอย่างมีความหวัง นับพรเป็นที่รักของหลานๆ มาก ทุกครั้งที่เธอกลับมาบ้านหลานๆ ก็จะมักมาเล่นอยู่รอบๆ ตัวเธอ

“อาให้พูดอีกที ขอจากใจเลยนะ” อาคนสวยบอกกลับอย่างรู้ทันหลานสาวของเธอ

“วันนี้อาไม่พาไปเที่ยวเหรอคะ” คนตัวเล็กถามใหม่อีกครั้งด้วยใบหน้ายิ้มแย้มปนเขินอายที่อาของเธอรู้ทัน

“วันนี้อาต้องเฝ้าร้านให้ย่าก่อนค่ะ ไว้รอย่ากลับมาก่อนถ้าไม่เย็นมากอาจะพาไปนะคะ”

“แล้วย่าไปไหนละคะอา ถ้าไม่ได้ไปวันนี้พรุ่งนี้เดี๋ยวอาก็กลับแล้วแบบนี้หนูก็อดไปสิ” ยายตัวเล็กถามกลับด้วยน้ำเสียงผิดหวัง

“คุณย่าออกไปทำสวยค่ะ นานๆ ทีน่าปล่อยย่าเขาวันนึงนะคะ”

“คุณย่าแก่แล้วจะต้องทำด้วยเหรอคะ”

“ลูกหว้าร้ายอะ ลูกหว้าจะร้ายกับย่าไม่ได้นะ ฮ่าๆ เป็นผู้หญิงอย่าหยุดสวยไงคะ แล้วนี่พี่หวายไปไหนคะวันนี้อายังไม่เห็นหน้าเลย”

อาคนสวยเอ่ยตอบหลานสาวตัวเล็กอย่างหยอกล้อ ยิ่งนับวันหลานเธอจะยิ่งช่างพูดมากขึ้น ก่อนจะถามหาหลานสาวอีกคนของเธอ

“พี่หวายเล่นเกมกับเพื่อนค่ะ เพื่อนพี่หวายมาหา งั้นหนูไปเล่นกับพี่หวายนะคะอาถ้าย่ามาแล้วอาไปตามหนูด้วยนะ อาห้ามลืมนะอา”

หลังจากพูดจบยายหลานตัวน้อยก็เดินเข้าบ้านไปหาพี่สาวแล้วทิ้งอาคนสวยของเธอไว้หน้าร้านคนเดียว

วันหยุดผ่านไปไวเหมือนโกหก เมื่อถึงที่ทำงานในเช้าวันถัดมา นับพรที่ยังคงกังวลถึงเรื่องที่เธอกล้าปฏิเสธคำเชิญของคนเป็นเจ้านายไปวันก่อนแต่จะให้ทำยังไงได้ เธอเองก็ทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน

ก่อนนั้นเธอรับรู้เพียงแค่เขาเป็นเจ้าของผับที่เธอไปในคืนนั้น แต่ใครจะไปรู้ว่าจู่ๆ จะกลายมาเป็นผู้บริหารธนาคารในแผนกที่เธอทำอยู่ด้วยอีก

‘วันนี้จะรอดไหมวะ หวังว่าจะไม่โดนไล่ออกนะ’

“อรุณสวัสดิ์จ้ะนับพรเพื่อนรัก” ไข่มุกทักทายด้วยน้ำเสียงสดใสไม่ว่าใครได้ยินก็คงรู้สึกเช่นนั้นหากแต่นับพรกลับรู้สึกต่างออกไป

เธอรับรู้ได้จากใบหน้าและท่าทางแบบนั้นบอกได้เลยว่าเพื่อนรักของเธอมีเรื่องอยากจะถามแน่นอน

“มอร์นิ่งย่ะ ไม่ต้องมาใช้สายตาแบบนี้อยากถามอะไรก็ถามมา” ทันทีที่เห็นสายตาที่อยากรู้อยากเห็นของเพื่อนสาว นับพรจึงเปิดโอกาสให้ถาม

“แหมแกก็ไม่มีอะไรมาก ก็แค่อยากรู้เรื่องแกกับคุณภคิณไง บอกตรงๆ เลยนะว่างงมากแม่ ไปรู้จักมักจี่กับเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ ปกติเห็นใช้ชีวิตอยู่คนละโลกกับพวกไฮโซไฮซ้อทั้งหลาย แล้วอยู่ๆ หนุ่มหล่อสุดฮ็อตที่กำลังเป็นที่กล่าวถึงกลับเดินดุ่มๆ เข้ามาหา แถมยังถามอีกมีแฟนแล้วหรือยัง ถ้าไม่สนใจกันเขาจะถามทำไมวะแก”

“โอ้โห! พอให้ถามเข้าหน่อยรัวมาเป็นชุดเลยนะ ใครจะตาบอดมาชอบฉันได้วะคนละระดับกันขนาดนั้น ฉันว่านะ จริงๆ แล้วเขาอาจจะมีดาราสาวๆ สวยๆ แอบคบอยู่แต่ยังไม่เปิดเผยก็ได้นะ” นับพรพยายามเบี่ยงประเด็นในการสนทนา

“อย่ามาเนียน อย่ามาเนียน อย่ามาเบี่ยงประเด็น ตอบมาก่อนไปรู้จักกับเขาได้ยังไงแล้วทำไมฉันไม่เคยรู้มาก่อน เดี๋ยวนี้มีความลับกันแล้วเหรอวะ”

ไข่มุกทำเสียงน้อยอกน้อยใจเพราะปกติแล้วเธอทั้งสองคนเป็นเพื่อนรักกันมาก ตั้งแต่สมัยเรียนมหา’ลัยก็ตัวติดกันตลอดรู้กันทุกเรื่องแม้ตอนที่นับพรอกหักจนเสียหลัก ไข่มุกก็เป็นอีกคนที่คอยให้กำลังใจอยู่ข้างๆ มาตลอด

“เอ้าน้อยใจเฉย จริงๆ ฉันก็เพิ่งรู้ว่าเขาคือใครก็วันที่แกให้ดูรูปนั่นแหละ ก่อนนั้นเคยเจอกันครั้งหนึ่งแต่ไม่ทันได้รู้ว่าเป็นใครก็แค่นั้นเอง ส่วนเจอกันได้ยังไงไว้วันหลังจะเล่าให้ฟังอีกทีนะ ตอนนี้เข้าระบบก่อนไหมนี่มันแปดโมงจะครึ่งละ”

นับพรเล่าให้เพื่อนรักฟังบางส่วนก่อนจะพยักหน้าไปที่นาฬิกาเป็นการเตือนให้เพื่อนรู้ว่าใกล้เวลาเข้างานแล้ว