05 เขินเก่ง

วันแรกของการเข้ามาช่วยบริหารงานที่ธนาคารของพ่ออย่างจริงจังหลังจากได้มีประกาศแต่งตั้งและปรับเปลี่ยนโยกย้ายภายในองค์กรไปก่อนหน้านี้แล้ว

เนื่องจากช่วง 2-3 ปีหลังมานี้ธนาคารจัดเก็บยอดหนี้ได้ต่ำกว่าที่เคยได้จนน่าตกใจ ภคิณจึงตัดสินใจเข้ามาดูงานที่ธนาคารด้วยตัวเองหลังจากที่อ่านรายงานผลประกอบการย้อนหลังมาบ้างแล้ว

“ตารางงานวันนี้มีแค่นี้เหรอวะ” ภคิณเอ่ยถามเลขาเพื่อนรักด้วยความสงสัย

เพราะปกติแล้ววันๆ หนึ่งเพื่อนตัวดีของเขาจะจัดตารางงานถี่ยิบไว้ให้เพราะเขาต้องดูแลทั้งโรงแรมตัวเองกับงานใหม่ที่ธนาคารของพ่อด้วย

“ก็เห็นเจ้านายอยากเจอ อยากคุยกับพนักงานคนสวยมาหลายวันแล้ว วันนี้กระผมเลยเคลียร์ตารางงานให้ไงครับ ยังไงวันนี้ก็เอาให้คุ้มเลยนะครับ” แทนไทอดที่จะแซวไม่ได้

“ฉลาด แสนรู้จริงนะมึง แต่ก็ดีเหมือนกันอาทิตย์ที่ผ่านมาเดินทางไปนู่นมานี่ตลอดเหนื่อยเหมือนกัน”

“นี่ก็ไปทำงานเหมือนกันนะเห้ย ไม่ได้ให้ไปจีบสาว”

“จีบบ้านมึงดิ กูได้มาแล้วปะ ของกูอยู่แล้วเหอะ”

“ของกู เต็มปากเต็มคำเลยนะมึง ยังไงเจอแม่ของลูกเหรอวะ หมดกันราชาแห่งวันไนท์สแตนด์”

“พูดมากจังวะ ไปรีบไปได้ละ” ภคิณรู้สึกขัดเขินแปลกๆ เขาเองก็ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน

เขาไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าตอนนี้อยู่ๆ หูของเขาก็ขึ้นสีระเรื่อขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ภคิณรีบเดินออกจากห้องทำงานไปทันทีโดยมีเป้าหมายอยู่ที่นับพรคนสวยของเขา

เมื่อไปถึงชั้นที่แผนกของนับพรทำงานอยู่เขาเดินดูบริเวณรอบๆ อยู่พักนึงจนเมื่อเจอตัวคนที่ต้องการแล้วเขาก็เดินเข้าไปใกล้ๆ แอบฟังการทำงานของเธออยู่สักพักจนเมื่อเธอกำลังจะจบการสนทนาเขาจึงเดินเข้าไปหาที่โต๊ะ

“ใช่ค่ะ ลูกค้าดำเนินการอย่างที่ดิฉันเรียนแจ้งได้เลยค่ะ ให้ติดต่อไปตามเบอร์ที่แจ้งไปเมื่อสักครู่นะคะ ข้อมูลเรียบร้อยค่ะ ลูกค้าสอบถามเพิ่มเติมไหมคะ ค่ะขอบคุณที่ให้ธนาคารPPKPดูแลนะคะ สวัสดีค่ะ”

เสียงหวานไม่ต่างจากใบหน้าเจรจากับลูกค้าด้วยความสุภาพ น้ำเสียงเต็มใจให้บริการช่วยเหลือลูกค้าอย่างเต็มที่

ภคิณที่ยืนฟังอยู่ด้านหลังรู้สึกประทับใจจนอดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปชื่นชมเธอใกล้ๆ

“เก่งสมคำร่ำลือมากครับ ไม่แปลกใจเลยที่ได้ตำแหน่งพนักงานดีเด่นมาครอง” ภคิณเอ่ยชมเสียงเบาจนเกือบจะกระซิบเพราะไม่อยากรบกวนคนอื่นที่ยังทำงานอยู่

ริมฝีปากหนานั้นแทบจะชิดใบหูเรียวเล็ก ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาสร้างความวูบไหวบางอย่างแก่หญิงสาว ความใกล้ชิดนั้นทำเอาใบหน้าสวยแดงระเรื่ออย่างชัดเจน

เขาวางมือลงที่โต๊ะทำงานข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างวางที่พนักเก้าอี้

นอกจากคุยกับหัวไหล่ของตนเองเป็นอาชีพแล้วนับพรก็ไม่เคยให้ใครมาใกล้จนแทบเกยหน้าเกยคางบนไหล่เธอได้สักครั้ง

เฮ้อ! มันก็หวั่นไหวนะเออ ถึงจะสวย แต่ถ้าหนุ่มหล่อมาใกล้ ก็ไม่ไหวนะ ยิ่งคนหล่อที่มีทีท่าจะไล่เธอออกจากงานด้วยแล้ว คนสวยล่ะเครียด

นับพรรีบผละตัวถอยหลังไปอีกฝั่งจนแทบจะร่วงเก้าอี้อยู่แล้ว ดีว่าติดโต๊ะทำงานของไข่มุกที่อยู่ข้างๆ กัน จึงยังคงนั่งอยู่ได้

“ขะ ขอบคุณค่ะ” เอ่ยขอบคุณด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

“ทำต่อสิครับ”

น้ำเสียงนุ่มนวลชวนเคลิ้มดังมา มันราวกับดึงนับพรย้อนกลับไปคืนนั้น

ผมขอทำอีกนิดนะครับ

ขออีก

เอาอีก

ชอบไหม

ความทรงจำที่เธอฝังลืม ผุดออกมาทีละเล็กทีละน้อย

นี่เธอได้คุยกับเขามากขนาดนี้ด้วยหรือเนี่ย คุยอะไรแต่ละอย่าง วาบหวามทั้งนั้น

“หวังว่าคราวนี้คงไม่หนีกันอีกนะครับ” ชายหนุ่มพูดพร้อมยกยิ้มมุมปากนิดๆ เพียงแค่นั้นก็ทำให้เขากลับดูหล่อลากกระชากใจ จนสาวๆ หลายคนบริเวณนั้นที่ได้เห็นก็อดที่จะชวนฝันไม่ได้

เมื่อบรรดาหัวหน้าทั้งหลายเห็นว่าภคิณมา ต่างก็กุลีกุจอออกมาต้อนรับทันที

จริงอยู่ที่เขาแจ้งแล้วว่าจะเข้ามาเยี่ยมเยียนและแนะนำตัวกับพนักงานในวันนี้

แต่เขาไม่ได้ระบุช่วงเวลาที่ชัดเจน เพราะอยากมาดูการทำงานจริงๆ โดยที่ไม่มีการเตรียมตัวมาก่อนมากกว่า

“สวัสดีค่ะคุณภคิณ ขอโทษทีค่ะไม่ทราบว่ามาถึงแล้ว เดี๋ยวเชิญคุณภคิณทางนี้ดีกว่าค่ะ จัดที่ไว้ให้แล้วค่ะ”

ปลาหัวหน้าแผนกรีบเข้ามาทักทายทันทีเมื่อได้รับแจ้งว่าภคิณมาถึงแล้ว พร้อมผายมือให้ภคิณให้ไปยังโต๊ะของพนักงานอีกคนที่เขาจัดเตรียมไว้แล้ว

“ไม่เป็นไรครับเดี๋ยวผมฟังพนักงานคนนี้แหละ พวกคุณมีอะไรก็ไปทำเถอะคิดเสียว่าผมไม่ได้อยู่ที่นี่ ทำตัวตามปกติได้เลย”

เมื่อได้ยินดังนั้นบรรดาหัวหน้างานจึงวิ่งวุ่นย้ายข้าวของที่เตรียมไว้ที่โต๊ะของเมย์ก่อนนี้ แล้วย้ายมาไว้ที่ข้างนับพรแทน

ทั้งเก้าอี้สำรองเพื่อมานั่งฟังนับพรข้างๆ และเฮดเซ็ตไว้สำหรับฟังการสนทนาที่จะได้ยินทั้งสองฝั่งโดยไม่ลืมอีกชุดของแทนไทให้นั่งฟังไข่มุกอยู่ข้างๆ กัน

นับพรมองหน้าไข่มุกราวกับจะสื่อสารทางสายตา

คนอื่นทำตัวปกติแล้วกูล่ะ... ต้องปกติด้วยไหม มีคนนั่งจับผิดขนาดนี้เนี่ย

เมื่อจัดที่ทางเรียบร้อยแล้วภคิณก็นั่งฟังอย่างตั้งใจ พร้อมลอบมองใบหน้าสวยที่พูดด้วยน้ำเสียงหวานละมุน ทั้งยิ้มรับราวกับว่าลูกค้าอยู่ต่อหน้าอย่างนั้น

คิดแล้วก็อดรู้สึกหวงไม่ได้

ยิ้มนี้ต้องเป็นของฉันไหม คิดแล้วภคิณก็ลอบกลืนน้ำลาย รู้สึกกระหายขึ้นมาอีก ดีที่ครั้งนี้เขาควบคุมตัวเองได้

เธอไม่มีวันที่จะได้ไปทำงานอยู่แผนกที่จะต้องพบเจอผู้คนแน่ๆ

ตลอดเวลาที่นั่งฟัง ภคิณอดทึ่งกับความเป็นมืออาชีพของนับพรไม่ได้

แม้ในเวลาที่ลูกค้าอารมณ์ร้อนพูดจาหยาบคายใส่ เธอก็สามารถจบสายนั้นด้วยความพึงพอใจของลูกค้าได้ เหมือนกับเคสนี้ที่เขากำลังฟังอยู่

“เคสนี้ที่ยอดจ่ายเกินมา เขาแค่อยากรู้ว่ายอดที่จ่ายเกินไปตัดรายการไหนทำไมคุณไม่เช็กให้เขาเลยล่ะ เขาต้องการคำตอบทันทีไม่ใช่เหรอ ทำไมต้องขอโทรกลับทีหลังล่ะ”

ภคิณเอ่ยถามทั้งที่รู้ขั้นตอนดีอยู่แล้ว แต่แค่อยากหาเรื่องคุยและอยากฟังความคิดเธอมากกว่า

“เคสนี้ลูกค้ามีจำนวนสินเชื่อค่อนข้างหลายรายการค่ะ อาจจะใช้เวลาหาค่อนข้างนานไม่อยากให้ลูกค้าถือสายรอเพราะอาจทำให้ลูกค้าเกิดความไม่พอใจได้ จึงคิดว่าขอวางสายก่อนน่าจะดีกว่าค่ะ”

นับพรตอบกลับภคิณไปหากแต่สายตายังคงจับจ้องหน้าจอข้อมูลบัญชีลูกค้าอยู่

มือของเธอคลิกเมาส์เปิดหาข้อมูลหน้านั้นทีหน้านี้ทีอย่างรวดเร็ว จดยอดรายการนั้นรายการนี้ เปิดดูรายละเอียดทุกหน้าจนมั่นใจแล้วจึงต่อสายกลับหาลูกค้าทันที เธอใช้เวลาอธิบายเพียงไม่นานและจบสายทันเวลาพักเที่ยงพอดี

“พักเที่ยงพอดีเลยค่ะ ดิฉันขอตัวก่อนนะคะ” นับพรหันมาบอกพร้อมรอยยิ้มหวานเฝื่อนเต็มที

ทำงานข้างกายเขาจนเที่ยงได้ก็นับว่าบุญแค่ไหนแล้ว ดีไม่หัวใจวายตายก่อน นับพรลอบมองดวงหน้าคมเข้มได้รูปทรงเสน่ห์ กลิ่นน้ำหอมแบบผู้ชายอ่อนๆ ที่โชยมาเร้าอารมณ์อยู่ลึกๆ

คิดแล้วเธอก็หน้าแดงระเรื่อขึ้นมา ยิ่งสายตาเรียบนิ่งของภคิณที่จับจ้องมา เธอก็ราวกับไม่เป็นตัวของตัวเอง

ท่าทีเงอะงะของนับพรเช่นนั้น ทำให้หัวใจของชายหนุ่มกระตุกได้ไม่ยาก

เขินเก่งจริงนะ

ภคิณไม่ค่อยพบเจอท่าทีสะเทิ้นอายแบบนี้มากนัก และไม่มีใครอายได้เป็นธรรมชาติเช่นเธอ ทั้งอีกอย่างเขาชอบมองเธอแบบนี้เอามากๆ

“ไหนๆ วันนี้ผมก็ต้องรบกวนคุณทั้งวันแล้ว ให้ผมเลี้ยงมื้อเที่ยงคุณนะครับ” ภคิณเอ่ยปากชวนคนสวยตรงหน้า

“เอ่อ... คือ... ดิฉันไม่รบกวนดีกว่าค่ะ อีกอย่างดิฉันนัดเพื่อนไว้แล้ว ไม่อยากทิ้งเพื่อนค่ะ”

หญิงสาวบอกปัดไปพร้อมกับหันหน้าไปหาเพื่อนสาวอย่างไข่มุกเพื่อขอความช่วยเหลือ

ไข่มุกที่ทุกทีพูดไม่หยุดปาก แต่เวลานี้ไหนเลยจะกล้าส่งเสียง อีกทั้งตอนนี้เพื่อนสาวยังโยนขี้มาให้อีก แล้วใครมันจะกล้าเสนอหน้า ได้แต่ถลึงตาใหญ่ใส่หวังให้เพื่อนเข้าใจ

ไม่ต้องมาห่วงฉัน ฉันโตแล้วไปกินเองได้ แกไปกับเจ้านายเลย ตาขวางใส่ฉันขนาดนั้นน่ะ

“จริงไหมไอ้มุก” นับพรถามย้ำเมื่อเพื่อนไม่ยอมเอื้อนเอ่ยอะไรออกมาสักที

ริจะเอาตัวรอดคนเดียว อย่าหวังเลยน่าไอ้เพื่อนยาก

ลึกๆ ในใจตอนนี้นับพรเองก็อยากชิ่งหนีภคิณไปเช่นกัน ก็เกรงว่าเขาจะชวนคุยเรื่องคืนนั้นแล้วจบลงด้วยผมไล่คุณออก โทษฐานที่คุณนอนกับเจ้านาย

“อ๋อ ใช่ค่ะ นัด นัดกันไว้แล้วค่ะ” ไข่มุกตอบรับติดๆ ขัดๆ หลังจากอ้ำอึ้งอยู่นาน จนเพื่อนขยับเข้ามาหยิกบั้นเอวนั่นแหละถึงได้ตอบไป

“งั้นพวกดิฉันขอตัวก่อนนะคะ” นับพรที่กำลังจะเดินออกไปก็เป็นอันหยุดชะงักทันทีเมื่อได้ฟังสิ่งที่ภคิณพูดต่อ

“คือ... ผมยังมีเรื่องสงสัยในงานของคุณอีกเล็กน้อยน่ะครับ ยังไงผมขอคุยกับคุณก่อนแล้วกันครับ” แน่นอนว่าการที่เธอขอตัวจากภคิณนั้นไม่ง่าย และการที่เขาจะไล่เพื่อนของเธอก็ไม่ยากเช่นกัน

“ส่วนคุณเอ่อ… ไข่มุกใช่ไหม คุณมีปัญหาเรื่องงานต้องไปคุยกับผมด้วยไหมครับ”

ไข่มุกกลืนน้ำลายลงคอ รู้สึกเหมือนภคิณกำลังบอกว่า ถ้าไม่มี ผมจะหาปัญหาให้ แล้วใครมันจะอยากมีปัญหากัน เศรษฐกิจไม่ดีแบบนี้ ฉันไม่อยากถูกไล่ออกหรอกนะ

“อุ๊ย! แกพอดีฉันนึกขึ้นได้ว่า ต้องไปตามติ่งที่ห้างข้างๆ แกไปกับเจ้านายเขาเถอะ นะ ขอร้อง นะ” แม้เหตุผลจะฟังดูไม่ขึ้น แต่ก็เป็นเหตุผลเดียวที่คิดออกในตอนนี้ ไข่มุกผลักเพื่อนรักออกไปเผชิญหน้ากับภคิณ

“ว่าไงครับคุณนับพร จะพอมีเวลาไปกินข้าวคุยงานกับผมแล้วหรือยังครับ”

ไข่มุกที่ขยันสบสายตาเพื่อส่งกระแสจิตให้เพื่อนรัก พยักพเยิดหน้าให้กันแบบรู้ใจ

‘แกต้องว่างนะไอ้นับ ก่อนที่ฉันจะว่างงานแทน ไปกับผู้ซะ ไม่ต้องห่วงชะนีทางนี้’

“คิดว่าคงว่างแล้วค่ะ” นับพรถอนหายใจออกมา ไม่ว่างก็คงต้องว่าง ปฏิเสธเขาไม่ง่ายอย่างที่คิดเลยจริงๆ

“ถ้าอย่างนั้นก็เชิญครับ” ภคิณพูดพลางผายมือเชื้อเชิญให้คนสวยเดินนำเขาออกไปก่อน

เมื่อทั้งสองออกไปแล้ว แทนไทรีบอาสาตัวเองต่อไข่มุกทันที

“วันนี้ผมก็ต้องรบกวนคุณไข่มุกทั้งวันเหมือนกัน งั้นเที่ยงนี้ผมดูแลคุณเอง”

“เอ่อ... แล้วทำไมเมื่อกี้พวกเราไม่ไปด้วยกันทั้งหมดเลยล่ะคะ” ไข่มุกเอ่ยทั้งดูเวลาพักเที่ยงที่เลยเวลาไปมากแล้ว โรงอาหารคนน่าจะเต็มแล้ว สงสัยว่าคงจะได้ใช้เส้นของมือขวาเจ้านายหาที่นั่งทานได้สักที่

“คุณแน่ใจนะว่าอยากไปด้วยกันกับคุณภคิณ” แทนไทถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้วว่าคนตัวเล็กตรงหน้าไม่มีทางกล้าไปแน่ๆ ก่อนจากผายมือเชื้อเชิญให้เดินตามคู่ของเจ้านายออกไป