06 สงสัยเก่ง

เมื่อถึงร้านอาหารญี่ปุ่นในห้างหรูที่อยู่ไม่ไกลจากออฟฟิศมากนัก ภคิณจัดแจงเลือกที่นั่งด้านในสุด ซึ่งเป็นโซนที่จัดไว้เป็นส่วนตัวสำหรับลูกค้าวีไอพีพร้อมทั้งสั่งอาหารให้ทั้งเธอและเขา

ยังไงวันนี้เขาก็ต้องคุยกับเธอเรื่องคืนนั้นให้รู้เรื่อง

ในขณะที่นับพรนั้นเอาแต่นิ่งเป็นรูปปั้น สีหน้า แววตาฉายความกังวลออกมาอย่างชัดเจน

ภคิณอดสงสัยไม่ได้ว่าเขาไปทำอะไรให้เธอกัน ถึงได้ดูอึดอัดกังวลใจขนาดนั้น

หรือเรามันหล่อดูดีเกินไป

 “ดิฉันจะถูกไล่ออกไหมคะ” นับพรตัดสินใจถามออกไปในที่สุด

เธอทนความอึดอัดในใจไม่ไหว ไหนๆ เธอก็หนีไปไหนไม่ได้อยู่แล้วสู้คุยให้ชัดเจนไปเลย ถ้าต้องหางานใหม่ก็จะได้รีบๆ หา

“คุณทำผิดร้ายแรงอะไรมา ทำไมถึงต้องไล่ออกด้วยล่ะครับ”

คิ้วเข้มของภคิณขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ สาวอื่นอาจจะเครียดเพราะความดูดีเกินหน้าเกินตาหรือว่าออร่าแบบสามีแห่งชาติที่คนฝันหาของเขา แต่เจ้าหล่อนกลับมาห่วงว่าจะถูกไล่ออกหรือเปล่า

เธอลืมหรืออย่างไรว่าเขาเป็นเจ้านายที่ทำท่าสนใจเธอมากขนาดนี้

เธอควรสะกดคำว่าลำบากไม่ถูกสิถึงจะถูก

“ก็เรื่องนั้น คือ... คือ” นับพรตอบตะกุกตะกัก ตอนนี้สมองกับปากเธอดูเหมือนจะไม่ทำงานเสียอย่างนั้น

“เรื่องที่เรามีอะไรกันน่ะหรือครับ” ภคิณเอ่ยถามเรื่องที่ตัวเองคาใจตรงๆ

“คุณภคิณ ไม่ใช่นะคะ ดิฉันมะ หมายถึงเรื่องที่ปฏิเสธคุณวันก่อน” หญิงสาวละล่ำละลักที่จะตอบ

กวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนที่จะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่ดูเหมือนจะไม่มีใครได้ยิน เพราะเธอเองก็ไม่คิดว่าเขาจะพูดถึงเรื่องนี้

“เรื่องนั้นช่างมันเถอะครับ ผมไม่ได้ติดใจอะไร”

แต่ตอนนี้ผมติดใจเรื่องอื่นมากกว่า...

ชายหนุ่มกวาดสายตาสำรวจคนตรงหน้าเงียบๆ เอาล่ะเขาคงต้องบอกตนเองแล้วว่าติดใจรสชาติบนเตียงกับเธอ ความนุ่มนวล อ่อนหวาน น่าถนอม ความบริสุทธิ์แสนสะอาด

อันนี้ยังไม่รวมกับความแปลกเช่นชอบคุยกับตัวเอง

“แล้วมีเรื่องอื่นอีกเหรอคะ” นับพรถามเพราะสงสัยจริงๆ เธอนึกไม่ออกว่าตัวเองไปสร้างวีรกรรมอะไรเอาไว้อีกตอนไหน นอกจากเรื่องคืนนั้นที่เขาไม่น่าจะพูดถึงแล้ว

ทว่า... เธอคิดผิด

“งั้นเรามาคุยเรื่องนี้กัน ทำไมคุณถึงนอนกับผมคืนนั้น” ภคิณตัดสินใจถามคำถามที่ค้างคาใจมานานทันที

เมาไงล่ะ! ช่างกล้าถาม เธออยากพูดแบบนั้นแต่พูดออกไปไม่ได้

“เอ่อ… คือ…” ราวกับในปากของเธอเต็มไปด้วยความว่างเปล่าที่เอ่ยออกไปไม่ได้

เหตุผลมีอยู่แค่ข้อเดียวเท่านั้น แต่เธอจะกล้าบอกเขาที่เป็นเจ้านายในสายงานเธอได้อย่างไร เดิมทีเขาควรเป็นแค่คนแปลกหน้าที่เจอกันคืนเดียวแล้วหายไป

เธอหวังจะตั้งท้องลูกของเขา ซึ่งนั่นเป็นแค่ความคิดบ้าๆ ในคืนนั้น แต่ตอนนี้เธอกลัว ทั้งโรคติดต่อ ทั้งเรื่องตกงาน ไหนเขาจะเป็นคนรวยไฮโซขนาดนี้ ไม่เหมาะอะไรที่เธอจะกล้าเอาลูกของเขามาผสมในไข่ของเธอ

เหตุผลนี้ไม่ควรเอ่ยออกไปจริงๆ

“ก็แค่ วันไนท์สแตนด์ของคนเหงาๆ มั้งคะ คุณลืมมันไปก็ได้นะคะ” คงเหลือเพียงเหตุผลนี้ เหตุผลเดียวเท่านั้น พอถูไถไปได้

เอ่ยแล้วหน้าเธอก็แดงซ่านไปหมด คำพูดดูก๋ากั่นแต่ปฏิกิริยาแสนเดียงสาเหลือเกิน

“แล้วคุณลืมได้เหรอ นั่นครั้งแรกของคุณนะ แล้วก็ครั้งแรกของผมด้วย”

ครั้งแรกที่ผมนอนกับสาวบริสุทธิ์ ที่เดียงสาแม้แต่พูดถึงเรื่องคืนนั้นก็หน้าแดงเก็บอาการไม่อยู่ขนาดนี้

เขาไม่ใช่นักล่าพรหมจรรย์แต่เขาก็มั่นใจว่าเขาเป็นคนแรกของเธอและที่มากไปกว่านั้น เธอเป็นผู้หญิงพรหมจรรย์คนแรกของเขา

ที่ผ่านมาภคิณเลือกที่จะใช้บริการหญิงสาวที่มาพร้อมกับความสามารถมากกว่า เพราะเขาไม่อยากมีปัญหาตามมาทีหลัง

“ครั้งแรกของคุณด้วยเหรอคะ” หญิงสาวตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน เธอไม่รู้หรอกว่าเขาดูกันยังไงใครเคยไม่เคย แต่สิ่งที่เขาปรนเปรอให้เธอในคืนนั้นท่าทางเขาดูเชี่ยวชาญจนไม่คิดว่านั่นจะเป็นครั้งแรก

“ใช่ แล้วคุณก็เป็นคนชวนผม เพราะงั้นคุณต้องรับผิดชอบ” ภคิณได้ทีเห็นเธอเข้าใจผิดก็ไม่คิดที่จะแก้ข่าว เขากลับเอามาใช้เป็นเหตุผลที่จะได้มาคอยวอแวอยู่ใกล้เธออีก

“คือ... ดิฉันก็แค่เมาเองนะคะ แล้วก็บรรยากาศคงพาไปก็เท่านั้น”

“พาไปเตียงผมเนี่ยนะ” ภคิณรุกไล่ ผิวแก้มหญิงสาวก็ยิ่งแดง

นับพรไม่คิดว่าการทำลูกเพียงครั้งเดียว จะมีปัญหาตามมาขนาดนี้ คนอย่างเธอจะไปรับผิดชอบอะไรเขาได้ เขาระดับไหน แล้วเธอระดับไหน

 “คุณนอนกับผู้ชายที่ไม่รู้จักแค่เพราะเมา เพราะบรรยากาศพาไปเนี่ยนะ คุณจะทำแบบนี้ทุกครั้งที่เมาหรือเปล่า แล้วถ้าคุณเป็นแบบนี้บ่อยๆ คุณไม่กลัวติดโรค ไม่กลัวท้องหรือไง แล้วระหว่างเราคืนนั้นไม่มีการป้องกันด้วย”

อยู่ๆ ภคิณก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา แน่นอนว่าเขาเคยผ่านเรื่องวันไนท์สแตนด์กับสาวๆ มาบ้าง แต่เขาไม่ปรารถนาให้ผู้หญิงของเขาไปทำแบบนั้น

แต่ครั้งนี้เขายกโทษให้ได้ เพราะเธอทำกับเขา

“ดิฉันก็ไม่ได้มั่วแบบนั้นนะคะ การที่ฉันเคยนอนกับคุณก็ไม่ได้แปลว่าใครต่อใครจะสามารถนอนกับฉันได้ง่ายๆ และการที่ฉันเคยยอมให้คุณครั้งหนึ่งมันก็ไม่ได้แปลว่าจะต้องมีครั้งต่อๆ ไปอีก”

นับพรตอบด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้นมาอีกนิดอย่างลืมตัว ตอนนี้เธอรู้สึกไม่พอใจขึ้นมานิดๆ จริงอยู่ที่เธอยอมให้เขาเองง่ายๆ แต่การที่เขามาพูดแบบนี้มันเป็นการดูถูกเธอชัดๆ

เธอง่ายกับเขาเพียงครั้งเดียวเท่านั้นทำไมถึงได้เหมาว่าเธอเป็นคนแบบนั้นไปได้

“แล้วทำไมถึงไม่ให้ผมป้องกัน นั่นไม่ใช่แค่ประโยคเชิญชวนอย่างเดียวใช่ไหม แบบนี้คุณยิ่งต้องรับผิดชอบผม” ชายหนุ่มคิดทบทวนถึงคำพูดที่เธอใช้ยั่วยวนเขาในคืนนั้น

หลังจากเขารู้ว่านั่นคือครั้งแรกของเธอ ตอนนั้นเขาไม่รู้ว่าอะไรเข้าสิง คนบริสุทธิ์ก็ใช่ว่าจะไม่มีโรค เขาอาจจะหื่นมาก โหยมาก กระสันมากไป เลยไม่มีสติ ปล่อยเลยตามเลย ตามใจเธอไป

สงสัยอะไรนักหนาเนี่ย

“ก็... เมาไงคะ คุณก็รู้คนเมาก็พูดอะไรไปเรื่อย” หญิงสาวยังคงตอบอย่างขอไปที คิดไม่ออกจริงๆ ว่าเขาจะให้เธอรับผิดชอบยังไง

“แล้วถ้าเกิดคุณบังเอิญท้องขึ้นมา ผมจะมั่นใจได้ยังไงว่าคุณจะไม่เอาเรื่องนี้มาแบล็กเมล์ผมทีหลัง” ภคิณเพิ่มประเด็นเพื่อหน่วงเหนี่ยวเธอเข้ามาอีก

“ไม่ท้องหรอกค่ะ ประจำเดือนฉันพึ่งมา อีกอย่างฉันก็ตรวจร่างกายประจำปีทุกปีไม่มีโรคติดต่อร้ายแรง” เธอให้ความมั่นใจแก่เขา

“ถ้าอย่างนั้นแล้วทำไมคืนนั้นคุณไม่เอาเงินไปด้วย มันไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ” ในเมื่อเธอไม่ได้จ้องจะจับหรืออยากได้ตัวเขา อีกเหตุผลที่คิดออกก็คงจะหวังเงิน แต่วันนั้นเธอกลับไม่เอาไปด้วย

คำถามเยอะจังวะ ไม่เอาเงินไปก็น่าจะดีไม่ใช่หรือไง

“ดิฉันก็ไม่ทราบหรอกค่ะว่ามันเยอะหรือน้อยเพราะดิฉันก็ยังไม่ได้นับเลยด้วยซ้ำค่ะ และต่อให้มันจะเยอะมากมายแค่ไหนดิฉันก็ไม่รับหรอกค่ะ อย่างที่บอกวันนั้นดิฉันแค่เมา ดิฉันไม่ได้ขายตัวค่ะ”

เธอย้ำชัดๆ ที่คำว่าขายตัว เพื่อให้ภคิณรู้ว่าเธอไม่ใช่แบบที่เขาคิด

บางทีนับพรก็รู้สึกว่าเจ้านายของเธอรับมือยากกว่าลูกค้าที่เคยเจอมาเสียอีกแต่ละคำถามจากเขาเล่นเอาเธอปวดหัวกว่ารับสายลูกค้าทั้งวันรวมกันอีก

“อาหารพร้อมเสิร์ฟแล้วค่ะ” ก่อนที่เหตุการณ์จะดุเดือดไปมากกว่านี้ เสียงของพนักงานเสิร์ฟก็ดังขึ้นเหมือนเป็นระฆังพักยกให้ทั้งสองเป็นการยุติการสนทนาไปก่อนเพื่อลงมือจัดการกับอาหารตรงหน้า

ระหว่างทานอาหาร ภคิณที่ทานไปลอบมองดวงหน้าสวยตรงหน้าไปด้วย เขาพยายามคิดหาเหตุผลต่างๆ มากมายที่พอจะเป็นไปได้ ยังไงเขาก็ไม่เชื่อในเหตุผลที่เธอให้ แล้วอยู่ๆ เขาก็โพล่งสิ่งที่อยู่ในความคิดออกมา

“หรือว่าคืนนั้นคุณโดนยา คุณมาคนเดียวด้วยนี่”

“แค่กๆ ยา ยาอะไรคะไม่มีหรอกค่ะ แล้วก็คืนนั้นดิฉันไปกับไข่มุก”

นี่เขารับไม่ได้ที่เธอจะมีวันไนท์สแตนด์หรือไง ซักอยู่นั่น

นับพรตกใจเล็กน้อยที่อยู่ๆ เขาก็โพล่งออกมาแบบนี้จนสำลักอาหารที่ทานจนต้องรีบหยิบน้ำขึ้นมาดื่ม อาจเพราะดื่มเร็วไปจนน้ำเลอะออกมาจากขอบปากบาง

“เป็นเด็กเลยนะคะ”

คะ? นับพรสำลักน้ำก็จริงแต่สติยังอยู่ครบ ได้ยินคะขาจากเขาด้วย นี่คือไม่เพียงไล่หาเหตุผลที่เธอนอนกับเขาไม่พอ ยังจะมาหว่านล้อมด้วยความอ่อนหวานเข้าไปอีก

“หันมานี่มา”

ภคิณมองภาพตรงหน้าอย่างเอ็นดู เผลอพูดคะขาเหมือนที่เขาชอบใช้เวลาคุยกับเด็ก ๆ น่ารัก ๆ เขาหยิบทิชชูขึ้นมาแล้วจับใบหน้าสวยให้หันมาตรง ๆหลังจากที่เธอหันไปดื่มน้ำเสร็จแล้วเพื่อที่เขาจะเช็ดได้ถนัด

ภคิณใช้ปลายนิ้วโป้งลูบริมฝีปากบางอีกครั้งดูเผิน ๆคงเหมือนว่าเขาเช็กให้แน่ใจว่าไม่เลอะแล้ว แต่ที่จริงเขาอดใจไม่ไหวต่างหาก อยากสัมผัสผิวกายอ่อนใสเสียมากกว่า

เขาลูบไล้วนเวียนตรงผิวใสไปมาเนิ่นนาน จนกลัวว่าจะห้ามใจไม่อยู่จึงรีบดึงมือกลับ และเมื่อเห็นว่าคนสวยของเขาเองก็ทานอิ่มแล้วจึงเรียกเช็กบิล

ขณะที่นับพรนิ่งอึ้งไปกับการกระทำของคนตรงหน้าพวงแก้มใสกลับเริ่มเห่อแดงขึ้นมาตามอัตราการเต้นของหัวใจ อดคิดในใจไม่ได้ว่าคนคนนี้ต้องการอะไรจากเธอกันแน่

แน่นอนว่าหลายคนก็แพ้คนหล่อ คนรวย เธอก็แพ้แต่ไม่ได้คลั่งว่าต้องหาให้ได้แบบนั้น และที่เธอแพ้กว่าสิ่งใดคือ แพ้คนอ่อนหวาน เพียงเอ่ย คะ ขา ร่างก็แทบละลายไปตรงนั้น มันช่างดีต่อใจจริงๆ

เขาไม่โกรธที่เธอเสียมารยาทกับเขาก่อนหน้านี้ แถมยังใจดีพามาเลี้ยงข้าวอีก แล้วตอนนี้ยังมาทำอะไรให้ชวนใจสั่นแบบนี้อีก

ถ้าขืนเป็นแบบนี้คงไม่ดีแน่ๆ ฐานะเธอกับเขาต่างกันเกินไปคนจะมองไม่ดี

ต่อไปเธอคงต้องอยู่ให้ห่างจากเขาเป็นดีที่สุด เพื่อหัวใจของเธอเองด้วย

นับพรก้มลงไปหยิบเงินในกระเป๋าทันทีที่ได้ยินเขาเรียกพนักงานมาเก็บเงิน แต่ถูกท้วงเอาไว้เสียก่อน

“คุณมากับผม ผมเป็นผู้ชายและที่สำคัญผมเป็นเจ้านายคุณ ผมชวนคุณมา ผมดูแลคุณได้ ให้เลี้ยงไปตลอดชีวิตก็ยังไหว”

ไม่เพียงมาทางสายหวาน ยังสายเปย์ ตบท้ายด้วยการหยอดคำพูดชวนคิดลึกนั้น

มีหรือใจอ่อนๆ ของนับพรจะทนไหว เธอก็หน้าแดงไปตามระเบียบ

“ไม่ขอรบกวนดีกว่าค่ะ” เอ่ยทั้งไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองเขา

“รบกง รบกวนอะไรกันปกติผู้ชายเขาก็เลี้ยงเมียกันทั้งนั้น” ในเมื่อเหตุผลทั้งหมดก่อนหน้าเธอยังดื้อรั้นกับเขา ถ้าอย่างนั้นก็คงต้องเป็นเหตุผลนี้แล้วล่ะ

“แต่ดิฉันไม่ใช่...” นับพรที่กำลังจะเถียงกลับถูกขัดไว้เสียก่อน

“อะ อะ อย่าเถียงว่าไม่ใช่นะครับ เพราะไอ้ที่เราทำๆ กันน่ะมันใช่ทุกกระบวนท่าเลย” ภคิณพูดพลางมองจ้องเข้ามาที่ดวงตาคู่สวยที่ตอนนี้หลุบมองต่ำลงจนแทบจะมุดลงใต้โต๊ะอยู่แล้ว

สุดท้ายเขาก็เป็นฝ่ายชนะเธอ เมื่อจ่ายค่าอาหารเรียบร้อยแล้วก็ได้เวลาพาเธอกลับทั้งที่ใจยังไม่อยาก

เมื่อทั้งสองเดินเข้ามาในออฟฟิศก็พบกับสายตาหลายคู่จ้องมองมา นับพรเข้าใจได้ทันทีว่าตอนนี้เธอคงจะกลายเป็นหัวข้อสนทนาของใครต่อใครไปอีกหลายวัน เพราะแบบนี้ไงเธอถึงไม่อยากไปกับเขาตั้งแต่แรก

“ไอ้นับทางนี้ ทางนี้” ไข่มุกร้องเรียกเพื่อนรักทันทีที่เห็นเพื่อนยืนค้างอยู่ตรงทางเข้า

“กินเสร็จแล้วเหรอแก วันนี้ไปกินที่ไหนมาไม่เห็นเจอแกเลย” นับพรถามกลับทันทีที่เดินเข้าไปถึงตัวไข่มุก

“คุณแทนไทพาไปที่ห้างใกล้ๆ นี่แหละแล้วแกล่ะ ฉันก็ไม่เห็นแกเหมือนกัน”

“งั้นก็ห้างเดียวกันแหละ ใกล้บริษัทเรามันก็ที่เดียวเนี่ย อาจจะคนละร้านมั้ง” นับพรตอบกลับไป

“ก็แล้วทำไมไม่กินด้วยกันให้จบๆ ไปวะ” ไข่มุกกระซิบถามอย่างสงสัย

“แกถามฉันให้ฉันถามใครอะ ไปเหอะเผื่อห้องน้ำคนเยอะเดี๋ยวเข้างานไม่ทัน” นับพรกระซิบกลับกวนๆ ก่อนจะชวนกันไปแปรงฟันเพื่อเตรียมตัวให้พร้อมก่อนเข้างานช่วงบ่าย

“เป็นไงบ้างครับคุณชาย เปิดโอกาสให้อยู่กันสองคนแล้วเนี่ย ได้เรื่องไหม”

แทนไทเอ่ยแซวเพื่อนรักทันทีที่สองสาวขอตัวออกไปเข้าห้องน้ำ

“ได้!”

กูคิดว่าจะได้เมียในเร็วๆ นี้นี่แหละ ถ้าเขาเอากูอะนะ