ข้าวเก่า ปลาเน่า(3)

“นี่ค่ะ ... กิ๋วเตรียมชุดนอนไว้ให้ พี่สิบทิศใส่ชุดนี้ไปก่อนนะคะ”

สิบทิศรับชุดนอนขาสั้นลายหมีจากมือเธอมาถือไว้ เขาจ้องมองเนื้อผ้าและลายที่ดูเด็กเกินกว่าที่ผู้ชายวัยสามสิบอย่างเขาจะใส่แล้วขมวดคิ้วมุ่นเข้าหากันทันที

“ชุดนี้เนี่ยนะ จะให้ฉันใส่ชุดหมีนี่จริงดิ มันเล็กไปหรือเปล่า”

กิรณากัดริมฝีปากแน่น ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ถ้าไม่ใส่ชุดนี้ไม่มีชุดอื่นให้ใส่แล้วล่ะค่ะ พี่สิบทิศคงไม่คิดจะนอน

แก้ผ้าอยู่บนเตียงของกิ๋วหรอกนะคะ”

สิบทิศหัวเราะผ่านลำคอ ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปใกล้เตียงนอนเล็ก ๆ นั้นมากขึ้นจนกิรณาต้องขยับตัวถอยหนีจนแผ่นหลังชิดกับผนังห้อง

“แล้วถ้าฉันจะนอนแบบนั้น... เธอคิดว่ามันจะได้จริงเหรอ”

สิบทิศโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงกระซิบข้างหูของเธอ เสียงแหบพร่าชวนให้ใจสั่นรัว ความร้อนจากแผงออกแกร่งที่เกือบจะสัมผัสตัวทำให้กิรณาตัวแข็งทื่อ

ใบหน้าของกิรณาแดงเทือกตั้งแต่หน้าผากลามไปถึงใบหู หญิงสาวรีบผลักอกเขาออกเบา ๆ แล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว

“ไม่ได้ค่ะ! กิ๋วไม่อนุญาตเด็ดขาด”

สิบทิศหลุดอมยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูที่แอบซ่อนไว้ เขาไม่ได้รุกต่อ ทว่ากลับยอมหมุนตัวแล้วคว้าเสื้อผ้าลายหมีเดินกลับเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำอย่างว่าง่าย ทิ้งให้กิรณานั่งใจเต้นไม่เป็นจังหวะอยู่บนเตียง

กิรณาถือโอกาสที่สิบทิศเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เธอรีบเดินไปหยิบเสื้อผ้าในตู้หลาย ๆ ตัวใส่ทับซ้อนกันเข้าไป สิบทิศเดินออกมาก็ทำหน้าประหลาดใจกับรูปร่างของเธอที่ดูหนาขึ้นผิดปกติ

“นี่เธอแต่งชุดอะไรของเธอเนี่ย ไม่ร้อนเหรอ”

“ไม่ร้อนค่ะ วันนี้อาการหนาว”

หญิงสาวบอกบอกเสียงตะกุกตะกัก ตรงข้ามกับเม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นตามไรผม ชายหนุ่มส่ายหัวเบา ๆ เพราะรู้ดีว่าเจ้าตัวกลัวเขาจะปล้ำ

ร่างสูงของสิบทิศเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดนอนลายหมีตัวเล็กที่รัดตึงไปตามสัดส่วนของร่างกาย ชายหนุ่มหน้าตาบึ้งตึงเล็กน้อย แต่พอเห็นร่างอวบที่ดูหนาขึ้นกว่าเมื่อครู่สองเท่า คิ้วเข้มก็ขมวดมเข้าหากันทันที เขายืนกอดอกมองเมียในนามตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาที่ทั้งขำทั้งเอือมระอา

“นี่เธอแต่งชุดอะไรของเธอเนี่ย ไม่ร้อนเหรอ ข้างนอกนั่นไม่ได้เปิดแอร์เลยนะ มีแค่พัดลมตัวเดียว แล้วดูเธอใส่ชุดซ้อนกันสิ กี่ชั้นเนี่ย”

“ไม่ร้อนค่ะ วันนี้อากาศหนาว” กิรณาบอกเสียงตะกุกตะกัก ใบหน้าจิ้มลิ้มก้มมองพื้นหนีสายตาคมที่มองมา

“อากาศหนาวเหรอ?” สิบทิศเลิกคิ้วสูง ก่อนจะแค่นยิ้มมุมปาก

“อากาศหนาวบ้านเธอนะสิ มีเหงื่อผุดขึ้นตามไรผมแบบนี้หรอกเหรอ เธอกลัวฉันจะปล้ำจนสติฟั่นเฟือนไปแล้วหรือไง ถึงได้แต่งตัวเหมือนจะไปขั้วโลกเหนือแบบนั้นน่ะ”

กิรณาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกัดฟันเชิดหน้าขึ้นสบตากับเขาตรง ๆ ไม่ยอมให้ความกลัวเข้าครอบงำ แต่มืออวบ ๆ ก็ยังคงจับชายเสื้อคลุมเอาไว้แน่นราวกับเกราะป้องกันตัว

“กิ๋วไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นนะคะ กิ๋วแค่หนาวจริง ๆ ค่ะ”

“อย่ามาโหหกฉันเลยน่า ถอดออกเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่รู้หรือไงว่าใส่หน้าขนาดนี้มันจะทำให้เธอหายใจไม่ออก” สิบทิศส่ายหัวเบา ๆ ท่าทีของคนตรงหน้าทั้งน่าสงสารและน่ารำคาญใจในเวลาเดียวกัน

“ไม่ค่ะ กิ๋วไม่ถอด กิ๋วหายใจได้ค่ะไม่ต้องเป็นห่วง กิ๋วดูแลตัวเองได้”

“ดื้อด้าน!” สิบทิศทำหน้าดุขึ้นมาทันที จนกิรณาต้องขยับถอยหลังไปหนึ่งก้าว

“ไปถอดออกเดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันบอกให้ถอดก็ถอด ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอกน่า เชื่อใจกันบ้าง”

คำว่า ‘ไม่ทำอะไร’ ทำให้กิรณาชะงักไปครู่หนึ่ง ทว่าคำพูดต่อมาของสิบทิศกลับทำเอาหญิงสาวต้องถลึงตาใส่ด้วยความตกใจและเจ็บจี๊ดในอก

“ต่อให้อยากทำ ... ชุดแค่นี้มันถอดไม่ยากหรอกนะ แค่กระชากทีเดียวก็ขาดหลุดลุ่ยหมดแล้วล่ะ แต่ที่แน่ ๆ ฉันจะไม่ทำอะไรเธอตอนนี้หรอก” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“แน่ใจนะคะ ... ที่คุณบอกว่าจะไม่ทำอะไรกิ๋ว”

“แน่ใจสิ”

สิบทิศยักไหล่เบา ๆ ก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนอนขนาดเล็ก มือหนาเอื้อมไปตบที่ว่างข้าง ๆ เป็นเชิงบอกให้เธอขึ้นมานอน

“คู่แต่งงานข้าวเก่าปลาเน่าอย่างพวกเรา ต่อให้ทำอะไรไป มันก็ไม่ได้มีผลกับความรู้สึกอะไรอยู่แล้วนี่”

ประโยคสุดท้ายของสิบทิศทิ่มแทงลงกลางใจของคนฟังอย่างจัง สิบทิศพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาไร้ความรู้สึก

“เพพราะเราไม่ได้รักกัน ... เราผูกพพันกันแค่เรื่องบนเตียงเท่านั้นแหละ ดับไฟแล้วก็ขึ้นมานอนได้แล้ว พรุ่งนี้ฉันมีประชุมตัวแต่เช้า”

กิรณาสะอึกจนพูดไม่ออก คำพูดที่แสนจะใจร้ายและชัดเจนของเขายังคงดังก้องอยู่ในหัว เธอทำได้เพียงยืนนิ่งครู่ใหญ่ ก่อนจะค่อย ๆ เอื้อมมือไปปิดสวิตช์ไฟจนห้องทั้งห้องตกอยู่ในความมืดม

หยาดน้ำใสเริ่มคลอหน่วงที่ดวงตาคู่กลม กิรณารีบปาดมันทิ้งก่อนที่มันจะร่วงลงมาประจานความอ่อนแอ เธอคลานขึ้นไปนอนบนเตียงเล็ก ๆ นั้นโดยเว้นระยะห่างจากเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

ใช่ ... เราไม่ได้รัก มีเพียงแค่เธอคนเดียวเท่านั้นที่รักเขาหมดทั้งหัวใจ