ถ้าท้องขึ้นมาล่ะ(1)

“คิดไว้หรือยังว่าจะไปฮันนีมูนที่ไหน”

ศิลาเอ่ยถามขึ้นในมื้อเย็นของวันหนึ่ง แต่ทำเอาสิบทิศชะงักมือที่กำลังจะตักข้าวเข้าปาก เขาไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อน

“ผมไม่ได้คิดเรื่องนี้เลยครับ ช่วงนี้งานบริษัทเรายุ่งมาก อีกอย่างมันคงไม่จำเป็นอะไรเท่าไร”

คำตอบของชายหนุ่มทำเอากิรณาอึ้งไปครู่ใหญ่ สีหน้าสลดลงอย่างเห็นได้ชัด แน่นอนว่าคนอื่นมองเห็นแต่สิบทิศมองไม่เห็น

“นั่นปากเหรอที่พูด เจ้าหลานสมองทึบ”

ย่ากรองแก้วถลึงตาใส่หลานชาย แต่เขาก็ทำเป็นทองไม่รู้ร้อน กิรณาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ได้แต่ก้มหน้ามองมือตัวเอง

กุลนิภาเห็นบรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาอีกครั้ง จึงเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มแล้วเสนอไอเดียเป็นทางออก

“ถ้าลูกว่างานยุ่ง ไม่มีเวลาไปเที่ยวกันสองคนล่ะก็ ไปฮันนีมูนพร้อมกับบริษัทสิ อาทิตย์หน้าต้องพาพนักงานไปจัดงานเอ้าท์ติ้งที่หัวหินนี่”

ย่ากรองแก้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะคลี่ยิ้มด้วยความถูกอกถูกใจ ท่านหันไปมองหน้าลูกสะใภ้แล้วพยักหน้าเห็นด้วย

“อืม นั่นสินะ แม่กุลพูดเข้าท่าดี ในเมื่อแกบอกว่างานยุ่งนักยุ่งหนา ก็ถือโอกาสนนั้นพาหนูกิ๋วไปฮันนีมูนด้วยเสียเลยสิตาสิบ ได้ทั้งพักผ่อน ได้ทั้งไปทำงาน แล้วได้ไปเที่ยวด้วยกัน ยิงปืนนัดเดียวได้นกหลายตัวเลยนะ”

“ใช่ค่ะคุณแม่ ถือเสียว่าเป็นการไปฮันนีมูนแบบประหยัดเวลา”

สิบทิศชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินข้อเสนอของมารดาและคุณย่า เขาขมวดคิ้วเข้าหากัน แม้การไปร่วมเอ้าท์ติ้งของบริษัทจะเป็นเรื่องปกติที่เขาต้องไปในฐานะประธานบริหาร แต่การที่ต้องพ่วง ‘เมียในความลับ’ไปด้วยแบบนั้น มันจะทำให้ทุกอย่างดูยุ่งยากขึ้นไปอีก แต่ยังไม่ทันได้อ้าปากปฏิเสธคุณย่าก็ชิงพูดขึ้นมาอย่างอารมณ์

“ย่าเห็นด้วยนะ เผื่อกลับมาจากหัวหินคราวนี้ จะได้มีเจ้าสิบทิศน้อยมาให้คนแก่อย่างย่าอุ้มเสียที ย่าอยากจะเห็นเหลนเร็ว ๆ แล้วล่ะ”

คำพูดตรงไปตรงมาของผู้เป็นย่าทำเอากิรณาที่กำลังตักน้ำซุปเข้าปากถึงกับสำลักออกมาจนหน้าดำหน้าแดง ไม่ต่างกันกับผู้ชายที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ต่างคนต่างไอค่อกแค่กออกมาหลายครั้ง

“แค่ก ๆ คุณย่าครับ พูดอะไรก็ไม่รู้ เพิ่งแต่งงานกันแค่อาทิตย์กว่า จะให้มีเหลนให้คุณย่าอุ้มเลยเหรอครับ มันไม่เร็วขนาดนั้นหรอก” สิบทิศโพล่งขึ้นมาด้วยความหงุดหงิดใจ

“ทำไมล่ะตาสิบ ก็หนูกิ๋วเขาน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้ แกก็ขยันทำการบ้านหน่อยสิ ย่าจะได้มีทายาทไว้สืบสกุลไว ๆ”

กิรณายิ่งได้ยินคำพูดของคุณย่าก็ยิ่งทำอะไรไม่ถูก ความร้อนแล่นไปทั่วแก้มป่อง ได้แต่นั่งนิ่งตัวแข็งทื่อไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองใครบนโต๊ะอาหารเลยสักคน

สิบทิศเห็นอาการประหม่าของคนข้างตัว ก็พ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะรวบช้อนตักข้าวเข้าหากัน แล้วหันมาหากิรณาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“กินข้าวเสร็จแล้วใช่ไหม ถ้าอิ่มแล้วก็รีบไปเตรียมตัว จะได้รีบไปทำงาน สายมากแล้ว อย่ามัวแต่สนใจเรื่องที่คุณย่ากับคุณแม่พูดเลย”

“ค่ะ กิ๋วอิ่มแล้วค่ะ ถ้าอย่างนั้นกิ๋วขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ”

เธอหันไปผู้ใหญ่บนโต๊ะอาหาร ก่อนจะลุกจากเก้าอี้เดินออกจากห้องออาหารไป โดยมีสิบทิศลุกเดินตรมมาติด ๆ ทิ้งให้ผู้ใหญ่ทั้งสามคนมองตามหลังอย่างมีเลศนัย

ในเมื่อสวรรค์ไม่สรรสร้าง ย่าก็จะสร้างสรรค์ให้พวกแกเอง

ขณะนั่งรถมาด้วยกันสิบทิศก็ยังคงนั่งเงียบเหมือนทุกครั้ง มีเพียงกิรณาที่ยังคงเหลือบมองเขาเป็นระยะ พร้อมกับคำถามผุดขึ้นมาในใจ หากวันหนึ่งเธอท้องขึ้นมาจริง ๆ มันจะเป็นยังไงนะ เขาจะเปิดใจรับเธอเป็นแม่ของลูกหรือเปล่า

“อีกแล้วนะ มองหน้าแล้วไม่ถาม มีอะไรจะถามก็ถามมา ทำตัวอ้ำอึ้งอยู่ได้ น่ารำคาญ” สิบทิศเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงห้วน และหงุดหงิดเล็กน้อย

กิรณาเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น ก่อนจะเอ่ยปากถามออกไปด้วยความกังวลใจ แม้จะรู้ว่าคำตอบที่ได้รับเป็นอย่างไร

“ถะ ... ถ้าสมมุติว่ากิ๋วเกิดท้องขึ้นมาจริง ๆ ก่อนที่เราจะหย่ากันล่ะคะ พี่สิบทิศจะทำยังงไงคะ จะเก็บลูกไว้หรือเปล่า”

เอี๊ยดดดด!

เสียงยางรถยนต์เสียดสีกับพื้นถนนดังสนั่น สิบทิศเหยียบเบรกกะทันหันจนตัวของกิรณาพุ่งเข้าไปข้างหน้าก่อนจะถูกดึงกลับมาด้วยเข็มขัดนิรภัย ด้านหลังรถเสียงบีบแตรด่าทอจากคันข้างหลังที่เบรกตามจนตัวโก่งเพราะเกือบจะชนท้ายรถของสิบทิศเสียแล้ว

“เธอรู้ตัวหรือเปล่าว่าถามอะไรออกมา เรื่องแบบนี้ควรเอามาถามเล่นหรือไง” สิบทิศเค้นเสียงถามรอดผ่านไรฟัน

“กิ๋วไม่ได้ถามเล่นนะคะ กิ๋วแค่อยากรู้ ในฐานะคนที่เป็นภรรยา”

ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชาแบบที่เห็นอยู่เป็นประจำ