Share

72. อาการแปลกๆ

last update publish date: 2026-09-29 21:52:55

แม่บ้านรีบหยิบกระดาษทิชชูส่งให้เธอ

“เช็ดปากก่อนค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ…”

ลูกพีชรับมา ก่อนจะค่อยๆ เช็ดริ
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • เมียลับ มาเฟียร้าย [ เซตมาเฟียร้าย 1 ]   83. ตั้งใจทำ

    ภายในห้องครัว.. ลูกพีชเข้าห้องครัวเพื่อเตรียมอาหารเช้าด้วยตัวเอง โดยมีป้าแม่บ้านคอยช่วยข้างๆไม่ห่าง สองคนช่วยกันพลางพูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนิทสนม นับตั้งแต่มีป้าแม่บ้านเข้ามาอยู่ด้วย ลูกพีชก็รู้สึกว่าชีวิตภายในเพนต์เฮาส์หลังใหญ่ไม่ได้เงียบเหงาเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว จากที่เคยต้องอยู่คนเดียวทั้งวัน รอจนกว่าวินเชนต์จะกลับจากทำงาน ตอนนี้เธอกลับมีคนคอยพูดคุย มีเพื่อนทำอาหาร และมีใครสักคนให้เล่าเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในแต่ละวันให้ฟัง แม้จะเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน แต่ความใจดีและความเป็นกันเองของป้าแม่บ้านกลับทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด ราวกับได้กลับไปใช้ชีวิตเรียบง่ายแบบที่เคยมีแม่อยู่ข้างๆ อีกครั้ง “ได้แล้วค่ะป้า… น่ากินมากเลยค่ะ “ ลูกพีชเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะค่อยๆ ปิดเตาแก๊ส.. ข้าวต้มปลาหม้อใหญ่ที่กำลังเดือดได้ที่ส่งกลิ่นหอมชวนรับประทานไปทั่วห้องครัว เธอใช้ทัพพีคนเบาๆ อีกสองสามครั้ง ก่อนจะก้มลงสูดกลิ่นหอมด้วยความพึงพอใจ “อื้อ… หอมจัง” น่าแปลก… เมื่อวันก่อนเธอยังรู้สึกคลื่นไส้จนแทบทนกลิ่นอาหารไม่ได้ โดยเฉพาะกลิ่นคาวของปลา แต่วันนี้กลับไม่มีอาการเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย ตรงก

  • เมียลับ มาเฟียร้าย [ เซตมาเฟียร้าย 1 ]   82. คุณวินเชนต์เป็นอะไรคะ

    ร่างบางรีบเดินตรงไปยังห้องน้ำด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เพราะตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่.. เธอยังไม่เคยเห็นวินเชนต์เจ็บป่วยเลยสักครั้ง ลูกพีชรีบยกมือขึ้นเคาะประตูอย่างร้อนรนก๊อก! ก๊อก!“คุณวินเชนต์คะ!.. เป็นอะไรหรือเปล่าคะ”ไม่มีเสียงตอบกลับจากคนด้านใน มีเพียงเสียงน้ำไหลแผ่วๆดังลอดออกมาลูกพีชเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นแรงด้วยความเป็นห่วง“คุณวินเชนต์…” เธอเรียกอีกครั้งด้วยน้ำเสียงอ่อนลง“เปิดประตูให้พีชหน่อยได้ไหมคะ พีชเป็นห่วง…”คำว่าเป็นห่วงหลุดออกมาจากปากโดยไม่รู้ตัว.. ลูกพีชยืนรออยู่หน้าห้องน้ำด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ กระทั่งผ่านไปครู่หนึ่ง…แกร๊ก!ประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดนอนชุดเดิม.. ทว่า.. ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาซีดลงอย่างเห็นได้ชัด ลูกพีชชะงัก! ทันทีเมื่อสบเข้ากับสีหน้าที่ไม่สู้ดีของเขา“คุณวินเชนต์!”เสียงหวานเอ่ยเรียกด้วยความตกใจ เธอรีบขยับเข้าไปหา ก่อนจะยกมือเล็กขึ้นแตะหน้าผากกว้างอย่างลืมตัวสัมผัสอ่อนโยนทำให้วินเชนต์ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นสีหน้ากังวลของคนตรงหน้า เขาก็หลุดยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู“ทำอะไร”ลูกพีชไม่ได้ตอบทันที เธอขยับหลังมือ

  • เมียลับ มาเฟียร้าย [ เซตมาเฟียร้าย 1 ]   81. ทำอะไรลงไปเนี่ย

    เสียงหวานพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะฝืนยิ้มบางๆราวกับปลอบใจ แต่ถึงจะพยายามบอกตัวเองว่าไม่เป็นไร… ความรู้สึกน้อยใจเล็กๆ ก็ยังคงติดอยู่ในอกเพราะไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรเหมือนกัน… ที่เธอเริ่มอยากเป็นคนสำคัญในสายตาของเขา มากกว่าแค่ผู้หญิงที่เขาเลี้ยงเอาไว้ตกเย็น..ภายในห้องนอนกว้างของเพนต์เฮาส์ บรรยากาศเงียบสงบกว่าทุกวันลูกพีชที่เพิ่งอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เธอเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดนอนสายเดี่ยวตัวโปรดที่วินเชนต์ซื้อให้ ร่างบางชะงักเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่นอนหลับอยู่บนเตียงปกติเวลานี้เขามักจะนั่งทำงานอยู่ในห้อง หรือไม่ก็นอนเล่นโทรศัพท์รอจนกว่าเธอจะอาบน้ำเสร็จแต่ทำไมวันนี้.. เขาถึงหลับไปก่อนเธอ“ คงจะเหนื่อยจริงๆสินะ ”เธอยืนพึมพำเบาๆ แล้วค่อยๆขึ้นเตียงไปนอนข้างๆเขา อย่างระมัดระวัง เพราะกลัวจะทำให้คนที่กำลังหลับตื่นขึ้นมาเธอดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัว ก่อนจะพลิกกายนอนตะแคงหันหน้าเข้าหาเขา พลางมองใบหน้าหล่อเหลาที่หลับพริ้ม เธอมองนิ่งๆแล้วแอบยิ้มเขินอยู่คนเดียว เวลาไม่เห็นแววตาดุๆ ไม่ได้ยินเสียงเข้มๆ เขาก็ดูหล่อไปอีกแบบจนเธอแทบใจละลาย“ตอนหลับก็ดูใจดีเหมือนกันนะคะ…คนอะไร… ขนาดหลับยัง

  • เมียลับ มาเฟียร้าย [ เซตมาเฟียร้าย 1 ]   80.ขอเป็นคนเห็นแก่ตัว

    เสียงหัวเราะใสๆ ดังแว่วมาจากทางห้องครัว วินเชนต์ชะงัก! คิ้วเข้มที่ขมวดด้วยความเครียดค่อยๆคลายออกเล็กน้อย “อ้าว! ก็ป้าทำไม่เป็นนี่คะ คุณลูกพีชสอนป้าหน่อยสิ” “ได้เลยค่ะ! เดี๋ยวพีชสอนเอง” เสียงหวานตอบกลับด้วยความสดใส ตามมาด้วยเสียงหัวเราะของคนทั้งคู่ วินเชนต์ยืนฟังนิ่งๆอยู่ครู่หนึ่ง แค่เพียงได้ยินเสียงหวานร่าเริงนั้น.. ความหงุดหงิดที่สะสมมาตลอดทั้งวันค่อยๆ เบาลงอย่างประหลาด ‘ ยัยตัวแสบ… ทำอะไรอีกแล้ววะ‘ เสียงพึมพำในใจแล้วยิ้มออกมาได้ในที่สุด เขาถอดเสื้อสูทพาดไว้บนท่อนแขน ก่อนจะเดินตามเสียงหัวเราะเข้าไปในห้องครัว ทันทีที่ก้าวพ้นประตู… ภาพตรงหน้ากลับทำให้ฝีเท้าของเขาหยุดชะงัก ลูกพีชกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างป้าแม่บ้าน บนโต๊ะเต็มไปด้วยถาดขนมลูกชุบหลากสี มือเล็กทั้งสองข้างกำลังปั้นถั่วกวนเป็นรูปผลไม้อย่างตั้งอกตั้งใจ ปลายจมูกของเธอมีแป้งติดอยู่เล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ แถมยังยิ้มกว้างจนดวงตาหยี “ป้าดูสิคะ! อันนี้สวยไหม” เธอชูลูกชุบรูปมะม่วงขึ้นอวดป้าแม่บ้านอย่างภาคภูมิใจ “สวยมากเลยค่ะ คุณลูกพีชเก่งจริง ๆ” “เห็นไหมคะ! พีชบอกแล้วว่าพีชปั้นสวย” “หึ…” เสียงหัวเราะในลำคอหลุดอ

  • เมียลับ มาเฟียร้าย [ เซตมาเฟียร้าย 1 ]   79. ความทรงจำ

    ลูกพีชยืนยิ้มอ่อน เมื่อนึกถึงคำพูดของแม่ที่มักพูดกับเธอเวลาทำขนม “แม่ พีชช่วยนะ” “ช่วยได้ แต่ห้ามแอบกินอีกนะลูก” “พีชไม่ได้แอบกินสักหน่อย” ปากบอกว่าไม่.. ทั้งที่แก้มยังตุ่ยเพราะมีถั่วกวนเต็มปาก เพียงนึกถึง… เธอก็ยิ้มกว้างด้วยความสุข แล้วรีบเดินเข้าไปนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ ป้าแม่บ้านด้วยความสนใจ “พีชขอทำด้วยนะคะ!” “เอ๊ะ?” “พีชทำเป็นค่ะ” น้ำเสียงหวานเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น เธอเลื่อนเก้าอี้เข้าใกล้โต๊ะ ก่อนจะมองก้อนถั่วกวนตรงหน้าด้วยแววตาเป็นประกายและคิดถึง “เมื่อก่อนพีชช่วยแม่ทำบ่อยมาก” “จริงเหรอคะ” “จริงค่ะ!” ลูกพีชพยักหน้ารัวๆ ก่อนจะยืดตัวขึ้นเล็กน้อยอย่างมั่นใจ “พีชปั้นสวยมากเลยนะคะ” ป้าแม่บ้านหัวเราะออกมาเบาๆ สาวน้อยคนนี้ช่างใสซื่อบริสุทธิ์ จนเธอเองอดเอ็นดูไม่ได้ “โอ้โห… ขนาดนั้นเลยเหรอคะ” “แน่นอนค่ะ” “งั้นป้าต้องขอดูฝีมือแล้วล่ะค่ะ” “ได้เลยค่ะ!.. พีชจะทำให้สุดฝีมือเลย พีชจะให้คุณวินเชนต์กินด้วยค่ะ “ ใบหน้าสวยหวานยิ้มสดใส ราวกับลืมเรื่องกังวลเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น ป้าแม่บ้านจึงเลื่อนถาดถั่วกวนมาให้ พร้อมกับยื่นก้อนเล็กๆ ใส่มือเธอ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสเนื้อขนม… ล

  • เมียลับ มาเฟียร้าย [ เซตมาเฟียร้าย 1 ]   78. จะบอกอย่างไร

    “ไม่มีทางอื่นที่จะช่วยได้เลยเหรอ” น้ำเสียงของเขาไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนทุกครั้ง กลับมีความหนักอึ้งปนอยู่จนแพทย์สัมผัสได้ “ถ้าต้องย้ายโรงพยาบาล ส่งไปรักษาต่างประเทศ หรือเรียกแพทย์เฉพาะทางจากที่ไหนมา…เรื่องเงินไม่ต้องสนใจ” “ผมเข้าใจครับ” แพทย์ตอบอย่างใจเย็น “แต่ปัญหาตอนนี้ไม่ใช่เรื่องของศักยภาพโรงพยาบาลหรือค่าใช้จ่ายแล้วครับ อย่างที่ผมเคยแจ้งคุณวินเชนต์ไป ผู้ป่วยมาถึงเราในระยะที่โรคลุกลามมากแล้ว และได้รับการรักษาช้าเกินไป” แพทย์เว้นจังหวะเล็กน้อย “ระบบภายในหลายส่วนเสียหายอย่างรุนแรง ร่างกายก็อ่อนแอเกินกว่าจะรับการรักษาที่หนักกว่านี้ได้” วินเชนต์ขบกรามแน่น “ถ้าฝืนรักษาต่อล่ะ” “มีโอกาสทำให้ผู้ป่วยทรมานมากขึ้นครับ โดยที่ผลลัพธ์อาจไม่เปลี่ยน” คำตอบนั้นทำให้เขาพูดไม่ออก แพทย์จึงเอ่ยต่ออย่างระมัดระวัง “ตอนนี้สิ่งที่เราทำได้ คือประคับประคองอาการให้ดีที่สุด และพยายามยื้อชีวิตของผู้ป่วยในทุกนาทีเท่าที่ร่างกายจะรับไหวครับ” “ทุกนาที…” วินเชนต์ทวนคำเบา ๆ “ครับ” “แล้วเหลือเวลาเท่าไหร่” คำถามนั้นทำให้แพทย์เงียบ “หมอ” วินเชนต์เรียกอีกครั้ง “ผมต้องการความจริง” แพทย์ถอนหายใจเบาๆก่อนตอ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status