บทที่ 6 วางแผนร้าย

หลังจากที่หญิงสาวโดนก่อกวนจากกัปตันหนุ่มก็ต้องหนีไปสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อตั้งสติสักหน่อย ไม่คิดเลยว่าโลกจะเหวี่ยงทั้งสองคนกลับมาเจอกันอีกครั้ง แถมดูเหมือนว่าครั้งนี้ไอ้หมอนั่นมันจะไม่กลัวคำขู่ของเธอเลย ก่อนหน้านี้บอกไปแล้วว่าอย่าให้เจอจะกระทืบให้จมดิน ครั้งแรกเจอกันเธอทำตามอย่างที่พูดก็คือการกระทืบเขาทันทีที่เจอ แต่คราวนี้ทำไมรู้สึกเหมือนเขาจะเริ่มกวนประสาทไม่กลัวคำขู่ของเธอเหมือนเดิม

"หงุดหงิดทำไมต้องมาเจอกันอีกก็ไม่รู้"

สายการบินที่เธอย้ายมาค่อนข้างมีชื่อเสียงและเงินเดือนก็สูงกว่าสายการบินทั่วไป และการย้ายมาที่นี่ได้รับการเชิญเข้ามาทำงานเพราะเธอสามารถพูดได้ 5 ภาษา เรียกได้ว่าเป็นคนที่มีความสามารถและมีความอดทนสูงจึงทำให้ได้รับความสนใจจากสายการบินหลายที่ ซึ่งการที่เธอเลือกที่นี่เหตุผลเพราะว่าให้เงินเดือนสูงแค่นั้นแหละ

"เป็นอะไรหรือเปล่าอิงอิงดูอารมณ์เสียนะ"

เมล่อนเพื่อนใหม่ที่อยู่สายการบินด้วยกันเอ่ยทักเพราะเห็นสีหน้าของเธอแล้วดูเหมือนไม่ค่อยดีเท่าไหร่

"ไม่มีอะไรหรอกเจอเรื่องหงุดหงิดมานิดหน่อยน่ะ ไปทำงานก่อนเถอะน่าจะได้เวลาแล้ว"

"อืม โอเค"

ทั้งสองคนพากันเดินเข้าไปข้างในเพื่อทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มที่ ไม่ว่าชีวิตจะเจอเรื่องราวอะไรก็ตามจะต้องวางทิ้งไว้และโฟกัสกับการทำงานให้มากที่สุด ส่วนเรื่องอื่นค่อยเก็บไว้คิดทีหลัง

ทางด้านของกัปตันเตชน์ในชุดนักบินสีเข้มเดินตรงเข้าไปยังห้องนักบินก่อนจะวางกระเป๋าเอกสารลงข้างที่นั่ง

"สวัสดีครับกัปตัน เช้านี้ลมตะวันตกเฉียงเหนือความชื้นสูงต้องระวังตอนขึ้น"

เขาเอ่ยออกมาขณะที่ทิ้งตัวลงบนเบาะนักบินฝั่งซ้าย มือขวาเอื้อมเปิดสวิตช์แบตเตอรี่ เสียงระบบเริ่มทำงานพร้อมไฟ LED เล็กๆ กะพริบตามแผงควบคุม เขาเริ่มไล่ Flight Deck Preparation ทีละบรรทัดจาก checklist บนแท็บเล็ต

เสียงไฟเตือนดังขึ้นตามปกติหน้าจอแสดงข้อมูลกำลังเริ่มบูต มือของเขาหยิบเอกสารจากแฟ้มใสเรียงรายเป็นตาราง

"น้ำหนักเครื่องปกติ จุดศูนย์ถ่วงอยู่ในขอบเขตปลอดภัย เส้นทางบินจากกรุงเทพฯมุ่งสู่โตเกียว สภาพอากาศปลอดโปร่งไม่มีลมพายุ"

เขาตั้งอกตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่เนื่องจากว่าความปลอดภัยของผู้โดยสารเป็นสิ่งที่สำคัญสำหรับคนเป็นกัปตัน การที่จะพาทุกคนเดินทางอย่างปลอดภัยจนถึงจุดหมายเป็นหน้าที่ของเขา ชายหนุ่มเช็กทุกอย่างจนเสร็จเรียบร้อยก่อนจะมองออกไปนอกหน้าต่าง เจ้าหน้าที่ภาคพื้นส่งสัญญาณยกนิ้วให้เป็นอันเสร็จสิ้น

"เรียบร้อย พร้อมมุ่งหน้าตรงโตเกียว"

"รับทราบครับกัปตันพี่ชาย"

"ไอ้บ้าเอ๊ย ฮ่าๆ"

เขาและรุ่นน้องหันมามองหน้ากันก่อนจะหัวเราะออกมาเล็กน้อย เสียงเครื่องยนต์เริ่มก้องกังวานเมื่อเขาสั่งสตาร์ทเสียงเริ่มดังขึ้น จ้องไปยังแผงหน้าปัดเครื่องมือบอกถึงแรงดันน้ำมัน อุณหภูมิ ทุกอย่างนิ่งในตำแหน่งปกติ หลังจากที่ทุกอย่างเรียบร้อยเขาก็เริ่มเคลื่อนตัวช้าๆ ออกจาก Gate เขากระชับสายรัดแน่นปรับพนักพิงให้เรียบร้อยก่อนจะเอ่ยออกมา

"พร้อมนะน้องชาย"

"จัดไปครับพี่ชาย"

นักบินผู้ช่วยยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะหันไปสนใจหน้าปัดเครื่องมือตรงหน้า มุ่งหน้าสู่โตเกียวโดยใช้เวลาในการบินประมาณ 6-7 ชั่วโมง

และในช่วงค่ำเขาก็พาทุกคนมาถึงจุดหมายซึ่งคือสนามบินนานาชาติโตเกียวด้วยความปลอดภัย

เขาเดินออกมาตรงทางออกพร้อมกับแอร์โฮสเตสและผู้ช่วยนักบินที่เดินทางมาในไฟท์เดียวกัน เพราะอีกเดี๋ยวจะมีรถมารับเพื่อพาไปยังโรงแรมที่ทางสายการบินจองเอาไว้ พวกเขาจะต้องได้นอนพักผ่อนอย่างน้อย 10-12 ชั่วโมง หลังจากนั้นก็จะพาผู้โดยสารเดินทางกลับกรุงเทพฯโดยปลอดภัย

"ลูกพี่คืนนี้ไปปาร์ตี้กันดีไหม"

"ปาร์ตี้อะไรกันล่ะ แกจะไม่นอนพักผ่อนหรือไงพรุ่งนี้ต้องบินกลับนะ"

"ก็ดื่มช่วงค่ำก็ได้ซัก 4-5 ทุ่มก็แยกย้าย อีกอย่างเที่ยวบินกลับก็ช่วงบ่ายโน่น มีเวลาเหลือเฟือที่จะได้พักผ่อน"

ผู้ช่วยนักบินเอ่ยออกมาก่อนจะเดินนำตรงไปยังทางออกซึ่งตอนนี้มีรถตู้จอดรออยู่แล้ว

"ก็จริงนะพักผ่อนสักหน่อยก็ได้ ถ้าอย่างนั้นเจอกันตอนเย็นก็แล้วกัน หาร้านไว้ด้วยล่ะ"

"ได้เลยครับพี่ชาย สาวๆ ว่าไงครับไปปาร์ตี้กันไหม คืนนี้ให้กัปตันเตชน์เป็นเจ้ามือก็แล้วกัน ว่าไงครับพี่ชายคืนนี้สนใจเป็นเจ้ามือไหม"

กัปตันเตชน์หันขวับไปมองผู้ช่วยนักบินคนสนิทก่อนจะยื่นมือไปเบิดกะโหลกมันหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้ ไม่รู้ว่าไอ้คนนี้มันไปรู้มาจากไหนว่าเขาร่ำรวยมีเงินทองมากมายถึงได้เสนอตัวให้เขาเลี้ยงทุกคน เอาจริงมันก็แค่เศษเงินเล็กๆ ของเขาเท่านั้นแหละเพียงแค่หมั่นไส้ในความใจป๋าแต่ไม่ออกเองก็เท่านั้น

"ชวนเก่งนึกว่ามึงจะเลี้ยง"

"โหพี่ชายผมก็ผู้ช่วยนักบินตัวเล็กๆ ปะ ไม่ได้เป็นตัวท็อปของสายการบินสักหน่อย เงินเดือนของผมจะไปสู้อะไรกับเงินเดือนของพี่ชายได้ล่ะ เพราะฉะนั้นสปอร์ตหน่อยดิ"

"แกนี่นะ..! เอาเถอะหาร้านก็แล้วกันค่าใช้จ่ายจะเป็นคนจัดการเอง ยังไงเจอกันนะทุกคนเย็นนี้"

"ถ้าเกิดว่ากัปตันเลี้ยงพวกเราไปแน่นอนค่ะ"

"ค่าครองชีพสูงจะตายถ้าไม่มีคนเลี้ยงพวกเราจะจ่ายไหวได้ยังไงคะ"

แอร์โฮสเตสสาวทั้งหลายรีบอวยกัปตันหนุ่มเพราะรู้ว่าระดับเขามีเงินจ่ายอยู่แล้วไม่ซีเรียสหรอก ส่วนพวกเธอถึงแม้ว่าจะได้ทำงานที่ดีแต่ก็ใช่ว่าจะมากมายจนกินเที่ยวได้ทุกวัน แต่เอาจริงการมาค้างคืนที่ต่างประเทศก็มีเบี้ยเลี้ยงให้แหละแต่คงไม่พอเอามากินเที่ยวหรอก

"เอาจริงสายการบินจ่ายเงินเยอะนะพูดเหมือนทุกคนเงินเดือน 15,000 บาทอย่างนั้นแหละ"

กัปตันหนุ่มส่ายหน้าก่อนจะเดินขึ้นรถตู้ไปนั่งอยู่บริเวณตรงทางเข้า เหลือบสายตาหันไปมองแอร์โฮสเตสอีกคนที่เพิ่งเดินเข้ามาก่อนจะยื่นมือไปตรงหน้าเธอเพื่อช่วยพยุงให้เธอขึ้นมา

"ขึ้นมาสิ"

"ยุ่ง!"

หญิงสาวใช้มือของตัวเองตีหลังมือของเขาอย่างแรงก่อนจะเดินขึ้นไปเองไม่ขอความช่วยเหลือ ยกกระเป๋าขึ้นมาอย่างทุลักทุเลจนชายหนุ่มถึงกลับอดขำไม่ได้

"หัวเราะอะไรไม่ทราบ"

"อุตส่าห์จะช่วยไม่รับไว้ซะงั้น"

"ฉันจะขอความช่วยเหลือจากคนทั้งโลกแต่ไม่ขอความช่วยเหลือจากนายแน่นอน เชอะ!"

หญิงสาวสะบัดหน้าใส่เขาก่อนจะลากกระเป๋าเข้าไปนั่งข้างในสุด ชายหนุ่มเห็นแบบนั้นก็ส่ายหน้ายิ้มๆ ก่อนจะนึกถึงแผนร้ายในคืนนี้ ตั้งแต่เลิกจากกันไปไม่เจอกันตั้งสองปีสงสัยว่าคืนนี้น่าจะต้องทบทวนความทรงจำต่อกันสักหน่อย

'คืนนี้ไม่รอดแน่ยัยแสบ!'