Share

ตอนที่ 4 ย้ายเข้า

last update publish date: 2026-11-08 12:15:25

@วันต่อมา

“ถึงแล้วลูก” น้ำหนึ่งที่นั่งอยู่ตำแหน่งด้านข้างของคนขับรถ บอกกับคนที่นั่งอยู่เบาะหลัง วันนี้เธอพาเอยมาส่งเข้าที่พัก

พูดง่ายว่าง่ายมาก บอกแบบไหน ได้แบบนั้น

ไม่เหมือนจุดจุดจุด

“เธอพาหลานขึ้นไปดูห้องก่อนไปยัยขี้เม้าท์ เดี๋ยวฉันให้คนมาช่วยขนกระเป๋าขึ้นไปเอง”

“ปะลูก”

เอยเปิดประตูลงจากรถ กับความรู้สึกที่บอกไม่ถูก เอาจริง เธอไม่คิดว่าตัวเองจะเหมาะกับสถานที่แบบนี้ เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้มาอยู่ที่นี่  เธอมองว่าสิ่งที่ได้รับมันมากเกินไป

อย่างน้อย เธอขอแค่ห้องเช่าที่สภาพดีกว่าบ้านของเธอ ดูปลอดภัยก็พอแล้ว

แต่ไม่คิดว่า คุณย่าจะให้เธอมาอยู่ที่คอนโดหรูแห่งนี้

ภายนอกถูกตกแต่งด้วยสีดำ ส่วนหน้าต่างเป็นกระจกสีเขียว ตัวตึกขนาดสูงใหญ่มาก ไม่รู้ว่ามีกี่ชั้น แต่ถ้ากะด้วยสายตา มากกว่าสิบชั้นอย่างแน่นอน

ส่วนบริเวณรอบ ๆ สะอาดสะอ้าน ด้านล่างคือที่จอดรถ มีรปภ.คอยรักษาความปลอดภัยอยู่ตลอด ตรวจเช็กรถทุกคันที่ขับรถเข้ามา

“ไปกันลูก” คว้าเอามือคนตัวเล็กให้เดินตามเข้าไปข้างใน กดลิฟต์ไปที่ชั้น 9 แล้วส่งยิ้มให้หลานสาว

พอประตูลิฟต์เปิดออก เดินนำหน้าไปหยุดอยู่หน้าประตูห้อง 915

แตะคีย์การ์ดในมือ ก่อนจะได้ยินเสียงสัญญาณดังขึ้น จึงผลักประตูเปิดเข้าไป

เอยเดินตามหลังคุณย่าเข้าไปด้วยความประหม่า ก่อนจะมองสำรวจภายในห้อง ดูสวยงาม และหรูหรา อย่างกับที่เธอเคยเจอมาในละคร

ภายในห้องตกแต่งด้วยสีขาวกับสีครีม ดูสบายตาสุด ๆ

มีโซฟาสีครีมตั้งอยู่ตรงกลางห้องโถง ส่วนด้านหน้ามีทีวี ห้องนอนอยู่ถัดเข้าไปอีก อยู่ติดกันกับห้องน้ำ  

ส่วนขวามือเป็นที่ทำอาหาร มีประตูกระจกบานเลื่อนขวางกั้น ถัดจากนั้นคือระเบียง

ขนาดห้องใหญ่พอสมควร เมื่อต้องอยู่คนเดียว ใหญ่กว่าบ้านของเธออีก

“ชอบไหมจ๊ะ” หันกลับมาถามด้วยรอยยิ้ม เธอว่าขนาดห้องเท่านี้อยู่สามคนได้สบายเลย แต่เธอให้เอยอยู่คนเดียว

“ชอบค่ะ”

“ย่าดีใจที่ชอบนะลูก” จับแก้มนุ่มของคนที่มีส่วนสูงน้อยกว่าตัวเองอย่างมันเขี้ยว ตัวปุ๊กปิ๊กน่ารักดีจริง ๆ

หึยยยย ในที่สุดก็มีหลานสาวสักที

เย่

“ขอบคุณครับ” ภาคินเอ่ยขอบคุณคนของทางคอนโดที่ช่วยถือของขึ้นมาส่ง รวมทั้งจ่ายเงินค่าจ้างไปเรียบร้อย

“เป็นไง หลานชอบไหมยัยขี้เม้าท์”

“ชอบสิคะ”

ภาคินอมยิ้มออกมา ค่อยสบายใจหน่อย เพราะหากเอยไม่ชอบ ยัยขี้เม้าท์เครียดแน่นอน

“เอยอยู่ที่นี่ไปนะลูก จนกว่าที่ม.คันคายจะเปิดเทอม ส่วนเรื่องเรียนต่อย่าจัดการให้เอง พอได้ข้อมูลที่น่าสนใจ ย่าจะส่งมาให้หนูเลือกว่าอยากเรียนคณะไหน”

“ขอบคุณค่ะคุณย่า” เธอก็แอบมีกังวลเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน เพราะเพื่อนของเธอพากันมีที่เรียนต่อกันหมดแล้ว

เหลือแค่เธอ ที่ไม่รู้จะเอายังไงกับชีวิตดี

“ระหว่างนี้เอยอาจจะเหงาหน่อยนะลูก แต่ย่าสัญญาว่าจะมาเยี่ยมบ่อย ๆ นะ”

“ค่ะคุณย่า” เธอต้องอยู่ให้ได้

น้ำหนึ่งเขยิบเข้าไปกอดหลาน แล้วลูบแผ่นหลังเบา ๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

“ย่าดีใจนะลูก ที่ย่าได้ดูแลหนู ถึงแม้ว่ามันอาจจะไม่ตรงตามที่ย่าวางไว้ตั้งแต่แรก แต่หนูเข้าใจย่าหน่อยนะลูก”

“เข้าใจค่ะคุณย่า” เธอเข้าใจคุณย่าทุกอย่างเลย

เธอเป็นคนนอก ที่อยู่ดี ๆ คุณย่ากลับพาเข้าบ้านเสียอย่างนั้น เลยทำให้หลานชายของท่านไม่พอใจขึ้นมา ไม่ใช่ความผิดของพี่ออสตินสักนิดเลย

“น่ารักมากลูก เอาไว้พี่ออสตินโอเคแล้วเราค่อยย้ายกลับไปอยู่ที่บ้านกันนะ”

เอยอมยิ้มแต่ไม่ตอบ เพราะไม่รู้หรอกว่าพี่ออสตินจะโอเคเมื่อไหร่

แต่ถ้าต้องเลือกระหว่างเจอหน้ากัน กับให้เธอมาอยู่ที่นี่คนเดียว เธอขอมาอยู่คนเดียวดีกว่า จะได้สบายใจกันทั้งสองฝ่าย

“ปู่กับย่าจะกลับแล้วนะคะ จะไปเปิดร้านค่ะ” ที่บ้านพวกเธอทำธุรกิจรับเหมาก่อสร้าง รวมทั้งเปิดร้านจำหน่ายสินค้าวัสดุก่อสร้าง และของตกแต่งบ้านขนาดใหญ่ในตัวอำเภอคันคาย

มีเธอกับสามีเทียวไปดูร้าน ส่วนนาวินลูกชาย กับพลอยไพลินลูกสะใภ้ ต่างออกไปดูไซต์งานก่อสร้าง สองผัวเมียทำงานช่วยกันทุกวัน

“เดี๋ยวเอยไปส่งค่ะ”

“ไม่ต้องหรอกลูก พักผ่อนเถอะ มีอะไรโทรหาย่านะ ไม่ต้องเกรงใจจ้ะ”

“ขอบคุณค่ะคุณย่า”

“เอ้อลืมไปเลย” น้ำหนึ่งล้วงอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าสะพายไหล่ราคาหลักแสน ก็เป็นคุณนายน้ำหนึ่งนี่นา จะใช้กระเป๋าธรรมดาได้ยังไง

หยิบบัตรเครดิตอันหนึ่งวางใส่มือให้หลานสาวเอาไว้

“ไม่ว่าหนูอยากได้อะไร หนูรูดได้ทุกอย่างเลยลูก” ส่วนเงินสดอีกบางส่วน เธอได้เอาให้หลานสาวไปแล้ว รวมทั้งโอนเงินเข้าบัญชี เกิดเหตุผิดพลาดอย่างใดอย่างหนึ่งจะได้ไม่เดือดร้อน

เห็นไหม ว่าอีน้ำหนึ่งมันรอบคอบแค่ไหน

“ขอบคุณค่ะคุณย่า” ยกมือไหว้ขอบคุณท่าน ไม่รู้ต้องขอบคุณอีกกี่ครั้งถึงจะพอ ท่านดีกับเธอจริง ๆ

“พักผ่อนเถอะลูก ถ้ามีอะไรก็โทรหาย่านะ ถ้าย่าไม่รับ ก็โทรหาปู่ ตามเบอร์โทรที่ย่าให้ไว้นั่นแหละจ้ะ”

“ค่ะคุณย่า”

“ย่าไปแล้วนะ”

“สวัสดีค่ะ” ยกมือไหว้ท่านทั้งสอง มองสองผัวเมียเดินออกจากห้อง เธอจึงเดินตามไปล็อกประตู

เดินกลับมาเก็บเสื้อผ้าเข้าตู้ ซึ่งตู้เสื้อผ้าและโต๊ะเครื่องแป้งอยู่ในห้องนอน

ของใช้เธอเอามาไม่เยอะ เพราะจะได้ขนย้ายสะดวก หลัก ๆ มีเพียงชุดลำลอง กับของใช้ส่วนตัว รวมทั้งหมดเป็นกระเป๋าสามใบ

ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงเท่านั้น เอยก็จัดของเสร็จ จึงเดินไปเปิดทีวี แล้วหย่อนสะโพกลงบนโซฟา

ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือมากดเข้าแอปพลิเคชันแล้วสั่งอาหารมาทาน

เธอสั่งข้าวผัด กับชาเขียวนมสดปั่นอีกหนึ่งแก้ว พอเห็นว่าไรเดอร์ใกล้มาถึงเธอจึงเดินลงไปรอรับอาหาร

“ขอบคุณค่ะ” เอยรับถุงกับข้าวมา ก่อนจะเดินกลับขึ้นคอนโดอีกครั้ง จังหวะที่กำลังสแกนคีย์การ์ดหน้าประตูห้องของตัวเอง กลับได้ยินเสียงสัญญาณจากประตูทางด้านหลังดังขึ้น

ด้วยสัญชาตญาณ เธอหันขวับกลับไปมองทันที แต่ก็ต้องตกใจเมื่อพบร่างสูงของใครบางคนมาอยู่ที่นี่

“พี่ออสติน!”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เมียลับพี่ชายแสนร้าย (ออสติน:เอย)   ตอนพิเศษ 5 ทายาทร้านค้าวัสดุก่อสร้าง

    กริ๊ง ๆเจ้าของร้านเดินออกมาจากในครัวเพื่อมารับลูกค้า แต่กลับเห็นว่าไม่ใช่ลูกค้าอย่างที่เธอคิด เป็นเพื่อนสนิทของลูกสาวเธอนั่นเอง“อ้าว ‘ณิริน’ มาหาไอด้าเหรอคะลูก” ทักทายเด็กหญิงวัยสิบสองขวบ ก่อนจะรับไหว้เมื่อเด็กน้อยยกมือไหว้เธอมา“สวัสดีค่ะคุณแม่ ณิรินนัดกับไอด้าเอาไว้ค่ะ”“ไอด้ายังไม่มาเลยค่ะ หนูนั่งรอก่อนได้ไหมลูก”“ได้ค่ะ” เด็กหญิงเสื้อฟ้าแขนสั้นแบบตุ๊กตา สวมกระโปรงสีขาวยาวถึงน่อง มีที่คาดผมสีขาวอีกหนึ่งอันพาดบนหัว พาตัวเองเดินไปนั่งรอที่โซฟา ก่อนจะหยิบมือถือออกมาเล่นฆ่าเวลาทุกวันหยุดเธอจะมาหาไอด้าที่ร้านเบเกอรีของแม่อีกฝ่าย ไอด้าชอบนัดเธอมาดูซีรีส์เรื่องใหม่ด้วยกันหลังจากทานข้าวเช้าเสร็จ เธอก็จะนั่งรถสองแถวจากบ้านมาลงที่หน้าร้านเบเกอรีของแม่ไอด้า“อ้าวยัยณิริน มานานแล้วเหรอ”เสียงกรุ๊งกริ๊งของกริ่งจากประตูทางเข้าร้านเรียกความสนใจให้ณิรินหันไปมอง ก็พบว่าเป็นไอด้า“เพิ่งมา”ไอด้าเดินไปหยุดอยู่ที่หลังเคาน์เตอร์เครื่องดื่ม เพื่อชงน้ำเย็น ๆ มาดื่ม ทั้งของเธอและณิรินทุกวันหยุดเธอก็จะมาขลุกอยู่ที่ร้าน และเธอก็มักจะชวนณิรินมาเล่นที่นี่บ่อย ๆ มาดูซีรีส์กันมากินขนมเค้ก ขนมหวาน กับน้ำหว

  • เมียลับพี่ชายแสนร้าย (ออสติน:เอย)   ตอนพิเศษ 4 ร้านเล็ก ๆ

    @สามปีต่อมากริ๊ง ๆเสียงกระดิ่งจากประตูดังขึ้นเมื่อมีคนเปิดเข้ามา ทำให้เจ้าของร้านที่กำลังคิดตังค์ค่าขนมให้กับลูกค้าอยู่เงยหน้าขึ้นมอง พร้อมกับปากที่เอ่ยถามออกไป แต่กลับต้องฉีกยิ้มกว้าง“สวัสดีค่า รับอะไรดีคะ พี่ออสติน!” รีบยื่นใบเสร็จกลับให้ลูกค้าพร้อมทั้งเอ่ยคำขอบคุณ ก่อนจะรีบวิ่งออกไปกระโดดกอดคอคนเป็นสามีที่หน้าเคาน์เตอร์คิดเงิน มือหนาก็รีบอุ้มที่สะโพกของเมียทันที“คิดถึงจังเลยค่ะ” จับประคองใบหน้าหล่อเอาไว้แล้วโน้มใบหน้าเข้าไปหอมแก้มทั้งสองข้าง พักนี้พี่ออสตินยุ่งมากจึงไม่ค่อยได้มาหาเธอที่ร้านเธอมีความฝันเล็ก ๆ ว่าเธออยากมีร้านเบเกอรีเป็นของตัวเอง พอเรียนจบ เธอก็เลยขอพี่ออสตินว่าอยากลองเปิดร้าน แล้วสามีของเธอก็ซัปพอร์ตดีมาก รีบหาทำเลจนได้ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากวิทยาลัยคันคายนอกจากเบเกอรีแล้วยังมีเครื่องดื่มอีกหลายอย่าง ที่เธอได้ไปลงเรียนเพิ่มเติมมา จากวันนั้นจนถึงวันนี้ก็สามปีแล้ว ธุรกิจเล็ก ๆ ของเธอกลับไปได้สวย มีลูกค้าวนเวียนมาอุดหนุนอยู่ตลอด“คิดถึงมาก” หอมแก้มนุ่มฟอดใหญ่ เมื่อก่อนเขามาที่นี่บ่อยมาก แต่พักหลัง ๆ งานยุ่ง ต้องเข้าไปทำงานที่ร้านเต็มตัวเพราะปู่กับย่าเริ่มแก่กันแล้ว

  • เมียลับพี่ชายแสนร้าย (ออสติน:เอย)   ตอนพิเศษ 3 งานแต่งเพื่อนสนิท

    @สามปีต่อมาออสตินมางานแต่งเพื่อนสนิทอย่างไทเกอร์ซึ่งถูกจัดขึ้นในตอนกลางคืน สถานที่จัดงานก็คือหอประชุมโรงเรียนประถมหมู่บ้านคันคายใส่สูทผูกเนกไทอย่างเป็นระเบียบ ไม่ต่างจากออกงานผู้ดีงานอื่น ๆ ส่วนเอยสวมชุดราตรีสีชมพูแบบสายเดี่ยว อวดส่วนโค้งเว้าของร่างกายเล็กน้อย เดินควงแขนของสามีเข้าไปในงานหลังจากเรากลายมาเป็นสามีภรรยากันที่ถูกต้องตามกฎหมาย เราก็ออกงานคู่กันอยู่บ่อยครั้ง“ดีใจด้วยนะมึง” ทันทีที่เจอหน้าฝ่ายเจ้าบ่าวและเจ้าสาว ออสตินยื่นกล่องของขวัญคนทั้งคู่ ไทเกอร์อยู่ในชุดปกติขาว มีเครื่องหมายทางราชการและตราประดับต่าง ๆ มองแล้วรู้สึกภูมิใจในตัวมันข้างกันมีเจ้าสาวคนสวยดีกรีครูนาฏศิลป์ใส่ชุดแต่งงานสีขาวยืนควงแขนเจ้าบ่าวอยู่ไม่ห่าง“ยินดีด้วยครับครูกวาง”“ขอบคุณมาก ๆ นะคะพี่ออสติน”“ยินดีด้วยนะคะผู้กอง ครูกวาง” หลังจากสามีเอ่ยจบ เอยก็รีบแสดงความยินดีกับพี่ทั้งสอง ก็เห็นคนทั้งคู่พยักหน้ามาให้“ขอบคุณครับ”“ขอบคุณค่ะน้องเอย”“ขอบใจมากมึง หาอะไรกินก่อน” ร้อยตำรวจเอกไทเกอร์ แสนร้าย เอามือแตะที่แขนของเพื่อนสนิท โดยที่ไม่ต้องพูดอะไรมากไปกว่านี้คนทั้งคู่ก็รู้กันออสตินพยักหน้าให้ ก่อนจะเดินเข้

  • เมียลับพี่ชายแสนร้าย (ออสติน:เอย)   ตอนพิเศษ 2 พิธีหมั้น

    “อะแฮ่ม ได้เวลาแล้วค่าเด็ก ๆ” น้ำหนึ่งเป็นฝ่ายขึ้นมาตามหลานสาวกับหลานชาย แหม ถ้ามาช้ากว่านี้อาจมีการเสียน้ำเกิดขึ้นก็ได้ ปล่อยให้อยู่ด้วยกันสองคนทีไร จะสิงกันตลอดโดยเฉพาะหลานชายของเธอ ชอบทำรุ่มร่ามกับน้อง“ขัดจังหวะมากย่า” ออสตินส่ายหัว ก่อนจะจับมือน้องเดินลงจากบ้าน ท่ามกลางน้ำหนึ่งที่มองตามหลังด้วยความหมั่นไส้ ก็ไม่ใช่เพราะย่าหรือไงที่ได้เมียคนนี้มาหึย!พิธีหมั้นวันนี้จัดขึ้นตรงกลางโถงในบ้าน เป็นพิธีตามฉบับประเพณีชาวคันคาย คือการนั่งบนพื้นปูพรม ส่วนออสตินกับเอยถูกจับแยกนั่งกันคนละฝั่งญาติผู้ใหญ่ฝั่งออสตินวันนี้คือน้ำหนึ่งกับสามี ส่วนญาติผู้ใหญ่ทางฝั่งของเอยคือพลอยไพลินกับนาวิน รวมทั้งมีญาติผู้ใหญ่ที่เคารพนับถือให้เกียรติมาเป็นศักดิ์ศรีพยานในการสู่ขอครั้งนี้ด้วยอย่างนายกสุเมธ“เห็นแล้วอยากแต่งเมียอีกรอบจริง ๆ” เอ่ยออกไปพร้อมรอยยิ้ม เห็นบายศรีสู่ขวัญแล้วอดนึกถึงงานแต่งของตัวเองไม่ได้“เมียคนไหนอีกคะพ่อนายกขา...” ชาวบ้านที่มาในงานเอ่ยแซว พอจบประโยคนั้นสร้างเสียงหัวเราะให้กับคนที่มาในงาน เพราะบางส่วนก็รู้กันว่านายกตำบลคันคายมีเมียมาแล้วสามคนรวมคนปัจจุบัน“ก็ต้องเมียคนปัจจุบันสิครับ ฮ่

  • เมียลับพี่ชายแสนร้าย (ออสติน:เอย)   ตอนพิเศษ 1 งานหมั้น

    @หนึ่งเดือนต่อมา"ยัยขี้เม้าท์ ไหนบอกงานไม่ใหญ่ไง" วันที่ลูกชายมาบอกว่าอยากขอหมั้นกับน้องเอาไว้ก่อน เขาก็เห็นด้วย เพราะเอยอาศัยอยู่ที่บ้านของเรา จะได้ไม่ตกเป็นขี้ปากชาวบ้าน หากหมั้นกันแล้วก็สามารถหิ้วกันไปไหนมาไหนได้ตามอำเภอใจหลังจากตกลงกันว่าจะหมั้น เขากับเมียก็ไปให้พระที่วัดดูฤกษ์ให้ ฤกษ์ดีคืออีกสามวันที่จะถึง ซึ่งก็คือวันพรุ่งนี้หลังจากได้ฤกษ์ดีมา ยัยขี้เม้าท์ก็จัดการทุกอย่างด้วยความรวดเร็ว แต่ก่อนหน้าคุยกันว่างานไม่ใหญ่มาก ค่อยจัดงานช้างอีกทีตอนแต่งงาน แต่ไหงทางหนุ่ยโภชนาถึงได้กางโต๊ะจีนนับร้อยโต๊ะ งานไม่ใหญ่กี่โมง!“แฮ่ พอดีหนึ่งญาติเยอะค่ะ” พอนั่งดูรายชื่อแล้ว คนนั้นก็รู้จัก คนนี้ก็รู้จัก รู้จักไปหมดเลย ทำไงได้ เป็นคุณนายร้านค้าวัสดุก่อสร้างนี่ ใครก็นับหน้าถือตาจริง ๆ ไม่ได้กะว่าจะเรียกแขกมาทั้งหมดหลักหลายร้อยคน แต่วันไปแจกซองเนี่ยสิ คนนั้นก็เรียกถาม คนนี้ก็เรียกถามว่ามาทำอะไร พอบอกลูกชายจะหมั้นสาวเท่านั้นแหละ ก็มีแต่คนอยากมาสรุปก็เลยได้แจกซองเพิ่ม รวมๆ ก็500ซองได้ เอาไว้งานกินดอง เธอจะแจกพันซองคอยดู!“เว่อร์!” หมดคำจะพูดกับเมีย บอกเอาแค่ร้อยซอง แค่นั้นก็เยอะจนไม่รู้จะเยอะย

  • เมียลับพี่ชายแสนร้าย (ออสติน:เอย)   ตอนจบ ยิ่งปากแบบนี้ด้วย

    @สามวันต่อมา“เราจะไปไหนกันเหรอคะ” วันนี้คุณหมออนุญาตให้พี่ออสตินกลับบ้านได้แล้ว แต่แทนที่คนป่วยจะรีบกลับไปพักผ่อนที่บ้าน เขากลับพาเธอขับรถมาห้างเฉยเลย มิหนำซ้ำยังเดินจับมือเธอขึ้นบันไดเลื่อนด้วย“ไปถึงเดี๋ยวก็รู้” ออสตินบอกยิ้ม ๆ ก่อนจะก้าวออกจากบันไดเลื่อนขั้นสุดท้าย แล้วพาเอยเดินเข้าไปในร้านจิวเอลรีแบรนด์ดัง“มาเอาแหวนที่สั่งทำครับ”เอยได้ยินอย่างนั้นขมวดคิ้ว อย่าบอกนะว่า...“รบกวนขอบัตรรับด้วยนะคะ”ออสตินยื่นบัตรนัดรับให้กับพนักงานไป ไม่นานแหวนเพชรที่เขาสั่งทำขึ้นมาใหม่ก็ถูกถือมาวางตรงหน้ามือหนาหยิบแหวนเพชรออกมาจากในกล่อง แล้วจับมือข้างซ้ายของน้องขึ้นมา เรานอนด้วยกันทุกคืน จนเขารู้หมดแล้วว่าเอยใส่เสื้อในไซซ์อะไร กางเกงในไซซ์อะไร กับแค่ไซซ์แหวนทำไมเขาจะไม่รู้เอยมองภาพนั้นด้วยความตื่นเต้น แหวนเพชรถูกสวมเข้ามาที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอได้อย่างพอดิบพอดี ไม่แน่น และไม่หลวมจนเกินไป ส่วนไอ้ที่เห็นจะเกิน ก็คงเป็นขนาดเพชรเม็ดโต ที่สามารถมองเห็นได้ไกลในระยะห้าสิบเมตรมันใหญ่มาก!“พะ...พี่ซื้อให้เอยเหรอคะ”“ไม่ได้ซื้อให้เฉย ๆ หรอกนะ”“...”“พี่จะขอหมั้นเอย”“พี่ออสติน...” เอยทำท่าจะร้องไห้ออ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status