EP.13 หงุดหงิด

วันต่อมา…..

มาเฟียหนุ่มเบนสายตาหันไปจ้องมองร่างเล็กของภรรยาสาว ที่กำลังวิ่งขึ้นลงบันไดบ้านไม่หยุด  สาเหตุก็คงเกิดจากที่เจ้าตัว กำลังจะเข้าฝึกงานไม่ทันเนื่องจากตื่นสาย ซ้ำยังลืมนั้นลืมนี่หยิบจับสิ่งของไม่ครบสักที  ก่อนไปยังไม่วายหันหน้ามามองค้อนใส่ผู้เป็นสามีอย่างตน  

แน่นอนว่าการกระทำของอีกฝ่าย ที่กำลังชักสีหน้าระบายอารมณ์หงุดหงิด  ไม่ได้ทำให้เอเดนรู้สึกสะทกสะท้านเลยสักนิด

“หนูจะโกรธคุณเอเดน” เด็กสาวหันมาคาดโทษ คนที่กำลังนั่งไขว่ห้างยังโซฟา พร้อมกับยกกาแฟขึ้นมาจิบอย่างสบายใจ ไร้ปฏิกิริยากับประโยคคาดโทษของภรรยาสาวเมื่อครู่

งอนก็งอนไปสิใครเขาสนกัน ยิ้มมุมปากไปกันท่าทางร้อนรนภรรยา แต่แอบขัดใจที่ตื่นมาอีกฝ่ายไม่เรียกสรรพนามว่าเฮียเหมือนเดิมเช่นเมื่อคืน

“ก็ตัวเล็กดื้อ”

“อย่ามาเรียกหนูแบบนี้นะ คนนิสัยไม่ดีหนูบอกให้หยุดให้หยุดก็ไม่ฟัง หนูหมดแรงจนตื่นสายเลยเห็นไหมเนี่ย”

“แล้วใครกันที่มันเอาแต่เรียกเฮียขา เฮียขา พอตื่นเช้ามาเรียกผัวว่าคุณห่างเหินราวกับคนอื่น”

“คนนิสัยไม่ดี” มุ่ยหน้าใส่สามีตนเอง แต่ก็ไม่ลืมที่จะเดินมาหอมแก้มพร้อมกับแบมือขอเงินจากสามี  ทำราวอีกฝ่ายไม่ต่างไปจากผู้ปกครอง หากเจอกันเร็วกว่านี้ก็คงจะดี เธอจะได้ไม่ต้องรับจ้างทำรายงานให้เพื่อนเพื่อหาเงิน เพราะบางเดือนเธอก็ถูกกลั่นแกล้งจากแอลลี่จนไม่ได้ค่าขนมจากผู้เป็นบิดา

มือหนาหยิบธนบัตรสีเทา วางไว้บนฝ่ามือบาง เป็นจำนวน 10 ใบ เหมือนเช่นทุกวันตัดภาพที่ความเป็นจริง เมียเด็กใช้เงินไม่ถึง 3 ร้อยเลยด้วยซ้ำ แต่มื้อวานคือข้อยกเว้น เพราะเธอแค่งอน

“รีบไปได้แล้ว เดี๋ยวก็ได้สายจริงๆ หรอก” เสียงเข้มเอ่ยเตือนสติเมียเด็กของตัวเอง แต่คนฟังกับเข้าใจผิด คิดว่าเขารำคาญเธอจนถึงกับออกปากไล่ให้ไปไกลๆ หูไกลๆ ตา

พรึ่บ!

“ ไม่ต้องพูด!!! แล้ววันนี้ก็พาดารานางแบบเข้าโรงแรมอีกนะคะ หนูจะได้ใช้เงินที่คุณทำงานหามาอย่างเหน็ดเหนื่อย โดยไม่รู้สึกผิดอีกคนนิสัยไม่ดี ” เดินสะบัดหน้างอๆ ออกจากห้องนั่งเล่น ตรงไปยังประตูบานใหญ่หน้าคฤหาสน์ โดยมีนทีที่รออยู่พร้อมกับรถที่เตรียมเอาไว้ เพื่อทำหน้าที่ขับไปส่งเจ้านายสาวเหมือนเช่นทุกวัน

“แวะทานอะไรก่อนไหมครับนายหญิง” นทีหันไปถามเจ้านายสาวด้วยความเป็นห่วง ระหว่างทำหน้าที่ขับรถมุ่งหน้าออกสู่ถนนสายหลัก เพื่อเดินทางไปยังบริษัทที่เจ้านายสาวกำลังฝึกงาน

“ไม่ทานอะไรทั้งนั้นค่ะ แล้วก็ไม่ต้องมาเรียกเจนว่านายหญิงเจนไม่ชอบ” เธอไม่ได้อยากจะงี่เง่า แต่วันนี้เจนนินทร์รู้สึกหงุดหงิดใจจริงๆ เธอไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน

อาจจะเป็นเพราะเธอใกล้เป็นวันนั้นของเดือนก็ได้ ระหว่างนั้นก็ได้แต่แอบนั่งคิดในใจ ว่าทำไมโลกถึงได้สร้างมนุษย์เพศหญิงออกมาได้น่ารันทดอดสูขนาดนี้ แล้วอีพวกแมลงตัวผู้กลับไม่มีความรู้สึกพวกนี้เลย

“โดนนายแกล้งมาอีกแล้วเหรอครับ ดูวันนี้นายหญิงอารมณ์ไม่ดีเลยนะ” นทีอมยิ้มขณะตั้งคำถามลอบมองเจ้านายสาวผ่านกระจกหลัง ที่กำลังนั่งน่าตูมโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง

“จิ ก็ใช่น่ะสิคะ” เจนนินทร์จิปากใส่บอดีการ์ดหนุ่มด้วยความขัดใจ เบนสายตาออกไปนอกรถเพื่อตัดความรำคาญ การอยู่กับพวกเขามานับเดือน ทำให้เจนนินทร์เรียนรู้และปรับตัวให้อยู่ร่วมกับพวกเขาได้ โดยเฉพาะผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีเธออย่างเอเดน

รถคันหรูเคลื่อนตัวเข้ามาจอดยังด้านหน้าของบริษัท เรียกสายตาของเหล่าพนักงานที่กำลังทยอยเข้างาน หันมาจับจ้องมองด้วยความสงสัย และใคร่รู้ว่าเป็นใครกันที่นั่งรถหรูมูลค่านับยี่สิบล้านมาทำงานที่บริษัทแห่งนี้ ทั้งประธานบริษัทยังใช้ซูเปอร์คาร์หลักสิบล้านเท่านั้น

“เจนบอกหลายครั้งแล้วว่าให้จอดด้านหลัง” มองออกไปยังนอกรถด้วยใจที่ห่อเหี่ยว หากเธอลงไปตอนนี้ มีเหรอรุ่นพี่ที่แผนกจะไม่ซักถาม ซ้ำเธอยังจะถูกพนักงานของแผนกอื่นเอาเรื่องเธอไปนินทาอีกด้วย

ลำพังแค่เรื่องกรกรรณสร้างเรื่อง ให้เธอถูกกล่าวหาว่าเป็นเมียน้อยของอีกฝ่าย เธอก็รับมือแทบจะไม่ไหวแล้ว

“ลงไปเถอะครับไม่มีใครสนใจหรอก ลงไปช้ากว่านี้นายหญิงเข้างานสายผมไม่รู้ด้วยนะ ” นทีเอ่ยเร่งเร้าอย่างกดดัน

“ พวกพี่มันน่ารำคาญที่สุด ” เจนนินทร์จำต้องก้าวลงรถด้วยความจำใจ เพียงแค่เรียวขาสวยตวัดลงไปจากรถ ทั้งที่ตัวยังไม่ลงไปด้วยซ้ำ สายตาเจ้ากรรมก็ดันหันไปสบเข้ากับกรกรรณ ที่กำลังจะเดินเข้าบริษัทได้ประจวบเหมาะกับเธอพอดี

“อะไรมันจะซวยซ้ำ ซวยซ้อนแบบนี้กันนะ” พึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะรีบสาวเท้าลงรถแสร้งเดินแตะบัตรและแทรกตัวเข้าลิฟต์ ที่กำลังจอดรับผู้โดยสารที่ชั้นหนึ่ง  หลีกหนีสายตาหลายคู่ที่กำลังมองเธออย่างให้ความสนใจ 

เจนนินทร์เลือกที่จะหนีไปก่อน หากอีกฝ่ายจะมีคำถาม ให้เขาไปถามเธอที่แผนกน่าจะดีกว่า ยิ่งเธอเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามของกรกรรณ การหนีไปตั้งหลักที่โต๊ะทำงานหน้าจะเป็นวิธีที่ดีที่สุด

ทันทีที่มาถึงโต๊ะทำงานของตนเอง เจนนินทร์เลือกที่จะนั่งทำงานเงียบๆ อย่างไม่สนใจใคร และอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ ที่ไม่เห็นกรกรรณเข้ามาในแผนก แต่ก็ดีแล้วแหละหายไปเลยยิ่งดี คนอะไรก็ไม่รู้ทำตัวเลื้อยไปมายิ่งกว่าสัตว์เลื้อยคลานในร่างคน

แล้วไอ้ประเภทที่โยนความผิดว่าเธอเข้าหาอีกฝ่าย เอาตัวเข้าแลกเพื่อให้ผ่านการฝึกงาน กรกรรณคิดได้ยังไง ก่อนที่จะคิดว่าเจนนินทร์อยากได้อีกฝ่ายจนตัวสั่น เขาต้องมั่นใจด้วยว่านอกจากฐานะทางการเงินหรือตำแหน่งจะไม่มีดีแล้ว เขาต้องมีบุคลิกหน้าตาดีระดับหนึ่ง ไม่ใช่หน้าเหมือนกบป่วย ยังคิดว่าเธอยังอยากจะเข้าไปเป็นเมียน้อย กรกรรณเอาสมองส่วนในคิด

เจนนินทร์ปวดหัวกับเรื่องนี้มาก ไหนจะภรรยากรกรรณอีก

“น้องเจนวันนี้จะกินอะไรดีจ๊ะ” การ์ตูนที่หยิบมือถือมาเตรียมสั่งข้าว เอ่ยถามรุ่นน้องฝึกงานสาวเสียงใสอย่างอารมณ์ดี เพราะได้ข่าวว่ากรกรรณถูกสั่งย้ายไปเป็นหัวหน้า รปภ แล้ว แต่ก็อดสงสารพวกลุงๆ รปภ ที่น่ารักไม่ได้ ต้องมาทำงานกับคนนิสัยเสียอย่างกรกรรณ

“เอากะเพราหมูกรอบไข่ดาวค่ะ”

“เบื่อคนหุ่นดีอะกินหมูกรอบได้อย่างไม่รู้สึกผิด” บ่นพึมพำตามประสาคนชอบพูดก่อนจะเดินย้ายไปหาปานวดีที่อยู่อีกโต๊ะ ทำเอาเจนนินทร์ที่มองตามได้แต่ส่ายหน้าน้อยๆกับคำพูดของรุ่นพี่

🐾 =✪ ᆺ ✪=🐾