EP.14 โดนนินทา

บ่ายวันเดียวกัน ….

“เด็กฝึกงานคนนี้อะเหรอ ที่เขาบอกว่าขายตัว” เสียงซุบซิบนินทาแค่ประโยคแรกที่ดังมาให้ได้ยิน ก็สร้างความปวดหัวให้เจนนินทร์ได้แล้ว ยายแอลลี่เล่นงานเธอแล้วใช่ไหมแบบนี้ เจนนินทร์ได้แต่พูดกับตัวเองในใจ  

“น่าตาก็สวย แต่น้องเขาก็ใช้ความสวยได้เกิดประโยชน์นี่ ขายตัวถึงจะยังไม่เสรีแต่ฉันว่าก็ไม่เห็นจะมีอะไรเสียหาย”

“ขายตัวเลยนะแก ไม่ต่างจากขายศักดิ์ศรีเลยสักนิด”

“แกใช้ศักดิ์ศรีซื้อข้าวแดกได้หรือไง ถ้าไม่ได้ก็หุบปากแล้วนั่งแดกข้าวเงียบๆ ไปเลย” การ์ตูนกล่าวทิ้งท้ายเพื่อตัดความรำคาญ ก่อนจะหันไปสบตากับเจนนินทร์ที่กำลังแสดงสีหน้าไม่ถูก เมื่อกำลังจะเข้ามานั่งร่วมโต๊ะ และทันได้ยินคนที่มันกำลังพูดคุยนินทาตนเองในระยะเผาขน  จนเด็กสาวสีหน้าเจื่อนไปในทันที 

“น้องเจนมานั่งได้แล้วหนู อย่าไปสนพวกปากหอยปากปูนักเลย สังคมออฟฟิศมันก็แบบนี้แหละจ้ะ พี่มาทำงานเดือนแรกยังถูกนินทาว่าเป็นแม่เล้าเลย” ปานวดีเอ่ยเรียกรุ่นน้องสาวก่อนจะถอนหายใจออกมาหนักๆ รู้สึกเห็นใจเด็กฝึกงานคนนี้มากทำอะไรก็ผิดไปหมด

จากที่อยู่ร่วมกันมาเจนนินทร์น่ารักทั้งหน้าตาและนิสัย ที่สำคัญเจนนินทร์ทำงานไวและเก่งมาก รุ่นพี่ในแผนกต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกัน น้องช่วยคนอื่นทำงานไม่เคยเกี่ยงว่าจะเป็นงานใครน้องช่วยหมดหากตัวเองว่าง พี่ๆ ในแผนกต่างรักและเอ็นดูแทบทุกคน แต่ต่างแผนกกับประโคมข่าวต่อว่าน้องไม่เว้นแต่ละวัน

“ไปทำอีท่าไหนมาล่ะ ถึงได้มีอีพวกปากหมาเอาเราไปนินทาแบบนี้ได้”

“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ เจนยังไม่รู้เลยว่าตัวเองไปทำอะไรเลย แค่ผับทั้งชีวิตนี้เจนก็ยังไม่เคยเข้าเลยด้วยซ้ำ” หากเรื่องการแต่งตัวเจนนินทร์ก็แต่งทั่วเปิดนิดปิดหน่อยตามสมัย แต่ก็ไม่ควรเอาปัจจัยแค่นี้มาตัดสินเธอ

ที่สำคัญต่อให้เธอจะขายก็ไม่ควรมีใครมาตราหน้า หรือพ่นคำพูดจาแย่ๆ ใส่เธอ ขายตัวมันก็เป็นอีกหนึ่งอาชีพ พวกอยู่ในกะลาไม่รู้กันหรือไง

“เห็นไหมอีแก้วมึงฟังมึงฟัง แหกหูฟังน้องไม่ได้ขายตัว ถึงขาย! ก็ไม่เกี่ยวกับมึงไม่ต้องไปเสือกเรื่องของน้องมัน”

“พี่ก็ด่าฉันเกินไปพี่ตูนฉันแค่พูดตามที่ได้ยินมา” แก้วตอบรุ่นพี่สาวหน้างอ “พี่ขอโทษนะน้องเจน”

“ไม่เป็นไรค่ะแต่ถ้ามีครั้งหน้า เจนไม่รับประกันนะว่าเจนจะไม่เอาคืน” การเติบโตมาในครอบครัวที่ถูกเกลียดชัง สอนให้เธอรักตัวเองและสู้คน ถึงจะไม่เก่งเธอก็จะขอสู้ก่อน ดีกว่าปล่อยให้คนอื่นเหยียบย่ำอย่างไม่คิดจะทำอะไร

เธอจะไม่ยอมเป็นผู้หญิงอ่อนแอแบบแม่ตัวเอง ที่ถูกรังแกและรอวันตายไปเงียบๆ เธอเกลียดคนแบบนั้นเป็นที่สุด

“แล้วมึงไปได้ยินใครพูดมาอีแก้ว มึงบอกกูมาสิ”

“ได้ยินตอนไปเข้าห้องน้ำน่ะพี่ตูน ส่วนใครพูดฉันไม่รู้หรอก แล้วก็ไม่รู้คนตั้งต้นพูดด้วย”

“ ไม่เข้าใจอีคนปล่อยข่าวเลย” ปานวดีส่ายหน้าน้อย

“ หรือจะเป็นเพราะเมื่อเช้าที่น้องเจนมีรถหรูมาส่งถึงหน้าบริษัทเราอะ  ถึงได้ทำให้มีคนเข้าใจผิดเราได้ บอกพวกเราให้กระจ่างได้ไหม ว่ารถใครที่น้องเจนนั่งมา” แน่นอนว่าการ์ตูนก็อยากจะรู้เหมือนกัน หากน้องมันบอกว่าเป็นรถที่บ้าน หรือบอกว่าน้องบ้านรวยเธอก็พร้อมจะเชื่อ ซ้ำยังจะออกตัวช่วยจิกหัวพวกชอบนินทาคนอื่นอย่างเต็มใจ

สำหรับการ์ตูนที่ทำงานไม่เคยเป็นเซฟโซนเลย หากไม่มีปานวดีและเจนนินทร์เธอก็คงลาออกไปแล้ว

“ระ รถบ้านสามีเจนเองค่ะ” เจนนินทร์หลับตาลง เลือกที่จะบอกความจริงบางส่วนเพียงเท่านั้น

ถ้าเป็นที่บ้านเธอไม่อยากกล่าวถึง ต่อให้พ่อเธอจะเป็นมหาเศษฐีแนวหน้าของประเทศก็เถอะ แต่เธอเป็นแค่ลูกเมียน้อยไง ซ้ำนามสกุลของเธอยังได้ใช้ของแม่ เพราะบ้านนั้นไม่ต้องการให้เธอเกี่ยวข้องด้วย

“ฮะ / สะ สามี / หือ…”

“น้องเจนแต่งงานแล้วเหรอคะ”

“ยังไม่แต่งค่ะพี่วดีจดแค่ทะเบียนสมรส”

“โอ๊ยยยยยยย แค่นี้ก็เริสแล้วจ้ะสาว เธอมันแน่ยัยคนสวย ของพี่” การ์ตูนหยิกแก้มเจนนินทร์เบาๆ ด้วยความมันเขี้ยว สามีรุ่นน้องรวยขนาดนี้ใครมันจะไม่อิจฉาบ้าง ความรวยของสามีรุ่นน้องบดบังกรกรรณเสียมิตร และคงไม่มีใครหูหนวกตาบอดกล้าคิดต่อว่าเจนนินทร์ไปเป็นเมียน้อยอีกฝ่าย

กรกรรณแทบไม่ได้เศษเสี้ยวขี้เล็บสามีน้องเลยด้วยซ้ำ ก่อนกลับบ้านยังแอบขโมยบะหมี่สำเร็จรูปและกาแฟของบริษัทกลับบ้านอยู่เลย ไหนจะชอบทำตัวต่ำยิ่งกว่าโคลนตม พยายามสร้างเรื่องว่าน้องมันเข้าหาตัวเอง และอยากเป็นเมียน้อย ทำเอาคนอื่นที่รู้เช่นเห็นชาติแทบอยากจะอ้วก คนแบบนี้ไม่ไหวจริงๆ

“เจนกลัวว่าพวกพี่จะไม่เชื่อ นี่เป็นรูปวันที่เจนไปจดทะเบียนสมรสค่ะ แล้วนี่ก็เป็นทะเบียนสมรส”

เจนนินทร์ทำการเบลอหน้าเอเดน พร้อมกับปิดชื่อของเขาเอาไว้ ยื่นรูปในมือถือให้รุ่นพี่ที่กำลังนั่งร่วมโต๊ะดู

“หนูขอปิดหน้ากับชื่อสามีเอาไว้นะคะ พอดีว่าเฮียเป็นนักธุรกิจ และมันก็เป็นเรื่องส่วนตัวพอสมควร แต่ที่เจนให้พวกพี่ๆ ดูเพราะเห็นเป็นคนกันเอง จริงๆ เจนไม่จำเป็นต้องทำอะไรเลยด้วยซ้ำ แต่อยากให้พวกพี่เปรียบเทียบดูว่า ระหว่างเป็นหลวงของสามีตัวเองกับเป็นเมียน้อยหัวหน้า เจนจะเลือกแบบไหน”

“แน่นไปทุกส่วน กรี๊ดดดดดดด น้องเจนทำไมสามีน้องต้องหุ่นแซ่บขนาดนี้ ส่วนอีผีนั้นปล่อยมันไปเถอะนะ” ต่างกันยิ่งกว่าฟ้ากับเหว

“พี่การ์ตูนอย่าชมเยอะเจนหวง”

อีกด้าน

เรียวปากหนากระตุกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจ ไม่คาดคิดว่าการแอบติดเครื่องดักฟัง ไว้ที่กระเป๋าของคนตัวเล็ก จะทำให้เขารู้สึกประทับใจเช่นนี้

เอเดนเอนหลังพิงเก้าอี้ กอดอกฟังบทสนทนาคนตัวเล็กกับเพื่อนด้วยความเพลิดเพลิน แม้การกระทำของตนเองในตอนนี้มันจะไม่ต่างไปจากโรคจิตเลยก็ตาม แล้วใครมันจะไปสน ความปลอดภัยรวมถึงความสุขของเมียมันสำคัญที่สุด

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ขออนุญาตครับนาย” เสียงจีโน่ที่ดังอยู่ด้านหน้าประตู สั่งให้เอเดนเอื้อมมือไปปลดล็อกประตูออก

“เข้ามา” เอ่ยอนุญาตจีโน่ ก่อนจะเอ่ยถามต่อเมื่ออีกฝ่ายเดินเข้ามายังด้านในห้อง “มีอะไร”

“ทางศูนย์ฝึกแจ้งว่า ลีโอ กับโคบี้ ไม่สบายครับ” ช่วงนี้เอเดนส่งสุนัขลูกรักของตัวเองไปที่ศูนย์ฝึก เนื่องจากสุนัขทั้งสองค่อนข้างดุมากเกินไป และกลัวอันตรายกับเมียเด็กตัวเอง ลีโอกับโคบี้ยังไม่เคยเห็นเจนนินทร์ หากเธอมาเดินเพ่นพ่านอยู่ในบ้าน แล้วสุนัขทั้งสองพบเห็น เธอคงโดนขย้ำตายเข้าสักวัน ช่วงแรกที่เป็นสามีภรรยากันนั้น เอเดนถึงได้ให้เจนนินทร์อยู่คอนโดรอไปก่อน

“ทำไมถึงเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นล่ะ กูจ่ายค่าเรียนลูกกูไปตั้งหลายแสน ทำไมถึงมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น”

“คนของเราแจ้งว่าที่นั่นอากาศร้อนมากเกินไปครับ และเหมือนทางศูนย์ฝึกจะให้เราพาทั้งสองกลับมาพักก่อน”

“งั้นก็ไปรับลูกกูกลับมาด่วนๆ เลย”

🐾 =✪ ᆺ ✪=🐾