EP.6 ข่มขู่

เอเดนรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาตอนเที่ยงของวัน ร่างหนาขยับกายเปลือยเปล่าลุกขึ้นจากที่นอน มุ่งหน้าเข้าไปยังห้องน้ำไร้ท่าทีงัวเงีย ทั้งที่พักผ่อนไปแค่ไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น ก่อนจะกลับออกมาเคลียร์งานที่ห้องนั่งเล่นต่อ หลังจากแต่งตัวเสร็จ

“นายจะรับมื้อเที่ยงเลยไหมครับ” เป็นนทีที่เข้ามารับหน้าที่ดูแลเจ้านายแทนจีโน่

“ทำไมมึงมาอยู่ที่นี่” มองนทีด้วยแววตาเข้มดุ เพราะหน้าที่รับผิดชอบนทีคือการดูแล เจนนินทร์ หากอีกฝ่ายอยู่ตรงนี้แล้วใครดูแลเธอ

“เมื่อเช้าคนของเราแจ้งว่ามีคนมาทำตัวลับๆ ล่อๆ อยู่ที่หน้ากาสิโนของเราครับ พี่จีโน่เลยต้องรีบออกไปดู ส่วนคุณเจนนินทร์ไอ้เคนกับไอ้องศาเป็นคนตามไปดูแล เพราะผมต้องมาดูแลนาย”

“กูไม่ใช่เด็กห้ามทิ้งห่างเจนนินทร์อีก”

“ผมเข้าใจแล้วครับ” นทีโค้งศีรษะรับคำสั่ง

“บอกคนตั้งโต๊ะให้กู แล้วออกไปจัดการไอ้เวรนั้นอย่าให้มันมาวอแว สร้างความรำคาญให้เจนนินทร์อีก” นทีรับรู้ได้ในทันทีก่อนจะมุ่งหน้าไปยังบริษัทฝึกงาน ของภรรยาเจ้านายเป็นการด่วน หลังจากจัดการงานในบ้านแล้วเสร็จ

อีกด้าน

“แอลอยากให้ธันวาไล่อีเด็กนั้นออก” แอลลี่บดเบียดร่างเย้ายวนของตนเองเข้าหาแฟนหนุ่มแจ้งจุดประสงค์ที่ตัวเองต้องการให้แฟนหนุ่มกระทำตามคำขอ  หากแต่อีกฝ่ายมีเพียงใบหน้าที่แสดงถึงความลำบากใจออกมาเพียงเท่านั้น

“คุณก็รู้ว่าผมไม่ได้มีอำนาจขนาดนั้น ผมยังคงเป็นแค่พนักงานฝึกหัดเพื่อรอรับตำแหน่งจากพ่อ” ธันวาเอ่ยตอบแฟนสาวด้วยสีหน้าลำบากใจ เป็นลูกเจ้าของบริษัทก็จริงแต่ตอนนี้ พ่อตนแทบจะไม่เหลือหุ้นอยู่ในมือแล้ว

บริษัทนี้จะตกเป็นของคนอื่นเมื่อไหร่ก็ยังไม่รู้ และธันวาไม่กล้าบอกเหตุผลนี้กับแฟนสาว เพราะผู้หญิงหัวสูงอย่างแอลลี่ไม่มีทางคบตนเองต่อแน่หากเธอรู้ความจริง

“ไม่รู้แหละคุณต้องหาทางทำยังไงก็ได้ ไม่ให้มันผ่านการฝึกงาน ระรานมันด้วยยิ่งดี” แอลลี่ ใช้เล่ห์เหลี่ยมและกลอุบายสารพัด เพื่อทำลายชีวิตของเจนนินทร์ได้อย่างไม่รู้สึกผิด ความอิจฉาของแอลลี่บดบังสติของเธอ จนไม่สามารถควบคุมตัวเองได้

เธอเกลียดที่น้องสาวต่างมารดา สวยกว่าเธอเก่งกว่าเธอ ทั้งที่ทำทุกอย่างเพื่อขัดขวางแต่มันกับไม่ตายตกไปสักที อยู่เป็นหอกหนามทิ่มแทงใจเธอมาตั้งแต่เด็กจนเธอไม่สบายใจ สิ่งที่แย่ที่สุดคือเธอจะรับไม่ได้มากหากมันจะไปได้ดีกว่าตนเอง

“ครับผมจะจัดการให้” เมื่อทำอะไรไม่ได้ธันวาก็ได้แต่รับปากส่งๆ ไปก่อน เพื่อป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายโวยวาย แสดงพฤติกรรมเอาแต่ใจจนหน้าปวดหัว

อีกด้าน

ร่างระหงในชุดนักศึกษาถูกระเบียบ เดินฝ่าไอความร้อนของแดดตอนเที่ยงวัน กลับเข้ามาด้านในของออกฟิต หลังจากออกไปซื้อข้าวเที่ยงกลับเข้ามานั่งทานที่แคนทีนของแผนกร่วมกับพี่คนอื่นๆ

ทันทีที่เดินเข้ามาถึงสายตาสอดส่องหารุ่นพี่

“น้องเจนทางนี้ค่ะ” ปานวดี ยกมือเรียนนักศึกษาฝึกงานในแผนกตัวเอง เรียกให้เข้ามานั่งร่วมโต๊ะ

ความโชคดีของการมาฝึกงานที่บริษัทแห่งนี้ คงเป็นเรื่องที่โดนพี่ๆ ในแผนกทุกคนรักและเอ็นดูเธอ แต่ถ้าถามถึงความโชคร้ายในการมาฝึกงาน ก็คงหนีไม่พ้นหัวหน้าแผนก ที่ชอบทำตัวเป็นชายแท้โอ้อวดตนเอง และคุกคามเธอบ่อยต่อบ่อยครั้ง ทั้งที่ตัวอีกฝ่ายนั้นมีภรรยาเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้ว

เธอเกลียดนักผู้ชายนิสัยแบบนี้!

“วันนี้ไม่ได้สั่งเดลิเวอรี่เหรอเจน ดูสิเหงื่อท่วมตัวเลย” การ์ตูน เอ่ยขึ้น เมื่อรุ่นน้องสาวนั่งลงข้างตัวเอง พร้อมกับดึงทิชชูส่งให้

“ขอบคุณค่ะ เจนลืมค่ะพอกดใกล้ๆ เวลาเที่ยงทำให้ไม่มีคนกดรับออร์เดอร์ เลยต้องรีบออกไปซื้อข้าวกล่องร้านตามสั่งข้างบริษัทมา โชคดีมากที่ไม่มีคน”

“เรานี่น้า...” ปานวดีส่ายหน้าน้อยๆ ให้รุ่นน้อง ก่อนจะก้มหน้าตักข้าวเข้าปากตัวเองต่อ

“ตอนพี่สั่งพี่ก็ลืมถาม”

“ไม่เป็นไรเลยค่ะ เรื่องแค่นี้เองขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงเจน” หันมาส่งยิ้มให้พี่ๆ ทุกคนอย่างจริงใจ ทราบซึ้งในความเอ็นดูที่พี่ๆ ทุกคนมีให้เธอ แต่รอยยิ้มของเจนนินทร์ก็ต้องหุบลง เมื่อสายตาเธอดันไปปะทะกับบุคคลที่เข้ามาใหม่ ซ้ำยังลอยหน้าลอยตาใส่คนอื่นๆ อย่างหน้าด้านๆ

“ทุกคนมาทานข้าวอยู่นี่เอง ขอผมนั่งร่วมวงด้วยนะ”

พรึ่บ!

ไม่รอให้ใครได้อนุญาต กรกรรณ ทิ้งตัวลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเจนนินทร์ในทันที พร้อมกับสายตาที่จับจ้องใบหน้าสวยของนักศึกษาฝึกงานในแผนกตนเอง ว่าตนนั้นสนใจเด็กสาวนักหนาอย่างโจ่งแจ้งไม่สนสายตาลูกน้องคนอื่นๆ สักนิด ว่าจะคิดเช่นไรกับตนเองหรือนักศึกษาฝึกงาน

ด้านเจนนินทร์ที่ถูกจับจ้อง เลือกที่จะทำเป็นไม่สนใจ ก้มหน้าทานข้าวต่อไปอย่างเงียบๆ

“หัวหน้าไม่ได้ออกไปทานข้าวกับภรรยาเหรอคะ ทำแบบนี้ภรรยาเสียใจแย่” การ์ตูนเอ่ยขึ้นด้วยความหมั่นไส้ เบี่ยงเบนความสนใจจากหัวหน้าแผนกอย่างกรกรรณ เพื่อนให้รุ่นน้องฝึกงานอย่างเจนนินทร์ได้มีเวลาทานข้าว และรีบปลีกตัวกลับโต๊ะ

“เป็นแค่ลูกน้องไม่ควรยุ่งเรื่องส่วนตัวของเจ้านายนะ รู้ไหมว่ามันมีผลต่อตัวเธอตอนประเมินสิ้นปี”

กรกรรณไม่สบอารมณ์กับคำถามลูกน้องของตัวเองเป็นอย่างมาก เอ่ยข่มขู่พนักงานในความดูแลตนเองอย่างคาดโทษ

“อุ๊ย! เหรอคะงั้นตูนต้องกราบขอประทานโทษหัวหน้าด้วย ไม่ได้มีเจตนาที่ไม่ดี แค่รู้สึกว่าหัวหน้ากับภรรยาน่ารักดีค่ะ”

ปานวดีได้แต่ลอบยิ้มขำไปกับคำพูดกระแนะกระแหนของรุ่นน้อง ด้านเจนนินทร์เลือกที่จะก้มหน้าตักข้าวเข้าปากเงียบต่อ ราวกับว่าประโยคเมื่อก่อนหน้าเธอไม่เคยได้ยิน

“น้องเจนไม่คิดจะคุยกับพี่หน่อยเหรอครับ ทำตัวแบบนี้รู้ไหมว่ามันมีผลต่อการประเมิน ตอนจบฝึกงานของน้อง” หันมาคาดโทษกับเจนนินทร์ เพื่อเรียกร้องความสนใจจากผู้หญิงที่ตนเองหมายตา

“เออ...” เจนนินทร์ได้แค่แสดงสีหน้าอึดอัด แม้ในใจเธออยากจะตะโกนแสกหน้า ไปว่าเป็นเหี้ยอะไรกับกูหนักหนาไอ้สัส ก็ตาม แต่จำต้องฝืนยิ้ม

“ขอโทษค่ะพอดีเจนมีงานที่ต้องรีบกลับไปเคลียร์” ก่อนจะก้มหน้าทานอาหารต่อดังเดิมเพื่อตัดความรำคาญ

🐾 =✪ ᆺ ✪=🐾