LOGINความอึดอัดเมื่อตอนกลางวัน ได้มลายหายไปในทันทีหลังจากทานข้าวเสร็จ แต่มันก็เพียงชั่วครู่เท่านั้น เมื่อมารผจญอย่างกรกรรณยังตามมาเล่นงานเธอต่อถึงที่โต๊ะ
เจนนินทร์ได้แต่ถอนหายใจหนักๆ สาปแช่งกรกรรนในใจให้ผู้ชายนิสัยเสียแบบอีกฝ่าย มันหายไปจากโลกสักที
“น้องเจนเข้าไปพบผมที่ห้องทำงานด้วยนะครับ” มองเจนนินทร์ด้วยแววตากะลิ้มกะเหลี่ยระหว่างเอ่ยสั่ง
เจนนินทร์มีสีหน้าที่อึดอัด เมื่อเธอไม่รู้ว่าตัวเองควรใช้ข้ออ้างไหนหลบหลีกดี ก่อนจะหันไปหาปานวดีและการ์ตูนอย่างต้องการความช่วยเหลือ
ติ๊ง!!
ปานวดี : มีอะไรร้องดังๆ ไม่ต้องกลัว
เจนนินทร์ที่เห็นข้อความจากรุ่นพี่ได้แต่พยักหน้ารับ ถอนหายใจหนักๆ เรียกขวัญกำลังใจให้ตัวเอง แต่ไม่ทันจะได้ลุกออกไปจากโต๊ะ เสียงเลขาของประธานบริษัทก็ดังขึ้นมาพอดี
“คุณกรกรรณค่ะท่านประธานเรียกพบค่ะ”
“เรียกผมเรียกทำไม” กรกรรณที่เคยมีสีหน้ากะลิ้มกะเหลี่ยเมื่อก่อนหน้า แปรเปลี่ยนเป็นเจื่อนไปในทันที
ทำเอาพนักงานที่อยู่ในแผนกถึงกับลอบยิ้มขำ ด้วยความรู้สึกสมน้ำหน้า หากเป็นไปได้ทุกคนก็ขอภาวนาให้กรกรรณย้ายไปที่ไหนสักทีก็ได้ อย่าได้มาเป็นหัวหน้าแผนกพวกเขาต่ออีกเลย....
เย็นวันเดียวกันหลังจากเลิกงาน เจนนินทร์รีบเดินไปขึ้นรถ ที่มีนทีและองศาทำหน้าที่มารอรับเหมือนเช่นทุกวัน
ไอความเย็นและกลิ่นหอมสดชื่น ขับกล่อมให้เจนนินทร์ที่แสนเหน็ดเหนื่อยจากงาน ตาปรือพร้อมที่จะหลับตลอดเวลา
“คุณเจนวันนี้แวะทานอาหารที่ห้าง M นะครับ ผมจองร้านอาหารญี่ปุ่นให้แล้ว”
“คุณเอเดนไม่อยู่อีกแล้วเหรอคะ” มันเป็นแบบนี้ทุกครั้ง หากมาเฟียหนุ่มติดงาน หรือกลับไม่ทันมื้อเย็น นทีกับองศาจะทำหน้าที่จองร้านอาหาร และพาเธอแวะทานก่อนเข้าบ้านให้ เรียบร้อย หรือเธออยากจะเดินช็อปปิ้งคลายเบื่อต่อก็ย่อมได้ หลังจากถูกสั่งย้ายให้มาอยู่คฤหาสน์กับเดเดน
การเข้ามาเป็นเมียลับๆ ของมาเฟียใหญ่อย่างเอเดน มันก็ดูเหมือนจะไม่ได้แย่เลยสักนิด แค่เธอไม่มีอิสระเหมือนเดิม ซ้ำยังถูกจำกัดพื้นที่ก็เท่านั้น มันอาจจะดูเป็นปัญหาใหญ่สำหรับคนที่ชอบอิสระ แต่สำหรับคนที่ชอบความเป็นส่วนตัว รักความเงียบสงบย่อมอยู่กับมาเฟียหนุ่มได้อย่างสบายอยู่แล้ว
ไหนจะอิสระในการใช้เงิน ที่เธอไม่เคยได้รับจากที่ไหนมาก่อน แม้บิดาจะเป็นมหาเศรษฐีก็เถอะ เอเดนให้เธอได้หมดทุกอย่าง ยกเว้นยกย่องเธอออกหน้าออกตาในฐานะภรรยาเหมือนคนทั่วไป
เธอก็เข้าใจอีกฝ่ายเพราะคนอย่างเอเดน สามารถหาผู้หญิงได้ดีกว่าตัวเจนนินทร์หลายร้อยเท่า การที่เขาจะไม่ยกย่องเธอก็ไม่แปลก เพราะเธอไม่มีอะไรน่ายกย่องหรือคู่ควรกับเอเดนเลยสักนิด
ทันทีที่เจนนินทร์เข้ามาให้ร้านอาหาร เธอมุ่งหน้าไปยังโต๊ะส่วนตัว ที่ถูกจองไว้ด้วยฝีมือของคนสนิทของเอเดน อาหารทุกอย่างก็ทยอยออกมาจัดเสิร์ฟในทันที ที่เจนนิทร์นั่งลงยังเก้าอี้ราวกับว่าถูกเตรียมพร้อมไว้สำหรับเธอเรียบร้อยแล้ว
เจนนินทร์นั่งทานอาหารเงียบๆ คนเดียวจนกระทั่งแล้วเสร็จ ระหว่างนั่งพักเหนื่อยจากการกินและรออาหารหย่อย จึงเลือกที่จะหยิบมือถือขึ้นมาไถหน้าฟีดโซเชี่ยวเล่นไปพลางๆ ระหว่างรอ ก่อนจะสะดุดตากับหัวข้อข่าว จำต้องรีบลุกออกไปหาพี่เลี้ยงตัวเอง ที่กำลังยืนทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยให้เธออยู่ที่ด้านนอกของร้านอาหาร
“คุณเอเดนมาทำงานที่ห้างนี้เหรอคะ” สาเหตุที่เธอรู้เพราะเธอกดติดตามไอจี น้องสาวของเอเดนไว้ ซึ่งทางน้องสาวของเอเดนได้ลงรูป ว่ารุ่นน้องตัวเองกำลังเปิดร้านเสื้อผ้าสาขาใหม่ และมีเอเดนถ่ายรูปถือช่อดอกไม้มาร่วมแสดงความยินดีด้วย รูปน้องสาวของเอเดนที่ลง ก็ผ่านไปแค่ไม่กี่นาทีนี่เอง
“อ่อ ใช่ครับ พอดีคุณเอมิล่าเปิดห้องเสื้อสาขาใหม่ คุณโอลิเวียมาเป็นนางแบบเสื้อผ้าให้ นายน่าจะแวะมาร่วมแสดงความยินดีก่อนออกไปทำงาน” นทีเอ่ยตอบภรรยาของเจ้านายเมื่อนึกอะไรขึ้นได้
“น่าจะอยู่ชั้นบนนี่เองครับ”
“จริงเหรอคะ” เจนนินทร์เอ่ยถามด้วยดวงตาที่ลุกวาว
“ครับ” นทีเอ่ยตอบ
“คุณเจนนินทร์อยากไปดูไหมครับ วันนี้เสื้อผ้าน่าจะมีโปรโมชั่นเยอะ แต่ถึงไม่มีโปรโมชั่นนายก็มีเงินจ่ายให้คุณเจนนิทร์สบายอยู่แล้ว” เป็นองศาที่เอ่ยเสริม เพราะมันเป็นแบบนั้นจริงๆ จะถูกหรือแพงเจ้านายของพวกเขาไม่เคยจะสนใจ แค่บอกว่ารายจ่ายที่พึ่งใช้ไปเป็นค่าใช้จ่ายของภรรยาตนเอง เท่านั้นคือจบเจ้านายจะไม่ถามอะไรต่อ
ถึงมาเฟียใหญ่อย่างเอเดนจะไม่ได้เอาใจภรรยาตัวเองตรงๆ แต่เขาก็ไม่เคยลืมที่จะกำชับลูกน้อง ให้ดูแลและตามใจเธอเป็นอย่างดี
“พวกพี่นี่อวยเจ้านายตัวเองเก่งเหมือนกันนะคะ ว่าแต่เจนไปได้ด้วยเหรอ” เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยมั่นใจ ใช่เธออยากจะให้คนอื่นรู้ว่าเป็นภรรยาเอเดน เพราะถ้าคนอื่นรู้ นั้นก็เท่ากับว่าเรื่องต้องถึงหูบิดาของเธอเช่นกัน
นั่นแหละเรื่องใหญ่แน่นอน
“ไปได้สิครับทำไมจะไปไม่ได้ คุณเจนนินทร์ก็ทำตัวเหมือนเป็นลูกค้าทั่วไป แต่พวกผมขอรออยู่ด้านนอกนะครับ เดี๋ยวคุณโอลิเวียกับคุณเอมิล่าจะจับได้เอา”
“งั้นไปแอบส่องๆ ก่อนก็ได้ค่ะ” เจนนินทร์เอ่ยตอบรับด้วยสีหน้าที่ติดทะเล้น ตั้งแต่มีเอเดนเธอเหมือนได้ก้าวเข้ามาอยู่ในโลกอีกใบ
🐾 =✪ ᆺ ✪=🐾
ท่ามกลางสายลมอ่อนโยนที่พัดผ่านทุ่งหญ้าเขียวขจี เจนนินทร์ที่กำลังท้องโตกำลังพาลูกน้อยเดินเล่น สูญอากาศบริสุทธิ์ยามเย็น เรียวขาเล็กย่ำเดินไปตามพื้นหญ้าอุ้ยอ้ายอย่างช้าๆ มือของเธอก็ประคองหน้าท้องที่นูนขึ้นอย่างทะนุถนอม ริมฝีปากของเธอเผยรอยยิ้มแห่งความสุขตลอดทั้งการเดินดวงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า ท้องฟ้าค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วง แสงสีทองอร่ามสาดส่องลงมาบนร่างของเจนนินทร์ ทำให้เธอดูราวกับนางฟ้าที่กำลังจะโบยบินอย่างอิสระเธอหยุดเดินและหันหน้าไปทางลานหญ้าที่กว้างใหญ่ภายในคฤหาสน์หรูของผู้เป็นสามี สายลมพัดผ่านเส้นผมสีน้ำตาลเข้มของเธออย่างนุ่มนวลตลอดทั้งการเดินเจนนินทร์รู้สึกถึงการเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ ในท้องของเธอ คุณแม่คนสวยวางมือเบาๆ ลงบนหน้าท้องและยิ้มกว้างขึ้น "ลูกน้อยของแม่ แม่รักหนูมากนะ "เธอหลับตาลงและปล่อยให้ความสงบสุขโอบล้อมเธอ จินตนาการถึงใบหน้าเล็กๆ ของลูกน้อยและความรักอันยิ่งใหญ่ที่เธอจะมอบให้ ความคิดของเธอเต็มไปด้วยความสุขและความตื่นเต้นจนกระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ขยับเข้ามาใกล้“แอบมาเดินเล่นคนเดียวอีกแล้ว รู้ไหมท้องตัวเองเริ่มใหญ่แล้วนะ” เอเดนว่าให้ภรรยาสา
น่าแปลกที่เจนนินทร์นั่งทำงานไปเรื่อยๆ พอคิดถึงหน้าสามีอย่างเอเดน อาการวิงเวียนศีรษะก่อนหน้านั้นก็มลายหายไปทันที จนเจนนินทร์ต้องรีบต่อสายหาสามีด้วยความคิดถึง แต่ก็เหมือนอีกฝ่ายก็น่าจะมีความรู้สึกไม่ต่างไปจากเธอ ถึงได้เปิดประตูโผล่เข้ามาในห้องทำงานเธอในทันที“คิดถึงมากเลยครับ”ก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาหาผู้เป็นภรรยา ดึงเธอให้ลุกจากเก้าอี้ทำงาน ก่อนจะเป็นฝ่ายนั่งลงแทนแล้วค่อยดึงภรรยาสาวนั่งลงบนตักของตนเองอีกที“หนูก็คิดถึงเฮีย หืม….ตัวหอมจังเลยกลิ่นหอมสะอาดเหมือนอาบน้ำวันล่ะสิบรอบ” แนบหน้าเข้ากับซอกคอหนาของผู้เป็นสามีสูดดมกลิ่นกายที่คุ้นเคยเข้าปอดซ้ำๆ ด้วยความหลงใหล“แปลกๆ นะเรา” โน้มลงไปกัดแก้มนุ่มภรรยาสาวด้วยความมันเขี้ยว คนอะไรจับตรงไหนก็เนียนก็นุ่มไปหมด ซ้ำยังยื่นมือมาบีบขย้ำหน้าอกภรรยาสาวไปด้วยระหว่างพูด“อย่าบีบแรงค่ะหนูคัดเต้าอยู่”“ครับ วันนี้คุณธิดาแจ้งว่าตัวเล็กไม่สบายทั้งวัน โหมงานหนักเกินไปหรือเปล่า” นิ้วเรียวเกี่ยวปอยผมที่หลุดร่วงลงมาบดบังใบหน้าสวย ขึ้นทัดหูให้อย่างอ่อนโยน การกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของผู้เป็นสามี ทำเอาเจนนินทร์ถึงกับใจสั่นไม่หยุด ความรักความใส่ใจที่ไม่เคยได้จากที่ไหน แม
เจนนินทร์และสามีหนุ่มได้ก้าวเข้ามาในบริษัทสื่อเป็นครั้งแรก เจนนินทร์รู้สึกตื่นเต้นและประหม่าเล็กน้อย เนื่องจากต้องเริ่มต้นบทใหม่ในชีวิตการทำงานของเธอเป็นครั้งแรก หลังจากกลับมาจากทริปพักผ่อนที่ต่างประเทศเจนนินทร์ต้องเข้ามาเป็นพนักงานฝึกหัด เพื่อรอรับตำแหน่งรองประธานบริษัทแทนเอเดนอย่างเลี่ยงไม่ได้ และเจนนินทร์ ก็เลือกที่จะตั้งใจรับตำแหน่งนี้ เพื่อที่จะแบ่งเบาภาระช่วยสามีตัวเอง“ตัวเล็กไม่ต้องกังวลนะ คุณปิยะธิดา จะเข้ามาประกบตัวเล็ก” เอเดนเอ่ยขึ้นอย่างให้กำลังใจ เจนนินทร์เป็นคนหัวดีการเรียนรู้งานภายในบริษัทคงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเธออะไรมาก ที่สำคัญเธอจบตรงสายงานบริหารมา " ขอบคุณค่ะ หนูก็หวังว่ามันจะเป็นอย่างนั้น " เจนนินทร์หันไปส่งยิ้มให้สามีอย่างขอบคุณ แม้จะยังไม่ค่อยมั่นใจว่าตัวเองจะมีความรู้ความสามารถเหมาะสมไหม แต่พอเห็นกำลังใจจากสามีและคนรอบข้าง ก็ทำเอาใจบางถึงกับฮึดสู้ขึ้นมาในทันที"ยินดีต้อนรับสู่บริษัทนะคะ คุณเจนนินทร์" พนักงานหญิงวัยกลางคนเอ่ยทักทายพร้อมกับแนะนำตนเอง "ฉันชื่อปิยะธิดา หรือเรียกธิดาก็ได้ค่ะ ดิฉันจะพาไปที่ห้องทำงานของคุณเจนนินทร์ " ปิยะที่ดาเอ่ยแจ้งว่าที่เจ้านายค
ท่ามกลางเกลียวคลื่นสีฟ้าครามและหาดทรายขาวละเอียดของมัลดีฟส์ เอเดนและภรรยาอย่างเจนนินทร์ ได้มาใช้เวลาพักผ่อนด้วยกันเป็นครั้งแรก และการมาเที่ยวครั้งนี้เอเดนตั้งใจจะพาภรรยาสาวมาอยู่นานเลยก็ว่าได้ และตอนกลับไทย เอเดนจะต้องได้เบบี้น้อยติดท้องของภรรยาสาวกลับไปด้วย"ตัวเล็กชอบที่นี่ไหม" เอเดนเอ่ยถามภรรยาสาวขณะที่เขาและเธอ นั่งบนเปลญวนใต้ร่มเงาของต้นปาล์ม พื้นที่รอบข้างไร้เงานักท่องเที่ยวคนอื่นจะเข้ามารบกวน เนื่องจากมาเฟียหนุ่มทำการเหมาทั้งสถานที่ จะมีก็เพียงแค่บอดีการ์ดที่ทำหน้าที่ดูแลความปลอดภัยอยู่ห่างๆ เพียงเท่านั้น" ชอบมากค่ะ ที่นี่สวยงามราวกับในฝันเลย เจนเคยคิดจะเก็บเงินมาน่ะ แต่ก็นั่นแหละเก็บไม่พอสักทีเลยไม่ได้มา "เจนนินทร์กล่าวด้วยดวงตาเป็นประกาย อดขำกับความคิดตัวเองไม่ได้ ก่อนเจอเอเดนเจนนินทร์ลำบากมากเอเดนยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ดีใจที่ได้พาภรรยาที่รักมาเที่ยวที่นี่ ทั้งสองคิดว่าจะใช้เวลาหลายวันในการผ่อนคลายบนชายหาด ทำกิจกรรมว่ายน้ำในน้ำทะเลใสแจ๋วเพื่อดูปลา และเพลิดเพลินกับอาหารทะเลแสนอร่อยจนกว่าจะจุใจ“กลับที่พักไหม” ทันทีที่พระอาทิตย์ใกล้จะตก ลมทะเลก็เริ่มที่จะแรงขึ้น พร้อมกับอ
เย็นวันเดียวกันหลังจากพาเจนนินทร์กลับไปพักที่บ้าน หลังจากเจอเรื่องหน้าปวดหัวมา เอเดนก็พาเมียรักมายังร้านอาหารที่นัดกับครอบครัวเอาไว้บรรยากาศภายในร้านตกแต่งอย่างหรูหราด้วยโทนสีทองและครีม สร้างความรู้สึกอบอุ่นและโรแมนติกในคราเดียวกัน และเป็นครั้งแรกเช่นกันที่เจนนินทร์ได้มีโอกาสร่วมทานข้าวกับครอบครัวสามีตนเองแม้แต่โอลิเวียน้องสาวของเอเดนและสามีอย่างเลวิสที่อยู่ต่างจังหวัดยังเดินทาง มาร่วมมื้ออาหารที่สุดแสนสำคัญมื้อนี้ด้วย“ลิเวียตกใจมากเลยตอนมามี้บอกว่าพี่เอเดนซุกเมีย” อดีตนางแบบสาวยิ้มขำให้คนพี่เพียงเพราะมารดาจับผิดสังเกตพี่ชายได้ ตั้งแต่วันที่พี่ชายเดินทางไปเชียงใหม่ ทำให้ผู้เป็นมารดาสืบจนรู้ และแอบไปทำความรู้จักลับๆ กับเจนนินทร์ถึงบริษัทที่อีกฝ่ายฝึกงานแม้แต่บอดีการ์ดอย่างนทีและองศายังไม่สามารถรับรู้ ไม่แปลกที่ทั้งสองจะดูสนิทสนมกันมากเมื่อเจอกัน“แล้วการที่พี่มีเมียมันน่าแปลกตรงไหน” แย้งน้องสาวเสียงเรียบ เขาก็ผู้ชายคนหนึ่งเหมือนกับทุกๆ คน มีเลือดเนื้อมีความรู้สึก“ไม่ใช่แค่น้องหรอกมี้กับแด๊ดก็ด้วย เราน่ะหวงความเป็นส่วนตัวยิ่งกว่าอะไร ยิ่งยอมไปจดทะเบียนสมรสกับหนูเจนง่ายๆ ยิ่งไม่อยา
เช้าวันใหม่ที่แสนสดใส แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง บรรยากาศทั้งห้องต่างอบอวลไปด้วยความอบอุ่นเจนนินทร์และเอเดนเผลอหลับไปด้วยกันบนโซฟา หลังจากที่เมื่อคืนดูหนังด้วยกันจนเกือบเช้าเนื่องจากเจนนินทร์นอนไม่หลับ เพราะปวดท้องประจำเดือนหนักมากเอเดนลืมตาตื่นขึ้นก่อนแม้จะนอนไปไม่กี่ชั่วโมงก็ตาม สิ่งแรกที่เจอเมื่อยามลืมตาตื่นนั้นยังคงเป็นภรรยาสาว ที่ยังคงหลับใหลอยู่ข้างๆ ไร้ท่าทีจะรู้สึกตัวตื่นเอเดนเฝ้ามองใบหน้าสวยด้วยความรักใคร่ของเธออยู่เช่นนั้น ก่อนจะกดริมฝีปากจูบขมับบางอย่างอ่อนโยน และค่อยๆ ดันตัว ลุกขึ้นจากโซฟา หลังจากจัดท่าห่มผ้าให้เจนนินทร์ได้นอนในท่าที่สบาย เดินมุ่งหน้าเข้าไปยังห้องน้ำเพื่อจัดการตนเองวันนี้เป็นวันแรกที่เอเดนเลือกที่จะเข้าครัวทำหน้าที่สามี รังสรรค์มื้อเช้าไว้รอภรรยาสาวตื่นขึ้นมาทานด้านบิดามารดาอย่างเฌอลิณณ์และอีธานที่ตื่นก่อนหน้า ได้แต่จิบกาแฟมองลูกชายด้วยความงุนงงอย่างไม่คิดอยากจะเชื่อสายตา“คลั่งรักเมียเวอร์” เฌอลิณณ์เอ่ยขึ้นด้วยท่าทางขนลุกคนพอง“เราไปกันเถอะปล่อยให้ลูกอยู่กับเมียมันไป” โดยอีธานไม่ลืมตะโกนบอกลูกชายที่อยู่ในครัว ว่าเย็นนี้มีนัดทานมื้อเย็นร่วมก







