บทที่ 5 "ทาสคนใหม่"

สายน้ำถูกพาตัวมายังสถานที่แห่งหนึ่ง คนตัวเล็กถูกมัดข้อมือข้อเท้าและปิดตาจึงมองไม่เห็นทางว่าตัวเองอยู่ที่ไหน แต่ตลอดระยะเวลาที่ถูกพาตัวมาก็ได้ยินเสียงของพวกมันพูดคุยกันตลอดว่าจะพาสายน้ำไปขายที่โรงค้าทาสตลาดมืด

สายน้ำที่อยู่เมืองนครชัยมาตั้งแต่เด็กไม่เคยรู้มาก่อนว่าที่บ้านเกิดของตนเองจะมีโรงค้าทาสตลาดมืดทั้ง ๆ ที่ระบบทาสถ้าถูกยกเลิกไปนานแล้ว

สายน้ำมองไม่เห็นแต่ก็สัมผัสบรรยากาศรอบ ๆ ตัวได้ว่ามันอันตรายแค่ไหนเพราะภายในอากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้นของเหงื่อสนิมและคราบเลือด

“นั่นมึงแบกอะไรวะ” เสียงแข็งกร้าวของชายฉกรรจ์คนหนึ่งดังขึ้น สายน้ำที่ถูกพาดบนไหล่ของใครไม่รู้ตัวสั่นเทา แม้ว่าตนจะเป็นผู้ชายเหมือนกัน แต่ก็สัมผัสได้ว่าผู้ชายคนนี้น่ากลัวและอันตรายยิ่งกว่าสัตว์ร้าย

“หึ ทาสคนใหม่ไงพี่”

“รอบนี้เป็นใครวะ มีอะไรพิเศษ”

“อ๋อ...ไอ้นี่น่ะ ลูกศัตรูชาติ พ่อมันเป็นทหารต่างชาติ ที่มาไข่ทิ้งไว้ตอนสงคราม”

“หึ ก็ธรรมดานี่หว่า” นายใหญ่ผู้คุมโรงทาสตาลุพูดขึ้น สายน้ำที่ไม่มีเรี่ยวแรงต่อต้าน ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่กัดฟันด้วยความเคียดแค้น

“ไอ้นี่มันท้องได้พี่”

“จริงเหรอวะ!” นายใหญ่ผู้คุมโรงทาสตาลุกวาว ไม่เชื่อในสิ่งที่ตนเอง

ได้ยิน ในประเทศนี้มีเพียงผู้ชายที่ท้องได้เพียงไม่กี่คน หากมันท้องได้จริง ๆ ประมูลทาสวันพรุ่งนี้คงได้กำไรโข

“จริงสิพี่ ให้หมอมาตรวจได้เลย”

“รอกูแป๊บ”

“เฮ้ย มึงไปเรียกหมอมาดิ” ตะโกนบอกลูกน้องคุมซ่องก่อนที่จะพยักหน้าให้หัวหน้าอันธพาลวางสายน้ำลงกับพื้น ทันทีที่สายน้ำถูกโยนลงกับพื้น คนตัวเล็กก็ดิ้นไปมา ผ้าที่ถูดมัดปิดปากรัดแน่นจนริมฝีปากแตกเลือดซิบ

“แฮก...อึก อ่อยอะ!” (ปล่อยนะ!)

มันกระชากผ้าที่ปิดตาสายน้ำออก เผยให้เห็นดวงตากลมโตสุกสกาวที่เวลานี้เคล้าไปด้วยหยาดน้ำตา ใบหูและจมูกขึ้นสีแดงระเรื่อ คนตัวเล็กถูกกระชากผ้าปิดปากออกอย่างรุนแรง ทำให้ริ้วผ้าบาดพวงแก้มและปากนุ่ม

“ฮ่า ๆ หน้าตาสวยใช้ได้เลยนี่หว่า” มันเอ่ยชมสายน้ำ ก่อนจะใช้ผ้าที่โปะยาสลบอุดจมูกสายน้ำจนคนตัวเล็กสลบไปในที่สุด

ครู่เดียวหมอประจำโรงค้าทาสก็เดินเข้ามาพร้อมกับชายฉกรรจน์อีกสองคน พวกมันหิ้วปีกซ้ายน้ำไปยังห้องพักผู้ป่วยเพื่อตรวจเพศรองของสายน้ำ ไม่นานแพทย์หนุ่มวัยกลางคนก็เดินกลับมารายงาน

“นายครับ ไอ้นี่เป็นด้าวจริง ๆ ด้วยครับ มันท้องได้”

“หึ ดี กูจะได้ราคาหน่อย” มันยิ้มออกมาด้วยความชอบใจ รู้สึกพึงพอใจเหยื่ออย่างสายน้ำเป็นอย่างยิ่ง นานทีปีหนจะมีเหยื่อดี ๆ เข้ามา พอรู้ว่าจะได้เม็ดเงินจากการประมูลสายน้ำมากเท่าไรก็ทำให้มันอารมณ์ดีขึ้นมาไม่น้อย

“ส่วนแบ่งผม ผมของาม ๆ เลยนะพี่” หัวหน้าอันธพาลเอ่ยขอส่วนแบ่งอย่างหน้าไม่อาย การจับตัวสายน้ำได้นับว่าเป็นผลงานของมัน ยังไงมันก็คิดที่จะเอาส่วนแบ่งงาม ๆ อย่างที่ควรจะได้รับ โดยที่ไม่ได้รู้สึกผิดต่อสิ่งที่ทำแม้แต่น้อย

“พันหนึ่ง”

“น้อยไปปะพี่” หัวหน้าอันธพาลต่อรองราคา สิ่งที่มันควรจะได้รับควรจะสมน้ำสมเนื้อ มันคิดเช่นนั้น ถ้ามันรู้ว่าสายน้ำท้องได้ตั้งแต่แรกมันคงจับตัวมาตั้งนานแล้วไม่ปล่อยให้สายน้ำได้โตมาแบบนี้หรอก กลิ่นตัวของด้าวมักจะมีกลิ่นหอมของดอกไม้อ่อน ๆ ถ้าหากไม่อยู่ใกล้ก็จะไม่มีวันได้กลิ่น โชคดีที่วันนี้มันเจอเพชรเม็ดงามไม่เช่นนั้นมันก็คงรีดไถคนอื่นกินแบบนี้ตลอดไป

“กูให้มึงพันห้า จะเอาไม่เอา”

“เอาครับ!” มันรีบร้อนรับเงินที่อีกฝ่ายมอบให้ เกรงว่าถ้าช้ากว่านี้อีกหน่อยจะไม่ได้ค่าตัว มันมัวแต่นับเงินไม่ได้หันกลับมามองว่าสายน้ำถูกหิ้วปีกกลับมา

“ไว้เจอทาสงาม ๆ ผมจะจับมาอีกนะพี่”

“เออ ไสหัวไปได้ละ”

เมื่อได้รับเงินมันก็เดินจากไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้สายน้ำอยู่กับชายฉกรรจ์นับไม่ถ้วน โดยที่คนตัวเล็กไม่อาจล่วงรู้ได้ว่าสิ่งที่ตัวเองกำลังจะเผชิญต่อไปนี้มันโหดร้ายมากแค่ไหน

“พามันไปขัง”

“ครับนาย”

“อย่าตีมัน เดี๋ยวเสียราคา” นายใหญ่โรงค้าทาสกำชับเสียงแข็ง กลัวลูกน้องจะทำร้ายสายน้ำ หากบาดเจ็บจะไม่ได้ราคา ทาสแบบนี้ยิ่งหายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร

“ครับนาย”

ตุ้บ!

“โอ๊ย” ร่างเล็กกระแทกลงกับพื้นอย่างแรง เสียงเนื้อกระทบซีเมนต์ดังสะท้อนอยู่ในห้องขังชื้นแฉะ สายน้ำถูกโยนทิ้งเหมือนของไร้ค่า สองแขนเรียวถลอกจนเลือดซิบ ความแสบแล่นริ้วไปถึงกระดูก ดวงตากลมเบิกกว้าง กวาดมองรอบตัวด้วยสายตาหวาดผวา กลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นเลือดจาง ๆ ตลบอยู่ในห้องขังขนาดใหญ่ รอบข้างเต็มไปด้วยชายแปลกหน้าร่างล่ำเต็มไปด้วยแผล บางคนจ้องมองเขาเหมือนอยากกลืนกิน

“ยะอย่าทำอะไรเลยนะ กลัวแล้ว” สายน้ำหลับตาแน่น เสียงหลุดจากปากอย่างสั่นสะท้าน ร่างเล็กถอยกรูดหลังชนกรงเหล็ก ตัวสั่นงันงกอยู่ในมุมสุดของห้อง

ที่แห่งนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว ป่าเถื่อน รุนแรง! ไม่ต่างจากโรงฆ่าสัตว์ สายน้ำและคนที่อยู่ในห้องนี้มีสภาพไม่ต่างจากหมูรอเชือด

ชายวัยกลางคน ผิวคล้ำ ผมกระเซอะกระเซิง หนวดเคราเต็มคาง เดินเข้ามาช้า ๆ ฝ่าเงาแสงสลัว ใบหน้าหยาบกร้านแต่มองดูไม่ดุร้าย เขาย่อตัวลง นั่งยอง ๆ ตรงหน้าสายน้ำ

“เฮ้อ ข้าชื่อดำ พวกข้าเป็นทาสเหมือนเอ็งไม่ทำอะไรเอ็งหรอก” ดำพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่ฟังแล้วใจเย็นกว่าทุกคนในห้อง สายน้ำมองดำอย่างหวาดผวาอีกใจก็ไม่รู้จะเชื่อใจอีกฝ่ายได้ไหม

“จะจริงนะ” สายน้ำถามเสียงสั่นแม้จะหวาดกลัวแต่แฝงไปด้วยความหวังน้อยนิด หวังว่าทุกคนที่นี่จะไม่ทำร้ายเขา ทั้งชีวิตของสายน้ำถูกทำร้ายมามากเกินพอแล้ว เขาไม่อยากโดนทำร้ายอีกแล้ว

“เออ แล้วก็ไม่ต้องคิดหนี” ชายตรงหน้าตอบนิ่ง ๆ ดวงตาคมจ้องมองอย่างรู้ทัน ดำรู้ดีว่าสายน้ำคงคิดหนีเหมือนที่คนอื่น ๆ เคยทำ แต่ท้ายที่สุดก็ไม่มีใครหนีไปได้ หนีไม่ได้ก็ต้องตายสถานเดียว

“ทะทำไมล่ะ เราไม่ได้เต็มใจที่จะมาขายตัวเป็นทาสนิ” เสียงสายน้ำสั่นเครือ น้ำตาคลอ เหมือนอยากระบายออกมาทั้งหมด เขาไม่ได้ตั้งใจจะมาขายตัวเป็นทาส เขาถูกจับตัวมา มันไม่ยุติธรรมสำหรับสายน้ำเอาเสียเลย

ทำไมทุกคนต้องใจร้ายกับเขาด้วย

“มึงดูไอ้พวกนั้น มึงสู้มันได้หรือไง” ดำพยักพเยิดไปยังพวกชายฉกรรจ์ร่างบึกบึนที่นั่งก้มหน้าอยู่ คนพวกนั้นดูเหมือนผ่านนรกมาแล้ว

“แต่ถ้าพวกเรา...” เสียงแผ่วเบาราวกับลมพัด พูดไม่จบประโยคสายน้ำก็ถูกดำพูดขัดขึ้นมาเสียก่อน

“หึ อย่าฝัน พวกกูเป็นทหารมาก่อนยังทำไรมันไม่ได้”