Share

บทที่ 4 "ช่วยด้วย"

ระหว่างที่สายน้ำเดินออกมาจากตลาด คนตัวเล็กก็ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังมีคนจับจ้องมาที่ตัวเองอยู่ กลุ่มชายฉกรรจ์สามคนที่เป็นอันธพาลประจำหมู่บ้านมองสายน้ำด้วยแววตาไม่เป็นมิตร

“มึงเห็นนั่นปะ” คนที่เป็นหัวโจกเอ่ยถามลูกน้องตัวเองทางพยักพเยิดไปทางสายน้ำ

“ไอ้ลูกศัตรูน่ะเหรอพี่”

“เออ มึงดูเงินในมือมันดิ เยอะฉิบหาย” พวกมันจ้องเงินในกระเป๋ากางเกงของสายน้ำที่ดุนออกมาเป็นปึก ๆ ด้วยสายตาแวววับ

“มันไปขโมยมาจากใครปะพี่ เยอะว่ะ”

“หึ ไม่รู้”

ทั้งสองเดินตามสายน้ำมาอย่างเงียบ ๆ พลางพูดคุยกระซิบกระซาบกันเพียงสองคน สายน้ำโดยปกติเป็นคนไม่ชอบสนใจชาวบ้านอยู่แล้วและมักจะเดินก้มหน้าก้มตาอยู่เสมอเพราะไม่อยากมีปัญหากับคนอื่น เขาจึงไม่รู้เลยว่าเวลานี้มีคนเดินตามมาจากทางด้านหลัง

“จัดเลยไหมพี่”

“เออ” พูดจบพวกมันทั้งสองคนก็ปรี่ตัวเข้ามาหิ้วปีกสายน้ำเดินเลี่ยงออกมาทางป่าสักที่เป็นทางผ่านจะกลับกระท่อมของสายน้ำ

“จะจะทำอะไรนะ!” สายน้ำตะโกนถามด้วยความตกใจ คนตัวเล็กดีดดิ้นไปมาทำอะไรไม่ถูก ถึงแม้ปกติสายน้ำจะโดนกลั่นแกล้งมาตลอด แต่ก็ไม่เคยโดนถึงขั้นหิ้วปีกแบบนี้ ทำให้สายน้ำหวาดกลัวยิ่งกว่าเดิม

“มีเงินปะ” มันยึดตัวสายน้ำติดกับต้นไม้ พลางจ้องหน้าอย่างหาเรื่อง ก่อนจะเอ่ยถึงจุดประสงค์

“มะไม่มี” สายน้ำปฏิเสธเสียงสั่น เมื่อสายน้ำไม่ตอบคำถามของมันมันก็ยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนที่หมัดของมันจะต่อยเข้าไปที่ท้องของสายน้ำ คนตัวเล็กทรุดลงจากพื้นเพราะความจุก

“มึงไปเอามาดิ” พูดจบลูกน้องของพวกมันก็เดินปรี่เข้ามาค้นร่างกายของสายน้ำ คนตัวเล็กไม่มีแรงแม้แต่จะต่อต้าน พวกมันค้นตัวสายน้ำจนได้เงินที่เสือลักษมณ์มอบให้

“โห่ มันมีเงินเยอะมากเลยพี่” ลูกน้องของอันธพาลยื่นเงินก้อนนั้นให้ลูกพี่ของพวกมัน

“ไม่ใช่เงินมัน มันไม่มีปัญญาหาเงินได้เยอะขนาดนี้หรอก” มันว่าพลางสูดดมเงินก้อนนั้นอย่างหิวกระหาย

“เอามา อึก เงินกู...” สายน้ำเปร่งเสียงทวงคืน คำหยาบที่มันไม่เคยได้ยินจากปากสายน้ำมาก่อนก็ทำให้พวกมันเดือดพล่าน

“มึงขึ้นมึงกูใส่ใครวะ” พูดจบมันก็ทั้งเตะทั้งต่อยสายน้ำจนเกิดเสียงดัง ผัวะ! ลูกน้องที่เห็นลูกพี่ได้ยำคนก็เข้ามาร่วมวงด้วย คนตัวเล็กเวลานี้นอนนิ่งไปกับพื้น ลมหายใจอิดโรย แต่ถึงอย่างนั้นสายน้ำก็ยังมีสติ แต่ไม่สามารถขยับตัวด้วยเพราะความเจ็บมันระบมไปทั่วร่างกาย

มันก้มลงสูดดมกลิ่นกายสายน้ำราวกับเป็นโรคจิต เมื่อมันเห็นร่างกายและได้กลิ่นกายของสายน้ำ มันก็รู้ได้ทันทีว่าสายน้ำเป็นด้าว ร่างกายที่บอบบางอ้อนแอ้นแบบนี้ก็คือด้าว เพศที่ทำให้ผู้ชายท้องได้ ซึ่งหายากพอ ๆ กับอาวุธสงคราม ถ้าเอาตัวสายน้ำมาขาย พวกมันจะได้เงินเยอะกว่านี้…เมื่อคิดได้เช่นนี้ คนเป็นลูกพี่ก็เอ่ยปากสั่งเสียงแข็งทันที

“มึงไปจับมันมา แล้วเอามันไปขายที่โรงค้าทาสตลาดมืด”

“จะดีเหรอพี่” ลูกน้องของมันถามด้วยความไม่แน่ใจ ถ้าทางการรู้เรื่องนี้ มันจะโดนหางเลขไปด้วย

“เออ ดีสิวะ มันไม่มีญาติ ไม่มีใคร

ตามหามันหรอก” ท้ายที่สุดก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ ต้องทำตามคำสั่ง ลูกน้อง

ทั้งสองพากันเข้ามาหาสายน้ำ ใช้เข็มขัดของพวกมันมือมัดเท้าสายน้ำที่อ่อนแรง ก่อนจะอุ้มคนตัวเล็กพาดบ่า สายน้ำที่ได้สติพยายามดีดดิ้นเท่าไรก็ไม่เป็นผล ไม่สามารถหนีจากพวกมันได้ คนตัวเล็กจึงได้แต่พร่ำภาวนาในใจ หวังจะให้ใครสักคนที่ผ่านมาเห็นช่วยเขา

‘ฮึก ใครก็ได้ ช่วยด้วย...’

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์   บทที่ 64 "จบบริบูรณ์"

    เช้าหลายวันต่อมา เสือลักษมณ์ปลุกเมียรักที่วันนี้เอาแต่นอนเซาหลังจากที่เมื่อคืนพวกเขาผ่านกิจกรรมรักกันมา“สายน้ำ” เสียงทุ้มต่ำดังใกล้ข้างหู ฝ่ามืออุ่น ๆ เขย่าแขนเบา ๆ“อื้ออออ” คนตัวเล็กครางงัวเงีย ดวงตายังปิดแน่น ขยับพลิกตัวซุกเข้าหาอกกว้างโดยไม่รู้ตัว“สวัสดีตอนเช้า” เสือลักษมณ์ก้มลงกระซิบข้างขมับ กลิ่นกายอบอุ่นของเขาแผ่วผ่านจนสายน้ำสะดุ้งเบา ๆ แล้วค่อย ๆ ลืมตา“พี่ลักษมณ์ สายน้ำเมื่อยไปทั้งตัวเลย” เสียงแผ่วพร่าเจือความอ้อน ขยับแขนกอดรอบเอวแกร่ง ราวกับบอกว่าไม่อยากลุกไปไหนเสือลักษมณ์หัวเราะเบา ๆ พลางลูบผมยุ่ง“ลุกมากินข้าวก่อนนะ พี่ทำข้าวต้มไว้ให้แล้ว กินเสร็จพี่จะนวดให้”“พี่ทำเองเหรอจ๊ะ” สายน้ำเงยหน้ามอง ดวงตาฉ่ำปรือเต็มไปด้วยความแปลกใจ“ใช่แล้ว อร่อยมากเลยนะ” เขายิ้มบาง ๆ แววตาอ่อนโยนที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็น มีเพียงคนตรงหน้าเท่านั้นที่ได้รับ“ขอบคุณนะจ๊ะ” สายน้ำยกมือเล็กแตะฝ่ามือหยาบของอีกฝ่าย แต่แล้วก็ชะงักเมื่อเห็นรอยแดงจาง ๆ“มือนี่… พี่คงไม่ได้โดนน้ำร้อนลวกหรอกใช่ไหม”เสือลักษมณ์หัวเราะในลำคอ“บ้าน่า พี่หนังเหนียวจะตาย” แต่ถึงจะพูดแบบนั้นก็ไม่ปิดว่ามีรอยเจ็บ“เจ็บไหมจ๊ะ” สายน้ำ

  • เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์   บทที่ 63 "อีกรอบ"

    ช่วงเวลายามดึก ท้องฟ้าเหนือชุมเสือสว่างพร่างพราวไปด้วยดวงดาวนับไม่ถ้วน เสือลักษมณ์ทอดสายตามองภาพนั้นอย่างเงียบงัน ความรู้สึกอุ่นเอ่อท่วมในอกจนอยากแบ่งปันให้คนรักได้รับรู้เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ ปลุกสายน้ำให้ตื่นขึ้นจากนิทรา ตั้งใจจะพาอีกฝ่ายออกมาชมดวงดาวที่ทอแสงแข่งกันระยิบระยับบนท้องฟ้า“สายน้ำ” เสียงทุ้มของเสือลักษมณ์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดยามค่ำคืน เขายื่นมือไปแตะไหล่เล็ก ๆ ที่กำลังนอนขดตัวอยู่บนที่นอนปลุกเบา ๆ ด้วยสัมผัสที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน“หื้อ” สายน้ำขยี้ตาพลิกตัวหันมาช้า ๆ เส้นผมยุ่งปรกหน้าผาก เสียงเขางัวเงียถามออกมา“เช้าแล้วเหรอจ๊ะ”“ยังหรอก” เสือลักษมณ์ส่ายหัวพลางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมมีแววขี้เล่นวาบผ่านในความมืด“อ้าว แล้วปลุกทำไมจ๊ะ” สายน้ำทำหน้างง มองเขาอย่างสงสัย“มานี่มา” เขากระซิบเสียงต่ำ มือหนาคว้ามือเล็กไว้แน่นแล้วดึงเดินมาที่ระเบียงหลังบ้าน“จ้ะ” คนตัวเล็กพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ถึงจะยังง่วงอยู่ แต่ความสงสัยทำให้ลุกขึ้นตาม“สวยไหม” เสือลักษมณ์พยักเพยิดให้เงยหน้ามองท้องฟ้ากว้างที่ประดับด้วยดวงดาวพราวระยับ“ว้าว… สายน้ำไม่เคยมองดาวที่เยอะขนาดนี้มาก่อ

  • เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์   บทที่ 62 "เริ่มต้นใหม่"

    หลายเดือนผ่านไป บ้านที่เคยเป็นเพียงไม้เก่าที่ดูรกร้างกลับค่อย ๆ แปรเปลี่ยนไปตามกาลเวลา เสียงหัวเราะของผู้คนแทนที่ความเงียบเหงา กลิ่นหอมจากดอกไม้ที่สายน้ำปลูกไว้รอบบ้านลอยคลุ้งเติมเต็มไปด้วยชีวิตชีวาและความหวังใหม่“พี่ลักษมณ์ตื่นแล้วเหรอจ๊ะ” สายน้ำเอ่ยถามขณะถือบัวรดน้ำ“จ้ะ รดน้ำต้นไม้อยู่เหรอ” เขาเดินออกมาสูดอากาศยามเช้า สายตาหยุดที่คนรัก“จ้ะ สายน้ำกำลังรดต้นแก้วเจ้าจอมที่เอามาปลูกหลายเดือนก่อนจ้ะ” เขาโน้มตัวลง ชี้ไปที่ดอกสีขาวเล็ก ๆ ที่เพิ่งบาน“ไหน ดูสิ” ลักษมณ์ก้าวเข้าไปใกล้“ออกดอกแล้วสวยมากเลยนะจ๊ะ” สายน้ำยิ้มภูมิใจ“สวยเหมือนสายน้ำเลย” ลักษมณ์พูดเสียงจริงจัง จนคนตัวเล็กหน้าแดง“พี่ลักษมณ์จ๊ะ”“ว่าไง”“พี่ลักษมณ์เลิกเป็นโจรได้ไหมจ๊ะ” คำพูดหลุดออกมาพร้อมสายตาจริงจัง“ทำไม อยากให้พี่เลิกรึ ไม่กลัวอดตายกันหรือไง” เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงกึ่งหยอกกึ่งจริง“อดตายไม่กลัวหรอกจ้ะ แต่สายน้ำไม่อยากให้พี่เป็นโจร มันเสี่ยงและอันตราย สายน้ำไม่อยากให้พี่เป็นอะไรอีกแล้ว” เสียงสั่นเครือ เต็มไปด้วยความห่วงใย“เป็นห่วงพี่รึ” เสือลักษมณ์เงยหน้าขึ้นสบตา สายตาคมนั้นฉายแววอบอุ่นแฝงความเหน็ดเหนื่อย“จ้ะ

  • เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์   บทที่ 61 "รัก"

    สายน้ำเดินทางมาถึงชุมเสือแห่งใหม่ ณ หมู่บ้านอานช้างในเช้าวันต่อมา ระยะทางที่ไกลและต่างภูมิภาคทำให้การเดินทางยาวนานจนแทบหมดแรง ทันทีที่ก้าวเท้าลงจากรถ คนตัวเล็กถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจและตื่นตาไปพร้อมกันหมู่บ้านแห่งนี้มีบ้านเรือนตั้งเรียงรายเป็นระเบียบ หลายหลังยังคงสมบูรณ์แข็งแรง แต่ก็มีบางหลังที่ชำรุดทรุดโทรมไปตามกาลเวลา ทว่าบรรยากาศกลับไม่รกร้างวังเวงอย่างที่คิด เพราะได้เหล่าลูกน้องของเสือลักษมณ์ช่วยกันลงแรงซ่อมแซม ปัดกวาดเช็ดถูและซ่อมโครงสร้างทีละน้อย เสียงเลื่อยไม้ เสียงค้อนตอกดังก้องไปทั่วบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ด้านหน้าของพวกเขาก็เช่นเดียว กัน กำแพงไม้สูงทอดยาว บางจุดเริ่มผุ แต่ด้วยแรงมือของหลายคนมันก็ค่อย ๆ กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ราวกับรอเจ้าของตัวจริงเข้ามาเติมเต็มให้สมบูรณ์“ถึงแล้วละ นี่บ้านของเรา” เสือลักษมณ์พูดเสียงทุ้มแฝงความเหน็ดเหนื่อย แต่แววตาเต็มไปด้วยความหวังเมื่อมองไปยังบ้านไม้เก่าแก่กลางสวนกว้าง“หื้อ หลังใหญ่จังเลยจ้ะ” สายน้ำตาโตด้วยความตื่นตา มือเล็กกำชายเสื้อของลักษมณ์ไว้แน่นราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝัน“อาจต้องซ่อมแซมสักหน่อยนะ

  • เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์   บทที่ 60 "คำสัญญาสองเรา"

    “มีใครเป็นอะไรไหมครับ” น้ำเสียงสั่นไหวดวงตาสั่นระริกมองไปยังพ่อใหญ่ราวกับเกรงว่าคำตอบจะพรากลมหายใจเขาไปตอนนี้เสือลักษมณ์เป็นห่วงลูกน้อง เป็นห่วงคนอื่น ๆ ที่ยังอยู่ในชุมเสือ ไม่รู้ว่าจะมีใครเป็นอะไรบ้าง“ทุกคนไม่เป็นอะไร เว้นแต่...” พ่อใหญ่เว้นวรรคยาว สีหน้าเศร้าสร้อยลงชัด“ใคร” เขาถามเสียงแหบพร่า ริมฝีปากสั่นไหว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นจนแทบเปล่งไม่ออก“ทับทิม สะบันงา อีพู่ตายแล้ว” คำตอบนั้นราวกับสายฟ้าฟาดกลางใจ ฟาดจนสมองมึนงง ร่างกายไร้เรี่ยวแรง ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวกลับว่างเปล่าในพริบตา“...” เสือลักษมณ์นิ่งไปนาน แววตาว่างเปล่าราวกับวิญญาณถูกดึงออกไปชั่วขณะ“กูรู้ว่ามึงตกใจ เรื่องนี้ไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้น สะบันงาตั้งใจจะล่อทับทิมที่ทำเสน่ห์ยาแฝดใส่มึง แต่ไม่รู้ไปทำอีท่าไหนไฟถึงไหม้ทั้งชุมเสือแบบนั้น” พ่อใหญ่พูดช้า ๆ เสียงชัดถ้อยแต่แฝงความเหนื่อยล้า เรื่องแบบนี้ว่าแน่นอนไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น“เฮ้อ เป็นเพราะผมเอง” เสือลักษมณ์พึมพำเสียงสั่น ร่างกายสั่นเทาเหมือนโลกทั้งใบถล่มทับ เขาเอาแต่โทษตัวเอง ในความคิดของเสือลักษมณ์ ถ้าเขาไม่ตอบรับข้อเสนอในอดีตว่านั้นว่าจะแต่งงานกับท

  • เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์   บทที่ 59 "เกิดอะไรขึ้น"

    “เฮ้ย พวกมึงเอาไอ้ลักษมณ์ลงรถ” เสียงตะโกนเร่งเร้าดังขึ้นท่ามกลางความวุ่นวาย ร่างใหญ่ของเสือลักษมณ์ที่หมดสติถูกพยุงลงมาอย่างทุลักทุเล เหงื่อและคราบเลือดเปรอะเปื้อนไปทั่วเสื้อผ้า“เข้ามาในโบสถ์เดี๋ยวนี้เลย” พ่อใหญ่ครามสั่งเสียงขรึม“จ้ะ ๆ มาจ้ะฉันช่วยพยุง” สายน้ำลงจากรถรีบเข้ามาประคองด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“เร็ว ๆ เลย” เสียงเร่งเร้าดังถี่ขึ้น ทุกคนต่างแข่งกับเวลา“เอามันมานั่งตรงนี้” พ่อใหญ่ชี้ไปยังเบื้องหน้าพระประธานในโบสถ์ที่มีแสงเทียนริบหรี่ส่องสลัว“จ้ะ” ร่างเสือลักษมณ์ถูกวางลงเบา ๆ“ไอ้ดำมึงพยุงมันไว้” พ่อใหญ่ครามหันไปสั่งลูกชายเพียงคนเดียวเสียงเข้ม ดำได้ยินดังนั้นสีหน้าก็ฉายแววฉงน ทำไมต้องเขา เขาไม่ได้เป็นอะไรกับไอ้ห่านี่เสียหน่อย“ทำไมต้องข้าล่ะ” เสือดำขมวดคิ้ว เสียงบ่นกระแทกหู“ในนี้มึงดวงแข็งและหนุ่มที่สุด” คำตอบของคนเป็นพ่อเอาทำเสือดำคิ้วกระตุก ไอ้ใบ้ก็อยู่ ใช้เขาทำไมวะ“เร็ว”“เออ” เสือดำกัดฟันตอบรับก่อนจะคุกเข่าลงพยุงร่างเพื่อนโป๊ก! ฝ่ามือพ่อใหญ่ครามฟาดหัวเสือดำเบา ๆ“กูพ่อมึงนะ”“รู้แล้วน่ะพ่อ” เสือดำตอบเสียงอู้อี้ พ่อใหญ่หันไปมองเสือลักษมณ์ที่ยังหายใจแผ่ว“อย่าตายล่ะไอ้ห่า

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status