Share

บทที่ 6 "หลบหนี"

“หึ อย่าฝัน พวกกูเป็นทหารมาก่อนยังทำไรมันไม่ได้” ดำสบถเสียงต่ำ 

ตาคมตวัดมองรอบห้อง

“มึงดูไอ้นี่ ไอ้นี่ และไอ้นั่น ตัวใหญ่กว่ามึงสามเท่า ยังสาหัสขนาดนี้”

เขาชี้ช้า ๆ ไปยังร่างชายที่นอนหอบหายใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ สายน้ำที่เห็นสภาพของชายแต่ละคน เขาก็ร้องไห้โฮออกมา

“ฮึกฮืออออออ”

เสียงร้องไห้ของสายน้ำดังสะท้อนในห้องขังเหมือนเสียงของคนที่หมดหนทาง ไม่มีอะไรจะยึดเหนี่ยวได้อีก

“ทำใจเถอะไอ้หนู มึงได้แต่ภาวนาให้มีคนใจดีมาประมูลตัวมึง แต่ ฮ่า ๆ มันไม่มีคนดีที่ไหนซื้อทาสหรอกว่ะ” ดำหัวเราะแห้ง ๆ อย่างเจ็บปวด พูดไปเหมือนคนหมดศรัทธาในโลก ก็แหงสิ คนดี ๆ ที่ไหนเขาจะมาในสถานที่แห่งนี้วะ

“อึก แล้วพวกน้าจะทำยังไง ถ้ามีคนประมูลออกไป” สายน้ำถามเสียงสั่น เขายังมีความหวังที่จะหนี ก่อนจะถูกขายออกให้คนอื่น สู้หนีไปเสียตอนนี้ก็ยังทัน

สายน้ำมั่นใจว่าถ้าทุกคนร่วมมือกันอาจหนีรอดไปจากที่นี่ได้ ยังไงหลายหัวก็ต้องดีกว่าหัวเดียว

“ก็ออกไปแล้วค่อยหาทางฆ่าคนที่ประมูลเราแล้วหนีไปสิวะ” ดำตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่มุมปากกลับยกยิ้มน้อย ๆ คำตอบโหดร้ายเกินกว่าคนทั่วไปจะรับได้ แต่นี่คือความจริงของโลกในห้องนี้ ถูกขายตัวไปเป็นทาสคนอื่น ก็ไม่ต่างจากตายทั้งเป็น

“โหดร้าย” สายน้ำพึมพำเบา ๆ ดำที่ได้ยินก็หันขวับมามองคนตัวเล็กทันที คิ้วหน้าขมวดเข้าหากันเป็นปม ใบหน้าที่เคยมอมแมมซกมกกลับดูน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม

“แล้วที่มึงโดนพวกเหี้ยนั่นจับมา ไม่เรียกว่าโหดร้ายหรือไง” ดำย้อนถามเสียงกร้าว ดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น

เคร้ง!

“เฮ้ย พวกมึงแดกข้าวกันได้ละ” เสียงผู้คุมจากภายนอกตะโกนลั่น พวกมันโยนถาดอาหารที่ข้างในมีข้าวอยู่เล็กน้อยเข้ามาในกรงขัง กลุ่มชายฉกรรจ์

พวกนั้นที่บาดเจ็บ จากนั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่ในห้องก็พากันกรูไปแย่งข้าวที่มีมากินอย่างหิวกระหาย

“มึงไม่กินหรือไงไอ้ตัวเล็ก” ดำถามเสียงเรียบ สายตาเหมือนจับจ้องอยู่ตลอด

“มะไม่จ้ะ” เสียงตอบสั่นเล็กน้อย สายน้ำยังนั่งซุกมุม สองแขนกอดเข่าตัวเองแน่น โลกข้างนอกที่เขาเจอ แม้จะโหดร้าย แต่ก็ไม่ได้มากไปกว่าที่นี่

สายน้ำร้องไห้ออกมาอย่างเงียบ ๆ จนดำคร้านจะสนใจ

“เออ เรื่องของมึง” เขาพูดทิ้งไว้แค่นั้น ไม่เซ้าซี้ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แต่ชายเสื้อที่ขาดของเขากลับถูกกระตุกเบา ๆ จากคนที่นั่งอยู่กับพื้น สายน้ำจ้องมองชายตรงหน้าด้วยสายตาอ้อนวอน

“นะน้า ช่วยฉันหนีหน่อยได้ไหม” เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน สายน้ำเรียกอีกฝ่ายว่าน้า ราวกับว่าสนิทสนมราวกับเป็นญาติกันก็ไม่ปาน ทว่าความเป็นจริง พวกเขาเพิ่งเคยเจอกันเป็นครั้งแรก

“มึงพูดอะไรของมึงวะ มึงจะหนียังไงของมึง” ดำขมวดคิ้วหันมามองอย่างเหลือเชื่อ

“ปล่องนั่น ฉันน่าจะหนีได้ ถ้าฉันหนีได้ฉันจะเรียกตำรวจมาจัดการให้”

น้ำเสียงนั้นจริงจัง แววตาเปล่งประกายความกล้าเป็นครั้งแรก นิ้วเรียวชี้ไปยังปล่องที่เปรียบเสมือนหน้าต่างให้แสงแดดและอากาศได้เล็ดลอดเข้ามา ขนาดของมันกว้างราว ๆ หนึ่งศอก ชายตัวใหญ่ที่นี่อาจลอดผ่านมันไปไม่ได้ แต่คนที่ตัวเล็กแบบสายน้ำ เขามั่นใจว่าเขาหนีออกไปทางนี้ได้แน่นอน

“เหอะ ตำรวจมันก็พวกเดียวกับไอ้พวกนี้นี่แหละ” ดำแค่นหัวเราะเยาะ เย็นชาแต่จริง ไอ้พวกตำรวจมันก็หลับหูหลับตาไปงั้นแหละ ไม่มีทางมาสนใจคนอย่างพวกเขาหรอก เงินมันหอม เรียกรับเงินไปก็จบ แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นไป

“นะ น้า ฉันขอร้องละ” เสียงนั้นเหมือนเด็กอ้อนวอนขอของจากผู้ใหญ่

“น้า” สายน้ำเอื้อมมือมาแตะแขนดำเบา ๆ เขามั่นใจว่าถ้าน้าดำยอมช่วย สายน้ำจะต้องหนีไปได้แน่

“เออ ก็ได้” ดำถอนใจหนัก ๆ ยอมในที่สุดเหมือนยอมใจตัวเอง ถ้าเด็กนี่มีความหวังที่จะหนี เขาก็จะยอมช่วยมันสักครั้ง

แม้รู้อยู่เต็มอกว่าหนีไม่ได้ แต่ก็ไม่อยากขัดกำลังใจมัน

“ขอบคุณจ้ะ” เสียงสายน้ำสั่นนิด ๆ แต่เต็มไปด้วยความดีใจ

“แล้วมึงจะให้กูช่วยยังไง” ดำเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ เขามองหน้าสายน้ำอย่างสงสัย

“น้าแค่ช่วยอุ้มฉัน เดี๋ยวฉันหนีออกไปทางปล่องนี่เอง” ความคิดของ

สายน้ำมันช่างดูง่ายดายสำหรับดำ ทำให้เขาหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ถ้ามันคิดว่าหนีง่ายขนาดนั้นก็ลองดู แล้วจะได้รู้ว่าไม่มีทางหนีสำหรับที่นี่

“มันไม่ได้ง่ายแบบที่มึงคิด”

“ฉันจะลองดูจ้ะ” ดำถอนหายใจ เขาส่ายหน้าก่อนจะเดินหนีสายน้ำไปกินข้าวกับคนอื่น ๆ ที่มุมห้อง

ทางฝั่งสายน้ำไม่ได้ไปกินข้าวกับคนอื่น ๆ คนตัวเล็กล้มตัวนอนกับพื้น รอให้ถึงช่วงกลางคืน เขาจะหนีออกไปจากที่นี่

สายน้ำนอนเอามือแนบแก้มทั้งสองข้าง น้ำตาไหลอาบสองแก้มสวย สายน้ำหวนคิดถึงอดีตที่ผ่านมา

ตั้งแต่เด็กจนโตสายน้ำไม่เคยมีชีวิตครอบครัวที่อบอุ่นเหมือนคนอื่น เขาจำหน้าแม่ไม่ได้ด้วยซ้ำ สายน้ำรู้แค่ว่าแม่ของเขาเสียไปตั้งแต่ตอนเด็ก ภาพที่จำได้คือภาพที่แม่โดนคนในหมู่บ้านทุบตี เพราะแม่ไปขโมยข้าวมาให้เขา แม่โดนรังเกียจเพราะมีเขาเป็นลูก ลูกที่เกิดจากคนต่างชาติ ลูกของทหารที่เข้ามาขยายอาณาเขตและทำสงคราม

ไม่มีใครชอบลูกศัตรูชาติหรอก ไม่มีใครชอบเขา ไม่มีเลย สายน้ำร้องไห้จนเผลอหลับไป คนตัวเล็กตื่นขึ้นมาในยามดึก ทั่วทั้งห้องขังเงียบสงัด ไร้เสียงผู้คุม 

มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงของคนในห้องขังที่นอนกรน สายน้ำค่อย ๆ ย่องผ่านคนที่นอนหลับเข้าไปสะกิดดำที่กำลังนอนหลับอยู่

“นะน้า ตื่นได้แล้ว” เสียงกระซิบปลุกเบา ๆ ท่ามกลางความเงียบ

“เออ” ดำขานตอบเบา ๆ ลุกขึ้นมาช่วยทันที เขาไม่ได้หลับ แค่แกล้งหลับเท่านั้น

“มา มึงจะให้กูทำอะไร” น้ำเสียงพร้อมช่วยเต็มที่แม้จะเหนื่อยล้า

“น้าเอาลูกกรงนี่ออกให้ฉันหน่อย แล้วอุ้มฉันได้ไหม” คำพูดเต็มไปด้วยความหวัง สายน้ำมองดำตาปริบ ๆ

“เออ ได้” ดำรับคำเสียงต่ำ ล้วงมือคว้าเหล็ก ดำเอาลูกกรงออกอย่างว่าง่าย เรื่องแค่นี้ถือเป็นเรื่องขี้ปะติว คนที่เคยเป็นทั้งทหารทั้งโจรแบบเขา แค่ปลดลูกกรงไม่ได้ยากอะไร แต่ที่ยากคือเขาต้องค่อย ๆ วางมันลงพื้นอย่างเบามือ ไม่ให้ใครมาได้ยินเข้า

“อ่อก ไอ้ห่าเอ๊ย หนักฉิบหาย” เขาสบถขณะอุ้มร่างเล็กขึ้นมา สองแขนแกร่งทั้งอุ้มทั้งยกสายน้ำให้ลอดผ่านปล่อง

“ขอโทษจ้ะ” เสียงเล็กตอบเบา ๆ รู้สึกผิด

“เร็ว ๆ เดี๋ยวมีคนมาเห็น” ดำพูดเสียงเครียด หันซ้ายแลขวา

“จ้ะ ฮึบ ใกล้แล้วจ้ะ” สายน้ำปีนออกจากปล่องเหล็ก พยายามสุดแรง

“เออ เร็ว ๆ” ดำเร่งด้วยเสียงตึงเครียด

“ดะได้แล้ว น้า ฉันหาที่จับได้แล้ว” เสียงแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น สองแขนคว้าอะไรบางอย่างที่อยู่ด้านบน ดวงตากลมโตมองผ่านความมืด มันคือกองขยะ สายน้ำค่อย ๆ ลอดผ่านปล่องขึ้นไปยังบนนั้นอย่างยากลำบาก ทั้งกลิ่นเหม็นอับ แมลงยั้วเยี้ยเต็มไปหมด จนสายน้ำออกมาได้

“เออ งั้นกูจะปิดกรงเหล็กแล้วนะเว้ย” ดำพูดพลางดันกรงกลับเข้าที่

“จ้ะ ขอบคุณนะจ๊ะ” เสียงตอบรับเบา ๆ ดังก้องจากปล่องนั้น

“หนีไปให้ไกล ๆ ละ” น้ำเสียงเขาหนักแน่นเหมือนสั่งเสีย

ตุ้บ! สายน้ำผุดขึ้นจากกองขยะ เขามาโผล่ที่กองขยะกลางเมืองที่เวลาทั้งเงียบทั้งมืด

“แฮก” เสียงหอบหายใจดังก้องในอากาศเย็นเฉียบ คนตัวเล็กค่อย ๆ ย่องในความมืด สายน้ำไม่รู้ว่าควรจะหนีไปทางไหน จึงเลือกที่จะหนีไปทางที่รกชันที่สุด ทว่าหนูจะหนีแมวได้ทันอย่างไร

“เฮ้ย! นั่นใครวะ!”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์   บทที่ 64 "จบบริบูรณ์"

    เช้าหลายวันต่อมา เสือลักษมณ์ปลุกเมียรักที่วันนี้เอาแต่นอนเซาหลังจากที่เมื่อคืนพวกเขาผ่านกิจกรรมรักกันมา“สายน้ำ” เสียงทุ้มต่ำดังใกล้ข้างหู ฝ่ามืออุ่น ๆ เขย่าแขนเบา ๆ“อื้ออออ” คนตัวเล็กครางงัวเงีย ดวงตายังปิดแน่น ขยับพลิกตัวซุกเข้าหาอกกว้างโดยไม่รู้ตัว“สวัสดีตอนเช้า” เสือลักษมณ์ก้มลงกระซิบข้างขมับ กลิ่นกายอบอุ่นของเขาแผ่วผ่านจนสายน้ำสะดุ้งเบา ๆ แล้วค่อย ๆ ลืมตา“พี่ลักษมณ์ สายน้ำเมื่อยไปทั้งตัวเลย” เสียงแผ่วพร่าเจือความอ้อน ขยับแขนกอดรอบเอวแกร่ง ราวกับบอกว่าไม่อยากลุกไปไหนเสือลักษมณ์หัวเราะเบา ๆ พลางลูบผมยุ่ง“ลุกมากินข้าวก่อนนะ พี่ทำข้าวต้มไว้ให้แล้ว กินเสร็จพี่จะนวดให้”“พี่ทำเองเหรอจ๊ะ” สายน้ำเงยหน้ามอง ดวงตาฉ่ำปรือเต็มไปด้วยความแปลกใจ“ใช่แล้ว อร่อยมากเลยนะ” เขายิ้มบาง ๆ แววตาอ่อนโยนที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็น มีเพียงคนตรงหน้าเท่านั้นที่ได้รับ“ขอบคุณนะจ๊ะ” สายน้ำยกมือเล็กแตะฝ่ามือหยาบของอีกฝ่าย แต่แล้วก็ชะงักเมื่อเห็นรอยแดงจาง ๆ“มือนี่… พี่คงไม่ได้โดนน้ำร้อนลวกหรอกใช่ไหม”เสือลักษมณ์หัวเราะในลำคอ“บ้าน่า พี่หนังเหนียวจะตาย” แต่ถึงจะพูดแบบนั้นก็ไม่ปิดว่ามีรอยเจ็บ“เจ็บไหมจ๊ะ” สายน้ำ

  • เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์   บทที่ 63 "อีกรอบ"

    ช่วงเวลายามดึก ท้องฟ้าเหนือชุมเสือสว่างพร่างพราวไปด้วยดวงดาวนับไม่ถ้วน เสือลักษมณ์ทอดสายตามองภาพนั้นอย่างเงียบงัน ความรู้สึกอุ่นเอ่อท่วมในอกจนอยากแบ่งปันให้คนรักได้รับรู้เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ ปลุกสายน้ำให้ตื่นขึ้นจากนิทรา ตั้งใจจะพาอีกฝ่ายออกมาชมดวงดาวที่ทอแสงแข่งกันระยิบระยับบนท้องฟ้า“สายน้ำ” เสียงทุ้มของเสือลักษมณ์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดยามค่ำคืน เขายื่นมือไปแตะไหล่เล็ก ๆ ที่กำลังนอนขดตัวอยู่บนที่นอนปลุกเบา ๆ ด้วยสัมผัสที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน“หื้อ” สายน้ำขยี้ตาพลิกตัวหันมาช้า ๆ เส้นผมยุ่งปรกหน้าผาก เสียงเขางัวเงียถามออกมา“เช้าแล้วเหรอจ๊ะ”“ยังหรอก” เสือลักษมณ์ส่ายหัวพลางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมมีแววขี้เล่นวาบผ่านในความมืด“อ้าว แล้วปลุกทำไมจ๊ะ” สายน้ำทำหน้างง มองเขาอย่างสงสัย“มานี่มา” เขากระซิบเสียงต่ำ มือหนาคว้ามือเล็กไว้แน่นแล้วดึงเดินมาที่ระเบียงหลังบ้าน“จ้ะ” คนตัวเล็กพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ถึงจะยังง่วงอยู่ แต่ความสงสัยทำให้ลุกขึ้นตาม“สวยไหม” เสือลักษมณ์พยักเพยิดให้เงยหน้ามองท้องฟ้ากว้างที่ประดับด้วยดวงดาวพราวระยับ“ว้าว… สายน้ำไม่เคยมองดาวที่เยอะขนาดนี้มาก่อ

  • เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์   บทที่ 62 "เริ่มต้นใหม่"

    หลายเดือนผ่านไป บ้านที่เคยเป็นเพียงไม้เก่าที่ดูรกร้างกลับค่อย ๆ แปรเปลี่ยนไปตามกาลเวลา เสียงหัวเราะของผู้คนแทนที่ความเงียบเหงา กลิ่นหอมจากดอกไม้ที่สายน้ำปลูกไว้รอบบ้านลอยคลุ้งเติมเต็มไปด้วยชีวิตชีวาและความหวังใหม่“พี่ลักษมณ์ตื่นแล้วเหรอจ๊ะ” สายน้ำเอ่ยถามขณะถือบัวรดน้ำ“จ้ะ รดน้ำต้นไม้อยู่เหรอ” เขาเดินออกมาสูดอากาศยามเช้า สายตาหยุดที่คนรัก“จ้ะ สายน้ำกำลังรดต้นแก้วเจ้าจอมที่เอามาปลูกหลายเดือนก่อนจ้ะ” เขาโน้มตัวลง ชี้ไปที่ดอกสีขาวเล็ก ๆ ที่เพิ่งบาน“ไหน ดูสิ” ลักษมณ์ก้าวเข้าไปใกล้“ออกดอกแล้วสวยมากเลยนะจ๊ะ” สายน้ำยิ้มภูมิใจ“สวยเหมือนสายน้ำเลย” ลักษมณ์พูดเสียงจริงจัง จนคนตัวเล็กหน้าแดง“พี่ลักษมณ์จ๊ะ”“ว่าไง”“พี่ลักษมณ์เลิกเป็นโจรได้ไหมจ๊ะ” คำพูดหลุดออกมาพร้อมสายตาจริงจัง“ทำไม อยากให้พี่เลิกรึ ไม่กลัวอดตายกันหรือไง” เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงกึ่งหยอกกึ่งจริง“อดตายไม่กลัวหรอกจ้ะ แต่สายน้ำไม่อยากให้พี่เป็นโจร มันเสี่ยงและอันตราย สายน้ำไม่อยากให้พี่เป็นอะไรอีกแล้ว” เสียงสั่นเครือ เต็มไปด้วยความห่วงใย“เป็นห่วงพี่รึ” เสือลักษมณ์เงยหน้าขึ้นสบตา สายตาคมนั้นฉายแววอบอุ่นแฝงความเหน็ดเหนื่อย“จ้ะ

  • เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์   บทที่ 61 "รัก"

    สายน้ำเดินทางมาถึงชุมเสือแห่งใหม่ ณ หมู่บ้านอานช้างในเช้าวันต่อมา ระยะทางที่ไกลและต่างภูมิภาคทำให้การเดินทางยาวนานจนแทบหมดแรง ทันทีที่ก้าวเท้าลงจากรถ คนตัวเล็กถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจและตื่นตาไปพร้อมกันหมู่บ้านแห่งนี้มีบ้านเรือนตั้งเรียงรายเป็นระเบียบ หลายหลังยังคงสมบูรณ์แข็งแรง แต่ก็มีบางหลังที่ชำรุดทรุดโทรมไปตามกาลเวลา ทว่าบรรยากาศกลับไม่รกร้างวังเวงอย่างที่คิด เพราะได้เหล่าลูกน้องของเสือลักษมณ์ช่วยกันลงแรงซ่อมแซม ปัดกวาดเช็ดถูและซ่อมโครงสร้างทีละน้อย เสียงเลื่อยไม้ เสียงค้อนตอกดังก้องไปทั่วบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ด้านหน้าของพวกเขาก็เช่นเดียว กัน กำแพงไม้สูงทอดยาว บางจุดเริ่มผุ แต่ด้วยแรงมือของหลายคนมันก็ค่อย ๆ กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ราวกับรอเจ้าของตัวจริงเข้ามาเติมเต็มให้สมบูรณ์“ถึงแล้วละ นี่บ้านของเรา” เสือลักษมณ์พูดเสียงทุ้มแฝงความเหน็ดเหนื่อย แต่แววตาเต็มไปด้วยความหวังเมื่อมองไปยังบ้านไม้เก่าแก่กลางสวนกว้าง“หื้อ หลังใหญ่จังเลยจ้ะ” สายน้ำตาโตด้วยความตื่นตา มือเล็กกำชายเสื้อของลักษมณ์ไว้แน่นราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝัน“อาจต้องซ่อมแซมสักหน่อยนะ

  • เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์   บทที่ 60 "คำสัญญาสองเรา"

    “มีใครเป็นอะไรไหมครับ” น้ำเสียงสั่นไหวดวงตาสั่นระริกมองไปยังพ่อใหญ่ราวกับเกรงว่าคำตอบจะพรากลมหายใจเขาไปตอนนี้เสือลักษมณ์เป็นห่วงลูกน้อง เป็นห่วงคนอื่น ๆ ที่ยังอยู่ในชุมเสือ ไม่รู้ว่าจะมีใครเป็นอะไรบ้าง“ทุกคนไม่เป็นอะไร เว้นแต่...” พ่อใหญ่เว้นวรรคยาว สีหน้าเศร้าสร้อยลงชัด“ใคร” เขาถามเสียงแหบพร่า ริมฝีปากสั่นไหว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นจนแทบเปล่งไม่ออก“ทับทิม สะบันงา อีพู่ตายแล้ว” คำตอบนั้นราวกับสายฟ้าฟาดกลางใจ ฟาดจนสมองมึนงง ร่างกายไร้เรี่ยวแรง ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวกลับว่างเปล่าในพริบตา“...” เสือลักษมณ์นิ่งไปนาน แววตาว่างเปล่าราวกับวิญญาณถูกดึงออกไปชั่วขณะ“กูรู้ว่ามึงตกใจ เรื่องนี้ไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้น สะบันงาตั้งใจจะล่อทับทิมที่ทำเสน่ห์ยาแฝดใส่มึง แต่ไม่รู้ไปทำอีท่าไหนไฟถึงไหม้ทั้งชุมเสือแบบนั้น” พ่อใหญ่พูดช้า ๆ เสียงชัดถ้อยแต่แฝงความเหนื่อยล้า เรื่องแบบนี้ว่าแน่นอนไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น“เฮ้อ เป็นเพราะผมเอง” เสือลักษมณ์พึมพำเสียงสั่น ร่างกายสั่นเทาเหมือนโลกทั้งใบถล่มทับ เขาเอาแต่โทษตัวเอง ในความคิดของเสือลักษมณ์ ถ้าเขาไม่ตอบรับข้อเสนอในอดีตว่านั้นว่าจะแต่งงานกับท

  • เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์   บทที่ 59 "เกิดอะไรขึ้น"

    “เฮ้ย พวกมึงเอาไอ้ลักษมณ์ลงรถ” เสียงตะโกนเร่งเร้าดังขึ้นท่ามกลางความวุ่นวาย ร่างใหญ่ของเสือลักษมณ์ที่หมดสติถูกพยุงลงมาอย่างทุลักทุเล เหงื่อและคราบเลือดเปรอะเปื้อนไปทั่วเสื้อผ้า“เข้ามาในโบสถ์เดี๋ยวนี้เลย” พ่อใหญ่ครามสั่งเสียงขรึม“จ้ะ ๆ มาจ้ะฉันช่วยพยุง” สายน้ำลงจากรถรีบเข้ามาประคองด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“เร็ว ๆ เลย” เสียงเร่งเร้าดังถี่ขึ้น ทุกคนต่างแข่งกับเวลา“เอามันมานั่งตรงนี้” พ่อใหญ่ชี้ไปยังเบื้องหน้าพระประธานในโบสถ์ที่มีแสงเทียนริบหรี่ส่องสลัว“จ้ะ” ร่างเสือลักษมณ์ถูกวางลงเบา ๆ“ไอ้ดำมึงพยุงมันไว้” พ่อใหญ่ครามหันไปสั่งลูกชายเพียงคนเดียวเสียงเข้ม ดำได้ยินดังนั้นสีหน้าก็ฉายแววฉงน ทำไมต้องเขา เขาไม่ได้เป็นอะไรกับไอ้ห่านี่เสียหน่อย“ทำไมต้องข้าล่ะ” เสือดำขมวดคิ้ว เสียงบ่นกระแทกหู“ในนี้มึงดวงแข็งและหนุ่มที่สุด” คำตอบของคนเป็นพ่อเอาทำเสือดำคิ้วกระตุก ไอ้ใบ้ก็อยู่ ใช้เขาทำไมวะ“เร็ว”“เออ” เสือดำกัดฟันตอบรับก่อนจะคุกเข่าลงพยุงร่างเพื่อนโป๊ก! ฝ่ามือพ่อใหญ่ครามฟาดหัวเสือดำเบา ๆ“กูพ่อมึงนะ”“รู้แล้วน่ะพ่อ” เสือดำตอบเสียงอู้อี้ พ่อใหญ่หันไปมองเสือลักษมณ์ที่ยังหายใจแผ่ว“อย่าตายล่ะไอ้ห่า

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status