Home / LGBTQ+ / เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์ / บทที่ 7 "ออกไปจากที่นี่"

Share

บทที่ 7 "ออกไปจากที่นี่"

“เฮ้ย! นั่นใครวะ!” เสียงตะโกนดังลั่นเหมือนฟ้าร้องในใจ หัวใจของสายน้ำเหมือนถูกบีบรัดจนแทบหยุดเต้น ความหวังที่จะหนีรอดค่อย ๆ เลือนหายไปในพริบตา

“อึก ซวยแล้ว” ลมหายใจถี่หนักดังก้องในอก สายน้ำรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบถล่มทลาย

“แฮก” แรงที่เคยมีเริ่มจางหาย ร่างกายเหมือนถูกถอดแรงไปทีละนิด ความสิ้นหวังถาโถมเข้ามาจนเขาแทบจะตายเสียตรงนี้

“เฮ้ย มึงจะไปไหนวะ” เสียงเยาะเย้ยทำให้สายน้ำรู้สึกว่าตัวเองตัวเล็กลงเรื่อย ๆ ความหวังในการหลุดพ้นเหมือนถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ

“อุ๊บ!” สายน้ำปิดปากตัวเอง คนตัวเล็กหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ ๆ ตัว

“แฮก ฮึกฮือ อึก” น้ำตาร่วงโรยราวกับไม่อาจยับยั้ง ความเจ็บปวดทั้งกายและใจถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน

นี่สินะที่เขาบอกว่าคนน่ากลัวกว่าผี และความตายอาจไม่น่ากลัวเท่าจิตใจมนุษย์

“มึงคิดเหรอวะ ว่ากูจะหามึงไม่เจอ” ความเงียบกลืนกินความหวังจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความว่างเปล่าและความเจ็บปวดที่ไม่มีใครเห็น สายน้ำนั่งตัวสั่นเทาอยู่หลังต้นไม้ พยายามกลั้นเสียงไม่ให้หลุดรอด

“หึ อยู่นี่เอง หนูสกปรก” มันหาตัวสายน้ำเจอแล้ว สายน้ำไม่รู้มันเป็นใคร แต่ดูแล้วคงไม่พ้นว่าเป็นหนึ่งในผู้คุมทาสที่กำลังเดินลาดตระเวน

“โอ๊ย” เสียงเจ็บปวดดังออกมาไม่อาจกลั้นได้ ร่างกายและจิตใจบอกให้รู้ว่าความหวังสิ้นสุดลงแล้ว มันกระชากตัวให้สายน้ำลุกขึ้น

“ปล่อยนะ!” คำร้องขอที่สิ้นหวัง แต่ก็รู้ดีว่าจะไม่มีใครได้ช่วยเหลือเขาได้ มันจับสายน้ำอุ้มพาดบ่าแล้วเดินไปที่ห้องใต้ดิน สถานที่คุมขังทาสอีกครั้ง สายน้ำทั้งดีดดิ้นทั้งทุบตีแต่ก็สลัดไม่พ้น

“มีหนูหลุดออกจากรูว่ะนาย” ทันทีที่มันเห็นนายใหญ่ของโรงค้าทาสมันก็เอ่ยรายงานสถานการณ์ทันที

“จับมันไปขังไว้ แล้วล่ามมันซะ”

ตุ้บ! ร่างเล็กถูกโยนกระแทกลงกับพื้น ความเจ็บถาโถมจนแทบขาดใจ น้ำตาไหลพราก หัวใจแทบจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ

“เข้าไป อย่าให้กูรู้ละว่ามึงคิดจะหนี แล้วใครที่คอยช่วยมึงกูไม่เอาไว้แน่” เสียงคุกคามที่โหดร้ายยิ่งกว่าการทำร้ายร่างกาย ไม่ใช่แค่ขู่ แต่มันทำจริง ไม่มีแล้วความหวังที่จะมีชีวิตอิสระของสายน้ำ

สายน้ำเคยวาดฝัน ถ้าเขามีโอกาสได้เรียนหนังสือ ได้มีโอกาสทำงาน เขาจะเก็บเงินมาดูแลยายแม้นและตาคงให้อยู่สุขสบาย แต่ทว่าตอนนี้ความฝันทุกสิ่งทุกอย่างของสายน้ำมันมลายหายไปจนหมดสิ้นแล้ว

เคร้ง! เสียงลงกุญแจห้องขังดังขึ้นพร้อมกับผู้คุมขังที่จากไป ดำที่เห็นสายน้ำก็ค่อย ๆ เดินเข้ามาหาอย่างช้า ๆ สายน้ำไม่กล้าสู้หน้าอีกฝ่าย น้าดำอุตส่าห์ยอมช่วยให้เขาหนี แต่เขากลับหนีไม่พ้น

“น้า ฉันขอโทษ” น้ำเสียงสั่นเครือราวกับความหวังครั้งสุดท้ายที่เคยมีได้สูญสลายไปจนสิ้นเสียแล้ว

“กูบอกมึงแล้วว่ายังไงก็หนีไม่พ้น เฮ้อ มึงทำใจเถอะว่ะ” ดำพูดพลางส่ายหน้า

“...” สายน้ำไม่มีแรงแม้แต่จะตอบรับ มีเพียงความเงียบและน้ำตาที่ไหลริน

“ค่อยไปจัดการคนที่มันประมูลมึงเอา ถึงเวลานั่นมึงค่อยหนีละกัน” คำพูดของดำเหมือนง่าย แต่ทำเอาสายน้ำสะอึก

“...ใครจะกล้าทำ” สายน้ำตอบเสียงแผ่ว เขาไม่มีวันฆ่าใครแน่ และไม่มีวันยอมเป็นทรัพย์สินของใครเช่นเดียวกัน

“หยุดพูดแล้วไปนอนเถอะมึง ดีแค่ไหนละที่พวกแม่งไม่ทำร้ายหรือทุบตีมึง” สายน้ำถูกลากเข้าไปในความมืดที่ไม่มีใครเห็น ดำค่อย ๆ ประคองคนตัวเล็กให้นอนชิดผนัง สายน้ำร่างกายสั่นเทาไม่ต่างจากหัวใจที่แตกสลาย

ดูเหมือนที่สายน้ำและดำพูดคุยกันมันจะเสียงดังไปหน่อย ทำเอาผู้คุมที่เดินผ่านไปตะโกนเสียงดังด้วยความเกรี้ยวกราด

“นอนไอ้ห่า” เสียงตวาดเหมือนตอกย้ำความสิ้นหวัง ตอนนี้สายน้ำไม่ต่างจากนักโทษที่รอวันถูกประหาร

ทำไมชีวิตเขาต้องมาพบจุดจบแบบนี้ด้วยนะ สายน้ำพร่ำเพ้อเวทนาตัวเองอยู่ในใจก่อนจะสลบไสลไปในที่สุดด้วยความเหนื่อย

ตุ้บผัวะ! ร่างเล็กถูกเตะอัดที่หน้าท้องบาง ความเจ็บปวดและจุกร้าวถาโถมอยู่กลางอก ดวงตาค่อย ๆ ปรือตาตื่นขึ้นด้วยความเจ็บ เช้ามาสายน้ำก็เจ็บตัวเสียแล้ว เจ็บจนพูดไม่ออก

“หึ มึงใช่ไหมหนูที่หนีออกจากรูเมื่อคืน ใจกล้าดีนี่หว่า” เสียงเยาะเย้ยเหมือนตอกย้ำว่าเขาไร้ค่าแค่ไหนในสายตาของคนอื่น สายน้ำนอนน้ำหูน้ำตาไหลปนกับความเจ็บปวด ทั้งร่างและใจเต็มไปด้วยบาดแผล ชายฉกรรจ์ที่สายน้ำไม่รู้จักมันย่อตัวนั่งตรงหน้าสายหน้า มือหนากระชากแขนสายน้ำอย่างแรก

“จะเจ็บ ปล่อย อึก”

“ได้ กูปล่อยมึงก็ได้ แต่...”

“…” สายน้ำเงียบ ดวงตาเคล้าไปด้วยหยาดน้ำตา เขาจ้องมองชายฉกรรจ์ตรงหน้าพลางขบเม้มริมฝีปากแน่น ใจเต้นแรงติดขัดด้วยความกลัว

“มึงก็ไม่ต้องแดกอะไร จนกว่าจะถึงคืนนี้” คำสั่งของอีกฝ่ายทำให้ไม่มีใครกล้ายื่นมือเข้ามาช่วย

“อย่าให้กูรู้ว่าพวกมึงเอาไรให้มันแดก ไม่งั้นพวกมึงจะไม่มีวันได้ออกไปจากที่นี่” มันพูดจบก็ชี้หน้าคาดโทษคนอื่น ๆ ที่อยู่ในกรงขัง หมายไม่ให้ใครเข้ามายุ่ง ก่อนจะเดินออกไปด้วยความสะใจ

จ๊อก เสียงท้องร้อง สายน้ำนั่งคุดคู้มือกุมท้องที่หิวโหย ตอนนี้เขาทั้งหิวทั้งปวดเนื้อปวดตัว เจ็บไปหมดแล้ว

“อดทนหน่อยนะละกัน เดี๋ยวคืนนี้มึงก็ได้ออกไปจากที่นี่แล้ว”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์   บทที่ 64 "จบบริบูรณ์"

    เช้าหลายวันต่อมา เสือลักษมณ์ปลุกเมียรักที่วันนี้เอาแต่นอนเซาหลังจากที่เมื่อคืนพวกเขาผ่านกิจกรรมรักกันมา“สายน้ำ” เสียงทุ้มต่ำดังใกล้ข้างหู ฝ่ามืออุ่น ๆ เขย่าแขนเบา ๆ“อื้ออออ” คนตัวเล็กครางงัวเงีย ดวงตายังปิดแน่น ขยับพลิกตัวซุกเข้าหาอกกว้างโดยไม่รู้ตัว“สวัสดีตอนเช้า” เสือลักษมณ์ก้มลงกระซิบข้างขมับ กลิ่นกายอบอุ่นของเขาแผ่วผ่านจนสายน้ำสะดุ้งเบา ๆ แล้วค่อย ๆ ลืมตา“พี่ลักษมณ์ สายน้ำเมื่อยไปทั้งตัวเลย” เสียงแผ่วพร่าเจือความอ้อน ขยับแขนกอดรอบเอวแกร่ง ราวกับบอกว่าไม่อยากลุกไปไหนเสือลักษมณ์หัวเราะเบา ๆ พลางลูบผมยุ่ง“ลุกมากินข้าวก่อนนะ พี่ทำข้าวต้มไว้ให้แล้ว กินเสร็จพี่จะนวดให้”“พี่ทำเองเหรอจ๊ะ” สายน้ำเงยหน้ามอง ดวงตาฉ่ำปรือเต็มไปด้วยความแปลกใจ“ใช่แล้ว อร่อยมากเลยนะ” เขายิ้มบาง ๆ แววตาอ่อนโยนที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็น มีเพียงคนตรงหน้าเท่านั้นที่ได้รับ“ขอบคุณนะจ๊ะ” สายน้ำยกมือเล็กแตะฝ่ามือหยาบของอีกฝ่าย แต่แล้วก็ชะงักเมื่อเห็นรอยแดงจาง ๆ“มือนี่… พี่คงไม่ได้โดนน้ำร้อนลวกหรอกใช่ไหม”เสือลักษมณ์หัวเราะในลำคอ“บ้าน่า พี่หนังเหนียวจะตาย” แต่ถึงจะพูดแบบนั้นก็ไม่ปิดว่ามีรอยเจ็บ“เจ็บไหมจ๊ะ” สายน้ำ

  • เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์   บทที่ 63 "อีกรอบ"

    ช่วงเวลายามดึก ท้องฟ้าเหนือชุมเสือสว่างพร่างพราวไปด้วยดวงดาวนับไม่ถ้วน เสือลักษมณ์ทอดสายตามองภาพนั้นอย่างเงียบงัน ความรู้สึกอุ่นเอ่อท่วมในอกจนอยากแบ่งปันให้คนรักได้รับรู้เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ ปลุกสายน้ำให้ตื่นขึ้นจากนิทรา ตั้งใจจะพาอีกฝ่ายออกมาชมดวงดาวที่ทอแสงแข่งกันระยิบระยับบนท้องฟ้า“สายน้ำ” เสียงทุ้มของเสือลักษมณ์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดยามค่ำคืน เขายื่นมือไปแตะไหล่เล็ก ๆ ที่กำลังนอนขดตัวอยู่บนที่นอนปลุกเบา ๆ ด้วยสัมผัสที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน“หื้อ” สายน้ำขยี้ตาพลิกตัวหันมาช้า ๆ เส้นผมยุ่งปรกหน้าผาก เสียงเขางัวเงียถามออกมา“เช้าแล้วเหรอจ๊ะ”“ยังหรอก” เสือลักษมณ์ส่ายหัวพลางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมมีแววขี้เล่นวาบผ่านในความมืด“อ้าว แล้วปลุกทำไมจ๊ะ” สายน้ำทำหน้างง มองเขาอย่างสงสัย“มานี่มา” เขากระซิบเสียงต่ำ มือหนาคว้ามือเล็กไว้แน่นแล้วดึงเดินมาที่ระเบียงหลังบ้าน“จ้ะ” คนตัวเล็กพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ถึงจะยังง่วงอยู่ แต่ความสงสัยทำให้ลุกขึ้นตาม“สวยไหม” เสือลักษมณ์พยักเพยิดให้เงยหน้ามองท้องฟ้ากว้างที่ประดับด้วยดวงดาวพราวระยับ“ว้าว… สายน้ำไม่เคยมองดาวที่เยอะขนาดนี้มาก่อ

  • เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์   บทที่ 62 "เริ่มต้นใหม่"

    หลายเดือนผ่านไป บ้านที่เคยเป็นเพียงไม้เก่าที่ดูรกร้างกลับค่อย ๆ แปรเปลี่ยนไปตามกาลเวลา เสียงหัวเราะของผู้คนแทนที่ความเงียบเหงา กลิ่นหอมจากดอกไม้ที่สายน้ำปลูกไว้รอบบ้านลอยคลุ้งเติมเต็มไปด้วยชีวิตชีวาและความหวังใหม่“พี่ลักษมณ์ตื่นแล้วเหรอจ๊ะ” สายน้ำเอ่ยถามขณะถือบัวรดน้ำ“จ้ะ รดน้ำต้นไม้อยู่เหรอ” เขาเดินออกมาสูดอากาศยามเช้า สายตาหยุดที่คนรัก“จ้ะ สายน้ำกำลังรดต้นแก้วเจ้าจอมที่เอามาปลูกหลายเดือนก่อนจ้ะ” เขาโน้มตัวลง ชี้ไปที่ดอกสีขาวเล็ก ๆ ที่เพิ่งบาน“ไหน ดูสิ” ลักษมณ์ก้าวเข้าไปใกล้“ออกดอกแล้วสวยมากเลยนะจ๊ะ” สายน้ำยิ้มภูมิใจ“สวยเหมือนสายน้ำเลย” ลักษมณ์พูดเสียงจริงจัง จนคนตัวเล็กหน้าแดง“พี่ลักษมณ์จ๊ะ”“ว่าไง”“พี่ลักษมณ์เลิกเป็นโจรได้ไหมจ๊ะ” คำพูดหลุดออกมาพร้อมสายตาจริงจัง“ทำไม อยากให้พี่เลิกรึ ไม่กลัวอดตายกันหรือไง” เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงกึ่งหยอกกึ่งจริง“อดตายไม่กลัวหรอกจ้ะ แต่สายน้ำไม่อยากให้พี่เป็นโจร มันเสี่ยงและอันตราย สายน้ำไม่อยากให้พี่เป็นอะไรอีกแล้ว” เสียงสั่นเครือ เต็มไปด้วยความห่วงใย“เป็นห่วงพี่รึ” เสือลักษมณ์เงยหน้าขึ้นสบตา สายตาคมนั้นฉายแววอบอุ่นแฝงความเหน็ดเหนื่อย“จ้ะ

  • เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์   บทที่ 61 "รัก"

    สายน้ำเดินทางมาถึงชุมเสือแห่งใหม่ ณ หมู่บ้านอานช้างในเช้าวันต่อมา ระยะทางที่ไกลและต่างภูมิภาคทำให้การเดินทางยาวนานจนแทบหมดแรง ทันทีที่ก้าวเท้าลงจากรถ คนตัวเล็กถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจและตื่นตาไปพร้อมกันหมู่บ้านแห่งนี้มีบ้านเรือนตั้งเรียงรายเป็นระเบียบ หลายหลังยังคงสมบูรณ์แข็งแรง แต่ก็มีบางหลังที่ชำรุดทรุดโทรมไปตามกาลเวลา ทว่าบรรยากาศกลับไม่รกร้างวังเวงอย่างที่คิด เพราะได้เหล่าลูกน้องของเสือลักษมณ์ช่วยกันลงแรงซ่อมแซม ปัดกวาดเช็ดถูและซ่อมโครงสร้างทีละน้อย เสียงเลื่อยไม้ เสียงค้อนตอกดังก้องไปทั่วบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ด้านหน้าของพวกเขาก็เช่นเดียว กัน กำแพงไม้สูงทอดยาว บางจุดเริ่มผุ แต่ด้วยแรงมือของหลายคนมันก็ค่อย ๆ กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ราวกับรอเจ้าของตัวจริงเข้ามาเติมเต็มให้สมบูรณ์“ถึงแล้วละ นี่บ้านของเรา” เสือลักษมณ์พูดเสียงทุ้มแฝงความเหน็ดเหนื่อย แต่แววตาเต็มไปด้วยความหวังเมื่อมองไปยังบ้านไม้เก่าแก่กลางสวนกว้าง“หื้อ หลังใหญ่จังเลยจ้ะ” สายน้ำตาโตด้วยความตื่นตา มือเล็กกำชายเสื้อของลักษมณ์ไว้แน่นราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝัน“อาจต้องซ่อมแซมสักหน่อยนะ

  • เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์   บทที่ 60 "คำสัญญาสองเรา"

    “มีใครเป็นอะไรไหมครับ” น้ำเสียงสั่นไหวดวงตาสั่นระริกมองไปยังพ่อใหญ่ราวกับเกรงว่าคำตอบจะพรากลมหายใจเขาไปตอนนี้เสือลักษมณ์เป็นห่วงลูกน้อง เป็นห่วงคนอื่น ๆ ที่ยังอยู่ในชุมเสือ ไม่รู้ว่าจะมีใครเป็นอะไรบ้าง“ทุกคนไม่เป็นอะไร เว้นแต่...” พ่อใหญ่เว้นวรรคยาว สีหน้าเศร้าสร้อยลงชัด“ใคร” เขาถามเสียงแหบพร่า ริมฝีปากสั่นไหว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นจนแทบเปล่งไม่ออก“ทับทิม สะบันงา อีพู่ตายแล้ว” คำตอบนั้นราวกับสายฟ้าฟาดกลางใจ ฟาดจนสมองมึนงง ร่างกายไร้เรี่ยวแรง ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวกลับว่างเปล่าในพริบตา“...” เสือลักษมณ์นิ่งไปนาน แววตาว่างเปล่าราวกับวิญญาณถูกดึงออกไปชั่วขณะ“กูรู้ว่ามึงตกใจ เรื่องนี้ไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้น สะบันงาตั้งใจจะล่อทับทิมที่ทำเสน่ห์ยาแฝดใส่มึง แต่ไม่รู้ไปทำอีท่าไหนไฟถึงไหม้ทั้งชุมเสือแบบนั้น” พ่อใหญ่พูดช้า ๆ เสียงชัดถ้อยแต่แฝงความเหนื่อยล้า เรื่องแบบนี้ว่าแน่นอนไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น“เฮ้อ เป็นเพราะผมเอง” เสือลักษมณ์พึมพำเสียงสั่น ร่างกายสั่นเทาเหมือนโลกทั้งใบถล่มทับ เขาเอาแต่โทษตัวเอง ในความคิดของเสือลักษมณ์ ถ้าเขาไม่ตอบรับข้อเสนอในอดีตว่านั้นว่าจะแต่งงานกับท

  • เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์   บทที่ 59 "เกิดอะไรขึ้น"

    “เฮ้ย พวกมึงเอาไอ้ลักษมณ์ลงรถ” เสียงตะโกนเร่งเร้าดังขึ้นท่ามกลางความวุ่นวาย ร่างใหญ่ของเสือลักษมณ์ที่หมดสติถูกพยุงลงมาอย่างทุลักทุเล เหงื่อและคราบเลือดเปรอะเปื้อนไปทั่วเสื้อผ้า“เข้ามาในโบสถ์เดี๋ยวนี้เลย” พ่อใหญ่ครามสั่งเสียงขรึม“จ้ะ ๆ มาจ้ะฉันช่วยพยุง” สายน้ำลงจากรถรีบเข้ามาประคองด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“เร็ว ๆ เลย” เสียงเร่งเร้าดังถี่ขึ้น ทุกคนต่างแข่งกับเวลา“เอามันมานั่งตรงนี้” พ่อใหญ่ชี้ไปยังเบื้องหน้าพระประธานในโบสถ์ที่มีแสงเทียนริบหรี่ส่องสลัว“จ้ะ” ร่างเสือลักษมณ์ถูกวางลงเบา ๆ“ไอ้ดำมึงพยุงมันไว้” พ่อใหญ่ครามหันไปสั่งลูกชายเพียงคนเดียวเสียงเข้ม ดำได้ยินดังนั้นสีหน้าก็ฉายแววฉงน ทำไมต้องเขา เขาไม่ได้เป็นอะไรกับไอ้ห่านี่เสียหน่อย“ทำไมต้องข้าล่ะ” เสือดำขมวดคิ้ว เสียงบ่นกระแทกหู“ในนี้มึงดวงแข็งและหนุ่มที่สุด” คำตอบของคนเป็นพ่อเอาทำเสือดำคิ้วกระตุก ไอ้ใบ้ก็อยู่ ใช้เขาทำไมวะ“เร็ว”“เออ” เสือดำกัดฟันตอบรับก่อนจะคุกเข่าลงพยุงร่างเพื่อนโป๊ก! ฝ่ามือพ่อใหญ่ครามฟาดหัวเสือดำเบา ๆ“กูพ่อมึงนะ”“รู้แล้วน่ะพ่อ” เสือดำตอบเสียงอู้อี้ พ่อใหญ่หันไปมองเสือลักษมณ์ที่ยังหายใจแผ่ว“อย่าตายล่ะไอ้ห่า

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status