บทที่ 8 "เสือลักษมณ์"

ดำเดินมาหาสายน้ำ เขาหย่อนกายนั่งลงข้างสายน้ำ มือที่เปื้อนจนมอมแมมคว้าเอาข้าวแตนที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อยื่นให้สายน้ำ

“กินนี่ซะ เดี๋ยวมึงจะเป็นลมเป็นแล้งไป”

“น้าดำกินเถอะ สายน้ำไม่หิว”

“ไม่หิวก็บ้าแล้ว รับ ๆ ไป” ดำยัดเยียดข้าวแตนใส่มือสายน้ำ คนตัวเล็กส่ายหน้าไม่กล้ารับ ถ้าคนคุมทาสที่นี่รู้ว่าดำให้ความช่วยเหลือสายน้ำอีกฝ่ายจะแย่เอา

“ไม่ต้องเป็นห่วงกู มึงกินไปเถอะ” ดำว่าอย่างรู้ทัน สายน้ำยกมือไหว้ก่อนจะยกข้าวแตนมากัดกินคำเล็ก ๆ

“ขอบคุณจ้ะ”

“นี่มึงชื่อสายน้ำรึ”

“จ้ะ”

“งั้นก็ทำตัวให้เหมือนสายน้ำเถอะ” พูดจบก็ทิ้งให้สายน้ำอยู่ตามลำพัง คนตัวเล็กนั่งกินข้าวแตนเงียบ ๆ ในหัวขบคิดถึงสิ่งที่ดำพูด

“กำลังจะบอกให้ปรับตัวในที่แบบนี้เนี่ยนะ บ้าไปแล้ว...”

เวลาแห่งการประมูลทาสมาถึง...สายน้ำและคนอื่น ๆ ถูกพามายังโถงทางเดินที่จะพาไปสู่เวทีแห่งการประมูล คนตัวเล็กตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

“รีบ ๆ ไป” ดำกระซิบบอก เสียงนั้นเต็มไปด้วยความร้อนรนคล้ายกลัวว่าสายน้ำจะโดนทำร้ายหากยังชักช้า

“น้าดำฉันกลัว” สายน้ำเอ่ยเสียงสั่น ดวงตาเอ่อคลอด้วยน้ำตาและริมฝีปากสั่นระริกเหมือนจะร้องไห้ทุกขณะ

“เฮ้อ กูรู้ ตอนนี้มึงทำได้เพียงภาวนาให้ตัวเองเจอเจ้านายดี ๆ ละกัน” ดำตอบเสียงเบา ถอนหายใจยาวอย่างจนปัญญาแต่ก็ยังพยายามปลอบ

“สถานที่แบบนี้จะมีคนแบบนั้นด้วยเหรอ...” สายน้ำถามเสียงแผ่ว ราวกับไม่อยากหวังให้ตัวเองเจ็บมากไปกว่านี้

“กูได้ยินว่าเสือลักษมณ์แห่งชุมเสือกระสุนทองจะมาในคืนนี้” ดำพูดเสียงเคร่ง ราวกับเอ่ยถึงบุรุษในตำนาน

“เสือลักษมณ์เหรอจ๊ะ” สายน้ำหวนคิดถึงชายหนุ่มที่ตนเจอที่ท้ายวัด จะใช่คนคนนี้ไหมนะ

“เออ เขาลือกันว่า เสือลักษมณ์น่ะใจดี ถ้าใครเดือดร้อนก็ยอมซื้อตัว เป็นชายก็รับมาเป็นลูกน้อง ถ้าเป็นหญิงก็รับมาเป็นเมีย” ดำว่าเสียงราบเรียบเหมือนท่องจำคำเล่าลือซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“งี้เสือลักษมณ์ไม่มีเมียเป็นร้อยเหรอจ๊ะ” สายน้ำถามกลับตาโตด้วยความไม่อยากเชื่อ ทั้งประหลาดใจทั้งตื่นกลัว

“หึ รายนั้นน่ะ ได้ชื่อว่าขุนแผนร้อยเมียเชียวละ แต่มึงไม่ต้องห่วง มึงเป็นผู้ชาย” ดำหัวเราะเบา ๆ พูดอย่างทีเล่นทีจริงแต่กลับมีแววกังวลในแววตา

“ขอให้คนที่ประมูลตัวมึงคือเสือลักษมณ์ละกัน อย่างน้อยมึงก็ไม่ต้อง

ไปเป็นที่รองมือรองตีนใคร” ดำพึมพำเสียงแผ่ว แฝงไปด้วยความห่วงใยที่ไม่เคยแสดงออก

“จ้ะ” สายน้ำตอบเบา ๆ ในลำคอ น้ำเสียงเจือความยอมจำนนทั้งที่ยังกลัวจนแทบยืนไม่ไหว

สายน้ำมองดูคนอื่น ๆ คนแล้วคนเล่าถูกพาตัวไปประมูล กระทั่งถึงคิวดำ อีกฝ่ายหันมามองหน้าเขาแวบหนึ่งและจากไป ทำไมสายน้ำถึงได้รู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่ได้หวาดกลัวการประมูลตัวเลยนะ สองมือประสานเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า น้ำตาค่อย ๆ ไหลอาบแก้ม ท้ายที่สุดสายน้ำก็ร้องไห้ออกมาด้วยความใจเสีย

“ฮึกอื้อออ” สายน้ำถูกปิดตาปิดปากจากทางด้านหลัง เสียงร้องขาดห้วงเพราะความตกใจ คนตัวเล็กถูกกระชากแล้วจับโยนเข้ากรงขัง สายน้ำตัวสั่นด้วยความกลัว หัวใจเต้นระรัว มือเกาะราวกรงไว้แน่น ก่อนที่คนตัวเล็กจะเริ่มรู้สึกถึงความเคลื่อนไหว กรงที่ขังสายน้ำค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปทางเบื้องหน้า

สายน้ำได้ยินเสียงของผู้ดำเนินรายการประมูล ได้ยินเสียงคนโห่ร้อง ความกลัวทำให้สองหูอื้ออึง จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว พลันใดการเคลื่อนตัวของกรงขังก็หยุดชะงัก

พรึบ! ผ้าปิดตาและปิดปากถูกเปิดออก ดวงตาสั่นระริกจ้องมองสถานการณ์ตรงหน้า ผู้คนนับร้อยต่างจ้องมองมายังเขา ราวกับสายตาสัตว์ป่า ทั้งดุร้าย น่ากลัว ตอนนี้สายน้ำรู้สึกตัวว่าตัวเองไม่ต่างจากหนูในกรงเล็บราชสีห์

“มาแล้วครับ ทาสคนสุดท้ายที่จะประมูลในค่ำคืนนี้...” เสียงพิธีกรตามมาด้วยเสียงโห่ร้องชอบใจของแขกในเงามืด ทำให้เสือลักษมณ์ต้องหันหน้ามามองเวทีประมูลอีกครั้ง

“นี่คือลูกศัตรูชาติ ที่เกิดจากพ่อที่เป็นทหารต่างชาติ แม้ร่างกายจะผ่ายผอมไม่สมชาย ดูไม่ทนมือทนเท้า แต่ลูกศัตรูคนนี้สามารถตั้งท้องได้...”

“ฮึกฮือออ” สิ้นคำของผู้ดำเนินรายการสายน้ำก็ร้องไห้โฮออกมา สองแขนกอดตัวเองแน่นราวกับหาที่พึ่ง

“การประมูล เริ่มต้นที่สามพันบาทครับ!” สิ้นเสียงประกาศ ผู้คนในโรงประมูลก็ยกไม้หมายเลขประมูลขึ้นทันที พร้อมกับเสียงตะโกนประมูลที่ทำเอาสายน้ำกลัวยิ่งกว่าเดิม เขาโดนประมูลไม่ต่างจากเป็นหมูเป็นปลาที่ซื้อขายในตลาด

“สามพันห้าร้อยบาท!”

“สี่พันบาท!”

“แปดพันบาท!” เสียงประมูลราคาขึ้นสูงถึงสองเท่า สายน้ำแหงนมอง

ไปยังต้นเสียง คือชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้แถวบนสุด รูปร่างของอีกฝ่ายคุ้นตาสายน้ำอย่างบอกไม่ถูก

จะใช่คนคนนั้นหรือเปล่านะ สายตาคู่สวยมองไปยังชายฉกรรจ์ที่อยู่เบื้องหลังชายคนนั้น คือชายหนุ่มนับสิบที่โพกผ้าปิดหน้า ข้างกายเหน็บปืนสีทองอร่ามกันทุกคน ไม่ผิดแน่...ชุมเสือกระสุนทอง

คนคนนั้นคือเสือลักษมณ์เหรอ

“มีใครจะประมูลอีกไหมครับ หากไม่มี จะทำการเคาะ...” สิ้นเสียงผู้ดำเนินรายการ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากอีกฝั่ง

“หนึ่งหมื่นห้าพันบาท!” สายน้ำมองไปยังต้นเสียง คนที่ให้ราคาสูงกว่าเสือลักษมณ์สายน้ำไม่รู้ว่าเขาคือใคร เพราะอีกฝ่ายสวมใส่หน้ากาก

แต่ไม่ว่าใครจะประมูลเขา สายน้ำก็ไม่ได้รู้สึกดีใจอยู่ดี

“สามหมื่นบาท!” อีกเสียงดังขึ้น ทุกคนในห้องประมูลหันไปมองเสือลักษมณ์เป็นตาเดียว เสือลักษมณ์ยืนขึ้นท่ามกลางคนหมู่มาก สายน้ำมองหน้าเสือลักษมณ์แววตาวูบไหว สองสายตาประสานกันพลันหัวใจดวงน้อย ๆ เริ่มเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ

ตึก ตึก ตึก

“หากไม่มีผู้ใดเสนอราคาต่อ กระผมขอปิดราคาที่สามหมื่นครับ!” สิ้นเสียงคนในโถงก็ปรบมือกันระรัว เสือลักษมณ์เดินออกจากห้องพร้อมกับเสียงประกาศผู้ชนะ

“เสือลักษมณ์ ประมูลทาสคนนี้ไปได้ในราคาสามหมื่นบาท ยินดีด้วยครับ!”

สายน้ำมองตามหลังอีกฝ่ายไปด้วยแววตาวูบไหว หัวใจที่เต้นแรงดูเหมือนจะไม่สงบลง

ต่อไปนี้ชีวิตของเขาจะเป็นยังไงกันนะ